Ανακοίνωση του Κομμουνιστικού Κόμματος Εργατών Τυνησίας

Έχουν περάσει δύο μήνες μετά την ένδοξη επανάσταση της 14^ης Γενάρη. Σε αυτή την περίοδο ο λαός κατήγαγε ιστορικές νίκες χάρη στον αγώνα του και τις θυσίες του.

Αφότου έριξε τις δυο κυβερνήσεις του Γανούσι, ο τυνησιακός λαός ήταν σε θέση να επιβάλλει τη θέλησή του για μια Συντακτική Συνέλευση, τη διάλυση του Συνταγματικού Δημοκρατικού Συναγερμού και της πολιτικής αστυνομίας. Επίσης, είχε μεγάλη πρόοδο στα ζητήματα της ελευθερίας της έκφρασης, της οργάνωσης, της συνάθροισης και των διαδηλώσεων. Αλλά παρ όλα αυτά, η επανάσταση έχει μείνει στα μισά του δρόμου και νέοι κίνδυνοι επικρέμονται από πάνω της, κίνδυνοι που μεγαλώνουν μέρα με τη μέρα.

Η εξουσία δεν βρίσκεται στα χέρια του λαού που ξεσηκώθηκε εναντίον της τυραννίας, της εκμετάλλευσης και της διαφθοράς, αλλά συνεχίζει να βρίσκεται στα χέρια των αντιδραστικών δυνάμεων, που, δια μέσου της προσωρινής προεδρίας και της μεταβατικής κυβέρνησης, προσπαθούν να την ελέγξουν και να την περιστείλουν σε μια απλή βελτίωση του παλιού καθεστώτος. Ο Μουμπάζα και ο Μπέτζι Κάιντ Ας Σέμπσι δεν ελέγχονται, έχουν αρνηθεί να αναγνωρίσουν το «Πανεθνικό Συμβούλιο για την Προστασία της Επανάστασης» προκειμένου να αποφύγουν κάθε έλεγχο: αντίθετα, μάλιστα, έχουν θεσπίσει μια Συμβουλευτική αρχή της οποίας τα μέλη οι ίδιοι έχουν διορίσει.

Οι δύο τους έχουν αποδεχτεί την εκλογή μιας Συντακτικής Συνέλευσης, αλλά είναι αυτοί έχουν ορίσει την ημερομηνία διεξαγωγής των εκλογών χωρίς να λάβουν υπόψη τα συμφέροντα του λαού. Από την άλλη, η διάλυση του (σ.μετ: πρώην κυβερνητικού κόμματος) ΣΔΣ δεν έχει παρεμποδίσει την ανασύστασή του υπό τη μορφή νέων κομμάτων και οργανώσεων προσκείμενων σε αυτό, όπως η «Εθνική Ένωση Τυνήσιων Γυναικών». Έχει αποδειχτεί πως η διάλυση της πολιτικής αστυνομίας ήταν καθαρά τυπική γιατί συνεχίζει να υπάρχει, να καταστέλλει και να βασανίζει, να παρακολουθεί κόσμο και τηλεφωνικές συνδιαλέξεις, να φράζει το Διαδίκτυο.. Μερικοί από τους πιο απεχθείς ανθρώπους καταλαμβάνουν υψηλά αξιώματα στο Υπουργείο Εσωτερικών, ενώ οι υπεύθυνοι για δολοφονίες και βασανισμούς δεν έχουν στο παραμικρό ενοχληθεί.

Οι απειλές, όπως την εποχή του παλιού καθεστώτος, έχουν επανεμφανιστεί, υπό το πρόσχημα της «καταπολέμησης της βίας και της αταξίας». Η αστυνομία έχει καταστείλει τις καθιστικές διαμαρτυρίες στην πλατεία Κάσμπα (σ.σ. όπου βρίσκεται το προεδρικό μέγαρο), και στη Μαχντία. Οι ομιλίες που παραποιούν τη λαϊκή θέληση για ασφάλεια, σε βάρος των κοινωνικών και πολιτικών προβλημάων, πολλαπλασιάζονται, με στόχο την ανατροπή της επανάστασης.

Παρά την αναστολή του Συντάγματος, οι ελευθεριοκτόνοι νόμοι εξακολουθούν να ισχύουν: ενάντια στον Τύπο, την οργάνωση, τα κόμματα, τις συναθροίσεις και τις διαδηλώσεις. Αυτοί οι νόμοι πρέπει να καταργηθούν και να αντικατασταθούν από διατάγματα που εγγυώνται τις ελευθερίες, για την αποφυγή σοβαρών προβλημάτων για το λαό.

Η διοίκηση συνεχίζει να βρίσκεται υπό τον έλεγχο των μελών της τυραννίας και της διαφθοράς του ΣΔΣ, τα οποία κυριαρχούν σε διάφορα κυβερνητικά πόστα. Έχουν ανακαινίσει τις παλιές πρακτικές που καταπιέζουν το λαό: περιθωριοποιούν τις Επιτροπές για την Προστασία της Επανάστασης σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο και προσπαθούν να τις εξαλείψουν,

Η οικονομική και χρηματοπιστωτική κατάσταση παραμένει παρόμοια: οι υπεύθυνοι για τη ληστεία σε βάρος του λαού, οι συνένοχοι της εγκληματικής συμμορίας, συνεχίζουν να βρίσκονται στην εξουσία, ωσάν να μην έχει συμβεί τίποτα. Το δικαστικό σύστημα, καταρρακωμένο από τη διαφθορά, επίσης δεν έχει αλλάξει, όπως και η Ένωση Δικαστών επιβεβαιώνει. Τα ΜΜΕ εξακολουθούν να βρίσκονται υπό το ζυγό αχυρανθρώπων του καθεστώτος του Μπεν ’λι και συνεχίζουν να φέρονται με τον ίδιο τρόπο. Δεν έχει υπάρξει καμία πρόοδος στα σχέδια για τη δίωξη και καταδίκη των εκπροσώπων της τυραννίας και της διαφθοράς, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που δολοφόνησαν τους μάρτυρες της επανάστασης στο Σίντι Μπουζίντ, στο Μάνζιλ Μπουζάιαν, στη Ρεγκέμπ, στην Θάλα, στην Κασρίν, στην Τύνιδα και σε άλλες περιοχές. Τα μέλη του στενού κύκλου του Μπεν ’λι έχουν επιστρέψει και συνεχίζουν τις προβοκατόρικες ενέργειές τους.

Στην οικονομική σφαίρα, η μεταβατική κυβέρνηση δεν έχει επιδείξει καμία θέληση για να λάβει έκτακτα μέτρα, σε αυτή τη μεταβατική περίοδο, προς όφελος των λαϊκών τάξεων. Η πλειοψηφία του πληθυσμού, ιδιαίτερα στις απομακρυσμένες περιοχές, νιώθει πως τίποτε δεν έχει αλλάξει στην κατάστασή τους, που παραμένει σοβαρή. Η ανεργία και το υψηλό κόστος διαβίωσης παραμένουν, οι δημόσιες υπηρεσίες περικόπτονται και η κυβέρνηση δεν έχει επιδείξει καμία θέληση για αντιμετώπιση αυτών των δυσκολιών.

Η κυβέρνηση δεν κάνει καμία παραχώρηση στην επανάσταση: δεν καταδικάζει καν τη μειοψηφία που συνεχίζει τις λεηλασίες ενώ βασίζεται στο δεσποτισμό.

Η κυβέρνηση συνεχίζει με τον προϋπολογισμό που είχε σχεδιάσει ο δικτάτορας Μπεν ’λι τον περασμένο Δεκέμβρη, που έδινε προτεραιότητα στην αποπληρωμή του ξένου χρέους που συσσώρευσε το παλιό καθεστώς, για να χρηματοδοτεί το γιγαντιαίο μηχανισμό του ασφαλείας. Παρά τον προσωρινό της χαρακτήρα, η κυβέρνηση δεν έχει διστάσει να προχωρήσει σε νέο εξωτερικό δανεισμό, και δεν έχει πάρει κανένα μέτρο ώστε να μειωθούν οι τιμές των προϊόντων και των υπηρεσιών που βρίσκονται υπό τον έλεγχο των μονοπωλίων της άρχουσας συμμορίας. Οι οικογένειες των Μαρτύρων δεν έχουν αποζημιωθεί, και κανένα μέτρο δεν έχει αποφασιστεί υπέρ των φτωχών περιφερειών.

Η κυβέρνηση δικαιολογεί τη στάση της λόγω του προσωρινού της χαρακτήρα, προφασιζόμενη ότι «δεν κατέχει το μαγικό ραβδί» για να επιλύσει αυτά τα προβλήματα

Ωστόσο, είναι η κυβέρνηση που παρεμποδίζει τη δίωξη και την ποινική λογοδοσία της συμμορίας που διασπάθισε το δημόσιο χρήμα και σφετερίστηκε τη δημόσια περιουσία. Εξάλλου, τι είναι αυτό που την αποτρέπει να σταματήσει την αποπληρωμή του χρέους για κάποιο διάστημα, προκειμένου να χρησιμοποιήσει τα χρήματα για την επίλυση των προβλημάτων του λαού, όπως έχει συμβεί και σε άλλες χώρες; Γιατί οι τιμές των βασικών τροφίμων, του νερού και του ηλεκτρικού ρεύματος δεν μειώνονται; Γιατί δεν έχει καταργηθεί ο φόρος για την τηλεόραση; Γιατί δεν δίνεται καμία βοήθεια στους κατοίκους του Σίντι Μπουζίντ ώστε να έχουν ηλεκτρικό ρεύμα για τα πηγάδια τους; Γιατί δεν εφαρμόζονται οι προτάσεις των δασκάλων για την πρόσληψη των ανέργων πτυχιούχων;

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Τυνησίας επισημαίνει τους κινδύνους που απειλούν την επανάσταση, και αναλαμβάνει τις ευθύνες του. Ο λαός έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει όλα τα νόμιμα μέσα για την υπεράσπιση της επανάστασης και των κεκτημένων της, για την αντιμετώπιση των κινδύνων που τον απειλούν, έχει το δικαίωμα να πολεμήσει εναντίον της κυβέρνησης που περιορίζει τις ελευθερίες του και προσπαθεί να περιορίσει τη δράση της σε μια απλή διαβούλευση με την «ανώτατη αρχή».

Αυτή η περίοδος απαιτεί να βαθύνει το επαναστατικό προτσές για να πετύχει τους στόχους του:

1) για να διατηρηθεί το Πανεθνικό Συμβούλιο για την Προστασία της Επανάστασης, τόσο ως όργανο για τον έλεγχο της προσωρινής Προεδρίας όσο και για την επίβλεψη επί της μεταβατικής περιόδου

2) για την μετάθεση των εκλογών για Συντακτική Συνέλευση για μετά το καλοκαίρι, ώστε να επιτραπεί στο λαό να ψηφίσει συνειδητά, και ώστε να προετοιμαστούν οι πολιτικές δυνάμεις επαρκώς.

3) για να παρεμποδιστούν οι ηγέτες του ΣΔΣ να οργανωθούν σε νέα κόμματα

4) για την πραγματική και διάφανη διάλυση της πολιτικής αστυνομίας και τη δίωξη των βασανιστών, των δολοφόνων και των ληστών.

5) για την εκκαθάριση της δημόσιας και ημι-δημόσιας διοίκησης, με την εξάλειψη της διαφθοράς και των εκπροσώπων της καταπίεσης

6) για την εκκαθάριση των δικαστικών θεσμών και για να επιτραπεί στους δικαστές να εκλέγουν το Ανώτατο Συμβούλιο.

7) για την εκκαθάριση των ΜΜΕ, και την απαλλαγή τους από στοιχεία του παλιού καθεστώτος

8) για την κατάργηση των καταπιεστικών νόμων και για το σεβασμό των δικαιωμάτων του λαού για την ελευθερία έκφρασης, συνάθροισης και διαδηλώσεων.

9) για την άμεση σύλληψη των δολοφόνων των Μαρτύρων και των υπευθύνων για εγκλήματα σε βάρος του λαού, για την ποινική λογοδοσία των εκπροσώπων του παλιού καθεστώτος, για την κατάσχεση της περιουσίας τους και των περιουσιακών τους στοιχείων στο εξωτερικό.

10) για την αναστολή αποπληρωμής του εξωτερικού χρέους για 3 χρόνια, και για τη χρησιμοποίηση των χρημάτων που θα προορίζονταν για αυτή στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και την ανάπτυξη των φτωχών περιοχών. Για την αποφυγή σύναψης νέων δανείων που υποσκάπτουν την ανεξαρτησία της χώρας μας.

11) για τη μείωση των τιμών των βασικών καταναλωτικών αγαθών, του νερού, του ηλεκτρικού ρεύματος, του φυσικού αερίου και του φόρου επί της χρήσης τηλεόρασης.

12) για την άμεση αποζημίωση των οικογενειών των Μαρτύρων και των θυμάτων της καταστολής και των λεηλασιών κατά τη διάρκεια της επανάστασης και κατά τη διάρκεια των γεγονότων στα λατομεία της Γκάφσα, στη Μπεν Γκουρντάν κλπ.

31 Μάρτη 2011

Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Τυνησίας.

Η επανάσταση της Αιγύπτου θα καθορίσει την επανάσταση του Αραβικού λαού

Του Nassar Ibrahim, πηγή: www.alternativenews.org 28 Μαρτίου 2011

Όταν εκατομμύρια άνθρωποι συναντήθηκαν στην Maydan al Thareer (Πλατεία της Απελευθέρωσης), η συγκεκριμένη πλατεία έγινε το σπίτι όλου του αραβικού λαού. Το βλέμμα και η καρδιά του ήταν στραμμένα σε αυτήν. Δεν επρόκειτο για σύμπτωση, για μια στιγμή συμπάθειας, αλλά μάλλον οφείλετε στην θέση που έχει η Αίγυπτος και όχι μόνο στην συνείδηση των Αράβων. Η Αίγυπτος, που για τόσο καιρό έχει λείψει από τον αραβικό λαό. Περίμεναν την επιστροφή της χρόνια για να ξανά αποκτήσουν την ισορροπία και τον σεβασμό τους και η Αίγυπτος να ξανά εγκαθιδρύσει τον ρόλο και το στάτους της σε περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο σαν την πιο δυνατή αραβική χώρα. Η προηγούμενη απουσία της Αιγύπτου είχε διαταράξει την ισορροπία, είχε ανακατέψει τα χαρτιά, θόλωσε την εικόνα και κλόνισε το στάτους του αραβικού έθνους.

Εκατομμύρια Άραβες παρακολουθούσαν την επανάσταση του αιγυπτιακού λαού λεπτό προς λεπτό, γιατί τους έδινε την ελπίδα ότι θα ξανακερδίσουν την δύναμη τους, τα σύμβολα και τον εθνικισμό τους. Αν για κάποιο λόγο η επανάσταση χανόταν ή παλινδρομούσε, θα αποτελούσε ντροπή για όλο τον αραβικό κόσμο.

Οι αραβικοί λαοί περίμεναν από καιρό την Αίγυπτο να σταθεί στο ύψος της και όσο περίμεναν έχασαν το Ιράκ που συνεχίζει να αντιστέκεται όσο καλύτερα μπορεί. Οι Παλαιστίνιοι επίσης συνεχίζουν τον αγώνα τους που πήρε μια απεγνωσμένη μορφή ενόσω περίμεναν την Αίγυπτο. Η Συρία αντιστέκεται, με την καρδιά και το βλέμμα στραμμένο στην Αίγυπτο και ο Λίβανος προσφέρει πολύτιμο αίμα για να προστατέψει την σημαία της αντίστασης. Με μία λέξη, όλοι οι αραβικοί λαοί κουβαλούσαν για καιρό τα τραύματα και τον πόνο τους, αλλά δεν σταμάτησαν να ελπίζουν, περιμένοντας της επιστροφή της ΑΙΓΥΠΤΟΥ.

