F.A.T.E.H.

Επίσημα ιδρύθηκε στο Κουβέιτ το 1959 από τον Yasser Arafat και τους συνεργάτες του και πρόκειται για τον μετασχηματισμό μιας μυστικής οργάνωσης Παλαιστινίων φοιτητών που είχε δημιουργηθεί το 1957. Αρχικά υπήρξε υπέρμαχος του ένοπλου αγώνα για μια ελεύθερη Παλαιστίνη που θα άνηκε σε όλους τους Παλαιστίνιους, διατηρώντας την ανεξαρτησία της από τις υπόλοιπες αραβικές κυβερνήσεις. Ηγέτης της παρέμεινε ο Arafat μέχρι και τον θάνατό του, στις 11 Νοέμβρη 2004 ενώ μετά αντικαταστάθηκε από τον Μαχμούτ Αμπάς. Μέχρι το 1970 ακολουθούσε την στρατηγική πολέμου, ενώ από το 1972 διαμόρφωσε μια καινούρια πολιτική, τοποθετώντας την πολεμική σύρραξη σαν μία μόνο μορφή του αγώνα και το 1974 διέκοψε κάθε ενέργεια εκτός Μ. Ανατολής. Το 1983 οι διαφωνίες μέσα στην οργάνωση κατέληξαν σε ένοπλη σύρραξη στο Λίβανο μεταξύ αυτών που υποστήριξαν τον Αραφάτ και των υποστηριζόμενων από τη Συρία πιο ¨ριζοσπαστικών¨ στοιχείων ( Φατάχ-Ιντιφάντα ). Το 1993 πολλά στελέχη της διαφώνησαν με την υπογραφή της συνθήκης του Όσλο και παρέμειναν στην Ενιαία Εθνική Καθοδήγηση της πρώτης Ιντιφάντα παρ’ όλο που η οργάνωση είχε αποχωρήσει. Στις προεδρικές εκλογές του 2005 ο υποψήφιος της Μαχμούτ Αμπάς κέρδισε ενώ στις βουλευτικές εκλογές του 2006 ηττήθηκε από την Χαμάς.

Κείμενα

Khalil al-Wazir: ανοίγοντας τον δρόμο στην ένοπλη αντίσταση 18 Απριλίου 2012
1/1/1965: Το πρώτο στρατιωτικό ανακοινωθέν της Φατάχ 2 Ιανουαρίου 2010
Farouq Al - Qadoummi: Παράνομη και απατηλή εξουσία η PLO, 22 Ιούνη 2007

Τα δέκα σημεία που θέτει ο Μανουάρ Μπαργούτι για μια στρατηγική σχέση με την Χαμάς

Πηγή: english.palinfo.com, 18 Απριλίου 2016

Το ηγετικό στέλεχος της Φατάχ και βουλευτής Μαρουάν αλ Μπαργούτι, που κρατείται στις ισραηλινές φυλακές, παρουσίασε την άποψη του σχετικά με την Χαμάς και τον τερματισμό του εσωτερικού διχασμού. Σε αποκλειστική συνέντευξη που παραχώρησε στο The Palestinian Information Center (PIC) και θα δημοσιευτεί ολόκληρη προσεχώς, ο Μπαργούτι μιλάει για μια σειρά από θέματα όπως η Ιντιφάντα της Ιερουσαλήμ, τις εκλογές και την Χαμάς. Ο Μπαργούτι θέτει δέκα σημεία που μπορούν να οικοδομήσουν μια στρατηγική σχέση με τη Χαμάς και να τελειώσει ο εσωτερικός διχασμός. Τα δέκα σημεία συνοπτικά είναι τα εξής:

Πρώτον, να ξεκινήσει ένας ειλικρινής στρατηγικός διάλογος ανάμεσα στη Πολιτική Γραμματεία της Φατάχ και τη Χαμάς και όχι με αντιπροσώπους. Ο διάλογος δεν μπορεί να διαρκέσει πάνω από τρεις μήνες και θα πρέπει να συζητηθούν οι αρχές και οι κανόνες μιας ολοκληρωμένης πολιτικής συνεργασίας ανάμεσα στην Παλαιστινιακή Αρχή, την ΟΑΠ, τη κυβέρνηση, το εθνικό συμβούλιο, το νομοθετικό συμβούλιο και τους κοινωνικούς θεσμούς. Τόνισε πως ο διάλογος θα πρέπει να καταλήξει σε γραπτό κείμενο συνεργασίας.

