Leila Khaled: Να διαλυθεί η Παλαιστιναική Αρχή

Πηγή: http://www.maannews.net/eng/, 28 Απρίλη 2010

Η Λέιλα Χάλεντ, μέλος του Πολιτικού Γραφείου του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, κάλεσε την Πέμπτη σε διάλυση της Παλαιστινιακής Αρχής «αν αυτό το όργανο είναι η αιτία για την διάσπαση των Παλαιστινίων».

Από την Δαμάσκο, η Χάλεντ δήλωσε πως η διάσπαση ανάμεσα στους Παλαιστίνιους «απειλεί το εθνικό σχέδιο της Παλαιστίνης» και πρόσθεσε πως οι Παλαιστίνιοι «δεν έχουν αγωνιστεί για μια Αρχή, αλλά για μια πατρίδα για τον εξόριστο λαό και τον λαό που ζει κάτω από την κατοχή». Οι δηλώσεις αυτές έγιναν κατά τη διάρκεια εκδήλωσης που πραγματοποιήθηκε στον προσφυγικό καταυλισμό Jermana, σε ένδειξη συμπαράστασης προς τους κρατούμενους στις Ισραηλινές φυλακές που πρόσκεινται στο Λαϊκό Μέτωπο, την οποία παρακολούθησαν ηγέτες του PFLP και άλλων Παλαιστινιακών παρατάξεων.

«Υπό το πρίσμα της διάσπασης, κανένας δεν έχει το δικαίωμα να αυτοδιορίζεται αρχή της πατρίδας και του λαού» δήλωσε η Χάλεντ και εξήγησε πως «η Παλαιστινιακή Αρχή δεν αντιπροσωπεύει τον λαό μας, γιατί αποτελεί προϊόν των Συμφωνιών του Όσλο. Όποιος είναι πίσω από την διάσπαση, είναι και πίσω από την κατοχή, η οποία διαιωνίζει τον γεωγραφικό μας χωρισμό. Αυτοί που εμποδίζουν την αποκατάσταση της ενότητας βρίσκονται στην Ραμάλα και τη Γάζα, και εξυπηρετούν και οι δυο την κατοχή και τα σχέδια της».

Η Χάλεντ κάλεσε τους Παλαιστίνιους των προσφυγικών καταυλισμών να αποκηρύξουν την διάσπαση και να δείξουν την δυσαρέσκεια τους προς την παλαιστινιακή ηγεσία. «Αν συνεχίζουν να διατηρούν την τωρινή τους στάση, τότε δεν είναι ούτε αρχηγοί μας ούτε εκπρόσωποι μας», είπε, ενώ απέρριψε την χειρονομία της Ισραηλινής κυβέρνησης για επανέναρξη των ειρηνευτικών συνομιλιών, λέγοντας πως η θέση της είναι «ξεκάθαρη», ειδικά όσον αφορά στην άρνηση της να παγώσει τους εποικισμούς. «Η κατοχή δεν θέλει να βρεθεί λύση σε αυτή την σύγκρουση», δήλωσε.

Η Λέιλα Χάλεντ, ηγετικό στέλεχος του PFLP βρέθηκε στο προσκήνιο τις δεκαετίες 60-70, για τον ρόλο που έπαιξε στην αεροπειρατεία της TWA και της ισραηλινής El Al, η οποία όμως δεν πέτυχε. Η Χάλεντ αφέθηκε ελεύθερη από τις βρετανικές αρχές μετά από μια ανταλλαγή κρατουμένων.

Οι κατοχικές αρχές των φυλακών ανανέωσαν την απομόνωση του Ahmad Sa'adat

Πηγή: www.pflp.ps/english, 26 Απρίλη 2010

Οι αρχές των Σιωνιστικών φυλακών, για μια ακόμα φορά, παρέτειναν την κράτηση του γενικού γραμματέα του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, Ahmad Sa’adat, υπό περιορισμό στην απομόνωση, για ακόμα έξι μήνες.

ο φυλακισμένος γενικός γραμματέας του Λαϊκο΄πυ Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης

Το Λαϊκό Μέτωπο καταγγέλλει τη συνέχιση της απομόνωσης του ηγέτη του και υπογραμμίζει πως οι παραβιάσεις των δικαιωμάτων του δεν θα αποτρέψουν τον Ahmad Sa’adat, το κόμμα ή το λαό από το να συνεχίσουν τον επαναστατικό εθνικό αγώνα για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Σε δήλωσή του, το PFLP τονίζει πως η δειλή αυτή απόφαση των κατοχικών αρχών αποτελεί μια ακόμα άκαρπη προσπάθεια να υπονομευτεί η ακλόνητη στάση του εθνικού ηγέτη Ahmad Sa’adat και να εμποδιστεί αυτός από το να παίζει έναν ηγετικό ρόλο στις γραμμές των Παλαιστινίων και Αράβων φυλακισμένων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του ρατσιστικού, κατοχικού καθεστώτος απαρτχάιντ.

Το Λαϊκό Μέτωπο, υπογραμμίζει ακόμα πως ο κατακτητής είναι υπεύθυνος για τη ζωή του συντρόφου Sa’adat που υποφέρει από ασθένειες που απέκτησε όσο καιρό κρατείται στις φυλακές. Καλεί, δε, όλους τους διεθνείς παράγοντες και δυνάμεις, ειδικά τη Διεθνή Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού, να αναλάβουν τις ευθύνες τους για την προστασία των δικαιωμάτων των φυλακισμένων και ζητά τη διεθνή κινητοποίηση και αλληλεγγύη για τον αγώνα, τα δικαιώματα και την ελευθερία τους.

Στις 25 Απρίλη, η διοίκηση των Σιωνιστικών φυλακών επέκτεινε επίσης την υπό περιορισμό κράτηση στην απομόνωση του συντρόφου Ahed Abu Ghoulmeh, που κρατείται στην απομόνωση των φυλακών Nafha από τις 14 Γενάρη 2010, και έχει υποστεί μια σειρά παραβιάσεων όπως την τοποθέτηση καμερών επιτήρησης μέσα στο κελί του. Του έχει απαγορευτεί επίσης το επισκεπτήριο εδώ και περισσότερο από πέντε μήνες και είναι θύμα συνεχών κατασταλτικών πρακτικών και στέρησης των βασικών δικαιωμάτων του. Ο σύντροφος ηγέτης Abu Ghoulmeh, απήχθη από τον Σιωνιστικό στρατό μαζί με τον Sa’adat και τους συντρόφους του, στις 14 Μάρτη του 2006 από τη φυλακή της Ιεριχώ, όπου και ήταν κρατούμενοι της Παλαιστινιακής Αρχής. Οι Σιωνιστές τον κατηγόρησαν πως ήταν ο ηγέτης των Ταξιαρχιών Abu Ali Mustafa, της ένοπλης πτέρυγας του PFLP, στη Δυτική Όχθη και σχεδίασε τη δολοφονία του ρατσιστή εξτρεμιστή υπουργού τουρισμού Rehavam Ze'evi σε ανταπάντηση για τη δολοφονία από τον κατοχικό στρατό του Γενικού Γραμματέα του Λαϊκού Μετώπου Abu Ali Mustafa.

Ένα ανεξάρτητο Παλαιστινιακό κράτος προϋποθέτει κυριαρχία των συνόρων

Πηγή: The Alternative Information Center (AIC), 25 Απρίλη 2010

Το Ισραήλ είναι έτοιμο να αναγνωρίσει ένα Παλαιστινιακό κράτος...μέσα σε σύνορα που το ίδιο θα αποφασίσει και σύμφωνα με το συνολικό σχέδιό του για επέκταση των εποικισμών. Ένα από τα χαρακτηριστικά του Παλαιστινιακού αυτού κράτους είναι πως δεν θα έχει έλεγχο των συνόρων του και δεν θα είναι σε θέση να αποφασίζει ελεύθερα ποιος εισέρχεται στο κράτος και ποιος όχι. Με άλλα λόγια: Το κράτος του Ισραήλ θα έχει μονομερή έλεγχο των συνόρων του «Παλαιστινιακού κράτους».

Δεν είμαι ειδικός στο Διεθνές Δίκαιο, αλλά από τα λίγα χρόνια που παρακολούθησα σπουδές πολιτικής επιστήμης στον Εβραϊκό Πανεπιστήμιο, θυμάμαι τουλάχιστον ένα πράγμα: Κυριαρχία σημαίνει πρώτα απ’ όλα έλεγχος των συνόρων.

Ένα ανεξάρτητο κράτος χωρίς κυρίαρχα σύνορα είναι αντίφαση, είναι ανοησία. Το Ισραήλ μπορεί να αποφασίσει να αποσύρει το στρατό του, την διοίκησή του και τους εποίκους του από ολόκληρη τη Δυτική Όχθη – όπως αποσύρθηκε και από τη Λωρίδα της Γάζας – μπορεί να επιτρέψει το σχηματισμό κυβέρνησης (ακόμα και δύο κυβερνήσεων), την υιοθέτηση σημαίας και εθνικού ύμνου, μπορεί ακόμα και να επιτρέψει να έχει η Παλαιστίνη θέση στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών. Όσο όμως δεν αναγνωρίζει την Παλαιστινιακή κυριαρχία στα σύνορα, η Δυτική Όχθη θα παραμένει μια κατεχόμενη περιοχή και όχι μια κυρίαρχη οντότητα, με τον ίδιο τρόπο που και η Λωρίδα της Γάζας, είναι ακόμα, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, μια κατεχόμενη περιοχή.

Με αυτή την έννοια, και με όλο τον οφειλόμενο σεβασμό, ο Παλαιστίνιος πρωθυπουργός κάνει λάθος όταν διακηρύττει πως σε λίγους μήνες «η Παλαιστινιακή Αρχή θα ανακηρύξει ένα Παλαιστινιακό κράτος χωρίς σύνορα». Όχι μόνο πρόκειται για νομική ανοησία, αλλά στην πραγματικότητα η διακήρυξη αυτή δίνει πόντους στον Benjamin Netanyahu, ο οποίος λέει λίγο-πολύ: «ήδη έχετε κράτος, τι περισσότερο ζητάτε;». Όχι, δεν υπάρχει Παλαιστινιακό κράτος, αλλά μια Παλαιστινιακή κατεχόμενη περιοχή με Παλαιστινιακούς θεσμούς που έχουν αναλάβει το χειρισμό (και τη χρηματοδότηση» των εσωτερικών υποθέσεων, συμπεριλαμβανομένης και της αστυνομίας του Dayton που δεν έχει καμιά δύναμη να υπερασπίσει τους Παλαιστίνιους πολίτες από τις καθημερινές επιθέσεις των εποίκων.