Στις 17 Δεκεμβρίου, ο γενναίος λαός της Τυνησίας άναψε την σπίθα της αραβικής επανάστασης. Και στις 25 Ιανουαρίου ήταν το ραντεβού της Αιγύπτου με την ιστορία που ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα της Τυνησίας. Ο γίγαντας ξύπνησε και εκατομμύρια Άραβες βγήκαν από το παρασκήνιο, φαινομενικά από το πουθενά, από τα περιθώρια των πόλεων και των χωριών, τις περιοχές της μιζέριας και των σκηνών, από τα πανεπιστήμια και τα σχολεία. Άφησαν τα σαλόνια των συνεδριάσεων και των συναντήσεων. Έτρεξαν να ξανά κατακτήσουν την παγκόσμια σκηνή. Ερχόμενοι με την αξιοπρέπεια και το κουράγιο τους, σηματοδότησαν ένα σημείο, με το αίμα τους, το κουράγιο, την δημιουργικότητα, την πρωτοβουλία, την πρωτοτυπία, την ηθική και την αυθεντικότητα τους, στο βιβλίο της σύγχρονης ιστορίας, που για καιρό τους παρέβλεπε και σχεδόν τους είχε ξεχάσει.

Στις 28 Ιανουαρίου, η «Παρασκευή της Οργής», ο κόσμος στεκόταν σιωπηλός και μπερδεμένος ενώ παρακολουθούσε την ηρωική αιγυπτιακή τραγωδία. Μέσα από τις πόλεις, τις πλατείες και τους δρόμους της Αιγύπτου, αυτό που έβλεπες σου έκοβε την ανάσα. Η αιγυπτιακή επανάσταση πάτησε πάνω στις λεγόμενες Επαναστάσεις των Λουλουδιών και τώρα η Αίγυπτος με υπευθυνότητα στέκεται στο ύψος της καθώς όλοι περιμένουν τι θα πει για να ανασχηματίσει τις στρατηγικές, θέσεις και προτεραιότητες των αραβικών κοινωνιών, πολιτικών κομμάτων και κοινωνικών ομάδων. Η Αίγυπτος, μετά την αρχή της επανάστασης της στης 25 Ιανουαρίου, είναι διαφορετική από ότι ήταν πριν, αλλά και εμείς είμαστε διαφορετικοί. Πρέπει να είμαστε.

Αλλά τι σημαίνει αυτό;

Πριν απ όλα, θα πρέπει να κατανοήσουμε την ευθύνη και το βαρύ φορτίο που επωμίστηκε η Αίγυπτος να ανταποκριθεί κατάλληλα σε αυτήν την νέα ιστορική περίοδο. Να ξεκαθαρίσω ότι αναφέρομαι σε μια «νέα ιστορική περίοδο» με μια πιο περιεκτική έννοια που δεν έχει να κάνει με τις τετριμμένες συζήσεις των Αράβων ηγετών τις τελευταίες έξι δεκαετίες και που τόσο συχνά αναφέρονταν σε «ευαίσθητα και ιστορικά γεγονότα που αντιμετωπίζει ο λαός και το έθνος μας», σε σημείο που καταντάει αστείο.

Όταν μιλάμε για ευθύνη της Αιγύπτου, δεν σημαίνει ότι ο αραβικός λαός θα ρίξει τις ευθύνες τους σε αυτήν. Απεναντίας, ο αραβικό λαός πρέπει να κινητοποιήσει τις δυνάμεις του και να οδηγήσει τις επαναστάσεις του και τα κινήματα προς μια πραγματική κοινωνική αλλαγή στις αραβικές κοινωνίες. Την ίδια στιγμή, πρέπει να προφυλάξουν τις επαναστάσεις και τα κατορθώματα τους από εξωτερικές παρεμβάσεις και αντεπαναστατικές επιθέσεις.
Σε αυτό το πλαίσιο, η αιγυπτιακή επανάσταση με το βάρος της, την παρουσία και το όραμα της, σημάδεψε την καρδιά της Αραβικής Επανάστασης. Το αποτέλεσμα της αιγυπτιακής εμπειρίας θα σχηματίσει το μοντέλο, το πλαίσιο, το περιεχόμενο και το βάθος της τρέχουσας αραβικής επανάστασης στο σύνολο της. Ακριβώς αυτό είναι το κεντρικό ζήτημα για την Αίγυπτο, στην ικανότητα της να συνεχίσει την επανάσταση, να καθορίσει τις παραμέτρους και τα κριτήρια για ένα εναλλακτικό μέλλον. Ένα μέλλον που παραμένει πιστό στις θυσίες του αραβικού λαού στην συνεχιζόμενη μέχρι σήμερα επανάσταση και πιστό στους στόχους, τα κίνητρα και τις φιλοδοξίες της επανάστασης. Όλα αυτά θα παίξουν σημαντικό ρόλο που θα καθορίσουν τα επόμενα βήματα των αραβικών κρατών.

Συνεχίζοντας από αυτό, μπορούμε να αναγνωρίσουμε μια σειρά από προκλήσεις που αντιμετωπίζει η αιγυπτιακή επανάσταση. Προκλήσεις που θα καθορίσουν την φύση της εξελισσόμενης επανάστασης και τις αλλαγές που θα έρθουν σε περισσότερες από μία χώρες.

• Βάζοντας τα θεμέλια για μια πραγματική δημοκρατική κοινωνία των πολιτών: ποια είναι η ικανότητα της Αιγυπτιακής Επανάστασης – πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά και πολιτισμικά – να βάλει τα θεμέλια για μια πραγματική δημοκρατική κοινωνία των πολιτών που θα βασίζεται στον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στην συλλογική και προσωπική αξιοπρέπεια. Για μια κοινωνία που μπορεί να αντιμετωπίσει με γενναιότητα την διαφθορά του συστήματος και του πολιτισμού, να εδραιώσει κοινωνική, πολιτική και οικονομική δικαιοσύνη, να χτίσει ένα κράτος που θα βασίζεται στον διαχωρισμό της εξουσίας, στον πλουραλισμό και την πολιτική πολυμορφία, που θα ενθαρρύνει την κοινωνική και πολιτισμική δημιουργικότητα, την ελευθερία της έκφρασης.

Η επίτευξη αυτών των στόχων προϋποθέτει μια συνεχιζόμενη κοινωνικό-πολιτική διαδικασία και στο πλαίσιο αυτής, η επανάσταση θα αντιμετωπίσει άμεσα δύο σοβαρές απειλές:

- Αντιμέτωπη με αντεπαναστατικά κινήματα: η πρώτη απειλή θα έρθει αντιμετωπίζοντας την αντεπανάσταση σε όλες τις μορφές και εκδηλώσεις της. Το ζήτημα είναι κοινωνικής, πολιτικής, πολιτισμικής και δομικής φύσης. Δεν είναι ατομική ή προσωπική προσπάθεια. Η ίδρυση και η διατήρηση ενός νέου συστήματος και ο κανόνας της νέας κουλτούρας θα απαιτήσει την αποδόμηση την κουλτούρας, της δομής και των δυνάμεων που εκπροσωπεύουν το προηγούμενο καθεστώς. Με αυτή την έννοια, η διαδικασία οικοδόμησης συνδυάζεται και συναντιέται με την διαδικασία από-οικοδόμησης, δημιουργώντας μια συνειδητή, αποφασιστική και οργανωμένη προσπάθεια.

-Στροφή της επανάστασης στις εσωτερικές αντιθέσεις: η δεύτερη απειλή έρχεται από την καπήλευση της επανάστασης και η στροφή της προς τις εσωτερικές αντιθέσεις, αντί να αντιμετωπίσει τις εξωτερικές δυνάμεις ή η προσπάθεια να ξεχωρίσουν τις κοινωνικές από τις πολιτικές διαστάσεις της επανάστασης. Είναι ένα θεμελιώδες ζήτημα γιατί σχετίζεται με το πνεύμα της επανάστασης και αυτό με την σειρά του με του εθνικούς, περιφερειακούς και παγκόσμιους προσανατολισμούς και με την συνειδητοποίηση της διαλεκτικής σχέσης ανάμεσα στις εγχώριες και εξωτερικές πολιτικές. Είναι απίθανο μια κοινωνία να γίνει δημοκρατική και δίκαιη στο εσωτερικό της αν ακολουθεί εξωτερικές διαταγές και το αντίθετο. Αυτό επιτρέπει τις εχθροπραξίες ενάντια άλλων λαών ή εθνών, επιτρέπει όμως και την οικοδόμηση αμοιβαίων σχέσεων, βασισμένες στον σεβασμό, την ισότητα και τα κοινά συμφέροντα.

Αυτές τις προκλήσεις αντιμετωπίζουν φυσικά και οι αραβικές επαναστάσεις στην Τυνησία, την Υεμένη, το Ιράκ, την Λιβύη, το Ομάν και το Μπαχρέιν. Όσο πιο βαθιά ριζώνει η αιγυπτιακή επανάσταση, τόσο η διαδικασία των επαναστατικών αλλαγών σε πολλές αραβικές κοινωνίες θα επωφεληθεί από την σαφήνεια και την ισορροπία. Καθώς η Αίγυπτος είναι η πιο ώριμη χώρα του Αραβικού κόσμου, το μοντέλο και η φύση της αλλαγής της θα οδηγήσει τις αλλαγές των αραβικών επαναστάσεων, αποτρέποντας τους από το κινηθούν προς εκπατρισμένα μοντέλα.

• Ξαναχτίζοντας τον ρόλο της Αιγύπτου σε αραβικό επίπεδο: Πως θα ανοικοδομηθεί η Αίγυπτος και θα επανεκκινήσει τις παναραβικές σχέσεις κάτω από καθαρές πολιτικές και κοινωνικές στρατηγικές, μετά από την αποτυχία επί δεκαετίες του αραβικού συστήματος να προστατέψει τα συμφέροντα και την αξιοπρέπεια του αραβικού λαού;

Το προηγούμενο αραβικό σύστημα ήταν κάτι παραπάνω από ένα σαλόνι δημοσίων σχέσεων μέσα στο οποίο οι Άραβες πρόεδροι και βασιλιάδες μπορούσαν να προβάλουν τους εαυτούς τους και να ανταλλάξουν τις εμπειρίες τους για την «τέλεια εσωτερική τάξη και ασφάλεια». Αυτό που απαιτείται τώρα από την Αίγυπτο είναι να βγει μπροστά, να ξαναχτίσει και να σταθεροποιήσει την πολιτική, οικονομική και πολιτισμική παναραβική εθνική ασφάλεια μπροστά στις εξωτερικές απειλές και να θέσει τις βάσεις για μια αραβική ολοκλήρωση σε συμφωνία με τις απαιτήσεις και τις προτεραιότητες των εθνικών συμφερόντων των αραβικών λαών και όχι των καθεστώτων. Οι Άραβες πρόεδροι και βασιλείς δεν είναι πια ελεύθεροι να διαλέγουν πολιτικές και να παίρνουν αποφάσεις που απειλούν την περιφερειακή ασφάλεια και κατά συνέπεια κάθε αραβική χώρα.

Η επιτυχία της αιγυπτιακής επανάστασης στην ανοικοδόμηση και στον ενωτικό ρόλο των Αράβων στην βάση μιας δημιουργικής αρμονίας ανάμεσα στα περιφερειακά συμφέροντα και τα συμφέροντα του κάθε κράτους θα οδηγήσει ένα πολιτικά δυναμικό αραβικό σύστημα. Θα προσανατολίσει τις δυνάμεις της κοινωνικής αλλαγής στις αραβικές κοινωνίες και θα προσδιορίσει τα στάνταρ γι’ αυτή την αλλαγή, προστατεύοντας με αυτόν τον τρόπο τις επαναστάσεις από τις πολιτικές αποικιοκρατικής κυριαρχίας.

• Ανοικοδομώντας τον περιφερειακό και παγκόσμιο ρόλο της Αιγύπτου: η απουσία της Αιγύπτου τις προηγούμενες δεκαετίες, ή για την ακρίβεια η προσάρτηση της στην αμερικανική συμμαχία, είχε καταστροφική επίδραση στην εικόνα και το γόητρο της στον περιφερειακό και παγκόσμιο ρόλο της.

Αυτή απουσία/προσάρτηση μετέτρεψε την αραβική αρένα σε αντικείμενο που έδρασαν και επενέβηκαν περιφερειακά και παγκόσμια κράτη, προσπαθώντας να καλύψουν το κενό που άφησε η Αίγυπτος (για παράδειγμα το Ιράν και η Τουρκία). Πέρα από τις εκτιμήσεις των θέσεων που εξέφρασαν αυτές οι δύο χώρες για τον παλαιστινιακό σκοπό, οι θέσεις τους δεν μπορούν να ειδωθούν χωριστά από τα συμφέροντα τους και τις προσπάθειες τους να ελέγξουν τον αραβικό κόσμο. Για παράδειγμα, θυμόμαστε πως αντέδρασε ο αραβικός λαός προς τον Τούρκο Πρωθυπουργό Ερντογάν στην διάρκεια του πολέμου στην Γάζα το 2008-9 ή στην ισραηλινή επίθεση τον Μάιο του 2010 στον Στόλο της Ελευθερίας. Η συμπεριφορά των αράβων πολιτών ήταν ένα είδος ψυχολογικής και πολιτικής ικανοποίησης εξαιτίας της έλλειψης ενός αραβικού ισοδύναμου, που πρέπει χωρίς αμφιβολία και χωρίς να υποτιμάμαι τον ρόλο και το στάτους της κάθε αραβικής χώρας, να είναι η Αίγυπτος. Υπό αυτή την έννοια, ο ρόλος της Αιγύπτου θα πρέπει να γίνει κατανοητός και να κριθεί ως εξισορρόπηση για την προηγούμενη απουσία ενός αραβικού ρόλου. Για να διασφαλιστούν οι προϋποθέσεις ώστε η Αίγυπτος να πετύχει τον σκοπό της, οι αραβικοί λαοί θα πρέπει να σηκώσουν ανάστημα και να στηρίξουν τις προσπάθειες της.

Κατά συνέπεια, οι δυνάμεις αλλαγής στον αραβικό κόσμο θα ακολουθήσουν την αιγυπτιακή επανάσταση και την ανάπτυξη του περιφερειακού και παγκόσμιου ρόλου που θα βασίζεται σε ξεκάθαρα πολιτικά στάνταρ. Μέσα από αυτή την διαδικασία οι άλλες αραβικές επαναστάσεις θα καθορίσουν τις περιφερειακές στρατηγικές και πολιτικές του. Η επιμονή στην επίτευξη αυτού του στόχου θα βάλει ένα τέρμα στις αδύναμες θέσεις των αραβικών χωρών, ως υπηρέτες της αποικιοκρατικής ατζέντας στην περιοχή.

• Αντιμετωπίζοντας τις ισραηλινό-σιωνιστικές περιφερειακές πολιτικές: αυτός θα είναι ένας καθοριστικός παράγοντας για τον προσδιορισμό και την αξιολόγηση του ρόλου της Αιγύπτου σε όλα τα επίπεδα. Ο ρόλος της στην αντιμετώπιση των σιωνιστικών πολιτικών ουσιαστικά επιδεινώθηκε με τα καθεστώτα του Σαντάντ και του Μουμπάρακ, που παρουσίαζαν την Αίγυπτο ως προστάτιδα δύναμη και ως την πολιτική, οικονομική, στρατιωτική και πολιτισμική γέφυρα από το Ισραήλ προς τον υπόλοιπο αραβικό κόσμο.

Οι στρατηγικές και οι πολιτικές του Ισραήλ αποτελούν σοβαρή απειλή. Εκμεταλλεύθηκε και απέκτησε πλεονεκτήματα από την σιωπή του καθεστώτος Μουμπάρακ και των συνεργατών του για να δείξει την αλαζονεία και την επιθετικότητα του απέναντι στον παλαιστινιακό και λιβανέζικο λαό και σε μια ευρύτερη κλίμακα για να επιτεθεί στις αραβικές χώρες.

