Καλλιτέχνες VS Καλλιτεχνών

Πέρα από την βία και την μη βία: Η αντίσταση σαν κουλτούρα

Του Ramzy Baroud

Πηγή: palestinechronicle.com 15/7/2010

Η αντίσταση δεν είναι ένα μάτσο από ένοπλους άντρες που έχουν την τάση να προκαλούν τον όλεθρο. Δεν είναι ένας πυρήνας τρομοκρατών που εφευρίσκουν τρόπους να ανατινάζουν κτίρια. Η πραγματική αντίσταση είναι κουλτούρα. Είναι η συλλογική απάντηση στην καταπίεση.

Το να καταλάβουμε όμως την πραγματική φύση της αντίστασης, δεν είναι εύκολο. Κανένα ειδησεογραφικό δελτίο δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί οι άνθρωποι, σαν άνθρωποι, αντιστέκονται. Αλλά ακόμα και αν υπήρχε μια τέτοια ενδελεχή έρευνα, τα δελτία πιθανότατα να μην ήθελαν να την προβάλλουν, γιατί θα σήμαινε άμεση σύγκρουση με τις συμβατικές ερμηνείες της βίαιης και μη βίαιης αντίστασης. Στην ιστορία του Αφγανιστάν πρέπει να χρησιμοποιείται η ίδια γλώσσα: Αλ Κάιντα και Ταλιμπαν. Ο Λίβανος πρέπει να παρουσιάζεται με όρους που να επισκιάζουν την Χεζμπολάχ. Η Χαμάς της Παλαιστίνης θα πρέπει πάντα να φαίνεται σαν την παραστρατιωτική οργάνωση που έχει ορκιστεί να καταστρέψει το εβραϊκό κράτος. Οποιαδήποτε προσπάθεια που προσφέρει μια εναλλακτική ανάγνωση, ισοδυναμεί με ένδειξη συμπάθειας στους τρομοκράτες και στην δικαιολογημένη βία.

Η εσκεμμένη συγχώνευση και κατάχρηση της ορολογίας, καθιστά αδύνατη την κατανόηση και κατά συνέπεια την πραγματική επίλυση των αιματηρών συγκρούσεων.

Ακόμα και αυτοί που συστηματικά υποστηρίζουν τα επαναστατικά έθνη, πέφτουν συχνά σε σύγχυση. Οι ακτιβιστές της Δύσης τείνουν να ακολουθούν έναν ακαδημαϊκό τρόπο κατανόησης για το τι συμβαίνει στην Παλαιστίνη, το Ιράκ, το Λίβανο και το Αφγανιστάν. Γι’ αυτό και διαιωνίζονται συγκεκριμένες ιδέες: οι βόμβες αυτοκτονίας είναι κακό, η μη βίαιη αντίσταση είναι καλό. Οι ρουκέτες της Χαμάς είναι κακό, οι σφεντόνες καλό. Η ένοπλη αντίσταση είναι κακό, οι ολονυχτίες έξω από τα γραφεία του Ερυθρού Σταυρού καλό. Πολλοί ακτιβιστές θα αναφέρουν τον Martin Luther King Jr, αλλά όχι τον Malcolm X. Θα έχουν μια επιλεκτική αντίληψη για τον Gandhi, ποτέ όμως για τον Guevara. Αυτή η υποτιθέμενη «στρατηγική» λόγου έχει στερήσει πολλά από αυτό που θα μπορούσε να ήταν μια γνήσια κατανόηση της αντίστασης-σαν αντίληψη και κουλτούρα.

Η αντίσταση σαν κουλτούρα είναι χαμένη ανάμεσα στην απλουστευμένη και συντηρητική αντίληψη της επανάστασης ως κάτι βίαιο και τρομοκρατικό και την «εναλλακτική» φθορά μιας εμπνευσμένης και επιβεβλημένης πολιτιστικής εμπειρίας. Και οι δύο ορισμοί προσφέρουν μόνο μια στενή περιγραφή. Προσπαθούν να δώσουν στην κουλτούρα της αντίστασης την έννοια της άμυνας. Γι’ αυτό ακούμε συνέχεια τις ίδιες δηλώσεις: όχι, δεν είμαστε τρομοκράτες, όχι, δεν είμαστε βίαιοι, όχι, η Χαμάς δεν συνδέεται με την Αλ Κάιντα, όχι, η Χεζμπολάχ δεν είναι πράκτορας του Ιράν. Κατά ειρωνικό τρόπο, Ισραηλινοί συγγραφείς, διανοούμενοι και ακαδημαϊκοί παραδέχονται πολύ λιγότερα πράγματα από ότι οι Παλαιστίνιοι ομόλογοι τους, παρόλο που οι πρώτοι τείνουν να υπερασπίζονται την επιθετικότητα και οι τελευταίοι υπερασπίζονται –ή τουλάχιστον προσπαθούν να εξηγήσουν- την αντίσταση στην επίθεση. Ειρωνικό είναι επίσης το γεγονός ότι αντί να προσπαθούν να καταλάβουν γιατί ο κόσμος αντιστέκεται, ψάχνουν να βρουν τρόπους να καταστείλουν την αντίσταση τους.

Όσον αφορά την αντίσταση ως κουλτούρα, θα παραπέμψω στην διευκρίνιση του Edward Said για την κουλτούρα σαν «έναν τρόπο μάχης ενάντια στην εξάλειψη και τον αφανισμό». Όταν οι πολιτισμοί αντιστέκονται, δεν σχεδιάζουν για να κάνουν πολιτική. Ούτε βιαιοπραγούν με σαδιστικό τρόπο. Οι αποφάσεις τους για το αν θα μπλεχτούν σε ένοπλη μάχη ή θα ακολουθήσουν μη-βίαιες μεθόδους, για το αν θα στοχοποιήσουν άμαχο πληθυσμό ή όχι, αν συνωμοτήσουν με ξένα στοιχεία ή όχι, είναι καθαρά θέμα στρατηγικής και δεν έχει άμεση σχέση με την έννοια της αντίστασης. Το να τα μπερδεύουμε αυτά τα δύο αποτελεί χειραγώγηση ή είναι σκέτη άγνοια.

Αν η αντίσταση είναι «η πράξη με την οποία εναντιωνόμαστε σε κάτι που δεν εγκρίνουμε ή διαφωνούμε», τότε η κουλτούρα της αντίστασης είναι αυτό που συμβαίνει όταν ένας ολόκληρος πολιτισμός φτάνει στην συλλογική απόφαση να αντιταχθεί στο εριστικό στοιχείο – συχνά σε μια ξένη κατοχή. Η απόφαση δεν είναι κάτι που υπολογίζεται. Προκύπτει μέσα από μια μεγάλη διαδικασία, στην οποία η επίγνωση του εαυτού μας, η διεκδίκηση, η παράδοση, οι συλλογικές εμπειρίες, τα σύμβολά και πολλοί άλλοι παράγοντες επεμβαίνουν με συγκεκριμένους τρόπους. Ίσως είναι κάτι καινούριο που προστίθεται στις περασμένες εμπειρίες του πολιτισμού και είναι μια εσωτερική διαδικασία.