Διακηρύξεις όπως αυτές του Παλαιστίνιου πρωθυπουργού, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να δημιουργήσουν σύγχυση στο διεθνές κίνημα αλληλεγγύης και σε εκείνες τις πλευρές της διεθνούς κοινότητας που υποστηρίζουν τα νόμιμα Παλαιστινιακά εθνικά δικαιώματα. Σίγουρα, ο Παλαιστινιακός λαός αξίζει να έχει ένα δικό του κυρίαρχο κράτος, αλλά για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος είναι απαραίτητος ένας μακρόχρονος αγώνας.

Ισραηλινοί πυροβόλησαν άοπλους διαδηλωτές στη "Νεκρή Ζώνη" της Γάζας

Πηγή: http://palsolidarity.org/2010/04/12112 24 Απρίλη 2010

(ISM Gaza) Αλ Μεγκάζι, Ντέιρ Αλ Μπάλαχ, Γάζα, Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη,

Κατά τη διάρκεια μη βίαιης διαδήλωσης ενάντια στην δια της βίας παύση της αγροτοκαλλιέργειας εντός της λεγόμενης από το Ισραήλ "Νεκρής Ζώνης", στην οποία συμμετείχαν 150 άτομα, δύο Παλαιστίνιοι διαδηλωτές και μια διεθνής ακτιβίστρια πυροβολήθηκαν. Ισραηλινοί στρατιώτες άνοιξαν πυρ στους διαδηλωτές από τον συνοριακό φράχτη. Ο Νιντάλ Αλ Νατζι (18) πυροβολήθηκε στον δεξί μηρό. Ο Χιντ Αλ Άκρα (22) πυροβολήθηκε στο στομάχι και υποβάλλεται σε χειρουργική επέμβαση. Η Μπίανκα Ζάμμιτ (28) από την Μάλτα, βιντεοσκοπούσε τη διαδήλωση όταν πυροβολήθηκε στον αριστερό μηρό. Οι τραυματίες νοσηλεύονται στο Νοσοκομείο Αλ Άκσα.

Λίγο μετά τις 11.00, άνδρες και γυναίκες, συμπεριλαμβανομένων 6 ακτιβιστών του ISM, πορεύτηκαν από το Αλ Μεγκάζι προς τον ισραηλινό φράχτη που αποκλείει τη Λωρίδα της Γάζας. Αφού αντιμετώπισαν πραγματικά πυρά όταν έφτασαν στην κορυφή ενός λόφου, κάποιοι διαδηλωτές συνέχισαν να προχωρούν. Η ομάδα περιλάμβανε έξι γυναίκες, 2 ακτιβιστές του ISM και 20 άνδρες. Οι 20 άνδρες έφτασαν στον συνοριακό φράχτη. Η Ζάμμιτ πυροβολήθηκε ενώ βιντεοσκοπούσε τη διαδήλωση ανάμεσα στο λόφο και το φράχτη, σε μια απόσταση περίπου 80 έως 100 μέτρων. Ο Χιντ Αλ Άκρα που στεκόταν μεταξύ του λόφου και του φράχτη πυροβολήθηκε στο στομάχι, ενώ ο Νιντάλ Αλ Νάτζι πυροβολήθηκε στο πόδι κοντά στον φράχτη. Οι διαδηλωτές μετέφεραν τους τραυματίες πίσω μέσα από το δύσβατο έδαφος προς τα ταξί για να μεταφερθούν στο Νοσοκομείο Αλ Άκσα.

Οι διαδηλώσεις γίνονται ενάντια στην αυθαίρετη απόφαση του Ισραήλ να επιβάλλει μια νεκρή ζώνη 300 μέτρων ως μη επιτρεπόμενη για τους Παλαιστίνιους, όπου επιβάλλεται μια πολιτική "πυροβολώ για να σκοτώσω". Η Λαϊκή Επιτροπή για την Ασφάλεια στην Νεκρή Ζώνη, μια μετωπική οργάνωση που περιλαμβάνει οργανώσεις που εκπροσωπούν αγρότες και κατοίκους της Γάζας που ζουν κοντά στα σύνορα, και επίσης ένας αριθμός πολιτικών κομμάτων είναι παρόντα σε πολλές από αυτές τις διαδηλώσεις.

Όσοι αποτολμούν να προσεγγίσουν τις παραμεθόριες περιοχές για να μαζέψουν μπάζα και σιδερικά, το κάνουν ως αποτέλεσμα του αποκλεισμού της Γάζας ο οποίος, μαζί με τον χειμερινό πόλεμο των 23 ημερών του Ισραήλ εναντίον της Γάζας έχουν αποδεκατίσει την οικονομία της Γάζας, συμπεριλαμβανομένου του 95% των εργοστασίων και επιχειρήσεων, σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη. Επιπλέον αυτά τα ανακυκλούμενα υλικά είναι ζωτικά για την Γάζα, όπου ο αποκλεισμός υπό την ηγεσία του Ισραήλ, απαγορεύει τα πάντα εκτός από 40 προϊόντα να εισέλθουν.

Ο αποκλεισμός αποτρέπει οικοδομικά υλικά ζωτικής σημασίας, από το να εισέλθουν στη Γάζα, όπου πάνω από 6.400 σπίτια καταστράφηκαν ή υπέστησαν σοβαρές ζημιές κατά τον πόλεμο του Ισραήλ στη Γάζα, και σχεδόν 53.000 υπέστησαν μικρότερες ζημιές. Νοσοκομεία και ιατρικά κέντρα, σχολεία, παιδικοί σταθμοί και τζαμιά είναι μερικά από τα κτίρια που καταστράφηκαν ή υπέστησαν ζημιές κατά τον Ισραηλινό πόλεμο στη Γάζα.

2ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό

Πηγή: http://www.mic.gr/news.asp?id=34065 24 Απρίλη 2010
Από Πέμπτη 29 Απριλίου έως και Τρίτη 4 Μαίου θα πραγματοποιηθεί στον κινηματογράφο ΙΛΙΟΝ (Τροίας 34 και Πατησίων, τηλ. 210 8810602) το 2ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό. Θα προβληθούν συνολικά 23 ταινίες από την Παλαιστίνη και για την Παλαιστίνη.

Την Πέμπτη 29 Απριλίου στις 20:00 θα πραγματοποιηθεί η επίσημη έναρξη του φεστιβάλ με την προβολή της ταινίας ΓΑΖΑ ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ των Γιώργου Αυγερόπουλου και Γιάννη Καρυπίδη, οι οποίοι θα παρευρεθούν και θα χαιρετήσουν την εκδήλωση.

Όλο το φεστιβάλ φέτος είναι αφιερωμένο στην πρωτοβουλία ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΙ ΓΙΑ ΤΗ ΓΑΖΑ.

Είναι μια μοναδική ευκαιρία οι Έλληνες σινεφίλ να απολαύσουν εξαιρετικές ταινίες και ντοκυμαντέρ αλλά και να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στον ηρωικά αγωνιζόμενο Παλαιστινιακό λαό.

Καθημερινά θα προβάλονται 4 ή 5 ταινίες με ενιαίο ημερήσιο εισιτήριο 7,5 ευρώ (φοιτητικό-παιδικό 6 ευρώ)

ΠΕΜΠΤΗ 29/04

18:30 ΚΑΦΡ ΚΑΣΣΕΜ (Borhane Alaouie)
20:15 ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΝΑΡΞΗ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ με την προβολή της ταινίας ΓΑΖΑ ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ των Γιώργου Αυγερόπουλου και Γιάννη Καρυπίδη, οι οποίοι θα παρευρεθούν και θα μιλήσουν.
22:00 ΤΟ ΣΙΔΕΡΕΝΙΟ ΤΟΙΧΟΣ (Mohammed Alatar)
23:00 ΤΣΙΡΚΟ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ (Eyal Halfon)

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 30/04

18:30 ΒΑΛΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΣΙΡ (Ari Folman)
20:15 ΣΗΜΕΙΟ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ (Julia Bacha, Ronit Avni)
22:00 ΤΟ ΤΟΙΧΟΣ (Simone Bitton)
23:30 Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ (Buthina Canaan Khoury)

ΣΑΒΒΑΤΟ 01/05

18:30 Ο ΧΡΟΝΟΣ ΠΟΥ ΑΠΟΜΕΝΕΙ (Elia Suleiman)
20:30 ΤΟ ΑΛΑΤΙ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ (Annemarie Jacir)
22:30 Η ΓΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ (Buthina Canaan Khoury)
23:00 9 STAR HOTEL (Ido Haar)

ΚΥΡΙΑΚΗ 02/05

18:30 ΛΙΒΑΝΟΣ (Samuel Maoz)
20:15 ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΕΜΠΟΛΕΜΗΣ ΖΩΝΗΣ (Michel Khleifi)
22:15 ΑΙΧΜΑΛΩΤΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ (Buthina Canaan Khoury)
23:00 ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ (Saverio Costanzo)

ΔΕΥΤΕΡΑ 03/05

18:30 ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΒΟΜΒΕΣ (Philippe Aractingi)
20:15 ΘΕΪΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ (Elia Suleiman)
22:00 ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗΣ (Elia Suleiman)
23:15 PALESTINE BLUES (Nida Sinnokrot)

ΤΡΙΤΗ 04/05

18:30 Η ΣΦΑΓΗ (Monika Borgmann, Lokman Slim, Hermann Theissen)
20:30 ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΤΩΡΑ (Hany Abu-Assad)
22:30 ΓΑΜΟΣ ΣΤΗ ΓΑΛΙΛΑΙΑ (Michel Khleifi)

Πίνακες του Ismail Shammout για τη Naqba (μέρος α')

Οι πίνακες και τα συνοδευτικά κείμενα είναι από το ημερολόγιο του 2008 της Passia. Πηγή: http://www.passia.org/

"Προς το άγνωστο"

Το πρωινό της 13ης Ιουλίου 1948, διωχθήκαμε υπό την απειλή όπλων από τα προγονικά μας σπίτια στην Lydda. Συμμορίες Σιωνιστών μας περικύκλωσαν και μας μάζεψαν στις μεγαλύτερες πλατείες της πόλης. Τότε, περικυκλωμένοι από έναν στενό κλοιό βαριά οπλισμένων Σιωνιστών οδηγηθήκαμε απρόθυμα προς την Ανατολή.

Ιστορία…

Την Παρασκευή 9 Ιουλίου 1948, οι πόλεις Lydda και Ramleh κατηλήφθηκαν από συμμορίες Σιωνιστών. Μετά από μόλις 3 μέρες ξυπνήσαμε από το πανδαιμόνιο των ανθρώπων που έτρεχαν έντρομοι στον παράλληλο δρόμο του σπιτιού μας. Μέσα σε λίγες στιγμές, μέλη των συμμοριών χτύπησαν την πόρτα του σπιτιού μας με τα τουφέκια τους και φώναξαν σε όλους μας να φύγουμε από το σπίτι.

Δεν ήταν πιθανό να αντισταθούμε ή να μην ακολουθήσουμε αυτές τις στρατιωτικές εντολές. Περπατήσαμε σε ομάδες προς ένα ανοιχτό χώρο στην πόλη, με το όνομα “ Nawa’ir Plaza”.