Σε αυτό το σημείο διαφορετικές διαστάσεις συναντιούνται, όπως η θέση ότι τα ισραηλινά σχέδια θα είναι η πιο σοβαρή και επικίνδυνη δοκιμασία της αιγυπτιακής επανάστασης. Κανείς δεν μπορεί να μιλήσει για ελευθερία, δημοκρατία και ανεξαρτησία οποιασδήποτε αραβικής χώρας απομονώνοντάς τες από την αντιμετώπιση του ισραηλινού ρατσισμού και την επιθετικότητα του, και χωρίς ενεργό αγώνα για να τελειώσει η κατοχή και να πραγματοποιηθούν τα εθνικά δικαιώματα του παλαιστινιακού λαού. Κανείς δεν θα πάρει στα σοβαρά καμία συνομιλία ή ευφάνταστα λόγια που θα μιλάνε για την ελευθερία και την εθνική αξιοπρέπεια, χωρίς τον αγώνα ενάντια στις αποικιοκρατικές πολιτικές και την ανοιχτή στήριξη του Ισραήλ στην περιοχή.

Αυτό σημαίνει ότι όλοι οι αραβικοί λαοί κοιτούν και περιμένουν την θέση της αιγυπτιακής επανάστασης και την στρατηγική της προς το Ισραήλ. Ο ηγετικός ρόλος της Επανάστασης της Αιγύπτου σε παναραβικό εθνικό επίπεδο θα καθοριστεί από την αποτελεσματικότητα, το βάθος και την σοβαρότητα της επανάστασης σε αυτό το ζήτημα και από αυτήν θα καθοριστούν οι πολιτικές και η παρουσία των περισσότερων αραβικών χωρών. Αν η θέση της Αιγύπτου είναι δυνατή και καθαρή, κανένα αραβικό καθεστώς δεν θα έχει το κουράγιο να χτίσει γέφυρες με το Ισραήλ και να παραμείνει σιωπηλό μπροστά στην συνεχιζόμενη επιθετικότητα του Ισραήλ προς τον παλαιστινιακό λαό.

Σύμφωνα με την παραπάνω ανάλυση, η καρδιά και η σκέψη των αραβικών εθνών θα είναι ακόμα απασχολημένες με το τι γίνεται στην Αίγυπτο και πως η αιγυπτιακή επανάσταση θα αντιμετωπίσει αυτά τα ζητήματα και τις προκλήσεις. Αποτελεί καθήκον της Αιγύπτου να αντιμετωπίσει αυτά τα θέματα: προς την ίδια, τα συμφέροντα της, τη ιστορία και τον ιστορικό ρόλο της, τις μεγάλες θυσίες, την πολιτισμικής επιρροής της, του περιφερειακού και παγκόσμιου ρόλου της, προς την Επανάσταση, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον και τέλος προς το παναραβικό έθνος.

Αυτό είναι το καθήκον της Αιγύπτου, που όμως θα παραμείνει ατελές και στατικό αν δεν συναντηθεί με τον σωστό τρόπο με τις άλλες αραβικές χώρες και επαναστάσεις. Γι’ αυτό το καθήκον των Αράβων προς την Αίγυπτο είναι να ενισχύσουν την παρουσία της ώστε να συναντηθεί με τον κρίσιμο ρόλο της. Η απουσία αυτού του ρόλου και οι καταστροφικές της συνέπειες φάνηκαν όταν το καθεστώς Μουμπάρακ ασκούσε τις χειρότερες πιθανές πρακτικές στην πολιτική, τον πολιτισμό, την οικονομία και την συμπεριφορά του.

Οι Άραβες θα πρέπει να βάλουν τα δυνατά τους και να προσφέρουν κάθε μορφής υποστήριξης και σεβασμού στην Αίγυπτο. Για να απελευθερωθεί από την εξάρτηση σε ξένες δυνάμεις, ο αραβικός κόσμος πρέπει να σεβαστεί τον ηγετικό ρόλο της Αιγύπτου σε εθνικό επίπεδο και να της δώσει την ευκαιρία και τον χρόνο που χρειάζεται να ανοικοδομηθεί και να προστατέψει την επανάσταση της από οποιεσδήποτε περιθωριακές αντιθέσεις.

Μια διαλεκτική σχέση που θα βασίζεται στα παραπάνω σημεία θα σχηματιστεί ανάμεσα στα στοιχεία αλλαγής στον αραβικό κόσμο και της αιγυπτιακή επανάσταση. Αυτή θα καθορίσει την φύση και το μέλλον της αραβικής επανάστασης που περιλαμβάνει διαφορετικές αραβικές κοινότητες. Εν τω μεταξύ, το βλέμμα εκατοντάδων εκατομμυρίων παρακολουθεί σταθερά τις εξελίξεις στο Κάιρο.

Εκπαίδευση στην ανισότητα

Πηγή: english.aljazeera.net 13/10/2010

Εκφράζοντας την υποστήριξη του στο αμφιλεγόμενο νομοσχέδιο περί όρκου πίστης, που θα απαιτείται από τους μη Εβραίους να δηλώνουν υποταγή στο Ισραήλ ως «ένα εβραϊκό και δημοκρατικό κράτος», ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Netanyahu τόνισε ότι «ο Σιωνισμός ίδρυσε ένα παραδειγματικό εθνικό κράτος, ένα κράτος που ισορροπεί ανάμεσα στις εθνικές ανάγκες του λαού μας και τα ατομικά δικαιώματα κάθε ενός πολίτης αυτής της χώρας».

Βλέπω όμως πως το εκπαιδευτικό σύστημα του Ισραήλ προσφέρει μια άλλη εικόνα.

Η Rawia Aburabia, δικηγόρος στην Οργάνωση για τα Πολιτικά Δικαιώματα στο Ισραήλ λέει πως στα σχολεία που παρακολουθούν μαθήματα οι Παλαιστίνιοι πολίτες του Ισραήλ λείπουν «9000 αίθουσες, 300 υπάλληλοι που ελέγχουν την φοίτηση στα σχολεία, 200 ψυχολόγοι και 250 επαγγελματικοί σύμβουλοι». Το αποτέλεσμα είναι πως ο δείχτης των Παλαιστινίων πολιτών του Ισραήλ που εγκαταλείπουν το σχολείο είναι διπλάσιος από τον αντίστοιχο των Εβραίων πολιτών. Οι τάξεις επίσης στο αραβικό σχολικό σύστημα είναι μεγαλύτερες από αυτές στις οποίες παρακολουθούν Εβραίοι-και αυτό σημαίνει λιγότερος διδακτικός χρόνος ανά παιδί, αύξηση των προβλημάτων συμπεριφοράς και χαμηλοί βαθμοί επίδοσης.

«Στην Νέγκεβ, η κατάσταση είναι καταστροφική» λέει η Aburabia. «Υπάρχουν 37 μη αναγνωρισμένα χωριά Βεδουίνων χωρίς λύκειο και με δυσκολία έχουν δημοτικά σχολεία. Σε αυτά τα χωριά ζουν 80.000 άνθρωποι». Εκεί το ποσοστό των παιδιών που εγκαταλείπουν είναι πάνω από 40%, επειδή «πρέπει να ταξιδέψουν για να πάνε λύκειο, περπατώντας χιλιόμετρα μέχρι να βγουν στον κεντρικό δρόμο». Αντιμέτωποι με τα τεράστια προβλήματα στην μάθηση, μόνο το 2% των Βεδουίνων παρακολουθεί στο πανεπιστήμιο. Σύμφωνα με μια αναφορά που έδωσε στην δημοσιότητα το Sikkuy, μια εβραίο-αραβική ΜΚΟ για την ισότητα, ο αραβικός πληθυσμός του Ισραήλ στο σύνολο του δεν τα πάει καλύτερα – μόνο το 3% μπαίνει στις ακαδημίες σε σύγκριση με το 9% των Εβραίων.

Αν το Ισραήλ ήταν πράγματι ένα κράτος όπου όλοι οι κάτοικοι είχαν ίση μεταχείριση, λέει η Aburabia πως «δεν θα χρειαζόταν να καταφύγει στο Ανώτατο Δικαστήριο για να καλύψει το Υπουργείο Εκπαίδευσης το κενό των 9000 τάξεων».

Η ισραηλινή κυβέρνηση γνωρίζει πολύ καλά τις τρομακτικές διαφορές ανάμεσα στα δύο σχολικά συστήματα, λέει ο Yousef Jabareen, διευθυντής του Αραβικού Κέντρου για τον Νόμο και την Πολιτική, Dirasat. «Οι περισσότερες στατιστικές δίνονται από την ίδια την κυβέρνηση»

Πάνω από μια δεκαετία ο Zvi Zameret έγραψε μια κυβερνητική αναφορά που παρουσίαζε με λεπτομέρειες το χάσμα ανάμεσα στα αραβικά και εβραϊκά σχολεία «Ο μέσος όρος της ποιότητας της εκπαίδευσης στον ισραηλινό αραβικό τομέα είναι κατά πολύ χαμηλότερος από ότι στα περισσότερα εβραϊκά σχολεία», έγραφε. «Οι πόροι που δίνονται για την εκπαίδευση των Αράβων δεν ακολουθούν την αύξηση του πληθυσμού. Τα αραβικά σχολεία – πολύ περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο εκπαιδευτικό τομέα – έχουν σοβαρή έλλειψη από σχολικές αίθουσες και αυτές που υπάρχουν είναι κατώτερες των προϋποθέσεων». Στην αναφορά του ο Zameret παραδέχτηκε ότι «υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο αραβικό και εκπαιδευτικό σύστημα».

Όμως μετά από μια δεκαετία το χάσμα παραμένει. Και ο Zameret, νυν πρόεδρος του παιδαγωγικού ινστιτούτου, προωθεί ένα σχέδιο για την αλλαγή των βιβλίων πολιτικής αγωγής όπου θα σβηστούν προτάσεις όπως «από την ίδρυση του, το κράτους του Ισραήλ διατηρεί την πολιτική διακρίσεων ενάντια στους άραβες πολίτες του».

Το ότι το κράτος παραδέχεται το πρόβλημα στο αραβικό εκπαιδευτικό σύστημα και το αγνοεί δείχνει πως υπάρχει μια αίσθηση «απογοήτευσης και απόγνωσης», λέει ο Jabareen. Άλλο ένα σημείο της διένεξης είναι και οι Ζώνες Εθνικής Προτεραιότητας, για τις οποίες ο Jabareen τονίζει «αν αυτό δεν αποτελεί φυλετικό διαχωρισμό, τότε δεν ξέρω τι είδους διάκριση είναι».

Γνωστός και ως χάρτης εθνικής προτεραιότητας, σχεδιάστηκε το 1998 και αναφέρει 533 πόλεις και χωριά στα οποία δίνονται οικονομικά και εκπαιδευτικά κίνητρα. Παρά το γεγονός ότι οι Παλαιστίνιοι πολίτες του Ισραήλ αποτελούν το 20% του πληθυσμού – και εκπροσωπούνται δυσανάλογα στα χαμηλότερα κοινωνικό-οικονομικά στρώματα – μόνο τέσσερα αραβικά χωριά βρίσκονται σε Ζώνη Εθνικής Προτεραιότητας (NPA)

Έχοντας βαθιά ανησυχία για την επίδραση των ΝΡΑ στην χρηματοδότηση της εκπαίδευσης, το Adalah- μια οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα και νομικά κέντρο που βοηθάει του Παλαιστίνιους που ζουν εντός της πράσινης γραμμής αλλά και στα κατεχόμενα- πήγε το κράτος του Ισραήλ στα δικαστήρια. Το 2006, επτά ανώτατοι δικαστές αποφάνθηκαν ότι ο νόμος για τις ΝΡΑ αποτελεί παράνομη διάκριση και διέταξε το κράτος να τον αποσύρει. Το κράτος όμως όχι μόνο δεν συμμορφώθηκε με την απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου, αλλά επέκτεινε τον χάρτη εθνικής προτεραιότητας για να συμπεριληφθούν κι έξι παράνομοι εποικισμοί στην Δυτική Όχθη. Οι Εβραίοι έποικοι είναι οι μισοί από ότι είναι οι Παλαιστίνιοι του Ισραήλ και γενικά είναι πιο πλούσιοι.

Αναφορικά με το χάσμα ανάμεσα στο εβραϊκό και εκπαιδευτικό σύστημα, ο Gabi Salomon, καθηγητής παιδαγωγικής στο πανεπιστήμιο της Χάιφα και υποδιευθυντής στο Sikkuy τονίζει ότι «δεν νομίζω ότι κρύβεται κάποια κακή πρόθεση πίσω από αυτό». Η αμέλεια, εξηγεί πηγάζει από την άποψη ότι οι Παλαιστίνιοι κάτοικοι του Ισραήλ θεωρούνται «μια πιθανή Πέμπτη φάλαγγα, που δεν πρέπει να τους εμπιστεύονται ή να τους υπολογίζουν πολύ». Έτσι πολλοί Εβραίοι Ισραηλινοί πιστεύουν ότι «δεν χρειάζεται να μοιραζόμαστε μαζί τους, τους φόρους. Το αίσθημα είναι γιατί χρειάζονται όλα όσα χρειάζονται οι Εβραίοι;»

Αυτή η άποψη φαίνεται και από την μονόπλευρη κατανομή των πόρων αλλά και από την συμπεριφορά των φοιτητών. Σε μια πρόσφατη δημοσκόπηση που έκανε ο καθηγητής Camil Fuchs του πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ, το 50% των εβραίων εφήβων δεν θέλει άραβες στην τάξη τους. Και ενώ σχεδόν τα 2/3 από αυτούς που πήραν μέρος στην έρευνα γνώριζαν ότι οι Παλαιστίνιοι του Ισραήλ δεν είχαν ίσα δικαιώματα, το 59% δεν είχε κανένα πρόβλημα με αυτό.

Το χάσμα επίσης διατηρείται και από την απουσία εκπροσώπησης των Παλαιστινίων πολιτών του Ισραήλ στο Υπουργείο Παιδείας. Ακόμα και ο Δ/ντης των Αραβικών και Ισλαμικών Σπουδών είναι Εβραίος. «Η επαρκής εκπροσώπηση είναι πολύ σημαντική για να προστατευτούν τα συμφέροντα της μειονότητας», λέει η Sawsan Zaher, δικηγόρος στο Adalah, «και δεν υπάρχει κανένας άραβας ειδικός στην διαδικασία λήψης αποφάσεων». Η Zaher προσθέτει πως όσοι επιθυμούν να μπουν στα εδάφη του Υπουργείου Παιδείας, θα πρέπει να έχουν συγκεκριμένη ιδεολογία. Για παράδειγμα, το Adalah έμαθε πρόσφατα πως «οι θετικές αξίες προς το κράτος του Ισραήλ», είναι κάποια από τα προαπαιτούμενα για μια υψηλόβαθμη θέση. Η Zaher συγκρίνει αυτά τα κριτήρια με την ύπαρξη κάποιας μορφής «αστυνόμευσης της σκέψης».

Κατά το παρελθόν, το υπουργείο διεξήγαγε και έρευνες για να ελέγξει τους Άραβες που έκαναν αίτηση για την θέση διευθυντού στα σχολεία. Όταν το Adalah κατέθεσε γι’ αυτό, το ανώτατο δικαστήριο σταμάτησε αυτή την πολιτική. «Γνωρίζω όμως ότι ανεπίσημα συνεχίζουν αυτούς τους ελέγχους», λέει η Zaher, προσθέτοντας ότι «μπορείς να γίνεις διευθυντής μόνο αν συμπορεύεσαι με την ιδεολογία και την πολιτική του κράτους».
«Στο τέλος όλα σχετίζονται με την ιδέα ότι το κράτος του Ισραήλ είναι ένα Εβραϊκό κράτος. Δεν μαθαίνεις για την νάκμπα γιατί είσαι σε εβραϊκό κράτος. Δεν παίρνεις χρηματοδοτήσεις γιατί δεν είσαι εβραίος. Διορίζεσαι μόνο αν είσαι πιστός στο κράτος», λέει η Zaher.