Είναι κάτι σαν την χημική αντίδραση, αλλά πιο πολύπλοκο μιας και δεν είναι εύκολο να διαχωρίσεις συγκεκριμένα στοιχεία. Γι’ αυτό και δεν είναι εύκολο να κατανοηθεί πλήρως και στην περίπτωση ενός στρατού που έχει εισβάλει, δεν είναι εύκολο να κατασταλεί. Με αυτό τον τρόπο, προσπάθησα να εξηγήσω την πρώτη εξέγερση των Παλαιστινίων το 1987, την οποία βίωσα σε όλο της το μεγαλείο στην Γάζα:

«Δεν είναι εύκολο να απομονώσουμε συγκεκριμένες ημερομηνίες και γεγονότα που πυροδοτούν την λαϊκή εξέγερση. Η γνήσια μαζική επανάσταση δεν μπορεί να εκλογικευτεί μέσα από την ευθεία γραμμή της λογικής που τέμνει τον χρόνο και τον χώρο. Πρόκειται περισσότερο για το αποκορύφωμα των εμπειριών που ενώνουν το ατομικό με το συλλογικό, την συνείδηση με το ασυνείδητο, τις σχέσεις με το άμεσο και έμμεσο περιβάλλον, που όλα αυτά συγκρούονται και εκρήγνυνται με μια μανία που δεν μπορεί να καταπιεστεί» (Ο πατέρας μου ήταν ένας αγωνιστής της ελευθερίας: η ανείπωτη ιστορία της Γάζας).

Οι ξένοι κατακτητές τείνουν να πολεμούν την λαϊκή αντίσταση με διάφορα μέσα. Ένα από αυτά είναι η υπέρμετρη βία που έχει ως σκοπό να αποπροσανατολίσει, να καταστρέψει και να ξαναχτίσει ένα έθνος με την μορφή που αυτοί επιθυμούν (διαβάστε το βιβλίο της Naomi Klein, The Shock Doctrine). Μια άλλη στρατηγική είναι να αποδυναμώσουν τα στοιχεία εκείνα που προσδίδουν σε έναν πολιτισμό την μοναδικότητα της ταυτότητας του και εσωτερική δύναμη. Το πρώτο απαιτεί όπλα, το δεύτερο επιτυγχάνεται με ήπιες μορφές ελέγχου. Πολλά «τριτοκοσμικά» έθνη που έχουν απολέσει την κυριαρχία και την ανεξαρτησία του, ίσως βρίσκονται στην πραγματικότητα σε πιο δεινή θέση, εξαιτίας του κατακερματισμένου και εξασθενισμένου πολιτισμού τους –λόγω της παγκοσμιοποίησης για παράδειγμα- και δεν είναι σε θέση να καταλάβουν την έκταση της τραγωδίας και της εξάρτησης τους. Άλλα έθνη, που μπορεί να βρίσκονται υπό κατοχή, συνήθως παρουσιάζουν μια κουλτούρα αντίστασης που είναι δύσκολο για τους κατακτητές τους να επιτύχουν τους επιθυμητούς στόχους τους.

Στην Γάζα, στην Παλαιστίνη, ενώ τα ΜΜΕ μιλούν ατελείωτα για τις ρουκέτες και την ασφάλεια των Ισραηλινών και αντιμάχονται για το ποιος φταίει για τον αποκλεισμό της Γάζας, κανένα δεν αναφέρεται στα παιδιά που μένουν στις σκηνές, στα ερείπια των σπιτιών τους που καταστράφηκαν την τελευταία ισραηλινή επίθεση. Αυτά τα παιδιά συμμετέχουν στην ίδια κουλτούρα αντίστασης που η Γάζα είδε τα τελευταία 60 χρόνια. Στα τετράδια τους ζωγραφίζουν αγωνιστές με όπλα, παιδιά με σφεντόνες, γυναίκες με σημαίες, ισραηλινά τανκς και πολεμικά αεροπλάνα, τάφους με την λέξη «μάρτυρας» γραμμένη επάνω και κατεστραμμένα σπίτια. Η λέξη «νίκη» χρησιμοποιείται πολύ συχνά.

Όταν ήμουν στο Ιράκ, είδα την τοπική έκδοση αυτών των παιδικών ζωγραφιών. Και μπορεί να μην έχω δει ακόμα τις ζωγραφιές στα παιδικά τετράδια των Αφγανών, αλλά μπορώ εύκολα να φανταστώ το περιεχόμενο τους.

Αγγίζοντας τον ουρανό: Τα παιδιά στην Γάζα κατακτούν παγκόσμιο ρεκόρ για δεύτερη φορά μέσα σε μια βδομάδα

Πηγή: www.unrwa.org 27/7/2010

Μετά το πρόσφατο ρεκόρ που κατέκτησαν με τις μπάλες μπάσκετ μόλις την προηγούμενη εβδομάδα, χιλιάδες παιδιά στην Γάζα θα προσπαθήσουν την Πέμπτη 29 Ιουλίου, να σπάσουν το δικό τους παγκόσμιο ρεκόρ με τους περισσότερους χαρταετούς που θα πετάξουν ταυτόχρονα. Πέρσι, περισσότερα από τρεις χιλιάδες παιδιά που συμμετείχαν στα «Καλοκαιρινά Αγωνίσματα του UNRWA», έσπασαν το προηγούμενο ρεκόρ.

«Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι θα τα καταφέρουν ξανά», είπε ο διευθυντής του UNRWA στην Γάζα, John Ging. «Θυμάμαι πολύ καλά την περσινή εικόνα χιλιάδων παιδιών στην παραλία να πετάνε τους χαρταετούς που είχαν φτιάξει τα ίδια. Παρουσιάζεται με πολύ έξυπνο τρόπο η δημιουργική ενέργεια ολόκληρης της γενιάς τους, δείχνοντας στους από πάνω τι θα μπορούσαν να καταφέρουν αν τους επιτρεπόταν να χρησιμοποιήσουν πλήρως τις δυνατότητες τους».

Την προηγούμενη Πέμπτη, περισσότερα από 7.200 παιδιά που συμμετέχουν στα Καλοκαιρινά Αγωνίσματα του UNRWA, έπαιξαν ταυτόχρονα με μπάλες μπάσκετ για πέντε λεπτά, διπλασιάζοντας το προηγούμενο παγκόσμιο ρεκόρ. Αν και αυτό επιβεβαιωθεί από το Βιβλίο Γκίνες, όπως φαίνεται πιθανό, τότε πρόκειται για άλλο ένα ρεκόρ. «Σίγουρα δύο παγκόσμια ρεκόρ μέσα σε μια βδομάδα, είναι από μόνο του ρεκόρ», είπε ο Ging.

Τα «Καλοκαιρινά Αγωνίσματα του UNRWA», τα οποία διεξάγονται για τέταρτη χρονιά, έχοντας πλήρη στήριξη και συμμετοχή της κοινότητας, είναι το μεγαλύτερο ψυχαγωγικό πρόγραμμα για τα παιδιά της Γάζας. Προσφέρουν μια σειρά από διαφορετικές δραστηριότητες, όπως αθλητισμό, κολύμπι, τέχνες και κατασκευές, θέατρο και δράμα. Ξεκίνησαν στις 12 Ιουνίου και θα διαρκέσουν μέχρι τις 5 Αυγούστου, λειτουργώντας 1200 κατασκηνώσεις για περισσότερα από 250.000 παιδιά στην Λωρίδα της Γάζας.

Σκίτσα του Latuff για την ελληνική εκστρατεία BDS

Η νέα σειρά σκίτσων του γνωστού Βραζιλιάνου σκιτσογράφου-ακτιβιστή Carlos Latuf, τα οποία σχεδίασε για την εκστρατεία BDS του Συλλόγου «Ιντιφάντα».