Δεκάδες χιλιάδες γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι οδηγήθηκαν, κουβαλώντας μόνο τα ρούχα που φορούσαν, σε ανοιχτούς χώρους μέσα στις πόλεις Lydda και Ramleh. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν είτε κάτοικοι αυτών των πόλεων, είτε πρόσφυγες από την Jaffa και τα χωριά των προαστίων της περιοχής. Ακούγονταν τα κλάματα των παιδιών καθώς επίσης και τα βογκητά των άρρωστων και των ηλικιωμένων. Η ατμόσφαιρα γινόταν όλο και πιο ζεστή, πιο καταθλιπτική και τρομακτική.

Οι συγκεντρωμένοι άνθρωποι ήταν περικυκλωμένοι από οπλισμένους άντρες και στρατιωτικά οχήματα. Ένας μεγάλος αριθμός ελεύθερων σκοπευτών βρισκόταν στις στέγες των τριγύρω σπιτιών, παρακολουθώντας προσεκτικά και με άγχος την διαδικασία του ξεριζωμού και της δια της βίας μετανάστευσης.

Κανένας δεν γνώριζε τι επρόκειτο να συμβεί. Πολλοί πίστευαν ότι η διαδικασία δεν θα διέφερε από παρόμοιες επιχειρήσεις της Βρετανικής Διοικητικής Αρχής, στην πλειοψηφία των πόλεων και των χωριών της Παλαιστίνης, οπότε ζητούνταν από τον κόσμο να φύγει από το σπίτι του και να μαζευτεί στην πλατεία του χωριού ή της πόλης για κάποιες ώρες, ενώ οι Βρετανοί στρατιώτες έψαχναν τα σπίτια για όπλα και επαναστάτες. Στο τέλος της ημέρας επιτρεπόταν στον κόσμο να επιστρέψει στο σπίτι του. Αυτή τη φορά οι άνθρωποι δεν επέστρεψαν στα σπίτια τους, γιατί επρόκειτο για διαφορετικού είδους επιχείρηση. Αντίθετα διατάχθηκαν να προχωρήσουν προς την Ανατολή μέσα από τους λεηλατημένους δρόμους της πόλης και τα λεηλατημένα μαγαζιά. Έκανε ολοένα και περισσότερη ζέστη, και η δίψα και ο φόβος μεγάλωναν. Περπατούσαμε προς την ανατολή, περικυκλωμένοι από Εβραίους Σιωνιστές που μας έβριζαν και μας ταπείνωναν. Δεν αντιλαμβανόμασταν ότι αυτή ήταν μόνο η αρχή του ταξιδιού μας.

"Εκείνη την Άνοιξη"
Η ζωή στην Παλαιστίνη υπό την Βρετανική Διοίκηση σημαδεύτηκε από μπελάδες και αναστάτωση. Συνεχώς γίνονταν εξεγέρσεις και εθνική κατακραυγή απέναντι στο σχέδιο των Βρετανών - Σιωνιστών να καταλάβουν την χώρα. Παρόλα αυτά, η Παλαιστίνη στην μνήμη μου είναι σαν μια λαμπρή άνοιξη, γεμάτη χρώμα, αφθονία, χάρη και ευτυχία.

Ιστορία…

Γεννήθηκα στην πόλη Lydda το 1930. Έμενα σε μια περιοχή περικυκλωμένη από περιβόλια με λεμονιές και πορτοκαλιές, και πράσινους αμπελόκηπους. Οι τριγύρω πεδιάδες είναι εκτενείς και ανοικτές, στολισμένες με όμορφα λουλούδια διαφόρων μορφών και χρωμάτων, όπως νάρκισσους, μαργαρίτες και ανεμώνες, πάνω σε μια βάση διαβαθμίσεων του πράσινου.

Οι εποχές εμπλέκουν το εορταστικό και το παραδοσιακό, και ο χειμώνας έχει ημι-ιερές τελετές. Το βράδυ συνηθίζαμε να φέρνουμε καυτό κάρβουνο για να γεμίσουμε το μαγκάλι. Μετά την βραδινή προσευχή - εμείς τα παιδιά- μαζευόμασταν γύρω από το μαγκάλι περιμένοντας τον παππού ή την γιαγιά μας, να ψήσει κάστανα ή γλυκοπατάτες. Στο μεταξύ ακούγαμε μια παλιά ιστορία … «Μια φορά και έναν καιρό»…

Το ημερολόγιο των περιοχών της Jaffa, της Lydda και της Ramleh ήταν γεμάτο με γλέντια και θρησκευτικά και λαϊκά φεστιβάλ που γίνονταν συγκεκριμένη μέρα κάθε χρόνο. Αυτά τα γεγονότα ήταν πηγή μεγάλης ευτυχίας για εμάς, όπου υπήρχε ρυθμός, κίνηση και χρώμα. Τα περισσότερο υποσχόμενα ανάμεσα σε αυτά τα γεγονότα ήταν το φεστιβάλ “Rubin” στα νότια της Jaffa, εκείνο του «Προφήτη Saleh» στην Ramleh, εκείνο του «Προφήτη Job» στην ακτή της Jaffa, τα φεστιβάλ του «Προφήτη Μωυσή» ανάμεσα στην Ιερουσαλήμ και την Ιεριχώ, και τέλος το γλέντι στην . Παρομοίως, υπήρχαν εποχές για εορτασμό την άνοιξη και το καλοκαίρι, όταν οι οικογένειες, μικροί και μεγάλοι, έβγαιναν έξω για να περάσουν μια μέρα στην κοιλάδα ή στα χωράφια που αλώνιζαν το σιτάρι ή κάτω από την σκιά των ελαιόδεντρων - τρώγοντας και πίνοντας, τραγουδώντας και χορεύοντας, παίζοντας και διασκεδάζοντας.

Κάλεσμα του Συλλόγου "Ιντιφάντα" στον Γιάννη Κότσιρα

Πηγή: Σύλλογος "ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ" 23 Απρίλη 2010
Αγαπητέ κ. Κότσιρα,

Θέλουμε να σας ζητήσουμε να μην επισκεφθείτε το Ισραήλ για να δώσετε συναυλία στις 4 Μαΐου.

Πρόκειται βεβαίως για ένα πολύ σοβαρό αίτημα, αλλά το κάνουμε στο όνομα της δικαιοσύνης για τον παλαιστινιακό λαό.

Το Ισραήλ ιδρύθηκε πάνω στα ερείπια μιας άλλης χώρας, της Παλαιστίνης. Το 1948 περισσότερο από το ήμισυ του πληθυσμού της Παλαιστίνης ξεριζώθηκε από τις πόλεις και τα χωριά του, 400 από τα οποία καταστράφηκαν ολοσχερώς. Το κράτος του Ισραήλ δεν επέτρεψε ποτέ στους Παλαιστίνιους πρόσφυγες να επιστρέψουν και σήμερα ο αριθμός τους έχει φτάσει τα επτά εκατομμύρια. Πολλοί από τους αυτούς εξακολουθούν να είναι χωρίς ιθαγένεια και ζουν σε στρατόπεδα προσφύγων στην Παλαιστίνη και σε άλλες αραβικές χώρες.

Από την ίδρυσή του το κράτος του Ισραήλ παραβιάζει συστηματικά το διεθνές δίκαιο. Μέχρι σήμερα, έχει αψηφήσει 246 ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Ως άμεση συνέπεια, επτά εκατομμύρια Παλαιστίνιοι έχουν αποκλειστεί από το δικαίωμα τους να ζουν σε γη που είναι διεθνώς αναγνωρισμένη ως δική τους. Και ακόμη περισσότερο, έχουν αποκλειστεί από το δικαίωμά τους να αποτελούν ένα έθνος στο μέλλον. Τα τέσσερα εκατομμύρια των Παλαιστινίων στα κατεχόμενα εδάφη έχουν υπομείνει πάνω από 40 χρόνια βάναυσης κατοχής και τους έχουν αρνηθεί ακόμα και τα πιο στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα ενώ τα 1,4 εκατομμύρια που παραμένουν στο Ισραήλ, είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας.

Η καθημερινή βαρβαρότητα του ισραηλινού στρατού στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη συνεχίζεται. Παλαιστινιακά εδάφη απαλλοτριώνονται, σπίτια κατεδαφίζονται και καλλιέργειες καταστρέφονται. Εδώ και τρία χρόνια το κράτος του Ισραήλ διεξάγει μια αργή γενοκτονία στη Λωρίδα της Γάζας, επιβάλλοντας αυστηρό αποκλεισμό . Ο Αρχιεπίσκοπος Desmond Tutu και άλλοι επιφανείς Νοτιοαφρικάνοι έχουν παρομοιάσει την κατάσταση των Παλαιστινίων με απαρτχάιντ.

Η μη βίαιη διεθνής απάντηση στην πρόκληση του απαρτχάιντ είναι η εκστρατεία του μποϋκοτάζ, της απόσυρσης των επενδύσεων καθώς και των κυρώσεων. Σήμερα παλαιστίνιοι καλλιτέχνες, συνδικαλιστές, καθηγητές, συγγραφείς, σκηνοθέτες και μη κυβερνητικές οργανώσεις καλούν σε αντίστοιχο μποϊκοτάζ του Ισραήλ, καθώς αποτελεί μια άλλη οδό για μια δίκαιη ειρήνη, λέγοντας: «Σε μια εποχή που το διεθνές κίνημα για την απομόνωση του Ισραήλ κερδίζει έδαφος ως απάντηση στην κλιμάκωση της αποικιακής και ρατσιστικής πολιτικής του, καλούμε με όλο το σεβασμό τους ευσυνείδητους επιστήμονες, καλλιτέχνες και διανοούμενους απ’ όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που επισκέπτονται τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη (OPT), να απέχουν από την επίσκεψη στο Ισραήλ για να συμμετάσχουν σε οποιοδήποτε γεγονός ή συνάντηση που δεν είναι ρητά αφιερωμένη στον τερματισμό της παράνομης ισραηλινής κατοχής και των άλλων μορφών καταπίεσης. Ανεξάρτητα από τις προθέσεις, οι επισκέψεις αυτές το μόνο που κάνουν είναι να συμβάλουν στην παράταση της αδικίας αφού ομαλοποιούν και ως εκ τούτου νομιμοποιούν και ακούσια υποστηρίζουν τις προσπάθειες του Ισραήλ να εμφανιστεί ως ένας «κανονικός» συμμετέχων στο «πολιτισμένο» κόσμο της επιστήμης, της γνώσης και της τέχνης, ενώ την ίδια στιγμή ασκεί μια ολέθρια μορφή απαρτχάιντ κατά των Παλαιστινίων. Αυτό το κάλεσμα έχει γίνει αποδεκτό από ορισμένους γενναίους ισραηλινούς και πολλές διακεκριμένες διεθνείς προσωπικότητες.