KK Εργατών Τυνησίας: H κυβέρνηση επέστρεψε στις βίαιες πρακτικές

Η κυβέρνηση προχώρησε το τελευταίο διάστημα σε μια αλυσίδα βίαιων επιχειρήσεων, οι οποίες φέρνουν στο νου αυτό που ίσχυε επί καθεστώτος Μπεν ’λι, και καταπατά τις ελευθερίες, γενικές και ατομικές, με την επιστροφή των ομάδων της πολιτικής αστυνομίας, η οποία δεν διαλύθηκε, παρά μόνο στα λόγια, και με τις επιχειρήσεις συλλήψεων και τις πρακτικές βασανισμών στην Τύνιδα, την Κασρίν και άλλες πόλεις. Η κυβέρνηση έδωσε εντολή για την περικύκλωση της πλατείας Κάσμπα από τις δυνάμεις της αστυνομίας για την εκδίωξη ομάδων νέων με τη βία, τη σύλληψη πολλών από αυτούς, και την άμεση παραπομπή τους σε δίκη. Στην Μαχντία παρενέβησαν δυνάμεις του στρατού για να διαλύσουν με τη βία τους διαδηλωτές που βρίσκονταν έξω από το δικαστήριο, κατάσχεσαν τις σκηνές και τα στρώματα που κατείχαν, και συνέλαβαν μερικούς από αυτούς, ενώ δεν τους άφησαν, παρά μόνο μετά από ώρες και έπειτα από πιέσεις και διαμαρτυρίες. Παράλληλα, εκδόθηκαν βαριές καταδίκες κάθειρξης πολλών κρατουμένων για συμμετοχή τους στα πολιτικά κινήματα διαμαρτυρίας.

Από μια άλλη πλευρά, το Υπουργείο Εσωτερικών εξέδωσε μια ανακοίνωση απειλητική για τη νεολαία που χρησιμοποιεί το Facebook, υπό το πρόσχημα της υποκίνησης σε στάση και πρόκληση χάους μέσω αυτού, για να εκφοβίσει και να τρομοκρατήσει κάθε έναν που συζήτησε μέσα από αυτό και κάλεσε σε διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις και καθιστικές διαμαρτυρίες.

Όλες αυτές οι πρακτικές επαληθεύουν για άλλη μια φορά το ότι η προπαγάνδα της κυβέρνησης μέσω των επίσημων και των ημιεπίσημων ΜΜΕ περί «δημοκρατίας» και «ελευθερίας» δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια φενάκη και ότι οι παραχωρήσεις τις οποίες επέβαλλε ο λαός στο πεδίο των ελευθεριών έκφρασης, συνάθροισης και διαδήλωσης, βρίσκονται σε κίνδυνο και παίρνονται πίσω. Αυτό επαληθεύει επίσης, τις πολλές υπομνήσεις στις ανακοινώσεις μας ότι η ανατροπή του δικτάτορα Μπεν ’λι δεν είναι αρκετή για τη διάλυση της δικτατορίας ως συστήματος διακυβέρνησης.

Το (σ.μετ: πρώην κυβερνητικό) κόμμα «Συνταγματικός Δημοκρατικός Συναγερμός», παρά την ανακοίνωση περί διάλυσής του δεν σταμάτησε να είναι κυρίαρχο σε σημαντικές πτυχές της δημόσιας ζωής, στη διοίκηση, στους θεσμούς, στο σύστημα Ενημέρωσης και στα δικαστήρια. Η πολιτική αστυνομία, για την οποία λέχτηκε ότι διαλύεται, δεν σταμάτησε να δρα ελεύθερα, να τρομοκρατεί και να επιτίθεται σε πολίτες, να οργανώνει πογκρόμ συλλήψεων σε λαϊκές γειτονιές και να προβαίνει σε βασανιστήρια. Όπως και δεν σταμάτησαν τα ΜΜΕ να έχουν έναν υποβοηθητικό ρόλο για την κυβέρνηση και να διαδίδουν την προπαγάνδα της, για να περάσει τα πολιτικά της σχέδια. Με δυο λόγια, η κυβέρνηση η οποία δημιουργήθηκε χάρη στο λαό και η οποία επιμένει να του αρνείται κάθε επίβλεψη στα έργα της ασχολείται με την καταστολή της επανάστασης του λαού και κινείται προς την επιστροφή της χώρας μας στις συνθήκες που επικρατούσαν προ της 14ης Γενάρη, αδιαφορώντας για τις ανθρώπινες θυσίες που υπήρξαν προς χάρη της ρήξης με το παλιό σύστημα.

Για αυτούς τους λόγους, το Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Τυνησίας:

-καταγγέλλει αυτές τις βίαιες πρακτικές και καλεί το λαό και κάθε ζωντανή δύναμη αφοσιωμένη στην υπόθεση των μαρτύρων μας και τις θυσίες των Τυνήσιων, να ενωθούν ακόμα περισσότερο για να αντιμετωπίσουν την πολιτική της υφαρπαγής των κεκτημένων της επανάστασης και της επιστροφής στο παλιό καθεστώς.

- επιβεβαιώνει εκ νέου τη δέσμευσή του στους αγώνες με κάθε στρώμα του τυνησιακού λαού και με κάθε επαναστατική δύναμη που αγωνίζεται για την εμβάθυνση του δρόμου της επανάστασης και την επίτευξη των στόχων της.

- θέτει για άλλη μια φορά το αίτημα για την αναγκαιότητα διάλυσης όλου του μηχανισμού και των ομάδων της πολιτικής αστυνομίας, εντοπισμού και εκδίκασης των σφαγέων, των ηθικών και των φυσικών αυτουργών, και για τη δημοσίευση των αρχείων του μηχανισμού αυτού.

-απαιτεί να γίνεται σεβαστό το δικαίωμα της συνάθροισης, της διαμαρτυρίας, της διαδήλωσης και της ειρηνικής έκφρασης.

-απαιτεί να σταματήσουν οι δίκες και οι διώξεις, όπως και να απελευθερωθούν άμεσα όσοι συνελήφθησαν επειδή διαμαρτύρονταν ή διαδήλωναν.

Όπως και καλεί όλο τον τυνησιακό λαό σε επαγρύπνηση και σε συνέχιση των αγώνων του για την εκπλήρωση των καθηκόντων της επανάστασής του, μέχρι την ανατροπή της δικτατορίας και τη δημιουργία ενός δημοκρατικού συστήματος, που να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του και να είναι αντίστοιχο των θυσιών του.


Ζήτω η τυνησιακή επανάσταση
Ζήτω ο τυνησιακός λαός
Για μια σύγχρονη λαοκρατούμενη δημοκρατία


Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Τυνησίας
Τύνιδα, 27 Μάρτη 2011

Η αντιπολίτευση καλωσορίζει τις προσπάθειες διαμεσολάβησης για έξοδο της χώρας από το πολιτικό αδιέξοδο

Πηγή: www.aldemokrati.org 27/3/2011

Οι πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης τονίζουν για άλλη μια φορά πως η πολιτική λύση είναι η μόνη διέξοδος από την κρίση στην οποία έχει βυθιστεί η χώρα από τις 14 Φλεβάρη. Επισημαίνουν, επίσης, πως οι έκνομες επιχειρήσεις τρομοκράτησης, οι δολοφονίες, οι πολιορκίες, οι συλλήψεις και οι επιθέσεις σε πολίτες, όπως και οι απαγωγές τους στα στρατιωτικά και αστυνομικά οδοφράγματα, δεν θα επιλύσουν την κρίση, η οποία επιδεινώνεται με την αύξηση του αριθμού των μαρτύρων, των τραυματιών και των συλληφθέντων. Πρόκειται περί μιας κατάστασης την οποία προσπαθεί η εξουσία, μέσω της τρομοκράτησης και της γλώσσας της βίας, να επιβάλει ως πολιτική πραγματικότητα, η οποία, όμως, είναι διαφορετική από αυτή που επιζητεί ο λαός του Μπαχρέιν.

* Οι πολιτικές δυνάμεις που υπογράφουν αυτή την ανακοίνωση πιστεύουν πως ο διάλογος μεταξύ την πολιτικής αντιπολίτευσης και των κυβερνώντων είναι το πιο πρόσφορο μέσο για την έξοδο της χώρας από το πολιτικό αδιέξοδο. Και σε αυτό το πλαίσιο, οι δυνάμεις καλωσορίζουν τις προσπάθειες που ανακοίνωσαν πολλές πλευρές που επιθυμούν να συμμετάσχουν σε αυτόν, και πρώτα από όλα την διαμεσολάβηση του Κουβέιτ, όπως ανακοίνωσε από τα ΜΜΕ.

* Οι πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης τονίζουν τη νόμιμη απαίτησή τους για άμεσο τερματισμό των δολοφονικών επιχειρήσεων και των στοχοποιήσεων πολιτών σε πολλές περιοχές, άμεσο τερματισμό των πογκρόμ συλλήψεων και επιδρομών σε σπίτια ηγετικών στελεχών πολιτικών δυνάμεων, προσωπικοτήτων και αγωνιστών, όπως και την απαίτησή τους για άμεση απελευθέρωση των συλληφθέντων, κρατουμένων και φυλακισμένων, όπως και το να επιτραπεί στους δικηγόρους τους να τους επισκεφτούν και να γνωστοποιηθεί ο χώρος κράτησής τους.

* Οι πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης στέκονται ιδιαίτερα στις διώξεις που υφίστανται διάφορες ομάδες του πληθυσμού εξαιτίας της στάσης τους και των απόψεών τους, μεταξύ των οποίων, φοιτητές στο εξωτερικό, για τους οποίους αποφάσισε το Υπουργείο Παιδείας και Εκπαίδευσης να τους διακόψει τις υποτροφίες, να τους φέρει πίσω και να τους απειλεί για το ακαδημαϊκό τους μέλλον εξαιτίας της άσκησης του νόμιμου δικαιώματός τους της έκφρασης της άποψής τους, όπως και αυτές που υφίστανται εργάτες και υπάλληλοι, και που φτάνουν ως τον αυθαίρετο προπηλακισμό τους, αλλά και καθηγητές του πανεπιστημίου του Μπαχρέιν που υποβάλλονται σε ανακρίσεις.

* Απαιτούμε τον άμεσο τερματισμό όλων αυτών των πρακτικών, τις οποίες καταγγέλλουμε, όπως και απαιτούμε από τις κυβερνητικές αρχές να σταματήσουν την καλλιέργεια μίσους που διασπείρουν μέσω των επίσημων μηχανισμών ενημέρωσης.



Οι πολιτικές δυνάμεις:

Πατριωτική Ισλαμική Ομόνοια (Ουεφάκ), Πατριωτική Δημοκρατική Δράση (Ουέντ), Προοδευτικό Δημοκρατικό Φόρουμ, Εθνικός Δημοκρατικός Συνασπισμός, Πατριωτική Δημοκρατική Ένωση, Ισλαμική Δράση (Αμάλ),. Πατριωτική Αδελφότητα, Πατριωτικός Συνασπισμός

Νομικοί προειδοποιούν για εθνοκάθαρση στην Ιερουσαλήμ

Πηγή: electronicintifada.net, 24 Μαρτίου 2011

«Αν δεν ανατραπεί σύντομα το καθεστώς που ενθαρρύνει τις παρακινήσεις, τον ρατσισμό και την αντί-δημοκρατία, τότε θα δούμε πως το μέλλον είναι ήδη εδώ», λέει ο Ισραηλινός Sefi Rachlevsky στην στήλη του στην Haaretz. Και προσθέτει «Αν υπάρχει μια χώρα που θα έπρεπε να εισακούει στην εντολή «μην υποπέσεις στο αμάρτημα του αντιδημοκρατικού ρατσισμού», αυτή είναι το Ισραήλ. Το καθεστώς όμως απειλεί να μετατρέψει τελικά το Ισραήλ σε μια αναδυόμενη αντιδημοκρατική δύναμη».

Η παρατήρηση του Rachlevsky βασίζεται στην κατηγορία του Richard Falk – ερευνητή του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των ΗΕ- ότι το Ισραήλ διεξάγει μια μορφή εθνοκάθαρσης ενάντια των Παλαιστινίων στην Ανατολική Ιερουσαλήμ. Ο Falk απευθύνθηκε στο συμβούλιο την Δευτέρα, καθώς προετοιμάζονται να περάσουν ψήφισμα που θα καταδικάζει τους εποικισμούς στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Ιερουσαλήμ. «Το συνεχιζόμενο σχέδιο της επέκτασης των εποικισμών στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, σε συνδυασμό με τον βίαιο διωγμό των μόνιμων Παλαιστινίων κατοίκων, δημιουργεί μια δυσβάστακτη κατάσταση στο μέρος της πόλης που προηγουμένως ήλεγχε η Ιορδανία», είπε ο Falk. «Αυτή η κατάσταση μπορεί να περιγραφεί ως μια μορφή εθνοκάθαρσης, εξαιτίας της σωρευτικής επίπτωσης που έχει». Πρότεινε στο Συμβούλιο να ζητήσει από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης να ερευνήσει τις πράξεις του Ισραήλ στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη και την Λωρίδα της Γάζας.

Το Ισραήλ έχει αρνηθεί να συνεργαστεί μαζί του και του έχουν απαγορέψει την είσοδο στην χώρα αρκετές φορές, παρόλο που ο ίδιος είναι Εβραίος.

Οι επισημάνσεις του Falk επιβεβαιώνουν για την ακρίβεια αυτό που λένε οι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα και που καιρό τώρα κατηγορούν το Ισραήλ για «ιουδαιοποίηση της κατεχόμενης Ανατολικής Ιερουσαλήμ, κάνοντας σχεδόν αδύνατο για τους Παλαιστίνιους να αποκτήσουν άδεια για να χτίσουν, παρόλη την χρόνια έλλειψη σπιτιών».

Την ίδια στιγμή, ο δήμος της Ιερουσαλήμ ενθαρρύνει ενεργά τους παράνομους εποικισμούς των Ισραηλινών εποίκων στην περιοχή, ενώ έχει προχωρήσει σε κατεδαφίσεις σπιτιών, αφήνοντας εκατοντάδες Παλαιστίνιους άστεγους.

Οι αριθμοί που έδωσαν στην δημοσιότητα τα ΗΕ, δείχνουν διπλάσια αύξηση των παλαιστινιακών σπιτιών και αγροκτημάτων που καταστράφηκαν από Ισραηλινούς μέσα σε αυτή την χρονιά, προκαλώντας της ανησυχία των επισήμων. Το UNRWA κατέγραψε 70 κατεδαφίσεις από την αρχή του 2011, που εκτόπισαν 105 Παλαιστίνιους, από τους οποίους οι 43 ήταν κάτω από 18 χρονών. Οι κατεδαφίσεις έγιναν στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Ιερουσαλήμ και διατάχθηκαν από την ισραηλινή αστυνομία, τις δημοτικές αρχές και την Πολιτική Διοίκηση του Ισραήλ.

Το 2008, το Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ διέταξε μια ομάδα εποίκων να εκκενώσει το κτίριο Beit Yonathan, που ονομάστηκε έτσι από τον Αμερικανό κατάσκοπο Jonathan Pollard που φυλακίστηκε το 1987 επειδή έδινε απόρρητες πληροφορίες των ΗΠΑ στο Ισραήλ. Το κτίριο βρίσκεται στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, αλλά η δημοτική αρχή αρνείται μέχρι και σήμερα να εκτελέσει την διαταγή του δικαστηρίου.

Στα τέλη της προηγούμενης χρονιάς, 25 Ευρωπαίοι πρόξενοι που βρίσκονται στην Ιερουσαλήμ και την Ραμάλα, κάλεσαν σε έντονη δράση ενάντια των ισραηλινών πολιτικών στο ανατολικό τμήμα της Ιερουσαλήμ.

Το Ισραήλ έχει επεκτείνει τις πολιτικές διάκρισης και στο υπόλοιπο κομμάτι της Δυτικής Όχθης, όπου περίπου το 60% των κατεχόμενων παλαιστινιακών εδαφών βρίσκεται υπό τον πλήρη έλεγχο της Πολιτικής Διοίκησης του Ισραήλ. «Δεν μπορούν να τραβηχτούν παράλληλες γραμμές ανάμεσα στις ισραηλινές και παλαιστινιακές κατασκευές. Όλοι οι ισραηλινοί εποικισμοί στην Δυτική Όχθη είναι παράνομοι σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Για τους έποικους υπάρχει διάκριση με θετικό τρόπο, όταν πρόκειται για παράνομη κατασκευή. Οι Παλαιστίνιοι θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα να χτίζουν και να αναπτύσσονται, αλλά το Ισραήλ χρησιμοποιεί την παράνομη πολιτική του περί οικοδόμησης σαν ένα πολιτικό εργαλείο που περιορίζει τους Παλαιστίνιους», λέει ο Sarit Michaeli, από την ισραηλινή οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα B'Tselem.