Τα φαντάσματα του Deir Yassin

Πηγή: www.australiansforpalestine.com 9 Απριλίου 2010

"Περιμένοντας την δικαίωση", της Dora McPhee, λάδι σε καμβά, 2008

Το Ισραήλ βασίστηκε στην «ηρωική του» δημιουργία για να αποκτήσει την στήριξη για τους όχι και τόσο ηρωικούς του άθλους στο τώρα. Το πρόβλημα είναι πως όλοι αυτοί οι ηρωισμοί της απαρχής του, δεν είναι τίποτα άλλο από μύθους. Η αιματοβαμμένη γέννηση του Ισραήλ και οι πράξεις που ακολούθησαν, αποτελούν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και συνεχίζονται μέχρι και σήμερα. Το προκάλυμμα της κατασκευασμένης «νομιμότητας» του Ισραήλ δεν μπορεί να κρύψει την αποσύνθεση που υπάρχει στον πυρήνα της ύπαρξης του-την αρχική του αμαρτία για τους βίαιους εκδιωγμούς και τις τρέχουσες αποικιοκρατικές πολιτικές και πολιτικές απαρτχάιντ. Και όσο δεν αναγνωρίζει και δεν αποκαθιστά τις βαρβαρότητες που διέπραξε εναντίον των Παλαιστινίων, τα φαντάσματα του Deir Yassin και όλης της Παλαιστίνης, θα προβάλλονται με απειλητικές διαστάσεις σε όλες τις ειρηνευτικές διαδικασίες.

Ήταν 9 Απριλίου, 1948, όταν μια εβραϊκή τρομοκρατική οργάνωση εισέβαλλε στο ήσυχο αγροτικό χωριό του Deir Yassin, στα προάστια της Ιερουσαλήμ με τον προφανές σκοπό να το καταστρέψουν. Εκείνη την περίοδο ζούσαν 750 άτομα στο χωριό, οι περισσότεροι ήταν λιθοξόοι. Τα σπίτια τους ήταν κτισμένα κυρίως με ασβεστόλιθο, με τοξωτά παράθυρα και πόρτες και αυτά τα σπίτια έστεκαν εκεί για αιώνες. Οι χωρικοί γνώριζαν πως είχαν προηγηθεί σφαγές και σε άλλα χωριά την ίδια χρονιά και προχώρησαν σε μια συμφωνία μη επίθεσης με την εβραϊκή Hagana, μια άλλη τρομοκρατική οργάνωση. Αυτή όμως η συμφωνία ήταν άχρηστη: το Deir Yassin είχε ήδη σχεδιαστεί να αφανιστεί και για να μην κατηγορηθεί η Hagana, ανέλαβαν την εκτέλεση του σχεδίου οι άλλες δύο τρομοκρατικές οργανώσεις, η Irgun και η Stern Gang.

Τον Μάρτιο της ίδιας χρονιάς, οι Σιωνιστές ηγέτες επινόησαν ένα στρατιωτικό σχέδιο στρατηγικής που το ονόμασαν Σχέδιο Dalet, με κύριο στόχο την εκκαθάριση όλων των πόλεων και χωριών από τους Παλαιστίνιους για να μπορεί να υπάρξει το εβραϊκό κράτος. Η πρώτη τους επιχείρηση, γνωστή ως Nachshon, σχεδιάστηκε για να αδειάσει όλα τα αγροτικά χωριά στην διαδρομή ανάμεσα στην Ιερουσαλήμ και το Τελ Αβίβ, με το να κατακτήσει, να εξορίσει και/ή να σκοτώσει τους κατοίκους της-και το Deir Yassin ήταν μέσα στο σχέδιο τους. Αν και δεν ήταν η μεγαλύτερη σφαγή που διαπράχθηκε εκείνη την χρονιά, το Deir Yassin αποτέλεσε το σημείο καμπής γιατί η δημοσιότητα που του δόθηκε είχε ως σκοπό να δημιουργήσει ένα καθεστώς τρόμου, επισπεύδοντας την γενοκτονία που ακολούθησε. Πριν το σχέδιο, σχεδόν 30 χωριά είχαν ήδη καταστραφεί. Μόλις όμως ολοκληρώθηκε η επιχείρηση Nachshon, χρησιμοποιήθηκε σαν προσχέδιο για τις μελλοντικές σιωνιστικές επιχειρήσεις, που είχαν ως αποτέλεσμα την καταστροφή 531 χωριών και 11 αστικών γειτονιών. Μόνο μέσα σε εκείνη την χρονιά, οι σιωνιστικές ομάδες (οι οποίες έγιναν γνωστές ως Αμυντικές Ισραηλινές Δυνάμεις), διέπραξαν 33 καταγεγραμμένες σφαγές, με κάποιους ιστορικούς να τις ανεβάζουν στις εκατό. Οι Παλαιστίνιοι που δεν σκοτώθηκαν, τράπηκαν σε φυγή ή εκδιώχθηκαν με την βία ή εξορίστηκαν.

Και ποιος δεν θα τρεπόταν σε φυγή, αν είχε την δυνατότητα, όταν έβλεπε ή άκουγε τις φρικαλεότητες που συνέβαιναν γύρω του; Οι γυναίκες βιάζονταν, οι άντρες βασανίζονταν, τα παιδιά αναγκάζονταν να βλέπουν και η ηλικία ή το φύλλο τους δεν τους γλίτωνε από τον θάνατο. Τα ακρωτηριασμένα κορμάκια τους τα έριχναν στα πηγάδια ή τα άφηναν σε σωρούς, παραμορφωμένους από σάρκα και αίμα. Τουλάχιστον 100 χωρικοί του Deir Yassin είχαν αυτή την τύχη, αν και το αρχικό νούμερο ήταν πολύ μεγαλύτερο-254 θάνατοι- υποτίθεται ότι οι Σιωνιστές φούσκωσαν τους αριθμούς για να φοβίσουν τους Παλαιστίνιους. Ανεξάρτητα από το πόσοι πέθαναν, οι σκοτωμοί άοπλων ανδρών, γυναικών και παιδιών ήταν κάτι συνηθισμένο, άρα δεν αποτελεί έκπληξη που οι Παλαιστίνιοι τράπηκαν σε φυγή όταν άκουσαν πως ομάδες σιωνιστών τρομοκρατών βρίσκονταν στα γειτονικά χωριά και πόλεις. Το φαγητό έμεινε ακόμα ζεστό και απείρακτο πάνω στα τραπέζια, τα ρούχα έμειναν κρεμασμένα στις ντουλάπες και τα παιχνίδια, οι φωτογραφίες και τα έγγραφα έμειναν πίσω, στην βιασύνη της φυγής. Αλλά οι 750.000 Παλαιστίνιοι πρόσφυγες που σχεδόν έφυγαν χωρίς να κλειδώσουν την πόρτα πίσω τους, πίστευαν πως θα γυρίσουν πίσω.

Σήμερα, στην πιο ποταπή και απαίσια ειρωνεία του, το ισραηλινό μουσείο για το ολοκαύτωμα των Εβραίων, το Yad Vashem, στέκεται στον λόφο, βλέποντας τον τάφο του Deir Yassin, ενώ τα λιθόκτιστα σπίτια των Παλαιστινίων χρησιμοποιούνται από ένα ισραηλινό ψυχιατρικό ίδρυμα. Είναι να απορεί κανείς γιατί τα φαντάσματα του Deir Yassin στοιχειώνουν ακόμη την συλλογική μνήμη των Παλαιστινίων και όλων όσων ξέρουν πως το Deir Yassin ήταν ο καταλύτης για την δημιουργία του εβραϊκού κράτους του Ισραήλ; Εν τω μεταξύ, τα εκατομμύρια που εκδιώχθηκαν και μένουν στους καταυλισμούς της Γάζας, της Δυτικής Όχθης, της Ιορδανίας και του Λιβάνου, περιμένουν να επιστρέψουν και να αποζημιωθούν για τις ανυπολόγιστες απώλειες τους, μιας και κανένας δεν έχει την εξουσία να διαπραγματευτεί τα ανθρώπινα δικαιώματα τους για να υποταχθεί σε ένα ρατσιστικό κράτος, που γεννήθηκε μέσα από την καταπίεση και την μιζέρια των Παλαιστινίων. Αν συμφωνήσουν σε οτιδήποτε λιγότερο χωρίς συνείδηση, σημαίνει πως προδίδουν τον επί 60 χρόνια αγώνα των Παλαιστινίων για αυτό-διάθεση και αναγνώριση, σε πείσμα του ισραηλινού απαρτχάιντ.