Το μποϊκοτάζ είναι μια τακτική η οποία επιτρέπει στους πολίτες να διαφοροποιούνται από τις εκλεγμένες κυβερνήσεις τους και να ασκούν πιέσεις στις μορφές εξουσίας που ασκούνται με άδικο τρόπο. Δεν στρέφεται εναντίον των ανθρώπων αλλά εναντίον των καταπιεστικών και άδικων πολιτικών και καθεστώτων, με απώτερο στόχο να επιφέρει αλλαγές.

Με τη διεξαγωγή της συναυλίας σας στο Ισραήλ στις 4 Μαΐου έμμεσα υποστηρίζετε τα εγκλήματα πολέμου, την εθνοκάθαρση, την εκδίωξη πληθυσμών και τη διαιώνιση της καταπίεσης του παλαιστινιακού λαού, ενός λαού που παλεύει για να τερματιστεί η σιωπή της διεθνούς κοινότητας και να επιτευχθεί μια δίκαιη ειρήνη. Οι ισραηλινοί πολιτικοί καθώς και οι πολίτες ερμηνεύουν κάθε επίσκεψη στο Ισραήλ, ως πράξη στήριξης των πολιτικών τους. Κάθε ακύρωση είναι μια υπενθύμιση σε αυτούς ότι δεν είναι όλα καλά και ότι θα υπάρξει ένα τίμημα για τη συνεχιζόμενη καταπίεση και την αδιαφορία για τα δικαιώματα των Παλαιστινίων.

Εάν χρειάζεστε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την κατάσταση στο Ισραήλ και τα Κατεχόμενα Εδάφη, οργανώσεις όπως η Διεθνής Αμνηστία, η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας και η ισραηλινή οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων BTselem (βλ. συνδέσμους προς αυτούς τους ιστότοπους στο www.palestinecampaign.org) έχουν δημοσιεύσει λεπτομερείς εκθέσεις. Υπό το πρίσμα αυτών των πληροφοριών, είμαστε βέβαιοι ότι δεν θα θέλατε να εκφράσετε την υποστήριξή σας στις πολιτικές του Ισραήλ-ούτε καν με έμμεσο τρόπο....τραγουδώντας στο Ισραήλ.

Με εκτίμηση,

Σύλλογος Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό «ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ»

Το λαϊκό κίνημα στην Παλαιστίνη

Μέλη του Συλλόγου Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό «Ιντιφάντα» βρέθηκαν από 31 Μάρτη ως 5 Απρίλη σε αποστολή αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη. Οι ακτιβιστές-τριες του Συλλόγου επισκέφθηκαν την Ιερουσαλήμ και την κατεχόμενη Δυτική Όχθη του Ιορδάνη, συμμετείχαν σε κινητοποιήσεις εναντίον του εποικισμού των Παλαιστινιακών εδαφών και συναντήθηκαν με εκπροσώπους λαϊκών επιτροπών αγώνα και άλλων οργανώσεων. Ακολουθεί ανταπόκριση από το μέλος της αποστολής του Συλλόγου Ιωάννα Ραδαίου.

«Ο καιρός της γρήγορης νίκης στη Μέση Ανατολή, τελείωσε». Με αυτά τα λόγια, μας υποδέχτηκε ο Nassar Ibrahim στα γραφεία του AIC στην Βηθλεέμ, ανοίγοντας την συζήτηση για την σημερινή κατάσταση στην Παλαιστίνη. Η αίσθηση που επικρατούσε σε όλη την διάρκεια της κουβέντας μας ήταν πως πράγματι κάτι αρχίζει να αλλάζει το τελευταίο διάστημα. Οι Παλαιστίνιοι έχουν χάσει πλέον την εμπιστοσύνη τους στην ειρηνευτική διαδικασία, επικρίνουν την Συμφωνία του Όσλο, αρχίζουν να αμφισβητούν τον ρόλο της Παλαιστινιακής Αρχής και να θέτουν την άποψη πως η μόνη λύση είναι η λύση του ενός κράτους, αν και αυτό που προέχει είναι η αναγνώριση και ο σεβασμός των δικαιωμάτων τους και ιδιαίτερα το δικαίωμα επιστροφής των προσφύγων. Τα λαϊκά κινήματα δυναμώνουν και αποκτούν ισχύ, ένας από τους λόγους που η ΠΑ άλλαξε στάση απέναντι τους και άρχισε να δηλώνει την στήριξη της. Οι ντόπιοι οργανώνονται και συμμετέχουν σε συλλογικές δράσεις διαμαρτυρίας και αντίστασης. Η εκτίμηση του Nassar είναι πως «Το λαϊκό κίνημα θα δυναμώσει και άλλο. Το πιο κρίσιμο σημείο τη επόμενη περίοδο θα είναι η Ιερουσαλήμ. Οι εξελίξεις εκεί, θα αναγκάσουν και τις άλλες χώρες να κινητοποιηθούν ενάντια στην ισραηλινή κατοχή». Και όπως είπε και ο Sergio Yahni από το AIC στη Δυτική Ιερουσαλήμ «Δεν πρόκειται να ξεσπάσει η 3η Ιντιφάντα. Χρειάζονται χρόνια για να οργανωθεί. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κάτι δεν προετοιμάζεται. Ίσως σε τρία-τέσσερα χρόνια να το δούμε». (Φωτ: Διαδήλωση στην al Ma'asara έξω από τη Βηθλεέμ)

Ο Dawood Hammoudeh από το Stop the Wall μας είπε: «Μαθαίνουμε από τα λάθη του παρελθόντος. Στην Παλαιστίνη δοκιμάστηκε η ένοπλη αντίσταση στην 2η Ιντιφάντα και δεν πέτυχε. Τώρα επικεντρωνόμαστε σε άλλες μορφές λαϊκής αντίστασης». Η δουλειά τους κινείται στο να δημιουργήσουν λαϊκές επιτροπές σε όλες τις κοινότητες και τα χωριά στην Δυτική Όχθη, που θα μπορούν να συγκεντρώσουν όλο τον πληθυσμό, θα αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες και θα σχεδιάζουν τοπικές δράσεις διαμαρτυρίας. Θα υπάρχει ωστόσο μια κεντρική επιτροπή συντονισμού και συνεργασίας. Ήδη υπάρχουν επιτροπές σε 50 χωριά και προσπαθούν να οργανώσουν και άλλες. Κάποιες από αυτές, όπως στο Bi’lin και στο Ni’lin, είναι αρκετά ενεργές και δραστήριες. Για την λύση του ενός ή δύο κρατών, μας απάντησε «Πάντα ήμουν υπέρ του ενός κράτους, όπως όλοι οι αριστεροί. Τώρα, εκ των πραγμάτων, η λύση των δύο κρατών δεν είναι εφικτή. Μιλάνε για ένα βιώσιμο και με συνέχεια Παλαιστινιακό κράτος. Πως θα γίνει αυτό όταν η Δυτική Όχθη έχει κατακερματιστεί, η Γάζα είναι αποκομμένη, το Ισραήλ ελέγχει όλη την κοιλάδα του Ιορδάνη, τις φυσικές πηγές και απαγορεύουν ή ελέγχουν την τοπική παραγωγή;»

Στα ίδια πλαίσια όσον αφορά την λαϊκή αντίσταση, ήταν και οι απόψεις του Jamal Juma από το Stop the Wall. Στην ερώτηση πως το να πετάνε πέτρες θεωρείτε μη-βίαιη μορφή αντίστασης, μας είπε «Μας παίρνουν τη γη και τις περιουσίες. Τι περιμένουν; Να τους πετάμε τριαντάφυλλα; Εξάλλου εμείς δεν μιλάμε ποτέ για μη-βίαιη αντίσταση. Επιμένουμε και λέμε για μορφές λαϊκής αντίστασης». Ο ίδιος θεωρεί πως το λαϊκό κίνημα δυναμώνει, γεγονός που αρχίζει να φοβίζει τους Ισραηλινούς και είναι φανερό από τις τελευταίες επιδρομές και συλλήψεις Παλαιστίνιων και διεθνών ακτιβιστών. Μας είπε κιόλας, όταν μας περιέγραφε την επιδρομή στα γραφεία τους πριν δύο μήνες, πως το Ισραήλ ήθελε να κατατάξει το Stop the Wall στην λίστα με τις τρομοκρατικές οργανώσεις. Τέλος, για το θέμα των προσφύγων μας είπε «Οι Ισραηλινοί θα χαιρόντουσαν αν ζητάγαμε αποζημιώσεις. Είναι το πιο εύκολο πράγμα γι’ αυτούς να μας δώσουν χρήματα για τις δημευμένες περιουσίες ή τους πρόσφυγες. Εμείς δεν ζητάμε κάτι τέτοιο. Θέλουμε να γυρίσουν όλοι οι πρόσφυγες, να πάρουμε πίσω την γη μας, να σεβαστούν τα δικαιώματα μας. Γι’ αυτό θα αντιστεκόμαστε μέχρι να αναγνωρίσουν τα δικαιώματα των Παλαιστινίων».

Αξίζει επίσης να σημειωθεί και η κινητοποίηση που παρατηρείται στα κατεχόμενα εδάφη του’48. Οι Παλαιστίνιοι εκεί, προσφεύγουν στο Ισραηλινό Δικαστήριο για οποιοδήποτε θέμα προκύπτει και θίγει τα δικαιώματα τους. Είναι μια ιδιαίτερα δύσκολη κατάσταση γι’ αυτούς, αφού δεν έχουν επαρκή αντιπροσώπευση στα τοπικά συμβούλια και κινούνται νομικά, μια χρονοβόρα και πολυδάπανη διαδικασία. Ο Sami Abou Shehadeh, πολιτικός ακτιβιστής στην Γιάφα, μας πήγε στο οικόπεδο όπου πρόκειται να κτιστεί ένας καινούριος εποικισμός 2.000 διαμερισμάτων, στην παλαιστινιακή γειτονιά Άτζαμι. «Το οικόπεδο είχε βγει σε δημοπρασία με τιμή εκκίνησης 4.000.000 NIS. Καταφέραμε και δώσαμε 4.500.000. Τελικά πλειοδότης ήταν μια εβραϊκή κατασκευαστική για 4.500.025 NIS. Αυτή την στιγμή, έχουμε προσφύγει στην δικαιοσύνη για να προσβάλλουμε την δημοπρασία. Μόνο για την προσφυγή, πληρώσαμε 45.000 NIS». Η εταιρία, όπως μας είπε ο Sami, έχει ήδη ανακοινώσει στο site της την κατασκευή μιας «καθαρής» εβραϊκής γειτονιάς στην καρδιά της Άτζαμι. (Φωτ: Άτζαμι-Σπίτι Παλαιστινιακής οικογένειας. Ο Δήμος δεν τους δίνει άδεια για παροχή νερού και ρεύματος. Το σπίτι είναι περιτριγυρισμένο από καινούργια σπίτια εποίκων)