Οι Παλαιστίνιοι στην κατεχόμενη Ανατολική Ιερουσαλήμ αντιμετωπίζουν διακρίσεις σχεδόν σε όλους τους τομείς, με τον πιο σημαντικό αυτόν της εκπαίδευσης. Περισσότερα από 5.000 παιδιά δεν παρακολουθούν το σχολείο. Ο δείκτης των παλαιστινίων μαθητών που εγκαταλείπουν το σχολείο, είναι 50% ενώ αντίστοιχα για τους εβραίους μαθητές είναι 12%. «Ο δείχτης των μαθητών που εγκαταλείπουν το σχολείο και το επίπεδο φτώχειας στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, προμηνύουν την καταστροφή», είπε ο Tali Nir, δικηγόρος της Οργάνωσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στο Ισραήλ (ACRI).

Ο εκπαιδευτικός νόμος του Ισραήλ απαιτεί το κράτος να παρέχει ισότιμη εκπαίδευση σε όλους τους κατοίκους. Ωστόσο, η ισραηλινή κυβέρνηση ξόδεψε κατά μέσο όρο 2.300 σέκελς ή περίπου 604 δολάρια για κάθε ισραηλινό μαθητή στο δημοτικό για την σχολική χρονιά 2008-9. Για κάθε παλαιστίνιο μαθητή, αντίστοιχα ξόδεψε 577 σέκελς ή 151 δολάρια.

Οι Παλαιστίνιοι που έχουν ζήσει στην κατεχόμενη Ανατολική Ιερουσαλήμ για γενιές, μπορούν εύκολα να χάσουν την άδεια παραμονής τους. Το Υπουργείο Εσωτερικών του Ισραήλ, με οδηγία του, προβλέπει την αφαίρεση των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων κατοίκων της Ιερουσαλήμ που λείπουν εκτός πόλης για περισσότερα από επτά χρόνια. Οι πολίτες του Ισραήλ μπορούν να φύγουν από την πόλη τους για όσο καιρό θέλουν και η ιθαγένεια και τα δικαιώματα τους διατηρούνται εις το διηνεκές.

Εν τω μεταξύ, ο Παλαιστίνιος Jamal Zahalka, μέλος της ισραηλινής Κνεσέτ, διαφώνησε με τον ισραηλινό πρωθυπουργό Benjamin Netanyahu για μια σειρά από νέους ρατσιστικούς νόμους.
Ο πρώτος νόμος θα παρακρατεί τις επιχορηγήσεις προς οποιαδήποτε παλαιστινιακή πόλη ή χωριό που θα γιορτάζει την Νάκμπα, την καταστροφή όπου εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι εκδιωχτήκαν από τις ισραηλινές δυνάμεις ή τράπηκαν σε φυγή, εξαιτίας της δημιουργίας του Ισραήλ το 1948. Ο δεύτερος, που στοχεύει στην μειονότητα του παλαιστινιακού πληθυσμού στο Ισραήλ, επιτρέπει στις επιτροπές χορήγησης αδειών, να εξετάζουν αν οι πιθανοί κάτοικοι σε κοινότητες της Νεγκέβ και της Γαλιλαίας, που έχουν λιγότερες από 400 οικογένειες μπορούν να «διατηρήσουν την πολιτισμική τους ταυτότητα». Ο Haneen Zoabi, Παλαιστίνιος και μέλος της Κνεσέτ, είπε ότι «Μέσα στο 2010 πέρασαν περίπου 10 νομοσχέδια τα οποία επιτρέπουν διακρίσεις σε βάρος της αραβικής μειονότητας».

Μαρόκο: Ανακοίνωση του ΠΓ του Δημοκρατικού Δρόμου

Ο Δημοκρατικός Δρόμος αρνείται να συμμετάσχει στην επιχείρηση μπαλώματος του σημερινού Συντάγματος και τη νομιμοποίηση του παραχωρούμενου νέου Συντάγματος

Προφορική πρόσκληση δέχτηκε ο Πανεθνικός Γραμματέας του Δημοκρατικού Δρόμου σ. Αμπντάλλα Αλ Χαρίφ από πλευράς ενός εκ των συμβούλων του βασιλιά για τη συμμετοχή σε έναν ειδικό μηχανισμό συντονισμού για την παρακολούθηση της συνταγματικής αναθεώρησης.

Ως απάντηση σε αυτό το κάλεσμα, ο Δημοκρατικός Δρόμος εκφράζει την άρνησή του να συμμετάσχει σε αυτό το μηχανισμό και αυτό για τους ακόλουθους λόγους:

1) Η επίσημη τοποθέτηση για το συνταγματικό ζήτημα, η οποία περιεχόταν στο λόγο του βασιλιά στις 9 Μάρτη, δεν ανταποκρίνεται στα βασικά αιτήματα του κινήματος 20 Φλεβάρη, αλλά αντίθετα στοχεύει στην περιστολή του και αποτελεί προσπάθεια αδειάσματός του από οποιοδήποτε πραγματικό περιεχόμενο. Η υιοθέτηση της αρχής του μπαλώματος του τρέχοντος Συντάγματος, είναι αντίθετη στις μάζες, αλλά και οι μάζες εκφράζουν την αντίθεσή τους σε αυτή, κάτι που δείχνουν τα ογκώδη συλλαλητήρια και πορείες της 20ης Μάρτη, παρά τη σκανδαλώδη παραπληροφόρηση από πλευράς των αντιδραστικών καθεστωτικών ΜΜΕ και των σφαγέων των ειδήσεων οι οποίοι συμμετέχουν σε αυτά.

2) Η ανάθεση στο βασιλικό οίκο αρμοδιοτήτων στον ορισμό επιτροπών και οργάνων επί του Συντάγματος δεν τους δίνουν την απαιτούμενη αξιοπιστία και αντικειμενικότητα. Κάτι που δείχνει ότι το Σύνταγμα που γράφεται δεν θα είναι - παρά την τρέχουσα τυπικά «δημοκρατική» κατεύθυνση- τίποτε άλλο από ένα σύνταγμα που θα νομιμοποιεί το καθεστώς της τυραννίας και της απόλυτα προσωποπαγούς διακυβέρνησης, όπως ίσχυε και προηγουμένως

3) Αρνούμαστε τη συμμετοχή μας σε αυτή την τυπική επιτροπή και τονίζουμε την αναγκαιότητα άμεσης και χωρίς περιστροφές ανταπόκρισης στα αιτήματα του κινήματος 20 Φλεβάρη όπως αυτά συνίστανται στη διατύπωση της σύγκλισης μιας Συντακτικής Συνέλευσης για την εκπόνηση ενός νέου συντάγματος, με το οποίο ο λαός θα καθίσταται μόνη πηγή της εξουσίας και της κυριαρχίας.

4) Η άρνησή μας στο κάλεσμα αυτό είναι η διαβεβαίωσή μας της συνέχισης της συμμετοχής μας, στο πλευρό των ζωντανών και δημοκρατικών δυνάμεων της χώρας μας, στον αγώνα για την κατάκτηση της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας, της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης για το λαό μας.



Καζαμπλάνκα, 21 Μάρτη 2011
Το Πανεθνικό Γραφείο

Σχετικά με τη νομιμοποίηση του Κομμουνιστικού Κόμματος Εργατών Τυνησίας

Να συνεχίσουμε μέχρι την επίτευξη των στόχων της επανάστασης

Μετά από 25 χρόνια αγώνα στην παρανομία, ήρθε εν τέλει η νομιμοποίηση του Κομμουνιστικού Κόμματος Εργατών Τυνησίας. Αυτή η νομιμοποίηση δεν αποτελεί μονάχα μια νίκη των αγωνιστών και των μελών του κόμματος, αλλά επίσης, νίκη για τους εργάτες και τους εργαζόμενους και τον τυνησιακό λαό συνολικά. Αυτό που δίνει ιδιαίτερη σημασία σε αυτή τη νομιμοποίηση είναι ότι ήρθε ως καρπός της επανάστασης της 14ης Γενάρη η οποία ανέτρεψε το Μπεν ’λι και δημιούργησε νέους όρους για την Τυνησία και το λαό της και κατοχύρωσε το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι. Είναι τιμή μας που πετύχαμε αυτή την αναγνώριση του κόμματός μας με το αίμα των μαρτύρων οι οποίοι έφεραν την ελευθερία θυσιάζοντας τις ζωές τους.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Τυνησίας ιδρύθηκε στις 3 Γενάρη 1986, τη 2η επέτειο της ένδοξης εξέγερσης του ψωμιού, έχοντας ως στόχο την οργάνωση των αγώνων του τυνησιακού λαού και την προάσπιση των συμφερόντων του και των δίκαιων φιλοδοξιών του για μια ζωή αξιοπρεπή, στην οποία θα υπάρχει ελευθερία, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Τυνησίας εξέφρασε αυτό το στόχο στο πολιτικό του πρόγραμμα και την αγωνιστική πρακτική του και διατύπωσε το σύνθημα για τη «Λαϊκή και Πατριωτική Δημοκρατική Επανάσταση», και το υπερασπίστηκε με συνέπεια παρότι του κόστισε αυτό σε ανθρώπινες θυσίες, όπως αυτή του μάρτυρα Ναμπίλ Αλ Μπαρακάτι, και σε συλλήψεις εκατοντάδων αγωνιστών και αγωνιστριών του, οι οποίοι φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν και στερήθηκαν τα στοιχειώδη δικαιώματά τους, και με κάποιους να αναγκάζονται να βγουν στο εξωτερικό.

Έτσι βάδισε το Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Τυνησίας κατά τα τελευταία 25 χρόνια και έθεσε ως πρώτο από τους στόχους του την πτώση της δικτατορίας, ως βασικού εμποδίου για την απελευθέρωση του λαού και για την αναγέννηση της πατρίδας. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Τυνησίας πίστεψε σε αυτό και αντιστάθηκε στις αντιδραστικές ιδέες οι οποίες το υποτιμούσαν, το κατηγορούσαν για ανικανότητα και υποτακτικότητα, και συνέχισε να εργάζεται για την ιδεολογική συγκρότηση και την οργάνωσή του, στο βαθμό που το επέτρεπαν οι συνθήκες του αγώνα στην παρανομία και η έλλειψη ελευθεριών: βρισκόταν σε κάθε αγώνα που ξέσπαγε και δεν φειδόταν κόπων για την συνεισφορά στην ενοποίηση των δυνάμεων της αντιπολίτευσης για την εξασφάλιση της νίκης επί της δικτατορίας.

Ήρθε, έπειτα, η επανάσταση της 14 Γενάρη μετά από πάνω από 20 χρόνων αγώνες και θυσίες των παιδιών του τυνησιακού λαού, που είχαν διάφορες ιδεολογικές και πολιτικές θέσεις, αντιπολιτευόμενες στη δικτατορία, και ήταν μέλη κομμάτων, συλλογικοτήτων κοινωνικών, συνδικάτων, οργανώσεων υπεράσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή άλλων οργανώσεων. Αυτή η επανάσταση απέκτησε διάφορες διαστάσεις: είναι πολιτική επανάσταση εναντίον της τυραννίας και της καταπίεσης, είναι κοινωνική επανάσταση εναντίον της εκμετάλλευσης και της διαφθοράς, είναι και επανάσταση για την εθνική αξιοπρέπεια και περηφάνια. Και δεν σταμάτησε η επανάσταση στην Τυνησία, αλλά επεκτάθηκε, επηρεάζοντας τις υπόλοιπες χώρες της Αραβίας, στις οποίες οι λαοί τους εξεγείρονται ενάντια στα τυραννικά και διεφθαρμένα καθεστώτα που τις κυβερνούν, και ανατρέπουν το ένα μετά το άλλο.

Η επανάσταση της 14 Γενάρη δεν τελείωσε, γιατί δεν πέτυχε πλήρως τους σκοπούς της. Δεν σταματά: αντίθετα, παρά τα ατελή βήματα, βρίσκεται στη μέση του δρόμου. Δεν θα σταματήσουν οι αντιδραστικές δυνάμεις να παραμονεύουν και να εργάζονται για να την καταστείλουν, με τη στήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και της Γαλλίας, και για να την περιορίσουν μονάχα στην επίτευξη μεταρρυθμίσεων του παλιού καθεστώτος χωρίς να πειραχτούν τα θεμέλιά του και η οικονομική και κοινωνική βάση του. Το πρωταρχικό ζήτημα σε κάθε επανάσταση είναι το ζήτημα της εξουσίας, και για όσο οι τάξεις και τα στρώματα που πραγματοποίησαν την επανάσταση δεν κατακτούν την εξουσία, δεν μπορεί να θεωρείται ότι η επανάσταση νίκησε ή τελείωσε. Τέτοια είναι και η περίπτωση της Τυνησίας, καθώς ο λαός που επαναστάτησε δεν έχει αναλάβει ακόμα την διακυβέρνηση της χώρας.

Ο τυνησιακός λαός ανέτρεψε το δικτάτορα στην πρώτη φάση της επανάστασης. Και στη δεύτερη φάση της καταπιάστηκε με την ανατροπή της δικτατορίας, καθώς κατάφερε, με την επαγρύπνηση και την επιμονή του, να ρίξει την κυβέρνηση του Μοχάμεντ Γανούσι και να επιβάλλει το σύνθημα για μια Συντακτική Συνέλευση και τη διάλυση του Συνταγματικού Δημοκρατικού Συναγερμού και της πολιτικής αστυνομίας, όπως και επέβαλλε την κατάκτηση πολλών ελευθεριών όπως την ελευθερία της έκφρασης και του συνεταιρίζεσθαι σε κόμματα και οργανώσεις. Όμως η εξουσία των αντιδραστικών δυνάμεων παρέμεινε, διάχυτη σε διάφορους μηχανισμούς και ανώτατους θεσμούς, και τα οικονομικά της συμφέροντα δεν θίχτηκαν. Αυτές οι δυνάμεις διαπράττουν εγκλήματα σε βάρος των δικαιωμάτων του λαού (επιθέσεις, βανδαλισμούς, πρόκληση χάους κλπ) και προσπαθούν να πλήξουν την ενότητά του μέσω ιδεολογικών, φυλετικών και τοπικιστικών τριβών, και της διασποράς του φόβου και τρόμου για να τον λυγίσουν, για να μη συνεχίσει την επανάσταση και να μην πετύχει τους στόχους του.

Η σημερινή προσωρινή προεδρία και η μεταβατική κυβέρνηση εργάζονται για να πλήξουν την επαναστατική νομιμότητα και αρνούνται τον έλεγχο των πράξεων και των αποφάσεών τους που λαμβάνουν προς το συμφέρον των εχθρών της επανάστασης (βλ. ανάδειξη διπλωματών, υπευθύνων ασφαλείας και δικαστών κλπ). Αρνούνται τη συνεννόηση με το Πανεθνικό Συμβούλιο για την Προστασία της Επανάστασης. Στη θέση του ανέδειξαν έναν «Οργανισμό» στον οποίο τοποθέτησαν μέλη χωρίς καμία διαβούλευση ή συγκατάθεση για το ρόλο και τους στόχους του. Ακόμα και η απόφαση για τη διάλυση του πρώην κυβερνητικού κόμματος, για την αποτροπή της επανεμφάνισης του κόμματος αυτού υπό νέα μορφή, όπως και εκείνη για τη διάλυση ης αστυνομίας, δημιουργεί αμφιβολίες για το εύρος της σοβαρότητας της εφαρμογής.