Κομμουνιστικό Κόμμα Ισραήλ: Διεθνής Ημέρα Αλληλεγγύης στον αγώνα του Sheikh Jarrah

Πηγή: http://www.maki.org.il/

Στην γειτονιά Sheikh Jarrah στην παλαιστινιακή Ανατολική Ιερουσαλήμ τον τελευταίο χρόνο εξελίσσεται ένας αγώνας. Ένας αγώνας που δυναμώνει και την ίδια στιγμή η ισραηλινή αστυνομία προσπαθεί να τον κάμψει όσο περισσότερο μπορεί.

Τον Αύγουστο συμπληρώνετε ένας χρόνος από τις εξώσεις στα σπίτια των G'awi και Hanoun και γι’ αυτό αποφασίσαμε να πραγματοποιήσουμε δράσεις αλληλεγγύης σε διάφορες πόλεις στο Ισραήλ (Τελ Αβίβ, Γιάφα, Δυτική Ιερουσαλήμ, Χάιφα, Ράμλα, Λοντ, Ναζαρέτ, Μπιρ Σέβα και άλλες) και την Παλαιστίνη (Ανατολική Ιερουσαλήμ, Μπιλίν). Θέλουμε όμως να επεκτείνουμε αυτή την δράση και σε άλλες πόλεις ανά τον κόσμο.

Την Κυριακή, 8 Αυγούστου, σας ζητάμε να οργανώσετε περιφρούρηση έξω από την ισραηλινή πρεσβεία ή προξενείο ή οποιοδήποτε επίσημο ισραηλινό ίδρυμα, σε ένδειξη αλληλεγγύης στους κατοίκους του Sheikh Jarrah και για να διαμαρτυρηθείτε για τις αδικίες που διαπράττει η ισραηλινή κυβέρνηση στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Το Sheikh Jarrah είναι γεμάτο από ξένα προξενεία. Το Αμερικανικό, το Ισπανικό, το Βέλγικο, το Βρετανικό και άλλα προξενεία βρίσκονται σε πολύ κοντινή απόσταση από την γειτονιά. Στείλτε email/fax στους πολιτικούς αντιπροσώπους σας για να τους ενθαρρύνεται να διαμαρτυρηθούν στο Ισραήλ για τα όσα κάνει. Και προσπαθήστε να κάνετε αυτούς τους ανθρώπους στα προξενεία να γίνουν πιο ενεργοί για τα όσα συμβαίνουν γύρω τους.

Για να γίνουν οι διαμαρτυρίες πιο προσωπικές, σας παρακινούμε, εσάς ή ακόμα καλύτερα το κόμμα ή η ομάδα στην οποία ανήκετε, να υιοθετήσει μία από τις οικογένειες. Στείλτε τους γράμματα υποστήριξης για τον αγώνα τους. Δημοσιοποιήστε την κατάσταση τους στον τοπικό τύπο και στους πολιτικούς εκπροσώπους σας. Διαδώστε το μήνυμα πως είναι απλοί άνθρωποι που η ζωή τους καταστρέφεται.

Το βασικό θέμα διαμαρτυρίας στο Sheikh Jarrah είναι για την έξωση 28 οικογενειών, δηλαδή 500 ανθρώπων, Παλαιστινίων προσφύγων που είχαν καταφύγει στην Ανατολική Ιερουσαλήμ την διάρκεια του πολέμου το 1948 και εγκαταστάθηκαν στον «καταυλισμό Shimon Hatzadiq», στην γειτονιά Sheikh Jarrah της Ιερουσαλήμ από τον UNRWA και τις ιορδανικές κυβερνήσεις το 1956. Τέσσερις από αυτές τις οικογένειες, περισσότεροι από 50 άνθρωποι, βρίσκονται ήδη στον δρόμο και τα σπίτια τους τα έχουν καταλάβει Εβραίοι έποικοι.

Η κατοχή στο Sheikh Jarrah αποτελεί τμήμα σε μια σειρά εβραϊκών εποικισμών στις παλαιστινιακές γειτονιές που περικυκλώνουν την Παλιά Πόλη, δηλαδή το Sheikh Jarrah στον βορρά, το Όρος των Ελαίων ανατολικά και το Silwan (Η Πόλη Του Δαβίδ, όπως την ονομάζουν) στον νότο. Ο στόχος είναι να εγκαταστήσουν τους έποικους σε αυτές τις περιοχές και να διώξουν τους Παλαιστίνιους. Δεν πρόκειται για την συνύπαρξη Αράβων και Εβραίων και δεν είναι και ο καλύτερος τρόπος για να επιτευχθεί η ειρήνη.

Παρακαλούμε να μας ενημερώσετε αν πρόκειται να οργανώσετε κάποια δράση και αν μπορούμε να σας βοηθήσουμε.
Για πληροφορίες: info@maki.org.il
Τηλ + 972.54.7982889

Το Ισραήλ εξαφανίζει ένα χωρίο Βεδουίνων

Πηγή: www.maannews.net 27/7/2010

Όπως δήλωσαν οι τοπικές κοινότητες και Ισραηλινοί ακτιβιστές, η αστυνομία του Ισραήλ άρχισε να εκκενώνει και να κατεδαφίζει τα σπίτια την Τρίτη το πρωί σε ένα χωρίο Βεδουίνων. Και τα 40 σπίτια στο χωριό Al-Araqib καταστράφηκαν και οι 300 κάτοικοι εκδιώχτηκαν, μετά την επιδρομή που ξεκίνησε στις 4:30 το πρωί. Στην επιχείρηση έλαβαν μέρος περίπου 1500 αστυνομικοί, ανάμεσα τους και οι ειδικές δυνάμεις, ελικόπτερα και μπουλντόζες. Η αστυνομία μετέφερε τις περιουσίες των κατοίκων σε κοντέινερ ενώ οι μπουλντόζες κατέστρεφαν τα σπίτια και τις στάνες. Επίσης καταστράφηκαν οπωρώνες και ελαιώνες. Τουλάχιστον 200 παιδιά έμειναν άστεγα από αυτή την επιχείρηση.

Ο εκπρόσωπος τύπου της Ισραηλινής αστυνομίας Mickey Rosenfeld δήλωσε πως «η μεγάλης κλίμακας αστυνομική επιχείρηση», στην οποία συμμετείχαν 1000 αστυνομικοί και συνοριοφύλακες, εφάρμοζε μια δικαστική απόφαση η οποία βγήκε ύστερα από 11 χρόνια δίκης και έδιωχνε τους κατοίκους από την περιοχή. Είπε πως γκρεμίστηκαν 30 αποθήκες και επιβεβαίωσε ότι 300 κάτοικοι απομακρύνθηκαν από το χωριό και μετακινήθηκαν το γειτονικό Rahat «Κάθε ένας από αυτούς είχε ενημερωθεί εγκαίρως ότι έπρεπε να φύγουν».