Δεύτερον, πρέπει να ακολουθήσει ένα εθνικό συνέδριο με την συμμετοχή όλων των τμημάτων του παλαιστινιακού λαού σε πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό και ακαδημαϊκό επίπεδο που θα εγκρίνει το κείμενο συνεργασίας.

Τρίτον, η ΟΑΠ θα πρέπει να έχει την ευθύνη των πολιτικών, διπλωματικών αποφάσεων και να παίρνει τις αποφάσεις που αφορούν στις διαπραγματεύσεις και την αντίσταση. Η ΠΑ και η κυβέρνηση είναι υπεύθυνες για την διαχείριση των υπηρεσιών στη Δυτική Όχθη, τη Κατεχόμενη Ιερουσαλήμ και τη Λωρίδα της Γάζας, χωρίς να επεμβαίνει σε πολιτικά θέματα ή θέματα ασφάλειας.

Τέταρτον, πρέπει να προετοιμαστεί η διεξαγωγή προεδρικών και βουλευτικών εκλογών όπως και οι εκλογές για εθνικό και συνταγματικό συμβούλιο.

Πέμπτον, όλοι πρέπει να συμμετέχουν στα εθνικά ιδρύματα και αρχές και το πλαίσιο της ηγεσίας να βασίζεται στη συναίνεση.

Έκτον, πρέπει να υιοθετηθεί ο διάλογος για εθνική απελευθέρωση.

Έβδομον, τόνισε την αναγκαιότητα να γίνουν σεβαστά ο πολιτικός πλουραλισμός και η ελευθερία λόγου και δημοσιογραφίας. Ο Μπαργούτι τόνισε την ανάγκη για ανεξάρτητη δικαιοσύνη και ότι πρέπει να αναβαθμιστεί ο ρόλος της κοινωνίας που θα αρνείται κάθε μορφή βασανιστηρίων.

Όγδοο, ο Μπαργούτι κάλεσε να επιμείνουμε στην επιλογή της αντίστασης εφόσον οι μέθοδοι και οι τρόποι έχουν συνέπεια με τις απαιτήσεις της κάθε φάσης.

Ένατο, τόνισε την ανάγκη να στηρίξει ο λαός και οι αξιωματούχοι το Κίνημα BDS.

Δέκατον, κάλεσε να σχηματιστεί μια εθνική κυβέρνηση ενότητας που θα προετοιμάσει τις προεδρικές και βουλευτικές εκλογές, θα εργαστεί για την ανοικοδόμηση της Γάζας και θα στηρίξει τον λαό της Ιερουσαλήμ μέχρι να σχηματιστεί νέα κυβέρνηση ύστερα από εκλογές.

Khalil al-Wazir: ανοίγοντας τον δρόμο στην ένοπλη αντίσταση

Πηγή: www.jadaliyya.com 18 Απριλίου 2012

Οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες χρειάστηκαν περισσότερο από είκοσι χρόνια και πολλές προσπάθειες δολοφονίας προτού καταφέρουν να χτυπήσουν τον στρατιωτικό εγκέφαλο της PLO  Khalil al-Wazir. Στην 24^η επέτειο από τον θάνατο του, το Al-Akhbar θυμάται την ιστορία του.

Όταν ο Khalil al-Wazir (Abu Jihad) ξεκίνησε την προσπάθεια του στις αρχές τις δεκαετίας του ‘50, οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες δεν είχαν ιδέα για την ύπαρξη του. Εκείνη την περίοδο ήταν ο εικοστός κάτι αρχηγός της Παλαιστινιακής Ταξιαρχίας al-Haq στη Γάζα. Η οικογένεια του είχε εκτοπιστεί από τη Ράμλα το 1948.

Τότε, η ισραηλινή ασφάλεια δεν πίστευε ότι οι Παλαιστίνιοι ήταν ικανοί να οργανώσουν ένα αντιστασιακό κίνημα. Οι επιχειρήσεις των φενταγίν (οι Παλαιστίνιοι αντάρτες μαχητές) θεωρούνταν ότι ενορχηστρώνονταν από την Αίγυπτο. 