Οι λαϊκές μάζες και ιδιαίτερα στα ενδότερα της χώρας αισθάνονται ότι τίποτε δεν έχει αλλάξει στον πολιτικό τους βίο, όπως και στην κοινωνική τους πραγματικότητα, και ότι η επανάστασή τους τούς πνίγει. Αυτό το συναίσθημα μπορεί να εξηγηθεί και να δικαιολογηθεί με το γεγονός ότι το παλιό καθεστώς παραμένει στους μηχανισμούς του και στη διοίκησή του, όπως και γιατί η κυβέρνηση δεν αναλαμβάνει καμία επείγουσα και αναγκαία δράση με την οποία θα ελάφραινε το άχθος της ανεργίας και της ακρίβειας και της διάλυσης των κοινωνικών υπηρεσιών σε εκείνες τις περιοχές οι οποίες επλήγησαν περισσότερο από τη βία και τη λεηλασία της ημέρες του ξεσπάσματος της επανάστασης, αλλά και πριν από αυτή, όπως την περιοχή της Γκάφσα, της Χουσέιρα, του Μπεν Κουρντάν και αλλού.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Τυνησίας θεωρεί πως η επανάσταση δεν τελείωσε και πως ο τυνησιακός λαός καλείται να επαγρυπνεί έναντι των κινδύνων που υπάρχουν για την παρεμπόδιση της επανάστασης. Η συνέχιση της κινητοποίησης και της διατήρησης του Πανεθνικού Συμβουλίου για την Προστασία της Επανάστασης και της ενεργοποίησής του, όπως και των τοπικών και συνοικιακών συμβουλίων που είναι παρακλάδια του, είναι μερικά από τα βασικά καθήκοντα σήμερα. Η προσωρινή προεδρία και η μεταβατική κυβέρνηση δεν επιτρέπει τον έλεγχό τους, παρότι είναι δικαίωμα του λαού να ελέγχει και να λογοδοτούν σε αυτόν. Οι εκλογές για τη Συντακτική Συνέλευση θα είναι μια σημαντική στιγμή στο επόμενο διάστημα, για να μπορέσουν να φτάσουν οι εργάτες, οι εργαζόμενοι και ο λαός γενικά, μαζί με το Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών και τις υπόλοιπες επαναστατικές και δημοκρατικές δυνάμεις, στο καθοριστικό σημείο να επιβάλλουν τη λαϊκή θέληση και να καταφέρουν ένα αποφασιστικό χτύπημα στους εχθρούς της επανάστασης.

Αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί παρά μόνο αν άμεσα εργαστούμε για την μετάθεση για αργότερα των εκλογών, ώστε να μπορεί ο λαός και οι διάφορες πολιτικές δυνάμεις να προετοιμαστούν σοβαρά, δεδομένης της κρισιμότητας των θεμάτων που θα πραγματευτεί η Συντακτική Συνέλευση, και για την προετοιμασία του κατάλληλου πολιτικού κλίματος για τη διεξαγωγή τους, με την εκκαθάριση της διοίκησης, της Δικαιοσύνης και των ΜΜΕ, με την πραγματική διάλυση της πολιτικής αστυνομίας, όπως και με την κατάργηση των εκλογικών νόμων και με τη διευθέτηση του ζητήματος της χρηματοδότησης των εκλογών, για την εξασφάλιση της διαφάνειας και της ισότητας μεταξύ των διαφόρων συμμετεχόντων και για το φραγμό στη διαφθορά και τη δωροδοκία.

Η φύση της μεταβατικής περιόδου δεν μειώνει την αναγκαιότητα λήψης, επειγόντως, οικονομικών και κοινωνικών μέτρων υπέρ του λαού και ιδιαίτερα των ανέργων και των περιθωριοποιημένων στρωμάτων, παρότι αυτά χρειάζονται χρήματα και ενέργειες. Η μεταβατική κυβέρνηση δεν σταμάτησε να κινείται βάσει του προϋπολογισμού που συντάχθηκε επί Μπεν ’λι και ο οποίος απέδιδε πολλά χρήματα στο Υπουργείο Εσωτερικών και στην αποπληρωμή χρέους που συνήψε η δικτατορία. Αλλά γιατί δεν ακυρώνεται αυτό το χρέος, ή τουλάχιστον, δεν αναβάλλεται για ένα διάστημα η αποπληρωμή του όπως συνέβη σε διάφορες χώρες και δεν διατίθεται για τη βελτίωση της κατάστασης του λαού; Γιατί δεν υπάρχει νέος προϋπολογισμός, σύμφωνος με τις νέες προτεραιότητες;

Η τυνησιακή επανάσταση επεκτάθηκε, επηρεάζοντας έναν αριθμό αραβικών κρατών. Έπεσε ο δικτάτορας της Αιγύπτου, ενώ η Υεμένη και το Μπαχρέιν γνωρίζουν λαϊκές επαναστάσεις με μαζική συμμετοχή, εναντίον των οποίων οι τοπικές εξουσίες απαντούν δια πυρός και σιδήρου για να προστατεύσουν εαυτόν, προσφεύγοντας, στην περίπτωση του Μπαχρέιν, στη βοήθεια των αντιδραστικών Σαούντ. Στη γειτονιά μας, ξεσηκώθηκε ο λιβυκός λαός εναντίον των σφαγέων του. Όμως η κατάσταση εκεί πήρε επικίνδυνη τροπή με την είσοδο των ΗΠΑ και των ακολούθων της, με την κάλυψη του ΟΗΕ, και με το πρόσχημα της προστασίας των πολιτών. Η αμερικανική κυβέρνηση δεν έθεσε αντίστοιχο ζήτημα ούτε στο Μπαχρέιν, ούτε στην Υεμένη, ούτε προηγουμένως στη Γάζα, το Λίβανο, το Ιράκ ή το Αφγανιστάν που κατέχει. Και ο Σαρκοζί δεν ήταν που στήριζε το δικτάτορα της Τυνησίας πριν λίγο καιρό;

Αυτό που οδηγεί Ομπάμα, Σαρκοζί και Κάμερον στην ανάμειξή τους είναι η φρενήρης επιδίωξη διαμοιρασμού του λιβυκού πετρελαίου μετά την καταστολή της επανάστασης. Εμείς στεκόμαστε στο πλευρό του λιβυκού λαού και της εξέγερσής του, όμως αντιτιθόμαστε σε κάθε ξένη ανάμειξη γιατί πλήττει όχι μόνο την επανάσταση στη Λιβύη, αλλά και στην Τυνησία και τις υπόλοιπες αραβικές χώρες. Επίσης, είμαστε εναντίον της χρήσης του τυνησιακού εδάφους ή του εναέριου χώρου μας για τις εχθροπραξίες στη Λιβύη. Οι αμερικάνοι, γάλλοι και άγγλοι αποικιοκράτες δεν έχουν κανένα συμφέρον από τη νίκη της επανάστασης στις αραβικές χώρες γιατί αυτές πλήττουν τα συμφέροντά τους.

Ζήτω η επανάσταση του τυνησιακού λαού

Να συνεχιστεί η επανάσταση μέχρι την επίτευξη των στόχων της

Να υπάρξει εξουσία του λαού

Ζήτω οι εξεγερμένοι υπέρ της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας αραβικοί λαοί

Τύνιδα, 23 Μάρτη 2011

Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Τυνησίας

Μπαχρέιν: Ανακοίνωση της κοινής συνεδρίασης εκπροσώπων των πολιτικών δυνάμεων της αντιπολίτευσης

Οι πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης παρακολουθούν με εντεινόμενη ανησυχία τις εγκληματικές επιθετικές επιχειρήσεις, όπως αυτή που έλαβε χώρα στο σπίτι της δρ. Μουνίρα Φάχρου, μέλους της Κεντρικής Επιτροπής της Πατριωτικής Δημοκρατικής Δράσης (Ουέντ), το απόγευμα της 22 Μάρτη, όπου πετάχτηκαν 5 βόμβες μολότοφ με σκοπό την πυρπόληση του σπιτιού και τον εκφοβισμό των κατοίκων του. Η επίθεση αυτή συνιστά μια απόπειρα κλεισίματος της φωνής της δόκτορος, η οποία συμμετέχει ως εκπρόσωπος σε διάφορες τηλεοπτικές συζητήσεις σε δορυφορικά κανάλια, όπως τέτοιες είναι και οι αντίστοιχες επιθέσεις στα σπίτια μερικών ηγετών δυνάμεων ή συλλογικοτήτων της πολιτικής αντιπολίτευσης.

Αυτές οι επιθέσεις στο σπίτι της δρ. Φάχρου και των ηγετών της αντιπολίτευσης εκφράζουν την αποτυχία του μηχανισμού των δυνάμεων ασφαλείας και του στρατού που έχουν αναπτυχθεί σε κάθε περιοχή με σκοπό δήθεν την προστασία της ασφάλειας των πολιτών. Οι επιχειρήσεις των ένοπλων πολιτοφυλακών δεν σταματούν, και οι επιθέσεις τους σε βάρος πολιτών στα σπίτια και τους δρόμους δεν παύουν να συνεχίζονται, τη στιγμή που οι δυνάμεις ασφαλείας και του στρατού προβαίνουν μονάχα σε μετακίνηση των οδοφραγμάτων που αυτές έχουν στήσει, από το ένα μέρος στο άλλο.

Όσον αφορά τις συλλήψεις και τις επιδρομές, έχει γίνει μάρτυρας όλη η χώρα των συστηματικών πολιορκιών σπιτιών και επιχειρήσεων καταδιώξεων και προπηλακισμών πολιτών, ενώ συνεχίζουν οι αρχές να κρατούν τον αδερφό Ιμπραήμ Σαρίφ, γενικό γραμματέα του Ουέντ, και άλλους αδερφούς οι οποίοι συνελήφθησαν μαζί του, αντιπολιτευόμενους ηγέτες και ακτιβιστές, και των οποίων τον τόπο κράτησης το καθεστώς αρνείται να δημοσιοποιήσει, δεν επιτρέπει την επίσκεψη των δικηγόρων τους σε αυτούς, ενώ, παράλληλα, απάγει πολλούς πολίτες στα οδοφράγματα, χωρίς να το γνωστοποιήσει στους οικείους τους.

Οι πολιτικές δυνάμεις απορρίπτουν αυτή την επιδεινούμενη κατάσταση που δημιουργούν οι κυβερνητικοί μηχανισμοί, στοχοποίησης πολλών πολιτικών και κοινωνικών συλλογικοτήτων, όπως και τις κλήσεις πολλών πολιτών για ανάκρισή τους, μεταξύ των οποίων και υπαλλήλων του Υπουργείου Παιδείας και Εκπαίδευσης.

Καταγγέλλουμε τη συνέχιση των επιθέσεων και των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε πολλές περιοχές του Μπαχρέιν, και ζητάμε από τις αστυνομικές και στρατιωτικές αρχές τον άμεσο τερματισμό τους, καθώς δεν θα οδηγήσουν πουθενά παρά στην αύξηση της πολιτικής έντασης και τη συνέχιση στο βάδισμα σε ένα σκοτεινό τούνελ στο οποίο έβαλαν οι αρχές τη χώρα. Γι αυτό καλούμε τις αρχές στον τερματισμό αυτών των απάνθρωπων πρακτικών.

Οι πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης ζητούν από την Ερυθρά Ημισέληνο του Μπαχρέιν να αναλάβει πρωτοβουλία και να πράξει το επαγγελματικό της καθήκον, υπερασπιζόμενη τα δικαιώματα των τραυματιών στην περίθαλψη και την παροχή σε αυτούς της απαραίτητης θεραπείας, χωρίς να συλλαμβάνονται, όπως έχει γίνει κατ εξακολούθηση, Καλούν το διοικητικό της συμβούλιο να ασκήσει πίεση ώστε να επιτραπεί σε αποστολή της Ερυθράς Ημισελήνου του Κουβέιτ να εισέλθει στη χώρα, μετά την απαγόρευση που της έθεσαν οι αρχές πριν από λίγες ημέρες.

Οι πολιτικές δυνάμεις στέκονται στο γεγονός της άρσης της παροχής υποτροφιών σε φοιτητές του Μπαχρέιν σε πολλές χώρες του Κόλπου, ως αντανάκλασης της μεταχείρισης από το Υπουργείο Παιδείας και Εκπαίδευσης των κρατικών υπηρεσιών και των δικαιωμάτων των πολιτών και των φοιτητών ως πολιτικών εργαλείων ώστε να επιβάλλεται στους φοιτητές να τηρούν μια συγκεκριμένη στάση. Οι πολιτικές δυνάμεις απαιτούν από το Υπουργείο να τερματιστεί η δίωξη των φοιτητών που βρίσκονται στο εξωτερικό, να σταματήσει να διακόπτει τις σπουδές τους και να ακυρώσει αυτές τις άδικες αποφάσεις.

Οι απόπειρες τσακίσματος της θέλησης του λαού του Μπαχρέιν είναι καταδικασμένες σε αποτυχία. Και δεν θα τον κάνουν να σταματήσει να διεκδικεί ειρηνικά τα νόμιμα δικαιώματά του. Καλούμε σε μαζική ειρηνική και πολιτισμένη συμμετοχή στις συγκεντρώσεις απόδοσης τιμής στους μάρτυρες την Παρασκευή 25 Μάρτη. Επισημαίνουμε τον ειρηνικό χαρακτήρα της στρατηγικής μας, για να διαφυλαχτούν ζωές, καθώς δεν θέλουμε να παρασυρθούμε σε πιθανές συγκρούσεις, ενώ καλούμε να συνεχιστούν οι πρακτικές ανόδου στις στέγες των σπιτιών και τα συνθήματα από εκεί, και αυτό να γίνεται στις 10 η ώρα το βράδυ και για ένα τέταρτο της ώρας, ώστε να συνεχίζεται το κίνημα διαμαρτυρίας και να παραμένουν οι φωνές που εκφράζουν τα λαϊκά αιτήματα για δικαιοσύνη.

Οι πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης:

Ισλαμική Πατριωτική Ομόνοια (Ουεφάκ)

Πατριωτική Δημοκρατική Δράση (Ουεντ)

Προοδευτικό Δημοκρατικό Φόρουμ

Εθνικός Δημοκρατικός Συναγερμός

Πατριωτικός Δημοκρατικός Συναγερμός

Πατριωτική Αδελφότητα

Πατριωτικός Συνασπισμός

23 Μάρτη 2011

Ναγίεφ Χαουάτμι: Μια νέα ιστορική περίοδος για τον αραβικό κόσμο

Συνέντευξη του Ναγίεφ Χαουάτμι στον Κώστα Ήσυχο

Πηγή: enthemata.wordpress.com, 20 Μάρτη 2011

Με τον σ. Ν. Χαουάτμι, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Δημοκρατικού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, ακούραστο σύντροφο που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην πρόσφατη επίσκεψη του ΣΥΝ στην Ιορδανία και τη Συρία, συναντηθήκαμε στα κεντρικά γραφεία της οργάνωσης, σε ένα ήσυχο προάστιο της Δαμασκού, κοντά στο ιστορικό της κέντρο. Ο φρουρός, ένας νεαρός Παλαιστίνιος σε ένα παραδοσιακό κουβούκλιο φύλαξης με την παλαιστινιακή μαντίλα και το καλάσνικοφ στον ώμο, μου σφίγγει το χέρι, λέγοντας στα αραβικά: «Καλώς ήρθες, σύντροφε». Προχωράμε στην αίθουσα όπου θα πραγματοποιηθεί η συνάντηση. Πίσω από το γραφείο, πάνω από είκοσι φωτογραφίες στελεχών της οργάνωσης που έχουν σκοτωθεί σε μάχες στα κατεχόμενα, αλλά και στο εξωτερικό από τη Μoσάντ. Μου εξιστορούν με λίγα λόγια την ιστορία του καθενός.

Ο σ. Χαουάτμι, μια μεγάλη προσωπικότητα της αραβικής και της παγκόσμιας Αριστεράς του 20ού αιώνα, μπαίνει στο γραφείο χαμογελαστός, με αγκαλιάζει και με καλοσωρίζει σε άψογα αγγλικά. Μου μιλά με θαυμασμό για την Ελλάδα, την ιστορία της, τους αγώνες του λαού της, τις διαχρονικές σχέσεις της με τον αραβικό πολιτισμό, ιδιαίτερα τους Παλαιστίνιους. Η κουβέντα μας προχωράει στις επαφές του με ιστορικούς ηγέτες του κομμουνιστικού και των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων: της πρώην ΕΣΣΔ, τον Φιντέλ Κάστρο, τον Τσε Γκεβάρα, τον Νάσερ κ.ά.