Οι κατεδαφίσεις έγιναν από την ισραηλινή κυβέρνηση προκειμένου να ανοίξει ο χώρος για την δενδροφύτευση ενός δάσους, που θα χρηματοδοτήσει το Εβραϊκό Εθνικό Ταμείο (JNF), παρόλο που οι κάτοικοι είχαν κερδίσει την δικαστική μάχη ανατρέποντας την αρχική απόφαση, αποδεικνύοντας ότι έχουν την ιδιοκτησία της γης. Τα τηλέφωνο στο JNF δεν απαντούν, αλλά στο site τους αναφέρουν πως το JNF εργάζεται με αρκετές κοινότητες Βεδουίνων προκειμένου να επιτύχουν αλλαγές. «Η ηγεσία του συναντιέται με τα τοπικά συμβούλια για να αποκτήσει πρόσβαση στις ανάγκες της κοινότητας και να βρει λύσεις», λέει.

Οι Βεδουίνοι κάτοικοι του χωριού εκδιώχθηκαν από το Ισραήλ το 1951, αλλά επέστρεψαν στην γη αμέσως μετά. «Οι κάτοικοι του Al-Araqib δεν είναι καταπατητές ούτε εισβολείς. Το χωριό τους υπήρχε πολλά χρόνια πριν την δημιουργία του Ισραήλ το 1948».

Η Χαμάς καταδικάζει

Η Χαμάς καταδικάζει την κατεδάφιση και καλεί την διεθνή κοινότητα να πάρει θέση ενάντια στην «πολιτική της παραβίωσης των δικαιωμάτων». Ο εκπρόσωπος τύπου της Χαμάς στην Λωρίδα της Γάζας Abdul Latif Al-Qanoua, είπε πως οι κατεδαφίσεις που είχαν ως στόχο μια κοινότητα κοντά στο Rahat στο Νότιο Ισραήλ, 30 χμ από την πόλη της Γάζας, είχε ως αποτέλεσμα την βίαιη μετακίνηση εκατοντάδων κατοίκων. «Αυτή η κίνηση αποτελεί παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Παλαιστινίων και των δικαιωμάτων αθώων πολιτών». Το γεγονός αυτό τονίζει την ρατσιστική πολιτική του Ισραήλ και τον απώτερο στόχο τους να «καθαρίσουν τα παλαιστινιακά χωριά και πόλεις», σημειώνοντας τις ομοιότητες με τις κατεδαφίσεις σπιτιών στην Ανατολική Ιερουσαλήμ και στις περιοχές της Δυτικής Όχθης που βρίσκονται κοντά σε εποικισμούς. «Η κατοχή συνεχίζει να καταστρέφει τα παλαιστινιακά χωριά στην Negev για περισσότερα από 40 χρόνια», λέει ο Al-Qanoua και απαιτεί από την διεθνή κοινότητα να πάρει θέση ενάντια στην «υπεροψία των Ισραηλινών».

Οι περισσότεροι από τους 1.000.000 πρόσφυγες της Γάζας έχουν τις ρίζες τους στην Negev, όπως και στις παράκτιες πόλεις, οι οποίες εκκαθαρίστηκαν από τον παλαιστινιακό πληθυσμό τους το 1948, όταν ανακηρύχθηκε το κράτος του Ισραήλ.

Πράξη πολέμου

Ισραηλινοί ακτιβιστές και εθελοντές που βρίσκονταν στην κατεδάφιση, είπαν πως αρκετοί κάτοικοι χτυπήθηκαν από την αστυνομία, αλλά δεν χρειάστηκαν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Ένας ακτιβιστής κρατήθηκε. Οι ακτιβιστές περιέγραψαν την κατεδάφιση σαν «μια πράξη πολέμου, παρόμοια με αυτή που κάνει κάποιος εναντίον του εχθρού».

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Benjamin Netanyahu προειδοποίησε τους Υπουργούς του μια μέρα νωρίτερα ότι «αν κάποιοι μέσα στο Ισραήλ απαιτήσουν την αναγνώριση των εθνικών τους δικαιωμάτων, αυτό θα σήμαινε πως η περιοχή θα έμενε χωρίς εβραϊκή πλειοψηφία. Αυτό έγινε στα Βαλκάνια και αποτελεί πραγματική απειλή».

Οι ακτιβιστές λένε πως η ισοπέδωση του χωριού δεν πρέπει να εξεταστεί «χωριστά» από την δήλωση του Netanyahu. Παρουσιάζοντας τους Βεδουίνους πολίτες του Ισραήλ σαν απειλή «τον νομιμοποιεί να τους διώξει από την Negev, με σκοπό την ιουδαιοποίηση της».

Ο μισός πληθυσμός των Βεδουίνων του Ισραήλ ζει σε «μη αναγνωρισμένα» χωριά και δεν έχουν πρόσβαση σε δημοτικά ή κυβερνητικά ιδρύματα και υπηρεσίες. Εκτιμάται πως το 12% του παλαιστινιακού πληθυσμού στο Ισραήλ είναι Βεδουίνοι.

Η αρπαγή της Ιερουσαλήμ από το Ισραήλ

Πρόκειται για ένα επεξηγηματικό βίντεο του Palestine Center και του Jerusalem Fund το οποίο δείχνει τον τρόπο με τον οποίο οι Ισραηλινοί μεθόδευσαν την αρπαγή της Ιερουσαλήμ από το 1967 και ύστερα.

Όπως φαίνεται και στο βίντεο, η περιφέρεια της Ιερουσαλήμ εκτεινόταν εντός των ορίων της μαύρης γραμμής, ενώ η πράσινη γραμμή του 1949 χώριζε την Δυτική Όχθη από το Ισραήλ. Μετά τον πόλεμο του 1967, οι Ισραηλινοί μονομερώς αύξησαν τα όρια του Δήμου της Ιερουσαλήμ και η έκταση του επεκτάθηκε από τα 6,5 km2 στα 71 km2, προσαρτώντας με αυτό τον τρόπο πολλές πυκνοκατοικημένες περιοχές Παλαιστινίων. Ο νέος Δήμος ανακηρύχτηκε πρωτεύουσα του Ισραήλ.

Αμέσως άρχισαν να κατασκευάζουν τους εποικισμούς. Την δεκαετία του ’70 χτίστηκαν οι μεγάλοι εποικισμοί Ramot Allon, Ma’ale Adumim και Gilo, όπου έγινε πλέον φανερό ότι το σχέδιο των Ισραηλινών ήταν να αλλάξουν την γεωπολιτική πραγματικότητα της Ιερουσαλήμ, περικυκλώνοντας το ανατολικό της τμήμα. Οι κατασκευές και οι επεκτάσεις τους συνεχίζονται μέχρι και σήμερα.

Στον χάρτη επίσης φαίνεται και το τείχος, το οποίο χωρίζει τις Ισραηλινές κοινότητες από τις Παλαιστινιακές καθώς και τα σημεία στα οποία βρίσκονται τα checkpoints και εμποδίζουν την ελεύθερη μετακίνηση των Παλαιστινίων από και προς την Ιερουσαλήμ.

Ένα επιπλέον μέτρο που χρησιμοποιούν οι Ισραηλινοί για να αναγκάσουν τους Παλαιστίνιους να εγκαταλείψουν την πόλη και να προχωρήσουν στην ιουδαιοποίηση της Ιερουσαλήμ, είναι οι κατεδαφίσεις σπιτιών. Στον χάρτη, τα βέλη υποδεικνύουν τις περιοχές οι οποίες έχουν υποστεί κατεδαφίσεις τα τελευταία δύο χρόνια.