Το Τελ Αβίβ χρειάστηκε περίπου 10 χρόνια για να αρχίσει να γνωρίζει τον al-Wazir, ο οποίος θα έπαιζε πρωταγωνιστικό ρόλο στην ίδρυση του πρώτου και μεγαλύτερου παλαιστινιακού εθνικού απελευθερωτικού κινήματος. Επιπλέον θα συλλάβει την ιδέα του «ένοπλου αγώνα» ως τον μοναδικό τρόπο για να απελευθερωθεί η Παλαιστίνη.

Τα πρώτα νέα για τον Abu Jihad έφτασαν στο Ισραήλ το 1964 μέσω της μυστικής ομάδας της Μοσάντ «Οδυσσέας», που αποστολή της ήταν να κατασκοπεύει τις παλαιστινιακές προσφυγικές κοινότητες στις αραβικές χώρες. Οι κατάσκοποι ανέφεραν την δημιουργία του παλαιστινιακού εθνικού απελευθερωτικού κινήματος υπό την καθοδήγηση του Yasser Arafat και του al-Wazir και χτύπησε το καμπανάκι στις ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες.

Σύμφωνα με την ισραηλινή εφημερίδα Yediot Aharonot – η οποία συνθέτει τα κομμάτια της ιστορίας της δολοφονίας του Abu Jihad, βασιζόμενη σε δημόσιες και απόρρητες πηγές- η Μοσάντ δημιούργησε μια μυστική ομάδα το 1965. Πρωταρχικός σκοπός της ήταν  να ερευνήσει μεθόδους για να αντιμετωπίσει την «παλαιστινιακή τρομοκρατία» και να εγκρίνει δολοφονίες. Αμέσως πρότεινε δύο βασικούς στόχους: τον Abu Ammar (Arafat) και τον Abu Jihad.

Η πρώτη δολοφονική προσπάθεια έγινε στη Δαμασκό, αλλά η σχεδιασμένη έκρηξη βόμβας στο αυτοκίνητο, δεν εκτελέστηκε σωστά. Η επιχείρηση διεξήχθη από έναν πράκτορα της Μονάδας 504 της στρατιωτικής μυστικής υπηρεσίας, υπεύθυνης για την στρατολόγηση και την εκπαίδευση επιχειρησιακών παραγόντων.

Ο ρόλος του Abu Jihad.στη προώθηση του ένοπλου αγώνα ενάντια στο Ισραήλ, έγινε φανερός, ειδικά την περίοδο που ακολούθησε τη Νάκσα (την ήττα των αραβικών στρατευμάτων το 1967). Το 1970, η ισραηλινή πρωθυπουργός Golda Meir αντεπιτέθηκε εκδίδοντας του «Κόκκινη Κάρτα», δηλαδή άμεση εντολή δολοφονίας.

Οι μυστικές ισραηλινές υπηρεσίες ήταν άκαμπτες στο να εκδικηθούν τον Abu Jihad και να κλείσουν τον φάκελο του. Το 1975, η ισραηλινή αεροπορία χτύπησε ένα κτήριο στη Βηρυτό, βασιζόμενη σε πληροφορίες για μια συνάντηση της Φατάχ που θα γινόταν εκεί. Εκτός τον Abu Jihad, υποτίθεται ότι θα παραβρίσκονταν οι αρχηγοί της Φατάχ Arafat, Faruq Qaddumi και Mahmoud Abbas. Η επιχείρηση Ben Hur απέτυχε να βρει τον στόχο και ενθάρρυνε την κλιμάκωση των επιθέσεων στο Ισραήλ, υπό τον συντονισμό του Abu Jihad, που ήταν τώρα ο αναπληρωτής διοικητής της παλαιστινιακής επανάστασης.

Στις 11 Μαρτίου 1978, οργάνωσε την επιχείρηση Kamal Adwan (πήρε το όνομα της από έναν αρχηγό της Φατάχ που δολοφονήθηκε στη Βηρυτό το 1973), η οποία διεξήχθη από την ομάδα Deir Yassin υπό την καθοδήγηση του Dalal Mughrabi.Η επιχείρηση είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 35 Ισραηλινών και τον τραυματισμό δεκάδων ακόμα. Προκάλεσε ένα κύμα σοκ μέσα στο Ισραήλ, ειδικά όταν ακολούθησε η δήλωση του Abu Jihad ότι η επιχείρηση «αποδεικνύει την ικανότητα της επανάστασης να φτάσει στο Ισραήλ και να διεξάγει επιχειρήσεις όπου επιθυμεί».