Για τη συμμετοχή των ισραηλινών ακτιβιστών στις διαμαρτυρίες των Παλαιστινίων μας μίλησε ο Sergio. Η άποψη του είναι πως είναι μεν θετικό, γιατί κάτι αρχίζει να κινείται και μέσα στο Ισραήλ, αλλά είναι δύσκολο ακόμα να καταλάβει τις προθέσεις τους, γιατί κινούνται χωρίς πολιτική ιδεολογία και κατεύθυνση, γεγονός που μπορεί να βλάψει το παλαιστινιακό ζήτημα. Η αριστερά στο Ισραήλ απέτυχε να κινητοποιήσει τον λαό και είναι ενθαρρυντικό που οι Ισραηλινοί πήραν τέτοιες πρωτοβουλίες από μόνοι τους, αλλά πρέπει να υπάρξει πλέον και ένας συντονισμός. Ο ίδιος θεωρεί πως μεγάλο ρόλο έπαιξε και το κίνημα μποϋκοτάζ: «Οι Ισραηλινοί αρχίζουν να καταλαβαίνουν πως υπάρχει ένα τίμημα να πληρώσουν. Ακόμα και οι δεξιοί, που θεωρούν ότι ανήκουν στην Ευρώπη και χαρακτηρίζουν το μποϋκοτάζ ως αντί-σημιτικό, είναι δυσαρεστημένοι που η Δύση τους γυρίζει την πλάτη». Για το λαϊκό κίνημα στην Παλαιστίνη θεωρεί πως αποκτάει ισχύ και γι’ αυτό είναι σημαντική η αντίσταση των κατοίκων του Silwan στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, μια ιδιαίτερα δυνατή κινητοποίηση που έχει προσελκύσει την συμμετοχή αρκετών Ισραηλινών με σεβασμό στα δικαιώματα των κατοίκων.

Η ανάγκη συλλογικής δράσης και οργάνωσης φάνηκε και από την συζήτηση με την Hind Awwad του BNC (Εθνική Επιτροπή Μποϋκοτάζ), η οποία μας είπε ότι είναι μεν δύσκολο να γίνει μποϋκοτάζ στην Δυτική Όχθη, λόγω του ότι τα περισσότερα προϊόντα ευρείας χρήσης έρχονται από το Ισραήλ και δεν υπάρχει τοπική παραγωγή, ωστόσο προσπαθούν να οργανώσουν Πανεπιστήμια ή μικρές κοινότητες για να αποκλείσουν ισραηλινές υπηρεσίες και αγαθά με ταυτόχρονη ενίσχυση της ντόπιας παραγωγής. Είναι κάτι ιδιαίτερα δύσκολο, αλλά που μπορεί να πετύχει με την μαζική συμμετοχή των κοινωνικών ομάδων.

Η λαϊκή αντίσταση λοιπόν σε τοπικό επίπεδο, με συμμετοχή από άντρες γυναίκες και παιδιά, που δοκιμάζει νέες μορφές οργάνωσης και συντονισμού ανάμεσα στις τοπικές δράσεις, είναι πια μια αναγκαιότητα, μια στρατηγική επιλογή και μια πραγματικότητα που δυναμώνει στην Παλαιστίνη σήμερα.

Αφιέρωμα στους Πολιτικούς Κρατούμενους (Απρίλης 2010)

«Θα ήταν προτιμότερο να πνίξουμε τους κρατούμενους στην Νεκρά Θάλασσα, αν αυτό ήταν δυνατό, μιας και εκεί είναι το χαμηλότερο σημείο της γης».

-2003 Avigdor Lieberman σήμερα υπουργός εξωτερικών του Ισραήλ-

Η 17η Απρίλη είναι η ημέρα των Πολιτικών Κρατουμένων της Παλαιστίνης, ημέρα σεβασμού, τιμής και αλληλεγγύης για όσους, άντρες, γυναίκες και παιδιά, κρατούνται στις κατοχικές φυλακές του Ισραήλ εξαιτίας της πίστης τους στον Παλαιστινιακό σκοπό.

Από το 1967 ως σήμερα, περισσότεροι από 700.000 Παλαιστίνιοι έχουν περάσει από τις Ισραηλινές φυλακές, συνολικά δηλαδή το 20% του πληθυσμού των κατεχόμενων Παλαιστινιακών εδαφών ή το 40% του αντρικού πληθυσμού. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, δεν υπάρχει οικογένεια που τουλάχιστον ένα μέλος της να μην έχει περάσει από τις κατοχικές φυλακές και η Παλαιστίνη τοποθετείται στις πρώτες θέσεις άλλης μίας μακάβριας στατιστικής έρευνας, σαν η χώρα με τους περισσότερους φυλακισμένους παγκοσμίως.

Ο αριθμός των κρατουμένων διαφοροποιείται ανάλογα με την πηγή. Το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης αναφέρει 11.000 κρατούμενους. Η Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού αναφέρει (2008) 10.500, ενώ για την ίδια χρονιά το Ισραήλ δίνει πολύ μικρότερους αριθμούς μεταξύ 8000 και 8500 χιλιάδες. Για το Μάρτη του 2010 το Κέντρο για τους Κρατούμενους και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα Addameer, που μάλλον συγκεντρώνει στοιχεία από τις Ισραηλινές Σωφρονιστικές Υπηρεσίες, αναφέρει 6631 κρατούμενους (από τους οποίους 3 βρίσκονται στη φυλακή για περισσότερα από 30 χρόνια και 315 για περισσότερα από 15), από τους οποίους οι 237 δεν έχουν καν προσαχθεί σε δίκη και δεν τους έχουν απαγγελθεί κατηγορίες αλλά κρατούνται με το παράνομο καθεστώς της Διοικητικής κράτησης. Υπό διοικητική κράτηση βρίσκεται εδώ και δύο χρόνια ο Παλαιστίνιος δημοσιογράφος και συγγραφέας Ali Jaradat.

Στις κατοχικές φυλακές βρίσκονται γυναίκες και παιδιά. Από το Σεπτέμβρη του 2000 ως το Σεπτέμβρη του 2008 συνελήφθησαν 750 γυναίκες και 7500 παιδιά. Τον Σεπτέμβρη του 2008 υπήρχαν 69 πολιτικές κρατούμενες, ενώ στα στοιχεία του Addammer σήμερα αναφέρονται 35 γυναίκες που κρατούνται στις φυλακές μαζί με Ισραηλινές ποινικές κρατούμενες και όπως και οι άντρες Παλαιστίνιοι αντιμετωπίζουν βασανιστήρια και εξευτελισμούς, όπως βάναυσους σωματικούς ελέγχους και σεξουαλική κακοποίηση. Σύμφωνα πάλι με το Addammer σήμερα βρίσκονται στις φυλακές 337 παιδιά, τα 39 κάτω των 16 ετών. Ακόμα και 12χρονα παιδιά έχουν κατηγορηθεί, συνήθως ότι ρίχνουν πέτρες, και καταδικαστεί σε ισραηλινά στρατοδικεία καθώς δεν υπάρχουν δικαστήρια ανηλίκων

Στους πολιτικούς κρατούμενους συμπεριλαμβάνονται ακόμα 15 μέλη του Παλαιστινιακού Νομοθετικού Συμβουλίου και πολλοί ηγέτες του Παλαιστινιακού λαού, όπως ο γενικός γραμματέας του PFLP Ahmad Sa'adat, ο ηγέτης της Φατάχ Marwan Barghouthi και άλλοι, ενώ τους τελευταίους μήνες έχει ενταθεί από το Ισραηλινό καθεστώς η εκστρατεία συλλήψεων μελών και οργανωτών των Παλαιστινιακών Οργανώσεων Βάσης, όπως ο Abdallah Abu Rahmah συντονιστής της Λαϊκής Επιτροπής του Bil'in ενάντια στο Τείχος και άλλοι.

Η πλειοψηφία των πολιτικών κρατουμένων κατηγορείται για αδικήματα βάσει κάποιου από τους περισσότερους από 2000 Ισραηλινούς στρατιωτικούς κανονισμούς που μπορεί ούτε καν να είχαν ακούσει πριν συλληφθούν. Για παράδειγμα η Στρατιωτική Εντολή 101, απαγορεύει πορείες διαμαρτυρίας και συγκεντρώσεις χωρίς άδεια του Στρατιωτικού Διοικητή» και δημοσιοποίηση πολιτικών άρθρων ή φωτογραφιών με πολιτικό περιεχόμενο, ενώ η Εντολή 938 θεωρεί «εχθρική πράξη» την «ένδειξη συμπαράστασης σε εχθρική οργάνωση, είτε κρατώντας σημαία ή ακούγοντας εθνικά τραγούδια».

Στις περισσότερες περιπτώσεις γίνονται μαζικές συλλήψεις κατά τη διάρκεια νυχτερινών επιδρομών σε σπίτια. Οι στρατιώτες συχνά πυροβολούν πριν εισβάλλουν, καταστρέφουν έπιπλα και αντικείμενα, χτυπούν τα μέλη της οικογένειας ή τα χρησιμοποιούν σαν ανθρώπινες ασπίδες. Εισβάλουν σε Παλαιστινιακά χωριά, βγάζουν τον κόσμο από τα σπίτια του, τους κρατούν ώρες μέσα στο κρύο και το σκοτάδι, συγκεντρώνουν όλους τους άντρες ηλικίας 16-45, συλλαμβάνουν όσους επιλέγουν και τους μεταφέρουν σε άγνωστη τοποθεσία. Συνήθως περνάνε πολλές μέρες πριν η οικογένεια καταφέρει να βρει που βρίσκεται ο άνθρωπός της. Υπήρξαν περιπτώσεις που πέρασαν ακόμα και μήνες μέχρι να εντοπιστεί κρατούμενος κι αυτό μόνο γιατί κάποιος άλλος που απελευθερώθηκε ενημέρωσε την οικογένειά του.