Handlebars (Israeli Version)

Ασφαλές Πέρασμα: Πως θα περάσετε από την Γάζα στην Δυτική Όχθη με ασφάλεια

Πηγή: www.gisha.org 22/7/2010

Ένα διαδραστικό παιχνίδι που συνδυάζει ανιμάτιον, βίντεο κλιπ, έγγραφα και προειδοποιητικά μηνύματα για τις πολιτικές του Ισραήλ που αποκόβουν την Λωρίδα της Γάζας από την Δυτική Όχθη.

Το Gisha – Νομικό Κέντρο για την Ελευθερία στην Μετακίνηση, παρουσίασε το πρώτο βίντεο-παιχνίδι στο είδος του στο Ισραήλ: το «Ασφαλές Πέρασμα» επιτρέπει στον χρήστη να βιώσει διαδραστικά τους περιορισμούς στην μετακίνηση ανάμεσα στην Γάζα και την Δυτική Όχθη μέσα από μια καινοτόμα χρήση των ανιμάτιον, εγγράφων, βίντεο κλιπ και μηνυμάτων. Το παιχνίδι περιλαμβάνει δεκάδες νομικά έγγραφα που ρίχνουν φως στην νομοθεσία που διέπει τον στρατό και στα νομοθετήματα από την δεκαετία του ’90 μέχρι σήμερα, όταν το Ισραήλ άρχισε να επιβάλλει αυστηρούς περιορισμούς στην μετακίνηση, ανάμεσα στα δύο τμήματα της περιοχής.

Οι χρήστες μπορούν να διαλέξουν ανάμεσα σε τρεις ρόλους-μιας φοιτήτριας, ενός επιχειρηματία και ενός οικογενειάρχη- και να προσπαθήσουν να φτάσουν στον επιλεγμένο προορισμό τους. Όταν ο χρήστης έχει τον ρόλο της φοιτήτριας, ο στόχος του είναι να πείσει τον ισραηλινό στρατό να εξετάσει την αίτηση του να σπουδάσει, χρησιμοποιώντας ένα μαγικό καπέλο. Από την άλλη, ο οικογενειάρχης, βρίσκεται την μια στιγμή να κάθεται σε ένα φράχτη έξω από το σπίτι του στην Δυτική Όχθη και ξαφνικά βρίσκεται στην Λωρίδα της Γάζας, εξαιτίας ενός μαγικού κλειδιού. Ο επιχειρηματίας αντιπαλεύει με γιγάντια νομίσματα που τον εμποδίσουν από το να φτιάξει και να πουλήσει παγωτό, οδηγώντας τον σε απίθανες και δημιουργικές λύσεις στην ξηρά και στον αέρα.

Σύμφωνα με τον ανιματέρ Gilad Baker «Αντιμετωπίσαμε την πρόκληση, πώς να κάνουμε τα στρατιωτικά έγγραφα προσιτά στο κοινό. Η λύση μας ήταν να τα εμπλέξουμε στις προσωπικές ιστορίες των ανθρώπων στην Λωρίδα της Γάζας και της Δυτικής Όχθης, για να βοηθήσουμε τους ανθρώπους να καταλάβουν τις πολιτικές που χρησιμοποιούνται».

Η παρούσα ισραηλινή πολιτική απαγορεύει στον Παλαιστίνιο κάτοικο της Γάζας να περάσει στην Δυτική Όχθη, ακόμα και αν καταφέρει να βγει από την Γάζα μέσω του περάσματος της Ράφα στην Αίγυπτο, διασχίσει την Ιορδανία και φτάσει στα σύνορα με την Δυτική Όχθη. Αυτό γίνεται γιατί το Ισραήλ έχει ανακηρύξει την Δυτική Όχθη «κλειστή στρατιωτική ζώνη» και δεν επιτρέπει στους Παλαιστίνιους της Γάζας να εισέλθουν σε αυτή. Η πολίτικη αυτή παραβιάζει την δέσμευση του Ισραήλ στις διεθνείς συμφωνίες που βλέπουν την Λωρίδα της Γάζας και την Δυτική Όχθη σαν «μία εδαφική οντότητα», μέσα στην οποία πρέπει να επιτρέπεται η μετακίνηση. Οι περιορισμοί υπονομεύουν την πιθανότητα για την δημιουργία των δύο κρατών με το να διαχωρίζει τις δύο κοινωνίες σε κάθε ένα από τα τμήματα των Παλαιστινιακών εδαφών. Το άνοιγμα του περάσματος της Ράφας τις τελευταίες εβδομάδες από την άλλη δεν λύνει το πρόβλημα πρόσβασης ανάμεσα στην Γάζα και την Δυτική Όχθη.

Η πολιτική διαχωρισμού των δύο τμημάτων της Παλαιστίνης χειροτέρεψε ιδιαίτερα με τον σχεδόν ερμητικό αποκλεισμό της Γάζας που επέβαλλαν οι Ισραηλινοί τον Ιούνιο του 2007 και εμποδίζει την μετακίνηση ανθρώπων και προϊόντων ανάμεσα στις δύο περιοχές, ως μέρος της δηλωμένης πολιτικής «οικονομικού πολέμου» εναντίον της κυβέρνησης της Χαμάς. Ο αποκλεισμός απαγορεύει, ανάμεσα σε άλλα, την μεταφορά προϊόντων από την Γάζα στις αγορές της Δυτικής Όχθης, την είσοδο ακατέργαστων υλών από την Δυτική Όχθη στην Γάζα και την ελεύθερη μετακίνηση των ανθρώπων από και προς την Γάζα. Επιπλέον, από το 2000 το Ισραήλ έχει επιβάλλει αυστηρούς περιορισμούς στην μετακίνηση των Παλαιστινίων φοιτητών που έχουν εγγραφεί σε πανεπιστήμια της Δυτικής Όχθης, παρόλο που υπήρχε σύσταση του Ανώτατου Δικαστηρίου του Ισραήλ για το αντίθετο. Το Ισραήλ απαγορεύει επίσης στους Παλαιστίνιους που είναι εγγεγραμμένοι στην Γάζα, να βρίσκονται στην Δυτική Όχθη, άσχετα με το αν ζουν εκεί για δεκαετίες και έχει πάρει μέτρα για να τους μεταφέρει με την βία πίσω στην Γάζα. Παρομοίως, το Ισραήλ απαγορεύει την οικογενειακή επανένωση ανάμεσα σε οικογένειες της Δυτικής Όχθης και της Γάζας.

Για να παίξετε το παιχνίδι, επισκεφτείτε το www.spg.org.il

Ο αργός θάνατος της Παλαιστινιακής Δημοκρατίας

Του Mustafa Barghouti

Πηγή : http://www.foreignpolicy.com/ 21/7/2010

«Η ακύρωση των δημοτικών εκλογών στην Δυτική Όχθη σηματοδοτεί μια ακόμα αποτυχία των δημοκρατικών θεσμών. Είναι άσχημο για τους Παλαιστίνιους και είναι άσχημο για την ειρήνη».

Την προηγούμενη βδομάδα υποτίθεται πως θα διεξάγονταν οι δημοτικές εκλογές της Παλαιστίνης. Η Παλαιστινιακή Αρχή έβγαλε μια ανακοίνωση με την οποία ισχυριζόταν ότι η ακύρωση των εκλογών έγινε «με σκοπό να διευκολύνει την άρση του αποκλεισμού στην Γάζα και τις συνεχιζόμενες προσπάθειες ενότητας» ανάμεσα στην Χαμάς, που κυβερνάει στην Γάζα και την κυβέρνηση της Δυτικής Όχθης.