Μετά την ισραηλινή επέμβαση στον Λίβανο και την εγκατάσταση της PLO στην Τυνησία, ο Abu Jihad προσπάθησε να αντιστρέψει την οπισθοδρόμηση του ένοπλου αγώνα. Επισκέφτηκε αρκετές αραβικές χώρες, εκθέτοντας τον εαυτό του σε τρεις δολοφονικές προσπάθειες, σύμφωνα με τις ισραηλινές αναφορές.

Από την μεριά του, ο Abu Jihad σχεδίαζε μια «πρωτοφανής» επιχείρηση που θα ενίσχυε την θέση της PLO και θα επέβαλλε νέους όρους στην μάχη με τους ισραηλινούς. Είκοσι μαχητές της αντίστασης υποτίθεται ότι θα έφταναν στη Γιάφα με λαστιχένιες λέμβους, θα έκαναν πειρατεία σε ένα λεωφορείο και θα το οδηγούσαν στο Υπουργείο Αμύνης στο Τελ Αβίβ και θα επιτίθεντο στην είσοδο, γνωστή ως Πύλη της Νίκης. Όμως το ισραηλινό ναυτικό έπιασε το πλοίο τους και το βύθισε στις 20 Απριλίου 1985.

Ο Abu Jihad δεν δίστασε και συνέχισε να πιέζει σχεδιάζοντας μια άλλη μεγάλη επιχείρηση. Το 1988 διάλεξε την Ντιμόνα, την τοποθεσία του ισραηλινού πυρηνικού αντιδραστήρα. Στις 7 Μαρτίου, τρεις Παλαιστίνιοι κομάντος αιχμαλώτισαν ένα λεωφορείο που μετέφερε εργάτες από τις πυρηνικές εγκαταστάσεις. Οι μαχητές σκοτώθηκαν μαζί με τρεις από τους εργάτες σε ανταλλαγή πυρών με τον ισραηλινό στρατό.

Η Μοσάντ έστρεψε όλες τις δυνάμεις της στην καταδίωξη του Abu Jihad, που εκείνη τη στιγμή ήταν ο νούμερο ένα καταζητούμενος στο Ισραήλ. Ο τότε Υπουργός Αμύνης Yitzhak Rabin, διέταξε την διεξαγωγή μιας απευθείας επιχείρησης που δεν θα κατέφευγε σε κατευθυνόμενους στόχους, όπως θα γινόταν σε μια αεροεπιδρομή. Ήθελε να στείλει το μήνυμα στο παλαιστινιακό κίνημα ότι το Ισραήλ μπορούσε να βρει τους εχθρούς του στα σπίτια τους.

Η Μοσάντ παρακολουθούσε το σπίτι του al-Wazir στην Τυνησία, 4χμ από την παραλία. Άρχισε να σχεδιάζει την δολοφονική επίθεση κι έστειλε μια ομάδα από την Sayeret Matkal (την μονάδα αναγνώρισης) στις ακτές της Τυνησίας. Επρόκειτο να επαναληφθεί το ίδιο σενάριο που είχε χρησιμοποιηθεί με επιτυχία 15 χρόνια πριν, ενάντια τριών Παλαιστινίων αρχηγών στη Βηρυτό (γνωστή ως επιχείρηση Verdun).

Στις 13 Απριλίου 1988, τα σχεδόν 25 χρόνια κυνηγητού του al-Wazir, θα τελείωναν. Οι πράκτορες της Μοσάντ έφτασαν στην Τυνησία με λιβανέζικα διαβατήρια και χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Η πρώτη ομάδα νοίκιασε αυτοκίνητα για να μεταφέρουν την δολοφονική ομάδα από την παραλία στο σπίτι-στόχο, το οποίο παρακολουθούταν στενά από την δεύτερη ομάδα.