Κριτικός στα χρόνια του «υπαρκτού», αμετανόητος μαρξιστής και δημοκράτης, από τα 14 του χρόνια στην αντίσταση των Παλαιστινίων, με πολύχρονες φυλακίσεις και τρεις θανατικές καταδίκες σε Ισραήλ και Ιορδανία. Έχει τη σοφία των ανθρώπων που γεύτηκαν τις πικρίες μιας μεγάλης τραγωδίας του λαού τους, ενώ η ματιά του δηλώνει το πείσμα στον αγώνα, την προσήλωση σε μια στάση ζωής. Θεωρεί τον εαυτό του παιδί της Παλαιστίνης, της διασποράς του λαού της, που δεν τα βάζει κάτω, τρεις γενιές μετά τον μεγάλο διωγμό.

Κώστας Ήσυχος

Πώς βλέπετε τις ιστορικές αλλαγές που συντελούνται στον αραβικό κόσμο και ποιες είναι οι επιπτώσεις στο Παλαιστινιακό;

Οι επαναστάσεις και οι εξεγέρσεις στην Αίγυπτο, την Τυνήσια, τη Λιβύη, την Υεμένη, το Μπαχρέιν, την Αλγερία, την Ιορδανία, το Μαρόκο, ακόμα και τη Σαουδική Αραβία, μπορούν να ανοίξουν τον δρόμο για μια νέα επαναστατική ιστορική περίοδο. Αυτή η περίοδος βασίζεται σε τρεις βασικούς πυλώνες: στη δημοκρατία, στις ιδεολογικές, πολιτικές, κοινωνικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες, σε μια καινούργια φάση της αστικής δημοκρατίας· στην πλήρη ισοτιμία και ισότητα των δυο φύλων· ο τρίτος πυλώνας μπορεί να εμπεριέχει καθοριστικά στοιχεία της κοινωνικής δικαιοσύνης. Αυτές οι αλλαγές προκαλούν δομικές ανατροπές στα πιο συντηρητικά και τυραννικά καθεστώτα της ευρύτερης περιοχής μας, και μεγάλους πονοκέφαλους στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και το Ισραήλ.

Άρα, νέα συντάγματα, νέες κοινωνικές δημοκρατικές δομές βρίσκονται μπροστά μας, αποτελώντας μεγάλο κίνδυνο, ιδιαίτερα για τις μοναρχίες. Ουσιαστικά, μιλάμε για μια νέα ιστορική φάση, με την ανάδυση του αστικού κράτους. Αναπόφευκτα, αυτές οι μεγάλες επαναστατικές ανατροπές θα δώσουν νέα ώθηση στην υπόθεση της Παλαιστίνης. Οι Παλαιστίνιοι, όσοι βρίσκονται στα κατεχόμενα αλλά και εμείς της διασποράς, ευελπιστούμε στο δυνάμωμα του εθνικοαπελευθερωτικού μας αγώνα, ώστε να δοθεί οριστικό τέλος στην κατοχή και τις συνεχιζόμενες παράνομες εποικιστικές πολιτικές του Ισραήλ. Ένα ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος στα σύνορα του 1967, με πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ, πλήρη κατοχύρωση όλων των παλαιστινίων προσφύγων να επιστρέψουν στις εστίες τους, όπως ρητά αναφέρεται στην απόφαση 194 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Όλα αυτά, στο πλαίσιο μιας ισχυροποιημένης συμβιβαστικής λύσης μεταξύ Παλαιστίνης και Ισραήλ. Η Αριστερά στον αραβικό κόσμο πρέπει να επανατοποθετήσει τη στρατηγική της, να σταθεί στο ύψος της ιστορικής αναγκαιότητας, να πείσει, να γίνει ελκυστική, αγωνιστική, ακαταμάχητη σε ιδέες, πρώτη δύναμη στην νεολαία.

Στη Δύση αλλά και την Ελλάδα, ιδιαίτερα σε ορισμένους κύκλους της Αριστεράς, ο σημερινός πρόεδρος την Παλαιστινιακής Αρχής, ο Μ. Αμπάς, θεωρείται ελεγχόμενος από ισχυρά κέντρα των ΗΠΑ και της Ε.Ε., ενώ η Χαμάς μια ενισχυόμενη πολιτική δύναμη με «τρομοκρατικές πρακτικές». Καθώς η δικιά σας οργάνωση συμμετέχει στην Παλαιστινιακή Αρχή, πώς τα σχολιάζετε όλα αυτά;

Με τη Συμφωνία του Όσλο προέκυψε μια νέα πολιτική πραγματικότητα. Εμείς από την πρώτη στιγμή ήμασταν αντίθετοι σε αυτήν, γιατί δεν υπήρχαν οι διεθνείς εγγυήσεις και έτσι το Ισραήλ δεν τήρησε κανέναν από τους ουσιαστικούς όρους για τη δημιουργία ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους, σύμφωνα με τις αποφάσεις του ΟΗΕ. Είκοσι χρόνια διαπραγματεύσεων από την πλειοψηφία της ΟΑΠ, χωρίς καμία πρόοδο· αντίθετα, είχαμε σοβαρά πισωγυρίσματα. Ο Μ. Αμπάς δεν έχει σεβαστεί τις αποφάσεις των συλλογικών οργάνων της ΟΑΠ. Εμείς δεν πρόκειται να συμμετέχουμε σε αυτή την παρωδία. Όσο συνεχίζεται από το Ισραήλ ο εποικισμός, η κατασκευή του τείχους του «απαρτχάιντ», η κλοπή της γης, του νερού, των δικαιωμάτων που πηγάζουν για τον λαό μας από το διεθνές δίκαιο και τις αποφάσεις του ΟΗΕ, αυτό που ονομάζεται «διαπραγματεύσεις» είναι ένας ακραίος εμπαιγμός, μια τεράστια υποκρισία από πλευράς Ισραήλ, ΗΠΑ και των ισχυρών της Ε.Ε.

Τα συλλογικά όργανα του Δημοκρατικού Μετώπου σύντομα θα πάρουν τις ανάλογες αποφάσεις, θέτοντας όχι μόνο το ζήτημα της συμμετοχής μας, αλλά και στοχεύοντας σε μια ολοκληρωμένη στρατηγική για την ανασυγκρότηση της ΟΑΠ, ώστε ο διάλογος και ο αγώνας να έχουν αποτέλεσμα. Η ΟΑΠ έχει μακρόχρονη ιστορία· σήμερα έχουμε ανάγκη από μια επανίδρυσή της, έναν νέο αγωνιστικό, αντιστασιακό, πολιτικά προγραμματικό, ενωτικό συνασπισμό, που θα στηρίζεται στο βασικό αίτημα όλων μας: ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος στα σύνορα του 1967, με πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ.

Η Χαμάς εκφράζει την ιστορική άρχουσα τάξη της Παλαιστίνης, που απείχε πλήρως από τους αγώνες μας απ’ το 1948 έως τα μέσα του 1988. Ουσιαστικά, είναι η ιδεολογική έκφραση των Αδελφών Μουσουλμάνων στην παλαιστινιακή πολιτική πραγματικότητα, μια βαθιά συντηρητική δύναμη, που αντλεί τεράστια ποσά, τέσσερα δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως από τη Σαουδική Αραβία και άλλες αραβικές μοναρχίες. Θεωρείται «φιλολαϊκή» γιατί απλώς όπου έχει την πολιτική εξουσία εφαρμόζει πολιτικές οικονομικού προσεταιρισμού φτωχών λαϊκών στρωμάτων, ευάλωτων στις «φιλανθρωπικές» πολιτικές της.

Το δεξιό και ακροδεξιό Ισλάμ έχει δείγματα γραφής: στο Αφγανιστάν, στις αραβικές μοναρχίες, αλλά και παλαιοτέρα κάτω από την πολιτική ομπρέλα των ΗΠΑ την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Ο πόλεμος των «πιστών» εναντίων των κοσμικών δυνάμεων παραμένει ο βασικός πυρήνας των απόψεων της Χαμάς. Διαφωνούμε κατηγορηματικά με την πρακτική της Χαμάς, με τις «επιθέσεις αυτοκτονίας» εντός του Ισραήλ. Εμείς είμαστε αγωνιστές στις μάχες ενάντια τον ισραηλινό στρατό κατοχής, δεν δολοφονούμε πολίτες. Η Χαμάς με τις ενέργειές της ουσιαστικά στηρίζει τις πιο ακροδεξιές πολιτικές δυνάμεις του Ισραήλ. Αλληλοτροφοδοτούνται.

Η ελληνική κυβέρνηση θεωρεί σήμερα στρατηγικό σύμμαχο στην περιοχή μας το Ισραήλ: ενεργειακές συμφωνίες, ευρεία πολιτική συνεργασία, στρατιωτική συνεργασία, κοινά στρατιωτικά γυμνάσια είναι στην ατζέντα των δυο κυβερνήσεων. Ο πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς εκτιμά ότι μια τέτοια στενή συνεργασία είναι προς το συμφέρον του ελληνικού λαού, χρησιμοποιώντας το Ισραήλ ως «γεωπολιτικό αντίβαρο» στην Τουρκία. Τι πιστεύετε;

Οι ιστορικοί και πολιτικοί δεσμοί των λαών μας είναι ακατάλυτοι και αναμφισβήτητοι. Αγωνιστήκαμε ενάντια στην αποικιοκρατία, τον φασισμό, παλέψαμε για δημοκρατία και λευτεριά. Η κυβέρνηση Νετανιάχου είναι ακροδεξιά, ξενοφοβική. Ήδη επεξεργάζεται τη διάκριση εβραίων και αράβων πολιτών του Ισραήλ στη βάση της «φυλετικής και θρησκευτικής καθαρότητας», μέσα από συνταγματικές αλλαγές που προωθεί. Στις διεθνείς σχέσεις, στις διακρατικές συμφωνίες πρέπει να υπάρχουν αρχές. Αναρωτιέμαι ποιες αρχές υποστηρίζει η σημερινή ελληνική κυβέρνηση. Οι κυβερνήσεις της Τουρκίας και του Ισραήλ ερίζουν για το ποιος είναι καλύτερος χωροφύλακας των συμφερόντων των ισχυρών αυτοκρατοριών. Η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός δεν έχουν ανάγκη από τέτοιες «φιλικές κυβερνήσεις». Εμείς θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε για τη φιλία και συνεργασία των λαών μας, και ιδιαίτερα της Αριστεράς, στις δυο όχθες της Μεσογείου.

Οι Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες (ΑΟΖ), είναι ένα σύνθετο ζήτημα, στο οποίο έχει άμεσο συμφέρον και η Παλαιστίνη, όπως και η δικιά σας χώρα. Το διεθνές δίκαιο δεν μπορεί να ισχύει μόνο για την εκμετάλλευση των ενεργειακών πηγών της Μεσογείου και να μην ισχύει για τους λαούς που δεν έχουν πατρίδα και δικαίωμα να επιβιώσουν. Η Παλαιστίνη έχει υπομονή. Έχει εμμονή και πείσμα. Θα γευτούμε μαζί τη νίκη των λαών μας.

Ανακοίνωση Πολιτικών Κομμάτων για την επικίνδυνη κατάσταση στο Μπαχρέιν

Πηγή: www.aldemokrati.org 19 Μάρτη 2011

Οχτώ πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης εξέτασαν από κοινού τις εσωτερικές εξελίξεις και την κλιμακούμενη επιδείνωση της κατάστασης, μετά την απόφαση των κυβερνώντων για μη πολιτική λύση και για προσφυγή στην ένοπλη και στρατιωτική λύση με τη βοήθεια ξένων δυνάμεων, και τονίζουν τα ακόλουθα:

-Την επιδείνωση της κατάστασης ασφαλείας και την είσοδο της χώρας σε μια κατάσταση αυξανόμενου κινδύνου, που προειδοποιούν για τα χειρότερα, εξαιτίας της ανάπτυξης ένοπλων ομάδων των δυνάμεων ασφαλείας και της μυστικής πολιτικής αστυνομίας, που έχουν προχωρήσει σε αποκλεισμό, με οδοφράγματα, δρόμων και γειτονιών, και επιδίδονται σε απαγωγές και συλλήψεις χωρίς λόγο, σε μια προσπάθεια να σπείρουν τον τρόμο και το φόβο στις τάξεις των πολιτών.

-Τις πολυάριθμες εξαφανίσεις πολιτών που βρίσκονται στα χέρια των μηχανισμών της αστυνομίας και του στρατού και την άρνησή τους να αποκαλύψουν τον τόπο κράτησής τους.

- Τη συνέχιση των επαναλαμβανόμενων επιθέσεων από ένοπλες μιλίτσιες εναντίον πολιτών, όταν αυτοί πηγαίνουν ή φεύγουν από τις δουλειές τους, όπως αυτή εναντίον των εργατών της εταιρίας Αλμπα οι οποίοι προπηλακίστηκαν από ένοπλες ομάδες, και τη συνέχιση των επιδρομών σε σπίτια και έδρες πολιτικών και κοινωνικών οργανώσεων, όπως αυτή στην Κοινωνική Οργάνωση για τη Στήριξη της Εκπαίδευσης και της Κατάρτισης το πρωί της 16ης Μάρτη, στην οποία επέδραμαν 30 άτομα από τις δυνάμεις ασφαλείας.

-Τη συνέχιση εκ μέρους των ΜΜΕ των προβοκατσιών και της καλλιέργειας μίσους εναντίον της πολιτικής αντιπολίτευσης και εναντίον των στελεχών των συλλογικοτήτων στο Μπαχρέιν, και τη διανομή έντυπων λίβελων εναντίον τους, με κάλεσμα για «θέρισμά» τους, σαν αυτά που μοίρασαν στα μόνιμα και τα μετακινούμενα μπλόκα που τοποθέτησαν οι ένοπλες αυτές μιλίτσιες, υπό την προστασία του μηχανισμού ασφαλείας.

-Την είσοδο της χώρας σε ένα σκοτεινό τούνελ μετά την απόφαση των κυβερνώντων για ένοπλη-στρατιωτική επίλυση της κατάστασης στο Μπαχρέιν, με διεθνείς και περιφερειακές αλληλεπιδράσεις, μια κατάσταση που πάγωσε τη διαδικασία πολιτικής επίλυσης και οδηγεί τη χώρα στον όλεθρο.

- Την επιμονή των κυβερνώντων, μέσω των δηλώσεων του Υπουργού Εξωτερικών, να βαδίζουν στη λάθος γραμμή για την επίλυση της πολιτικής κρίσης στο Μπαχρέιν, με την κατασκευή κατηγοριών εναντίον της αντιπολίτευσης και εναντίον πολιτικών ηγετών της, οι οποίοι συνελήφθησαν προχτές, και με την αντικατάσταση της πολιτικής επίλυσης, με τους αντιφατικούς ισχυρισμούς τους ότι η αντιπολίτευση είναι που δεν συμμετέχει στην πρωτοβουλία διαλόγου που εξήγγειλε ο πρίγκηπας Ουαλί.

Οι πολιτικές συλλογικότητες της αντιπολίτευσης που υπογράφουν αυτή την ανακοίνωση, δηλώνουν τη συνέχιση της ειρηνικής αντίστασης, και απαιτούν :

1) Την άμεση απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων, μεταξύ των οποίων, των αρχηγών των πολιτικών κομμάτων της αντιπολίτευσης, τη γνωστοποίηση του τόπου κράτησης κάθε κρατούμενου και απαχθέντος στα μπλόκα των ένοπλων δυνάμεων και την αδειοδότηση στους συνηγόρους τους να τους συναντήσουν σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία, τα ήθη και τις συνθήκες που έχουν υπογραφεί. Τα κόμματα αποδίδουν στους κυβερνώντες την πλήρη ευθύνη για την υγεία και την ακεραιότητα των συλληφθέντων και των μελών των οικογενειών τους.