Παλαιστίνιοι κρατούνται σε 30 κέντρα: 21 φυλακές, 5 κρατητήρια, 4 ανακριτικά κέντρα και τουλάχιστον ένα μυστικό ανακριτικό κέντρο, όπως καταγγέλλει η Επιτροπή του ΟΗΕ κατά των Βασανιστηρίων, σε απροσδιόριστη τοποθεσία, γνωστό για τα βασανιστήρια που γίνονται εκεί. Οι περισσότερες από αυτές τις εγκαταστάσεις βρίσκονται εκτός Δυτικής Όχθης και η μεταφορά Παλαιστινίων σε αυτές παραβιάζει την 4η Συνθήκη της Γενεύης που ορίζει πως οι συλληφθέντες από κατοχική δύναμη δεν πρέπει να απομακρύνονται απο την κατεχόμενη χώρα. Παρότι το 1999 το Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ, κήρυξε παράνομες πολλές μεθόδους της Υπηρεσίας Ασφάλειας του Ισραήλ, τα βασανιστήρια συνεχίζονται, ενώ οι ομολογίες που έχουν παρθεί με χρήση βασανιστηρίων γίνονται δεκτές στα δικαστήρια. Σύμφωνα με την ισραηλινή οργάνωση ανθρωπινων δικαιωμάτων B’Tselem, πάνω από το 85% των Παλαιστινίων κρατουμένων υπόκεινται σε βασανιστήρια. Ως μέσο για να αναγκάσουν τους κρατούμενους να συνεργαστούν οι Ισραηλινοί χρησιμοποιούν και την άρνηση ιατρικής βοήθειας. Υπάρχουν εκατοντάδες κρατούμενοι (800 υπολογίζονταν για το 2008) που υποφέρουν από ιατρικά προβλήματα πολλά ως συνέπεια της κράτησης ή της ανάκρισής τους. Σύμφωνα με τον Παλαιστίνιο ερευνητή Abdul-Naser Farawna, 196 Παλαιστίνιοι κρατούμενοι έχουν πεθάνει στις Ισραηλινές φυλακές από το 1967 εξαιτίας βασανιστηρίων, οι 49 από αυτούς λόγω ιατρικής αμέλειας. Η στέρηση του επισκεπτηρίου είναι ένα ακόμα από τα ψυχολογικά βασανιστήρια που υφίστανται οι πολιτικοί κρατούμενοι. Το επισκεπτήριο στις φυλακές συχνά απαιτεί μια ολόκληρη μέρα, παρόλο που η ίδια η επίσκεψη διαρκεί λιγότερο από μια ώρα. Οι συγγενείς των κρατουμένων αναγκάζονται να ξυπνούν ξημερώματα. Ηλικιωμένες γυναίκες και παιδιά συνωστίζονται στα λεωφορεία και να περάσουν από δεκάδες checkpoint και σωματικούς ελέγχους, για να δουν τους αγαπημένους τους κι αυτό αν τελικά τους το επιτρέψουν οι αρχές των φυλακών. Πολλοί γονείς και παιδιά κρατουμένων δεν έχουν καταφέρει να δουν τους δικούς τους για περισσότερα από τέσσερα χρόνια.

Για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας κάποιες φορές το Ισραήλ απελευθερώνει μικρές ομάδες κρατουμένων (συνήθως λίγες μέρες ή μήνες πριν την ολοκλήρωση της ποινής τους), συλλαμβάνοντας ταυτόχρονα και φυλακίζοντας ακόμα περισσότερους.

Παρόλο που η πολιτική μαζικών φυλακίσεων από το Ισραήλ είναι παράνομη βάσει του Διεθνούς Δικαίου, η διεθνής κοινότητα στέκεται αμίλητη, από φόβο να μην προσβάλει το οικονομικά και στρατιωτικά ισχυρό Ισραήλ. Είναι χαρακτηριστική η γενικόλογη απάντηση της ΕΕ τόσο για την περίπτωση του Ahmad Sa'adat , όσο και γι’ αυτήν του Abdallah Abu Rahmah

Η ιστορία των Παλαιστινίων πολιτικών κρατουμένων είναι ιστορία αγώνα, αντίστασης, απεργιών πείνας. Στέκονται θαρραλέα απέναντι στα βασανιστήρια, μπροστά στα παράνομα κατοχικά στρατοδικεία σε παρωδίες δίκης, μπαινοβγαίνουν στα κελιά της απομόνωσης. Παρόλες τις προσπάθειες της κατοχής συνεχίζουν τον αγώνα και αποτελούν το καλύτερο παράδειγμα της πολυπόθητης εθνικής ενότητας. Χαρακτηριστικές στιγμές έκφρασης αυτής της ενότητας είναι το Σχέδιο Εθνικής Συμφωνίας του 2006 και η Έκκληση των φυλακισμένων ηγετών της Παλαιστινιακής αντίστασης το 2007

Είναι σημαντικό να υπάρξει η πλατύτερη δυνατή καμπάνια σε διεθνές επίπεδο για την απελευθέρωση των Παλαιστίνιων πολιτικών κρατουμένων και το θέμα, αναπόσπαστο κομμάτι του Παλαιστινιακού αγώνα, να βρει τη θέση του σαν κεντρικό ζήτημα και στην ατζέντα του διεθνούς κινήματος αλληλεγγύης.

Διαβάστε ακόμα: Sahar Francis: Η φυλάκιση ως μέσο πολιτικής πίεσης - Επιστολή της καμπάνιας για την Απελευθέρωση του Ahmad Sa'adat στον γ.γ. του ΟΗΕ - Οι Ισραηλινές φυλακές ως επαναστατικά πανεπιστήμια - Γράμμα από τον 20ο χρόνο μου στη φυλακή - Στοιχεία της Κεντρικής Παλαιστινιακής Στατιστικής Υπηρεσίας (2006) - Στοιχεία από το Palestine Monitor - Παρουσίαση του Κέντρου Addameer

ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ: Πρώιμη ενηλικίωση, Κλεμμένη αθωότητα

Πηγές: http://palestinianprisoners.blogspot.com, http://www.imemc.org/article/58379, www.freepalestinianprisoners.com, http://www.addameer.org/detention/children.html, Απρίλης 2010

Οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Ισραήλ εκφράζουν την ανησυχία τους για τον αυξανόμενο αριθμό παιδιών, τα οποία κρατούνται στις Ισραηλινές φυλακές και «αντιμετωπίζονται σαν τρομοκράτες». Συγκεκριμένα, πάνω από 300 παιδιά από την Παλαιστίνη, μεταξύ 12 και 15 ετών, συνελήφθησαν τους τελευταίους μήνες από τον Ισραηλινό στρατό, ενώ πάνω από 2500 έχουν συλληφθεί από την έναρξη της 2ης Ιντιφάντα τον Σεπτέμβριο του 2000.

Σύμφωνα με την οργάνωση Defence for Children International (DCI), το Ισραήλ συνήθως ασκεί δίωξη στα παιδιά της Παλαιστίνης από την ηλικία των 12. Παρόλο που το Ισραήλ έχει συνυπογράψει την Διεθνή Συνθήκη των Διακιωμάτων του Παιδιού, η οποία ορίζει ως όριο ενηλικίωσης το 18ο έτος, το Ισραήλ θεωρεί ενήλικες του Παλαιστίνιους 16-18 ετών και τους δικάζει ως τέτοιους. Η κακομεταχείριση και τα βασανιστήρια των ανήλικων Παλαιστινίων είναι «ευρέως διαδεδομένα, συστηματικά και θεσμοθετημένα», αναφέρει η DCI σε μια έκθεση του προηγούμενου έτους.

Το Παλαιστινιακό Κέντρο για την προάσπιση των κρατουμένων (PCDD) εξέδωσε δελτίο τύπου τη περασμένη Δευτέρα 12/04/10 όπου αναφέρει ότι το Ισραήλ έχει φυλακισμένους περίπου 340 Παλαιστίνιους ανήλικους, στερώντας τους τα βασικά δικαιώματά τους. Το PCDD αναφέρει ότι κρατούμενα παιδιά εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν κακοποίηση και παραβιάσεις, που συμπεριλαμβάνουν βασανιστήρια και απομόνωση στο σκοτάδι μέσα σε μικροσκοπικά κελιά. Ακόμα προσθέτει ότι τα παιδιά κρατούνται σε μικρά και συνωστισμένα δωμάτια μαζί με ενήλικες, κατά παράβαση των διεθνών κανονισμών, ενώ η Διοίκηση των Ισραηλινών Φυλακών τους στερεί το δικαίωμα να δέχονται επισκέψεις και να επικοινωνούν με τις οικογένειές τους. Το PCDD κάλεσε τις διεθνείς οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων να παρέμβουν και να εξασφαλίσουν την άνευ όρων απελευθέρωση όλων των κρατουμένων παιδιών υποχρεώνοντας το Ισραήλ να σεβαστεί το Διεθνές Δίκαιο.

Το Ισραήλ έχει στείλει πάνω από 231 παιδιά στο δικαστήριο, ενώ περισσότερα από 100 παιδιά είναι εν αναμονή δίκης. Πολλά παιδιά επίσης βρίσκονται υπό Διοικητική Κράτηση χωρίς επίσημη κατηγορία ή δίκη, κάτι που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και όλες τις διεθνείς συμφωνίες προστασίας των παιδιών. Όπως συμβαίνει και με τους ενήλικες Παλαιστίνιους κρατούμενους, έτσι και τα παιδιά κατά την παραμονή τους στις φυλακές στερούνται των βασικών δικαιωμάτων τους, όπως τα ρούχα και το δικαίωμα στην εκπαίδευση. Υπάρχουν 50 κρατούμενα παιδιά που χρειάζονται ιατρική φροντίδα, αλλά την στερούνται και τουλάχιστον 10 παιδιά δηλητηριάστηκαν μέσα στην φυλακή από την λήψη χαλασμένης τροφής.

Ο νεότερος Παλαιστίνιος κρατούμενος το 2003-2004 ήταν ο 12χρονος Rakan Ayad Nasrat από την Ιεριχώ που πέρασε αρκετούς μήνες στη φυλακή. Συνελήφθη στις 29 Σεπτεμβρίου 2003 σε σημείο ελέγχου στη Βηθλεέμ, και οδηγήθηκε σε ισραηλινό εποικισμό όπου και απειλήθηκε με ηλεκτροσόκ κατά την διάρκεια της ανάκρισης και κατόπιν κρατήθηκε για 12 ημέρες σε απομόνωση σε ένα μικροσκοπικό δωμάτιο διαστάσεων 2 επί 2 μ. Κατά την κράτησή του, ξυλοκοπήθηκε και κακοποιήθηκε σεξουαλικά. Προσπάθησε να αυτοκτονήσει τέσσερις φορές, την μια εκ των οποίων παρέμεινε στο νοσοκομείο για δύο ημέρες.

Το παραπάνω περιστατικό, αν και ακραίο δεν αποτελεί την εξαίρεση αλλά μάλλον τον κανόνα. Όπως καταγγέλλουν οι Παλαιστινιακές αρχές και ομάδες ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πριν και κατά τη διάρκεια της ανάκρισης, τα παιδιά της Παλαιστίνης αντιμετωπίζουν ακραία σωματική και ψυχολογική πίεση για να ομολογήσουν και συχνά πιέζονται να παρέχουν πληροφορίες σχετικά με τις πολιτικές δραστηριότητες άλλων Παλαιστινίων. Δεδομένου του κλίματος τρομοκρατίας που καλλιεργείται και της σωματικής κακοποίησης, τα περισσότερα παιδιά έχουν την τάση να ομολογούν σχετικά γρήγορα, ακόμη και αν είναι αθώα. Σε πολλές περιπτώσεις τα παιδιά υπογράφουν ομολογίες χωρίς να καταλαβαίνουν τι ακριβώς περιέχουν, καθώς αυτές είναι γραμμένες στα εβραϊκά, μια γλώσσα που τα περισσότερα παιδιά στην Παλαιστίνη δεν καταλαβαίνουν. Πράγματι, υπάρχουν πολλά παραδείγματα παιδιών, που ομολόγησαν, ώστε να ξεφύγουν από τα βασανιστήρια ή άλλες μορφές κακομεταχείρισης.