Εν τω μεταξύ, πλοιάρια του ισραηλινού ναυτικού που μετέφεραν τους δολοφόνους, περίμεναν στη θάλασσα. Το βράδυ, μια ομάδα από 26 ισραηλινούς κομάντος έφτασαν στην παραλία και πήραν τα νοικιασμένα αυτοκίνητα με κατεύθυνση στο σπίτι του al-Wazir. Μετά από 23 χρόνια, κατάφεραν να τον δολοφονήσουν. Την επόμενη μέρα, ο ισραηλινός πρωθυπουργός Yitzhak Shamir ρωτήθηκε για την ανάμειξη του Ισραήλ στην δολοφονία. Απάντησε με βλοσυρό ύφος ότι «έμαθα γι’ αυτό από το ραδιόφωνο».

Από την Ράμλα στο Γιαμούρκ

του Omar Nashabe

Ο Khalil al-Wazir γεννήθηκε το 1935 στη Ράμλα και εκδιώχθηκε από την Παλαιστίνη μαζί με την οικογένεια του το 1948. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Αλεξάνδρειας και μετακόμισε στην Σαουδική Αραβία. Αργότερα πήγε στο Κουβέιτ όπου γνώρισε τον Yasser Arafat και τον ακολούθησε στην δημιουργία του κινήματος της Φατάχ. Φεύγοντας από το Κουβέιτ το 1963, ίδρυσε το πρώτο γραφείο της Φατάχ στην Αλγερία όπου του επιτράπηκε να φτιάξει την πρώτη παλαιστινιακή, στρατιωτική κατασκήνωση.

Το 1965 πήγε στην Δαμασκό για να στήσει το αρχηγείο στρατιωτικών επιχειρήσεων και να συντονίσει τους πυρήνες των φενταγίν που βρίσκονταν μέσα στην Παλαιστίνη. Κατά την διάρκεια του πολέμου το 1967, σχεδίασε κι εκτέλεσε αποστολές στην βόρεια Γαλιλαία, ενώ έγινε αρχηγός του δυτικού τομέα της Φατάχ μέχρι το 1982. Ο Abu Jihad επιδίωκε να βελτιώσει τις στρατιωτικές του ικανότητες, παίζοντας ηγετικό ρόλο στην υπεράσπιση της Βηρυτού κατά την ισραηλινή εισβολή το 1982. 

Στις συναντήσεις του με τους φενταγίν, επικεντρώνονταν σε θέματα τακτικής αλλά και ηθικής, λέγοντας τους πως πρέπει να φυλάνε τα πυρομαχικά και τα εκρηκτικά, να μην είναι φανατικοί και να μην κλέβουν. Μια φορά, όταν τους διέταξε να μην σκοτώνουν παιδιά, ένας από αυτούς απάντησε «τα παιδιά μας στην Σατίλα και τη Σάμπρα ήταν τα πρώτα που πέθαναν. Εγώ έχασα 12 μέλη της οικογένειας μου». Η απάντηση του Abu Jihad ήταν σαφής «παρόλα αυτά, δεν θα γίνουμε σαν αυτούς τους φασίστες. Δεν είμαστε φασίστες. Ο Omar Bin Khattab (ο δεύτερος διάδοχος του προφήτη Μωχάμετ) μας διατάζει να μην κόβουμε δέντρα και να μην σκοτώνουμε παιδιά».

Μνήμες της αντίστασης

του Qassem Qassem

Όσοι ήξεραν τον Abu Jihad, μιλούν για την ιδιαίτερη σχέση που είχε με τον Imad Mughniyeh. Στα τέλη του 1978, ο δεκαεξάχρονος Mughniyeh εντάχθηκε στον πυρήνα της Φατάχ. Ο Bassem Haidar, που ήταν υπεύθυνος του πυρήνα από το 1977 μέχρι το 1979, λέει πως το αγόρι ήταν πάντα μαζί με έναν άλλον νεαρό, τον Ali Khodor Salama (Abu Hassan), που δολοφονήθηκε από το Ισραήλ το 1999 στην Άμπρα, κοντά στην Σιδώνα.

Το νέο μέλος γρήγορα τράβηξε την προσοχή του ανώτατου διοικητή της παλαιστινιακής επανάστασης, τον Abu Jihad, λόγω της ικανότητας του να σχεδιάζει ενέδρες στην περιοχή ανάμεσα στους δρόμους Tayouneh και  Asaad al-Asaad, στην Βηρυτό. Δεν ήταν άλλος από τον στρατιωτικό διοικητή της Χεζμπολάχ, Mughniyeh, που δολοφονήθηκε στη Δαμασκό το 2008.