Η ακύρωση των εκλογών ήταν αδικαιολόγητη, παράνομη και απαράδεχτη ενέργεια. Βλάπτει τα δημοκρατικά δικαιώματα και γελοιοποιεί τα συμφέροντα του παλαιστινιακού λαού. Αυτό όμως δεν αποτελεί μόνο εσωτερικό πρόβλημα της Παλαιστίνης. Η μόνη ειρήνη με διάρκεια, ανάμεσα στους Ισραηλινούς και τους Παλαιστίνιους, θα βασίζεται σε έναν διακανονισμό ανάμεσα σε δύο δημοκρατίες-όπως έγινε στην Ευρώπη, έτσι θα γίνει και στην Μέση Ανατολή.

Ο αγώνας των Παλαιστινίων για δημοκρατία είναι μακρύς και επίπονος. Απέναντι στα μεγάλα στοιχήματα, καταφέραμε να χτίσουμε μια αξιοθαύμαστη κοινωνία πολιτών, προκειμένου να επιβιώσουμε από την καταπίεση της ισραηλινής κατοχής και να καλύψουμε το κενό που έχει δημιουργήσει η ανυπαρξία μιας κεντρικής κυβέρνησης. Αναπτύξαμε παράλληλα μη κυβερνητικά υγειονομικά και εκπαιδευτικά συστήματα, χτίσαμε 17 πανεπιστήμια και ιδρύσαμε χιλιάδες τοπικές οργανώσεις. Τέλος, αναπτύξαμε κοινοτικά, λαϊκά προγράμματα αποκατάστασης για τους πολίτες με κινητικές δυσκολίες, που έλαβαν παγκόσμια αναγνώριση.

Η ισραηλινή κυβέρνηση από καιρό έχει υπάρξει ανειλικρινείς προς την Παλαιστινιακή Δημοκρατία και ταυτόχρονα συνθλίβει πρωτοβουλίες που έχουν αποτελέσματα ανεπιθύμητα γι’ αυτήν. Το 1976, ο τότε Ισραηλινός Πρωθυπουργός Σιμόν Περές πρόσφερε την ψευδαίσθηση της τοπικής διακυβέρνησης με τα να κάνει δημοτικές εκλογές, με σκοπό να αποδυναμώσει την εξουσία της ΟΑΠ.

Προς μεγάλη έκπληξη του Περές, το 90% των Παλαιστινίων ψήφισε προ-ΟΑΠ, ανεξάρτητες εκλογικές λίστες. Μέσα σε δύο χρόνια, η ισραηλινή κυβέρνηση –που αυτοχαρακτηρίζεται υπόδειγμα δημοκρατίας-εξόρισε τους νικητές των εκλογών και διέλυσε τα συμβούλια.

Με την σύσταση της Παλαιστινιακής Αρχής την δεκαετία του ’90, ελπίζαμε πως θα είχαμε μια γνήσια δημοκρατία. Αναγκαστήκαμε όμως να ανεχτούμε άγριους ελιγμούς ανάμεσα σε επιτυχημένες λαϊκές εκλογές και προσπάθειες – τόσο αυτό-επιβεβλημένες όσο και ξένες- που διέλυσαν τους εύθραυστους δημοκρατικούς θεσμούς μας. Οι Παλαιστίνιοι περίμεναν μέχρι το 1996 για να ρίξουν την ψήφο τους στις πρώτες κοινοβουλευτικές εκλογές για τις έδρες στο νέο συσταθέν Νομοθετικό Συμβούλιο της Παλαιστίνης. Ακόμα θυμάμαι το χαμόγελο μιας υπερήλικης γυναίκας, της Φατιμά που μου είπε «Είναι η πρώτη φορά στην ζωή μου που μπορώ να ψηφίσω».

Όμως εκείνη η χαρά δεν κράτησε. Έπρεπε να περιμέναμε δέκα χρόνια, μέχρι το 2006, για να ξανακάνουμε κοινοβουλευτικές εκλογές. Παρόλο που εκείνες οι εκλογές υποστηρίχτηκαν παγκοσμίως – ο πρώην Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζιμ Κάρτερ τις χαρακτήρισε «ειλικρινείς, δίκαιες και ασφαλείς»- τα αποτελέσματα δεν έγιναν ποτέ δεχτά από το Ισραήλ και από τις περισσότερες κυβερνήσεις της Δύσης, γιατί δεν τους άρεσε το αποτέλεσμα: η Χαμάς κέρδισε με απόλυτη πλειοψηφία.

Ακόμα και όταν οι Παλαιστίνιοι κατάφεραν να δημιουργήσουν μια εθνική ενωτική κυβέρνηση, που αντιπροσώπευε το 96% του εκλογικού σώματος, παραμείναμε υπό το καθεστώς αποκλεισμού και εμπάργκο. Αυτό το γεγονός συνέβαλε στην παρατεταμένη διαμάχη ανάμεσα στην Χαμάς και την Φατάχ, που οδήγησε στον εσωτερικό διαχωρισμό της Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας το 2007. Είχε ως αποτέλεσμα επίσης την ακύρωση των εκλογών της ΟΑΠ, που υποτίθεται ότι θα γίνονταν τον Ιανουάριο.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο πρέπει κάποιος να αναρωτηθεί για την απόφαση της ΠΑ να ακυρώσει τις δημοτικές εκλογές στην Δυτική Όχθη, που θα διεξάγονταν στις 17 Ιουλίου- και την προθυμία των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και των ΗΠΑ να καταργήσουν τις δημοκρατικές διαδικασίες.

Οι περισσότεροι Παλαιστίνιοι έχουν αποδεχτεί το γεγονός ότι είναι απίθανο να διεξαχθούν προεδρικές και κοινοβουλευτικές εκλογές, αν πρώτα δεν λυθεί το θέμα του διαχωρισμού της Δυτικής Όχθης και της Γάζας. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο όλα τα πολιτικά κόμματα και οι οργανώσει πολιτών, εξαιρουμένης της Χαμάς, συμφώνησαν ότι η διεξαγωγή εκλογών είχε ζωτική σημασία. Η μόνη εναλλακτική θα ήταν η εκτελεστική επιτροπή να διορίσει νέα τοπικά συμβούλια, τα οποία όμως δεν θα είχαν την έγκριση της ΟΑΠ και θα στερούσαν στον λαό το δικαίωμα να διαλέγει τους αντιπροσώπους του.

Είδαμε τις δημοτικές εκλογές σαν έναν τρόπο να διατηρήσουμε τους σπόρους των δημοκρατικών αρχών και συστημάτων ζωντανούς, παρόλο τον φαύλο κύκλο των εσωτερικών διαφορών. Οι δημοτικές εκλογές, που θα διεξάγονταν σωστά, θα θύμιζαν σε κάθε αρχή ότι είναι υπόλογη στον λαό. Θα προωθούσε επίσης μη βίαιους τρόπους επίλυσης των εσωτερικών διαφορών, δίνοντας στους Παλαιστίνιους την ευκαιρία να εκφράσουν τα συμφέροντα τους με δημοκρατικά μέσα και όχι με την χρήση βίας.

Το Πολιτικό Γραφείο του PFLP καλεί σε κινητοποίηση για τον Ahmad Sa’adat τον Οκτώβρη του 2010

Πηγή: http://www.pflp.ps/english/ 18 Ιούλη 2010

Το Πολιτικό Γραφείο του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, με ανακοίνωση που εξέδωσε στις 18 Ιούλη, καλεί για την πλατύτερη δυνατή έκφραση αλληλεγγύης και υποστήριξης του συντρόφου Ahmad Sa’adat, Γενικού Γραμματέα του Μετώπου, στα μέσα του ερχόμενου Οκτώβρη, όταν και θα εξεταστεί ξανά από ισραηλινό δικαστήριο η συνέχιση της υπό απομόνωση κράτησής του στις κατοχικές φυλακές.