Ένα άλλο ιδιαίτερα ανησυχητικό στοιχείο σε αυτού του είδους τον καταναγκασμό, είναι η προσπάθεια να αποσπάσουν από τα παιδιά πληροφορίες σχετικά με άλλους ακτιβιστές εντός της κοινότητάς τους ή ακόμα και η πρόσληψη των παιδιών ως συνεργάτες με τις δυνάμεις κατοχής, σε αντάλλαγμα με ελαφρύτερες ποινές ή πρόωρη αποφυλάκιση. Τα παιδιά - πολιτικοί κρατούμενοι είναι ιδιαίτερα ευάλωτα σε τέτοιους καταναγκασμούς. Μολονότι ο εκβιασμός των ανήλικων κρατουμένων για συνεργασία με τις κατοχικές αρχές είναι μια αναγνωρισμένη μέθοδος του Ισραηλινού στρατού για τις κατεχόμενες περιοχές, σπάνια αυτή η τακτική γίνεται αντικείμενο δημόσιας συζήτησης.

Ένα παιδί περιέγραψε την εμπειρία του από τα βασανιστήρια που υπέστη κατά την κράτησή του το 1998, προκειμένου να γίνει συνεργάτης των Ισραηλινών αρχών: Οι ανακριτές μου έλεγαν, «Εάν συνεργαστείς μαζί μας θα σου δώσουμε χρήματα και θα σε αφήσουμε να φύγεις, αλλιώς θα φυλακιστείς για πολύ καιρό." Όταν αρνήθηκα, με δέσανε σε μια μικρή καρέκλα ύψους 15 εκ. και δέσανε τα χέρια μου πίσω από την πλάτη μου και τα πόδια μου στην καρέκλα. Έβαλαν έναν ακάθαρτο σάκο (χωρίς την δυνατότητα εξαερισμού) στο κεφάλι μου. Με άφησαν σε αυτή την θέση για 6-12 ώρες. Άλλες φορές με κρατούσαν σε απομόνωση.

Παλαιστίνιοι κρατούμενοι ξεκίνησαν απεργία πείνας στις ισραηλινές φυλακές

Πηγή: http://www.palteleg raph.com/7 Απρίλη 2010

Παλαιστίνιοι κρατούμενοι σε δέκα ισραηλινές φυλακές ξεκίνησαν σήμερα 7 Απρίλη 2010 απεργία πείνας για να διαμαρτυρηθούν για την κακομεταχείριση που υφίστανται από τις Ισραηλινές αρχές.

Οι αρχές των ισραηλινών φυλακών εδώ και τέσσερα χρόνια εμποδίζουν της οικογένειες των κρατουμένων που έρχονται από την Λωρίδα της Γάζας να τους επισκεφτούν.

Οι κρατούμενοι και τα μέλη των οικογενειών τους κακοποιούνται. Οι συνθήκες διαβίωσης μέσα στις φυλακές είναι πολύ άσχημες και οι κρατούμενοι απαγορεύεται να έχουν πρόσβαση σε βιβλία. Σε ορισμένους κρατούμενους, ακόμα και σε αυτούς που είναι από την Ιερουσαλήμ, τους απαγορεύουν να τελειώσουν την εκπαίδευση τους ή να δέχονται επισκέψεις από την οικογένεια τους.

Ο Raafat Hamdouna, διευθυντής του Κέντρου Μελετών για τους Κρατούμενους, αναφέρει πως αυτή απεργία πείνας είναι η πρώτη του είδους της εδώ και χρόνια και προσθέτει πως πρέπει να υποστηριχτεί και να καλυφθεί από τα μέσα ενημέρωσης αλλά και από τα νομικά σώματα.

Οι Παλαιστίνιοι κρατούμενοι υποφέρουν από την καθημερινή κακομεταχείριση, την άθλια ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τις έρευνες και την απαγόρευση των επισκέψεων. Συνολικά στις ισραηλινές φυλακές βρίσκονται 11.000 Παλαιστίνιοι, ανάμεσα τους γυναίκες, παιδιά, άρρωστοι και τραυματίες. 115 από αυτούς βρίσκονται στην φυλακή περισσότερο από 20 χρόνια, 14 από αυτούς περισσότερο από 25 χρόνια και 3 κρατούνται για πάνω από 30 χρόνια.

PFLP: Στηρίζουμε τους απεργούς πείνας στις φυλακές της κατοχής

Πηγή: http://www.pflp.ps/english

Το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης εκφράζει την στήριξη του στους Παλαιστίνιους κρατούμενους και απεργούς πείνας στην «μάχη των άδειων στομαχιών» στις κατοχικές φυλακές που ξεκίνησε στις 7 Απρίλη 2010. Οι κρατούμενοι απεργοί πείνας απαιτούν να τελειώσει η καταπάτηση των δικαιωμάτων τους από την κατοχή και να αναγνωριστούν τα πολιτικά και νομικά δικαιώματα των Παλαιστινίων κρατουμένων σαν κρατούμενων πολέμου και αγωνιστών της ελευθερίας που φυλακίστηκαν για τον αγώνα τους για αυτοδιάθεση.

Το PFLP αναφέρει πως η απεργία στέλνει ένα σαφές μήνυμα από τις μάζες των φυλακισμένων που βρίσκονται στις σιωνιστικές φυλακές προς όλους τους Παλαιστίνιους, τους Άραβες και τα διεθνή ιδρύματα, τις οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την Διεθνή Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού και τα Ηνωμένα Έθνη να λάβουν δράση. Η πράξη των κρατουμένων, συνεχίζει, ρίχνει φως στις παραβιάσεις της Συνθήκης της Γενεύης που λαμβάνουν χώρα στις ισραηλινές φυλακές και στην συνεχόμενη απαγόρευση των επισκέψεων από μέλη των οικογενειών, στην κακοποίηση των κρατουμένων και των οικογενειών τους και στις άγριες συνθήκες κράτησης. Το Μέτωπο σημειώνει ότι η καθημερινή καταπάτηση των δικαιωμάτων των κρατουμένων από την κατοχή, συναντάει μόνο την σιωπή της «διεθνούς κοινότητας» και των υποτιθέμενων προασπιστών «της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Η δήλωση του Μετώπου εξαίρει το ενωτικό πνεύμα των κρατουμένων σε αυτόν τον αγώνα, που συμπεριλαμβάνει κρατούμενους από όλους τους πολιτικούς χώρους και παρατάξεις, και καλεί τις κοινωνικές, λαϊκές οργανώσεις και τους επίσημους οργανισμούς να αναδείξουν σε παλαιστινιακό, αραβικό και διεθνές επίπεδο την ενότητα των κρατουμένων, να υπεραμυνθούν των δικαιωμάτων τους, να εκθέσουν την αλήθεια των ρατσιστικών και επιθετικών πρακτικών της κατοχής, να αγωνιστούν και να διασφαλίσουν τα εθνικά δικαιώματα του Παλαιστινιακού λαού - το δικαίωμα της επιστροφής, της αυτοδιάθεσης, της ανεξαρτησίας- και να ανατρέψουν τα σχέδια της κατοχής που θέλει να καταστείλει τον παλαιστινιακό αγώνα και να υποσκάψει το ηθικό του λαού.

Το PFLP επαναβεβαιώνει την ανάγκη για συστηματική δράση μέσα στο 2010 με στόχο την απελευθέρωση των κρατουμένων, με την αναβάθμιση του ρόλου του κινήματος των φυλακισμένων στην πολιτική ηγεσία του Παλαιστινιακού λαού και την υιοθέτηση μιας εθνικής ατζέντας που θα επικεντρώνεται στο να πετύχει την απελευθέρωση των κρατουμένων, να προστατέψει τα δικαιώματα των ίδιων και των οικογενειών τους και θα τονίζει τον προφανή ρόλο τους στον αγώνα για την εθνική απελευθέρωση.

Νέα Ισραηλινή διαταγή θα επιτρέψει μαζικές εκτοπίσεις από τη Δ.Όχθη 13/4/2010
Επιστολή Συλλόγου "ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ" στον Ντέμη Ρούσο 9/4/2010
Συνέντευξη Fayyad: Του χρόνου θα έχουμε κράτος 7/4/2010
Καμία πρωτοβουλία από την Κομισιόν για τον Abdallah Abu Rahmah 3/4/2010
Το 55% των ισραηλινών εποίκων βρίσκονται στην Αν. Ιερουσαλήμ 3/4/2010

Παλιότερες ειδήσεις

Μουσική: Free Jerusalem - Doc Jazz 14/4/2010
Mustafa Barghouti: H ώρα του αγώνα, όχι των διαπραγματεύσεων 12/4/2010
Μουσική: Wlad el hara (We7) 11/4/2010
10 λόγοι για τους οποίους η Αν. Ιερουσαλήμ δεν ανήκει στους Εβραίους 9/4/2010
Βίντεο - Για την Ισραηλινή προπαγάνδα 7/4/2010
AIC: 4ο Διεθνές Πολιτικό Σεμινάριο 9-15 Μάη 2010 7/4/2010
PFLP: Ο Fayyad προδίδει το δικαίωμα επιστροφής των προσφύγων 7/4/2010
Τρία άρθρα του Ισραηλινού δημοσιογράφου Γκιντεόν Λεβί 6/4/2010

«Θα ήταν προτιμότερο να πνίξουμε τους κρατούμενους στην Νεκρά Θάλασσα, αν αυτό ήταν δυνατό, μιας και εκεί είναι το χαμηλότερο σημείο της γης».

-2003 Avigdor Lieberman σήμερα υπουργός εξωτερικών του Ισραήλ-

Η 17η Απρίλη είναι η ημέρα των Πολιτικών Κρατουμένων της Παλαιστίνης, ημέρα σεβασμού, τιμής και αλληλεγγύης για όσους, άντρες, γυναίκες και παιδιά, κρατούνται στις κατοχικές φυλακές του Ισραήλ εξαιτίας της πίστης τους στον Παλαιστινιακό σκοπό.

Από το 1967 ως σήμερα, περισσότεροι από 700.000 Παλαιστίνιοι έχουν περάσει από τις Ισραηλινές φυλακές, συνολικά δηλαδή το 20% του πληθυσμού των κατεχόμενων Παλαιστινιακών εδαφών ή το 40% του αντρικού πληθυσμού. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, δεν υπάρχει οικογένεια που τουλάχιστον ένα μέλος της να μην έχει περάσει από τις κατοχικές φυλακές και η Παλαιστίνη τοποθετείται στις πρώτες θέσεις άλλης μίας μακάβριας στατιστικής έρευνας, σαν η χώρα με τους περισσότερους φυλακισμένους παγκοσμίως.