 «Ο Mughniyeh ήταν το μόνο άτομο που ήταν ικανό να προμηθεύει τον πυρήνα με τα απαραίτητα όπλα. Θα πήγαινε στην γειτονιά Fakhani (τα αρχηγεία της PLO στην Βηρυτό) και θα τα έπαιρνε), θυμάται ο Haidar. «Μια φορά χρειαστήκαμε αντιαρματικά βλήματα και τον στείλαμε να τα βρει. Αν η σχέση του Mughniyeh με τον Abu Jihad δεν ήταν τόσο κάλή, δεν θα μπορούσε να τα βρει τόσο εύκολα, αφού έπρεπε να περάσει απευθείας από την ηγεσία».

Το 1978, ο Mughniyeh έφυγε από τον πυρήνα όταν «τον κάλεσε η ηγεσία στην γειτονιά Fakhani για να κάνει κατασκοπική δουλειά σε μια μυστική μονάδα ασφάλειας. Δεν τον ξαναείδαμε από τότε».

1/1/1965: Το πρώτο στρατιωτικό ανακοινωθέν της Φατάχ

Απόσπασμα από το ιστορικό πρώτο στρατιωτικό ανακοινωθέν του Παλαιστινιακού Εθνικο-Απελευθερωτικού Κινήματος ΦΑΤΑΧ, 1/1/1965, που σηματοδότησε και την έναρξη της παλαιστινιακής επανάστασης:

«...με πίστη στο δικαίωμα του λαού μας να αγωνιστεί για την επανάκτηση της πατρίδας του, με πίστη στην επανάσταση, με πίστη στην αλληλεγγύη όλων των ελεύθερων και τίμιων ανθρώπων στον κόσμο με τον αγώνα μας, ανακοινώνουμε ότι τη νύχτα της Παρασκευής 31/12/1964 προς Σάββατο 1/1/1965 ένοπλη ομάδα του Κινήματος μας έφερε εις πέρας με επιτυχία την στρατιωτική αποστολή που της ανατέθηκε εναντίον (Ισραηλινών) στρατιωτικών στόχων στην κατεχόμενη πατρίδα μας και όλοι οι αγωνιστές μας επέστρεψαν σώοι στις βάσεις τους. Προειδοποιούμε τον εχθρό να μην προβεί σε αντίποινα σε βάρος του άμαχου πληθυσμού γιατί θα το θεωρήσουμε έγκλημα πολέμου και θα απαντήσουμε ανάλογα. Ζήτω ο Παλαιστινιακός λαός. Ζήτω ο αγώνας»

Farouq Al-Qaddoumi: Παράνομη και απατηλή εξουσία η PLO

Οι δηλώσεις του ηγέτη του πολιτικού τομέα της PLO και μέλους της κεντρικής επιτροπής της Φατάχ έγιναν στο πρακτορείο ειδήσεων Ash Sharq Al-Awsat στο Κάιρο στις 22 Ιούνη του 2007 και αναδημοσιεύτηκαν από το Center for Cross-Cultural Understanding / Μετάφραση: "Νέα από την Παλαιστίνη"

Ο Φαρούκ Αλ-Καντούμι χαρακτήρισε την Παλαιστινιακή Αρχή «παράνομη και απατηλή εξουσία» και παράλληλα κατηγόρησε τον παλαιστίνιο πρόεδρο Μαχμούντ Αμπάς για κακή χρήση των προεδρικών του εξουσιών. Ο Καντούμι απεύθυνε έκκληση στην Αραβική Λίγκα, τη Σαουδική Αραβία, την Αίγυπτο, τη Συρία και την Ιορδανία να ασκήσουν πιέσεις στη Φατάχ και τη Χαμάς για καθήσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να καταλήξουν σε μια εθνική συμφωνία στην οποία θα ξεκαθαριστούν οι σχέσεις μεταξύ των δύο κινημάτων. Ο ίδιος αρνήθηκε να μεσολαβήσει ανάμεσα στον Πρόεδρο Αμπάς από τη Φατάχ και τον αρχηγό του πολιτικού γραφείο της Χαμάς Καλέντ Μεσάλ, επειδή δεν θέλει να δυσχεράνει τα πράγματα.