2) Τη λογοδοσία της κυβέρνησης για την ασφάλεια των γραφείων των κομμάτων, καθώς λεηλατήθηκαν και πυρπολήθηκαν τα γραφεία του κόμματος Ουεντ (Πατριωτική Δημοκρατική Δράση) στη Μανάμα και τη Μουχάρακ, παρά την καταγγελία ότι βρίσκονταν κουκουλοφόροι γύρω από τα γραφεία πριν την επίθεση στην κεντρική έδρα του κόμματος.

3) Τον άμεσο τερματισμό των επιθέσεων στα νοσοκομεία και την άρση των οδοφραγμάτων γύρω από αυτών και κυρίως γύρω από το νοσοκομείο Σαλμανίγια, όπως και την επαναφορά της πολιτικής διοίκησης σε αυτό, μετά την προσπάθεια για στρατιωτική διοίκηση αυτού, και τη γνωστοποίηση της τύχης των τραυματιών οι οποίοι εκδιώχτηκαν από την στρατιωτική διοίκηση του νοσοκομείου.

4) Την απόσυρση των δυνάμεων ασφαλείας και του στρατού στους στρατώνες και τη φυγή των ξένων δυνάμεων από το νησί, την επίλυση της πολιτικής κρίσης δεν έρχεται με στρατιωτικές και αστυνομικές λύσεις.

5) Την απόσυρση των ένοπλων μιλιτσιών από όλες τις περιοχές του Μπαχρέιν και τις γειτονιές, τον τερματισμό των πρακτικών τρομοκράτησης και εκφοβισμού εναντίον των πολιτών και τον τερματισμό των συλλήψεων στα μπλόκα που έθεσαν στρατός και αστυνομία, καθώς δεν μπορούν οι πολίτες, και ιδιαίτερα οι εργαζόμενοι και οι δάσκαλοι, να πάνε στις δουλειές τους υπό το φόβο απειλών και εξαιτίας της ανάπτυξης μιλιτσιών και πρακτικών προπηλακισμού, εκφοβισμού και απαγωγών.

6) Τον τερματισμό της καλλιέργειας μίσους και της διάδοσης ψευδών εκ μέρους των επίσημων ΜΜΕ στο ράδιο και την τηλεόραση και μερικών εφημερίδων, οι οποίες ανήκουν σε κάποιους επίσημους κύκλους, και τον τερματισμό της στοχοποίησης των ηγετικών στελεχών των συλλογικοτήτων του Μπαχρέιν.

7) Τον τερματισμό των προσπαθειών παρουσίασης της πολιτικής κρίσης ως θρησκευτικού ή ταξικού χαρακτήρα, όπως ισχυρίζεται θρησκευτικός ηγέτης σε κράτος του Κόλπου, ενώ η αλήθεια βρίσκεται βασικά στο ότι η υπόθεση της Δικαιοσύνης για το λαό του Μπαχρέιν αφορά όλες τις κοινωνικές, πολιτισμικές και πολιτικές κατηγορίες του λαού του Μπαχρέιν, οι οποίες και ζητούν ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις.

8) Τη δημιουργία υγιούς και ειρηνικού κλίματος για την έναρξη πολιτικού διαλόγου μεταξύ αντιπολίτευσης και κυβερνώντων, με τον οποίο μπορεί η χώρα μας να βαδίσει στον πραγματικό δημοκρατικό δρόμο και να απομακρυνθεί από το γλίστρημά της στην άβυσσο.

Ισλαμική Εθνική Ομόνοια (Ουεφάκ), Πατριωτική Δημοκρατική Δράση (Ουέντ), Ισλαμική Δράση (Αμάλ), Πατριωτική Δημοκρατική Ένωση, Προοδευτικό Δημοκρατικό Φόρουμ. Εθνικός Δημοκρατικός Συνασπισμός, Πατριωτική Αδελφότητα, Πατριωτικός Συνασπισμός

Ο λάθος δρόμος για την ειρήνη

Πηγή www.palestinechronicle.com 12/3/2011

Όταν της επιτρέπουν να κινηθεί ελεύθερη, η «μεταφορική» πυξίδα της Παλαιστίνης δείχνει προς μία μόνο κατεύθυνση – αυτή του παλαιστινιακού αγώνα. Τις περισσότερες φορές όμως, κάποιος επεμβαίνει στην πυξίδα και την στρέφει προς άλλες κατευθύνσεις, όπως γίνεται στην περίπτωση των συνεχώς αποτυχημένων ειρηνευτικών διαδικασιών.

Τώρα, με τον περισσότερο αραβικό κόσμο να βρίσκεται στα όπλα ενάντια στους αυτοκρατορικούς του αφέντες, η παλαιστινιακή πυξίδα δείχνει μια άλλη ένδειξη, επίσης προς μια λάθος κατεύθυνση. Οι Παλαιστίνιοι βράζουν και οι αξιωματούχοι της PLO μας λένε ότι ο μόνος τρόπος για να προχωρήσουμε είναι μέσα από τις διαπραγματεύσεις. Η «ειρηνευτική διαδικασία», μας λένε, είναι το μόνο πράγμα που αξίζει να σωθεί από το κύμα της αραβικής δυσαρέσκειας.

Είναι όλα ανακατεμένα στην γη της δυσαρέσκειας. Βγήκε ένα κάλεσμα για την «Ημέρα της Αξιοπρέπειας», για να αποκαταστήσει την ενότητα ανάμεσα στις παλαιστινιακές τάξεις. Το πιο πιθανό είναι να οδηγήσει σε περαιτέρω απομάκρυνση και επιτρέψτε μου να γίνω πιο σαφής.

Η «Ημέρα της Αξιοπρέπειας» που έγινε στις 11 Φεβρουαρίου, δεν είχε σκοπό να τερματίσει την κατοχή, αλλά να εξολοθρεύσει το πνεύμα της πολιτικής ανυπακοής στην Γάζα. «Πείτε όχι στην διάσπαση και την κατοχή και ναι στην εθνική ενότητα», ήταν το σύνθημα μιας άλλης ομάδας οργανωτών που διάλεξε για να οργανώσει διαμαρτυρίες στις 15 Μαρτίου. Εκείνη την μέρα, η PLΟ σχεδιάζει να ανακοινώσει νέες προεδρικές, νομοθετικές και αυτοδιοικητικές εκλογές, ελπίζοντας να ξανακερδίσει αρκετή αξιοπιστία και να πετύχει τον επιδιωκόμενο στόχο, αυτό των διαπραγματεύσεων για ειρήνη. Οι οργανωτές μας λένε ότι θέλουν ένα παλαιστινιακό κράτος μέχρι τον επόμενο Σεπτέμβριο. Πόσες φορές το έχουμε ακούσει στο παρελθόν;

Η WAFA, το πρακτορείο ειδήσεων της PLO, προσπαθεί να περάσει την εντύπωση πως αυτός είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να ακολουθήσει το έθνος. Ή θα διαπραγματευτούμε για την ειρήνη ή θα διαμαρτυρηθούμε και μετά θα διαπραγματευτούμε για την ειρήνη. Αν υπάρχει κάποιο νόημα σε αυτό το επιχείρημα, εγώ δεν το βλέπω.

Θυμάται κανείς γιατί υπάρχει αυτή η διάσπαση ανάμεσα στις παλαιστινιακές τάξεις; Όλα ξεκίνησαν όταν οι αξιωματούχοι της PLO, οι οπαδοί της ειρήνης, αρνήθηκαν να τιμήσουν το αποτέλεσμα των δημοκρατικών εκλογών του 2006. Το τρέχον δίλλημα οφείλεται κατά κύριο λόγο στην ανικανότητα της PLO να συμβιβάσει την ειρήνη με την δημοκρατία.

Μέχρι τώρα, είχαμε μια ειρηνευτική διαδικασία που δεν είχε να κάνει τόσο με τον τερματισμό της κατοχής, όσο με την διαχείριση της.

Το είδος των διαπραγματεύσεων που έχουμε, όπως λέει και ο Rashid Khalidi, εξέχων καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια, δεν έχει να κάνει με την αυτοδιάθεση ή με το τέλος της κατοχής, αλλά με το να επιτρέψει στο Ισραήλ να επιβάλλει την άποψη του, με τις ευλογίες των ΗΠΑ σε κάθε βήμα της διαδικασίας. Αυτό συμβαίνει από την Διάσκεψη της Μαδρίτης το 1991. Η μόνη πρακτική χρήση των ειρηνευτικών διαδικασιών ήταν να δώσει χρόνο στο Ισραήλ για να χτίσει περισσότερους εποικισμούς, με την έγκριση των ΗΠΑ. Το βέτο της Αμερικής λίγες μέρες νωρίτερα, στις 18 Φεβρουαρίου, θα πρέπει να καθησύχασε όλες τις αγωνιώδεις αμφιβολίες μας.

Όμως οι Αμερικανοί αξιωματούχοι συνεχίζουν να πραγματοποιούν «ήρεμες» συζητήσεις και με τις δύο πλευρές, όπως είπε και ο Dennis Ross στην συνδιάσκεψη του J Street (σημ: πολιτική οργάνωση αμερικανό-εβραίων υποστηρικτών του Ισραήλ). Ο Abbas νομίζει πως αυτός είναι ο μόνος δρόμος, αλλά κάποιο Ισραηλινοί δεν είναι και τόσο σίγουροι.

Ο Uri Avnery, χρόνια ακτιβιστής για την ειρήνη και ιδρυτής του ειρηνικού κινήματος Gush Shalom, λέει πως οι Παλαιστίνιοι έχουν κι άλλες επιλογές. «Τι θα γινόταν αν εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστινίων ξεκίναγαν να περπατούν προς το Τείχος και το έριχναν; Τι θα συνέβαινε αν 250.000 Παλαιστίνιοι πρόσφυγες στο Λίβανο συγκεντρώνονταν στα βόρεια σύνορα μας; Τι θα γινόταν αν οι διαδηλωτές μαζεύονταν στην πλατεία Al-Manara της Ραμάλα και στην Al-Baladiya στην Ναμπλούς για να προκαλέσουν την κατοχή;»

Ο Ισραηλινός ακτιβιστής δεν λέει πως κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί σήμερα ή αύριο. Όμως κρίνοντας από το πώς εξελίσσονται τα πράγματα, δεν μπορεί να αποκλειστεί ως ενδεχόμενο. Ίσως και γι’ αυτό αρχισύμβουλος του Ομπάμα στα θέματα της Μέσης Ανατολής Dennis Ross, παραδέχτηκε ότι η τρέχουσα κατάσταση είναι «απαράδεκτη».

Ωστόσο, οι διαπραγματευτές της PLO βοηθούν τους Ισραηλινούς να παρατείνουν την κατάσταση, δίνοντας την ψεύτικη εντύπωση πως κάτι θα συμβεί, την στιγμή μάλιστα που όλοι ξέρουν ότι τα πράγματα θα παραμείνουν τα ίδια. Η PLO φαίνεται σαν να περιμένει την μέρα που οι ΗΠΑ ή ΕΕ θα πατήσουν πόδι και θα επιβάλλουν μια δίκαιη ειρήνη. Δεν πρόκειται να συμβεί.

Παράλληλα, η PLO συνεχίζει να καταστέλλει τις δύο μοναδικές δυνάμεις που είναι ικανές να ανατρέψουν τα πράγματα: την εθνική αντίσταση και μια ιντιφάτα (εξέγερση) των πολιτών. Εμποδίζει οποιαδήποτε ευκαιρία για μια κίνηση προς τα μπροστά, ενώ δίνει την αίσθηση πως κάνει κάτι για τον λαό. Το μόνο που κάνει είναι να βοηθάει τους Ισραηλινούς να διαιωνίζουν μια βασικά απαράδεκτη κατάσταση.

Στις 2 Μαρτίου, η εφημερίδα Haaretz ανέφερε ότι ο Πρωθυπουργός Νεντανιάχου δούλευε πάνω σε ένα σχέδιο για την ίδρυση ενός παλαιστινιακού κράτους με προσωρινά σύνορα, ως μέρος μια ενδιάμεσης ειρηνευτικής συμφωνίας. Το έχουμε ακούσει ξανά στο παρελθόν.
Το σχέδιο του Νεντανιάχου δεν είναι κάτι καινούριο. Είναι μια αναπαραγωγή παλιότερων σχεδίων, που όλα είχαν ως σκοπό να δώσουν στους Παλαιστίνιους μια περιορισμένη έκδοση της Δυτικής Όχθης. Ο πρώην Υπουργός Άμυνας Shaul Mofaz, τώρα πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικής Πολιτικής και Άμυνας της Κνεσσέτ, είχε μια παρόμοια ιδέα που θα επέστρεφε στους Παλαιστίνιους σχεδόν την μισή Δυτική Όχθη.

Μια προηγούμενη εκδοχή της στρατηγικής του Νεντανιάχου είχε δοκιμαστεί από το Εργατικό Κόμμα, όταν ο Εχούντ Μπαράκ ήταν πρωθυπουργός. Ο Μπαράκ, ανίκανος να ολοκληρώσει την υπόσχεση για αποχώρηση σε τρία στάδια από την Δυτική Όχθη, έσυρε τους διαπραγματευτές της PLO σε μια σύνοδο στο Camp David το 2000 και μετά σιγούρεψε πως η σύνοδος δεν θα οδηγούσε πουθενά.

Η Kadima δοκίμασε το ίδιο με πρωθυπουργό τον Αριέλ Σαρόν. Ο Αραφάτ τον εξευτέλισε και αντιμετώπισε τον βίαιο αποκλεισμό του μέχρι και τον θάνατο του. Αν ο Αμπάς περιφρονούσε τον Νεντανιάχου, πιθανά να είχε την ίδια μοίρα. Αλλά ο Αμπάς δεν φαίνεται τόσο αποφασισμένος να πάρει θέση.

Ο Αραφάτ στάθηκε ακλόνητος, ακόμα και όταν δεν είχε άλλες επιλογές. Είπε στον λαό του την αλήθεια. Είπε πως δεν μπορεί να παραδώσει τα δικαιώματα τους, πάγωσε την συμμετοχή της PLO στις συνομιλίες και είπε στους Παλαιστίνιους ότι θα πρέπει να ζήσουν και να πεθάνουν για τα δικαιώματα τους. «Εκατομμύρια μαρτύρων θα πάνε στην Ιερουσαλήμ», ήταν τα περίφημα τελευταία λόγια του.

Δεν μπορείς να έχεις μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας χωρίς να έχεις αξιοπιστία. Αυτό που μέχρι στιγμής έχει προτείνει ο Αμπάς και ο Πρωθυπουργός Φαγιάντ είναι μια κυβέρνηση τεχνοκρατών. Πως μπορούν οι τεχνοκράτες να επιλύσουν ένα ζήτημα που είναι άκρως πολιτικό; Η συμφιλίωση είναι πολιτική επιδίωξη και οι παραχωρήσεις που απαιτούνται εκ φύσεως δεν είναι «τεχνοκρατικές».

«Η PLO δεν μπορεί να συνεργαστεί με την Χαμάς πριν επιτευχθεί η συμφιλίωση», είπε ο Jamal Moheisen, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Φατάχ στην εφημερίδα Gulf News, στις 28 Φεβρουαρίου. Αυτό έχει κάποιο νόημα, αλλά η συμφιλίωση έχει και το τίμημα της. Και μέχρι τώρα δεν νομίζω ότι η PLO είναι σε θέση να το πληρώσει. Όπως το βλέπω εγώ, η PLO ενδιαφέρεται περισσότερα για τις ειρηνευτικές συνομιλίες παρά για την εθνική ενότητα.

Δεν μπορείς να διαπραγματεύεσαι χωρίς αντίσταση, όπως δεν μπορείς να έχεις δημοκρατία χωρίς να πολεμήσεις γι’ αυτήν. Πάντα το ξέραμε αυτό και έχουμε την Ιντιφάντα για να το αποδείξουμε. Δεν μπορούμε να ενωθούμε, αν δεν υπάρξει από όλους η επιθυμία να παλέψουμε ενάντια στην κατοχή. Και δεν μπορούμε να είμαστε δημοκρατικοί, αν δεν μάθουμε να μοιραζόμαστε. Μέχρι στιγμής, η PLO ούτε μοιράζεται ούτε παλεύει. Γι’ αυτό και η επιδίωξη της ειρήνης είναι καταδικασμένη.