Ο αριθμός των κρατουμένων διαφοροποιείται ανάλογα με την πηγή. Το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης αναφέρει 11.000 κρατούμενους. Η Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού αναφέρει (2008) 10.500, ενώ για την ίδια χρονιά το Ισραήλ δίνει πολύ μικρότερους αριθμούς μεταξύ 8000 και 8500 χιλιάδες. Για το Μάρτη του 2010 το Κέντρο για τους Κρατούμενους και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα Addameer, που μάλλον συγκεντρώνει στοιχεία από τις Ισραηλινές Σωφρονιστικές Υπηρεσίες, αναφέρει 6631 κρατούμενους (από τους οποίους 3 βρίσκονται στη φυλακή για περισσότερα από 30 χρόνια και 315 για περισσότερα από 15), από τους οποίους οι 237 δεν έχουν καν προσαχθεί σε δίκη και δεν τους έχουν απαγγελθεί κατηγορίες αλλά κρατούνται με το παράνομο καθεστώς της Διοικητικής κράτησης. Υπό διοικητική κράτηση βρίσκεται εδώ και δύο χρόνια ο Παλαιστίνιος δημοσιογράφος και συγγραφέας Ali Jaradat.

Στις κατοχικές φυλακές βρίσκονται γυναίκες και παιδιά. Από το Σεπτέμβρη του 2000 ως το Σεπτέμβρη του 2008 συνελήφθησαν 750 γυναίκες και 7500 παιδιά. Τον Σεπτέμβρη του 2008 υπήρχαν 69 πολιτικές κρατούμενες, ενώ στα στοιχεία του Addammer σήμερα αναφέρονται 35 γυναίκες που κρατούνται στις φυλακές μαζί με Ισραηλινές ποινικές κρατούμενες και όπως και οι άντρες Παλαιστίνιοι αντιμετωπίζουν βασανιστήρια και εξευτελισμούς, όπως βάναυσους σωματικούς ελέγχους και σεξουαλική κακοποίηση. Σύμφωνα πάλι με το Addammer σήμερα βρίσκονται στις φυλακές 337 παιδιά, τα 39 κάτω των 16 ετών. Ακόμα και 12χρονα παιδιά έχουν κατηγορηθεί, συνήθως ότι ρίχνουν πέτρες, και καταδικαστεί σε ισραηλινά στρατοδικεία καθώς δεν υπάρχουν δικαστήρια ανηλίκων

Στους πολιτικούς κρατούμενους συμπεριλαμβάνονται ακόμα 15 μέλη του Παλαιστινιακού Νομοθετικού Συμβουλίου και πολλοί ηγέτες του Παλαιστινιακού λαού, όπως ο γενικός γραμματέας του PFLP Ahmad Sa'adat, ο ηγέτης της Φατάχ Marwan Barghouthi και άλλοι, ενώ τους τελευταίους μήνες έχει ενταθεί από το Ισραηλινό καθεστώς η εκστρατεία συλλήψεων μελών και οργανωτών των Παλαιστινιακών Οργανώσεων Βάσης, όπως ο Abdallah Abu Rahmah συντονιστής της Λαϊκής Επιτροπής του Bil'in ενάντια στο Τείχος και άλλοι.

Η πλειοψηφία των πολιτικών κρατουμένων κατηγορείται για αδικήματα βάσει κάποιου από τους περισσότερους από 2000 Ισραηλινούς στρατιωτικούς κανονισμούς που μπορεί ούτε καν να είχαν ακούσει πριν συλληφθούν. Για παράδειγμα η Στρατιωτική Εντολή 101, απαγορεύει πορείες διαμαρτυρίας και συγκεντρώσεις χωρίς άδεια του Στρατιωτικού Διοικητή» και δημοσιοποίηση πολιτικών άρθρων ή φωτογραφιών με πολιτικό περιεχόμενο, ενώ η Εντολή 938 θεωρεί «εχθρική πράξη» την «ένδειξη συμπαράστασης σε εχθρική οργάνωση, είτε κρατώντας σημαία ή ακούγοντας εθνικά τραγούδια».

Στις περισσότερες περιπτώσεις γίνονται μαζικές συλλήψεις κατά τη διάρκεια νυχτερινών επιδρομών σε σπίτια. Οι στρατιώτες συχνά πυροβολούν πριν εισβάλλουν, καταστρέφουν έπιπλα και αντικείμενα, χτυπούν τα μέλη της οικογένειας ή τα χρησιμοποιούν σαν ανθρώπινες ασπίδες. Εισβάλουν σε Παλαιστινιακά χωριά, βγάζουν τον κόσμο από τα σπίτια του, τους κρατούν ώρες μέσα στο κρύο και το σκοτάδι, συγκεντρώνουν όλους τους άντρες ηλικίας 16-45, συλλαμβάνουν όσους επιλέγουν και τους μεταφέρουν σε άγνωστη τοποθεσία. Συνήθως περνάνε πολλές μέρες πριν η οικογένεια καταφέρει να βρει που βρίσκεται ο άνθρωπός της. Υπήρξαν περιπτώσεις που πέρασαν ακόμα και μήνες μέχρι να εντοπιστεί κρατούμενος κι αυτό μόνο γιατί κάποιος άλλος που απελευθερώθηκε ενημέρωσε την οικογένειά του.

Παλαιστίνιοι κρατούνται σε 30 κέντρα: 21 φυλακές, 5 κρατητήρια, 4 ανακριτικά κέντρα και τουλάχιστον ένα μυστικό ανακριτικό κέντρο, όπως καταγγέλλει η Επιτροπή του ΟΗΕ κατά των Βασανιστηρίων, σε απροσδιόριστη τοποθεσία, γνωστό για τα βασανιστήρια που γίνονται εκεί. Οι περισσότερες από αυτές τις εγκαταστάσεις βρίσκονται εκτός Δυτικής Όχθης και η μεταφορά Παλαιστινίων σε αυτές παραβιάζει την 4η Συνθήκη της Γενεύης που ορίζει πως οι συλληφθέντες από κατοχική δύναμη δεν πρέπει να απομακρύνονται απο την κατεχόμενη χώρα. Παρότι το 1999 το Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ, κήρυξε παράνομες πολλές μεθόδους της Υπηρεσίας Ασφάλειας του Ισραήλ, τα βασανιστήρια συνεχίζονται, ενώ οι ομολογίες που έχουν παρθεί με χρήση βασανιστηρίων γίνονται δεκτές στα δικαστήρια. Σύμφωνα με την ισραηλινή οργάνωση ανθρωπινων δικαιωμάτων B’Tselem, πάνω από το 85% των Παλαιστινίων κρατουμένων υπόκεινται σε βασανιστήρια. Ως μέσο για να αναγκάσουν τους κρατούμενους να συνεργαστούν οι Ισραηλινοί χρησιμοποιούν και την άρνηση ιατρικής βοήθειας. Υπάρχουν εκατοντάδες κρατούμενοι (800 υπολογίζονταν για το 2008) που υποφέρουν από ιατρικά προβλήματα πολλά ως συνέπεια της κράτησης ή της ανάκρισής τους. Σύμφωνα με τον Παλαιστίνιο ερευνητή Abdul-Naser Farawna, 196 Παλαιστίνιοι κρατούμενοι έχουν πεθάνει στις Ισραηλινές φυλακές από το 1967 εξαιτίας βασανιστηρίων, οι 49 από αυτούς λόγω ιατρικής αμέλειας. Η στέρηση του επισκεπτηρίου είναι ένα ακόμα από τα ψυχολογικά βασανιστήρια που υφίστανται οι πολιτικοί κρατούμενοι. Το επισκεπτήριο στις φυλακές συχνά απαιτεί μια ολόκληρη μέρα, παρόλο που η ίδια η επίσκεψη διαρκεί λιγότερο από μια ώρα. Οι συγγενείς των κρατουμένων αναγκάζονται να ξυπνούν ξημερώματα. Ηλικιωμένες γυναίκες και παιδιά συνωστίζονται στα λεωφορεία και να περάσουν από δεκάδες checkpoint και σωματικούς ελέγχους, για να δουν τους αγαπημένους τους κι αυτό αν τελικά τους το επιτρέψουν οι αρχές των φυλακών. Πολλοί γονείς και παιδιά κρατουμένων δεν έχουν καταφέρει να δουν τους δικούς τους για περισσότερα από τέσσερα χρόνια.

Για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας κάποιες φορές το Ισραήλ απελευθερώνει μικρές ομάδες κρατουμένων (συνήθως λίγες μέρες ή μήνες πριν την ολοκλήρωση της ποινής τους), συλλαμβάνοντας ταυτόχρονα και φυλακίζοντας ακόμα περισσότερους.

Παρόλο που η πολιτική μαζικών φυλακίσεων από το Ισραήλ είναι παράνομη βάσει του Διεθνούς Δικαίου, η διεθνής κοινότητα στέκεται αμίλητη, από φόβο να μην προσβάλει το οικονομικά και στρατιωτικά ισχυρό Ισραήλ. Είναι χαρακτηριστική η γενικόλογη απάντηση της ΕΕ τόσο για την περίπτωση του Ahmad Sa'adat , όσο και γι’ αυτήν του Abdallah Abu Rahmah

Η ιστορία των Παλαιστινίων πολιτικών κρατουμένων είναι ιστορία αγώνα, αντίστασης, απεργιών πείνας. Στέκονται θαρραλέα απέναντι στα βασανιστήρια, μπροστά στα παράνομα κατοχικά στρατοδικεία σε παρωδίες δίκης, μπαινοβγαίνουν στα κελιά της απομόνωσης. Παρόλες τις προσπάθειες της κατοχής συνεχίζουν τον αγώνα και αποτελούν το καλύτερο παράδειγμα της πολυπόθητης εθνικής ενότητας. Χαρακτηριστικές στιγμές έκφρασης αυτής της ενότητας είναι το Σχέδιο Εθνικής Συμφωνίας του 2006 και η Έκκληση των φυλακισμένων ηγετών της Παλαιστινιακής αντίστασης το 2007

Είναι σημαντικό να υπάρξει η πλατύτερη δυνατή καμπάνια σε διεθνές επίπεδο για την απελευθέρωση των Παλαιστίνιων πολιτικών κρατουμένων και το θέμα, αναπόσπαστο κομμάτι του Παλαιστινιακού αγώνα, να βρει τη θέση του σαν κεντρικό ζήτημα και στην ατζέντα του διεθνούς κινήματος αλληλεγγύης.

Διαβάστε ακόμα: Sahar Francis: Η φυλάκιση ως μέσο πολιτικής πίεσης - Επιστολή της καμπάνιας για την Απελευθέρωση του Ahmad Sa'adat στον γ.γ. του ΟΗΕ - Οι Ισραηλινές φυλακές ως επαναστατικά πανεπιστήμια - Γράμμα από τον 20ο χρόνο μου στη φυλακή - Στοιχεία της Κεντρικής Παλαιστινιακής Στατιστικής Υπηρεσίας (2006) - Στοιχεία από το Palestine Monitor - Παρουσίαση του Κέντρου Addameer