Αναφορικά με την πρόταση του μέλους του πολιτικού γραφείου της Χαμάς Μουσσά Αμπού Μαρζούκ σχετικά με το σχηματισμό κυβέρνησης τεχνοκρατών χωρίς μέλη της Χαμάς ή της Φατάχ, ο Καντούμι είπε ότι «όλες αυτές οι προτάσεις θα πρέπει να παρουσιαστούν στους Άραβες υπουργούς Εξωτερικών και στη γενική γραμματεία της Αραβικής Λίγκας».

Κατηγόρησε επίσης την προεδρία της Παλαιστινιακής Αρχής για κατάχρηση των τμημάτων ασφαλείας. «Η Προληπτική Ασφάλεια (υπηρεσίες ασφαλείας πιστές στον Αμπάς) χρησιμοποιήθηκε για να γίνουν πράγματα με τα οποία δεν είμαστε ευχαριστημένοι, ιδιαίτερα μετά το διορισμό του (Μοχάμεντ) Νταχλάν ως συμβούλου εθνικής ασφάλειας» δήλωσε. Για το ρόλο της Φατάχ στα πρόσφατα γεγονότα στη Λωρίδα της Γάζας δήλωσε «Υπάρχει ένα μεγάλο τμήμα της Φατάχ που δεν ήταν μέρος αυτής της κρίσης, διανείμαμε ένα εσωτερικό μνημόνιο συμβουλεύοντας τα μέλη μας να μην διαπράξουν εκδικητικές ενέργειες στη Δυτική Όχθη καθώς εκπροσωπούμε εκεί την πλειοψηφία του λαού».

Πρόσθεσε ότι η Χαμάς θα πρέπει να προσάγει εκείνους «που διέπραξαν σφαγές στη Γάζα ενώπιον της δικαιοσύνης για να τιμωρηθούν». Χαρακτήρισε μη αποδεκτό τον ισχυρισμό της Χαμάς ότι ορισμένες πράξεις έγιναν εν αγνοία της. Επίσης προειδοποίησε για τη δημιουργία «καντονιών» στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη και κάλεσε τους παλαιστινίους ηγέτες να εμμείνουν στην ενότητα αυτών των εδαφών.

Δήλωσε ότι οι δύο οργανώσεις, Χαμάς και Φατάχ, δεν πρέπει να ανταλλάσσουν κατηγορίες που «μπορεί να μεταφερθούν στη Δυτική Όχθη». Θα πρέπει να αφοσιωθούν στη διασφάλιση της ηρεμίας.

Ο Καντούμι κατηγόρησε επίσης τον Πρόεδρο Αμπάς για κατάχρηση των προεδρικών του εξουσιών. «Υπάρχει κατάχρηση εξουσίας από την προεδρεία της Παλαιστινιακής Αρχής. Πάντοτε λέγαμε ότι το (Παλαιστινιακό) Εθνικό Συμβούλιο πρέπει να εκλέγεται από τους Παλαιστινίους με σκοπό το σχηματισμό μιας νέας Εκτελεστικής Επιτροπής για την ΟΑΠ. Αυτό το Εθνικό Συμβούλιο πρέπει να συνεδριάζει έξω από την Παλαιστίνη, αλλά συνεχίζουν να γίνονται χειρισμοί και κακοδιαχείριση των εξουσιών που θα κάνουν την ΟΑΠ να χάσει την αποτελεσματικότητα και το σεβασμό της».

Αναφορικά με την κυβέρνηση έκτακτης ανάγκης δήλωσε «Αυτό σχετίζεται με την Παλαιστινιακή Αρχή και τα εδάφη. Αυτό δεν μπορεί να γενικευτεί καθώς συμβαίνει αποκλειστικά μέσα στα παλαιστινιακά εδάφη. Η κύρια αιτία όσων συνέβησαν σχετίζεται και περιορίζεται στην Παλαιστινιακή Αρχή που είναι μια παράνομη και απατηλή αρχή. Η Παλαιστινιακή Αρχή είναι φρούτο των Συμφωνιών του Όσλο, που πέθαναν μαζί με τον Ράμπιν».