Στην ανακοίνωση του Μετώπου αναφέρεται πως ο σύντροφος Sa’adat κρατείται σε συνθήκες απομόνωσης για παραπάνω από ενάμισι χρόνο καθώς οι αρχές των φυλακών και οι σιωνιστικές υπηρεσίες ασφαλείας τον έχουν χαρακτηρίσει διαρκή «απειλή ασφαλείας» προκειμένου να αιτιολογήσουν την συνεχή του απομόνωση από τους υπόλοιπους κρατούμενους, την απαγόρευση επισκεπτηρίου σε μέλη της οικογένειάς του και την παρεμπόδιση της πρόσβασής του σε εφημερίδες, βιβλία και κάθε άλλη πηγή πληροφόρησης. Όπως συμπληρώνει η ανακοίνωση και οι 17 Παλαιστίνιοι φυλακισμένοι που κρατούνται στην απομόνωση κινδυνεύουν από την βαρβαρότητα και τη σκληρότητα των σωφρονιστικών υπηρεσιών γι’ αυτό και είναι επείγουσα η πλατιά υποστήριξη του αιτήματος για παύση της χρήσης της απομόνωσης εις βάρος των Παλαιστίνιων κρατουμένων.

Το PFLP καλεί σε μια ημέρα δράσης, αγώνα και αλληλεγγύης ενάντια στην απομόνωση και αλληλεγγύης στους Παλαιστίνιους φυλακισμένους στην πρώτη γραμμή των οποίων στέκεται ο Ahmad Sa’adat. Καλεί όλες τις προοδευτικές δυνάμεις, όλα τα Παλαιστινιακά και Αραβικά κόμματα και απελευθερωτικά κινήματα και όλους τους φίλους του Μετώπου και του Παλαιστινιακού λαού σε όλον τον κόσμο να οργανώσουν δράσεις, να κάνουν παρεμβάσεις σε ΜΜΕ και να προχωρήσουν σε ενέργειες πολιτικής αλληλεγγύης για την υπεράσπιση της ζωής του Ahmad Sa’adat, την αποκάλυψη του βασανιστηρίου της απομόνωσης και την υποστήριξη του αιτήματος για απελευθέρωση όλων των Παλαιστίνιων κρατουμένων. Καλεί επίσης όλους τους κλάδους του Μετώπου και τους υποστηρικτές του στην Παλαιστίνη και το εξωτερικό να θεωρήσουν την ημέρα της ακρόασης του συντρόφου Sa’adat στο δικαστήριο ως ημέρα κινητοποίησης και λαϊκής αλληλεγγύης προς το κίνημα των φυλακισμένων.

Τέλος, η ανακοίνωση του Πολιτικού Γραφείου του PFLP απαιτεί από τις αρχές που είναι επιφορτισμένες με την τήρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ειδικά από τον ΟΗΕ, τα όργανά και το γενικό του γραμματέα να αναλάβουν τις ευθύνες τους για την προστασία των Παλαιστίνιων κρατουμένων και να πάψουν να εθελοτυφλούν απέναντι στα εγκλήματα που διαπράττει εις βάρος τους η Ισραηλινή κατοχή.

Λάθος μέρος να ψάχνεις για συμμάχους

Ο Shir Hever από το Alternative Information Center (AIC) σχολιάζει στο r-freepalestine.blogspot.com την επίσκεψη του Έλληνα Πρωθυπουργού στο Ισραήλ.

Μετά από τρεις δεκαετίες, όπου κανένας Έλληνας Πρωθυπουργός δεν είχε επισκεφτεί το Ισραήλ, ο Γ. Παπανδρέου βρίσκεται καθοδόν για το Τελ Αβίβ. Η επίσκεψη του πραγματοποιείται σε μια πολύ σημαντική περίοδο για το Ισραήλ. Μετά την παγκόσμια κατακραυγή, που ακολούθησε την βίαιη επίθεση των Ισραηλινών στην Γάζα, τον Δεκέμβριο του 2008-Ιανουάριο 2009, και τη δολοφονική επίθεση που δέχτηκε ο Στόλο της Ελευθερίας, το Ισραήλ ψάχνει απεγνωσμένα να βρει διεθνή υποστήριξη οπουδήποτε μπορεί.

Η απλοϊκή αντίληψη της εξωτερικής πολιτικής του Ισραήλ, που τώρα εκφράζεται από τον Avigdor Lieberman, αρχηγό ενός από τα πιο φασιστικά και ρατσιστικά κόμματα στο Ισραήλ, θεωρεί την Ελλάδα σαν φυσικό του σύμμαχο στην παρούσα προστριβή του με την Τουρκία. Εξάλλου, η Ελλάδα με την Τουρκία δεν είναι θανάσιμοι εχθροί;

Λοιπόν, είναι ξεκάθαρο τι περιμένει το Ισραήλ να κερδίσει από την επίσκεψη του Παπανδρέου. Η Ελλάδα θα εκφράσει την υποστήριξη της στις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου από το Ισραήλ; Στα εγκλήματα πολέμου; Στις διακρίσεις; Η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής, εξαιτίας της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως θα πρέπει να δεχτεί στα τυφλά όποιον φίλο της παρουσιαστεί.

Ο Παπανδρέου έχει αποφασίσει να επισκεφτεί και την Παλαιστινιακή Αρχή, στην Δυτική Όχθη, αλλά δεν έχει εκφράσει επίσημα την επιθυμία του να επισκεφτεί την Λωρίδα της Γάζας. Αν το έκανε, ίσως να είχε την ευκαιρία να μάθει περισσότερα για το πώς είναι πραγματικά το Ισραήλ. Θα υπήρχαν μόνο δύο πιθανά αποτελέσματα. Ή το Ισραήλ θα του αρνιόταν το δικαίωμα να επισκεφτεί την Γάζα, πράγμα που θα εξέθετε την ισραηλινή κυριαρχία και τον παράνομο αποκλεισμό της Γάζας ή θα του επιτρεπόταν, οπότε και θα γινόταν μάρτυρας των συνεπειών του αποκλεισμού, των βομβαρδισμών και την εγκληματικής αμέλειας του Ισραήλ.

Αντί γι’ αυτό, ο Παπανδρέου θα διευκολύνει το Ισραήλ και θα κλείσει τα μάτια του σε όσα κάνουν οι οικοδεσπότες του. Ενώ θα σφίγγει χέρια και θα απολαμβάνει την πολυτελή διαμονή του, εκατομμύρια Παλαιστινίων, αλλά και η διεθνής κοινότητα, θα παίρνουν το μήνυμα πως η Ελλάδα προτιμάει να είναι με τον δυνάστη παρά με τον καταδυναστευμένο.

Ισραηλινή άσκηση στο Αιγαίο με τις ευλογίες της ελληνικής κυβέρνησης, επίσκεψη Παπανδρέου στο Ισραήλ, συνέχιση των κοινών ελληνο-ισραηλινών ασκήσεων

Δελτίο Τύπου Συλλόγου Ιντιφάντα, 19 Ιούλη 2010

http://intifadagr.wordpress.com/

Την ίδια ώρα που οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής συνεχίζουν να σκοτώνουν και να τραυματίζουν αμάχους στη Λωρίδα της Γάζας, πριν στεγνώσει καλά καλά το αίμα των ακτιβιστών του Στόλου της Ελευθερίας, και ενώ τρία πλοία ελληνικών συμφερόντων έχουν κλαπεί, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ φροντίζει να αναβαθμίσει στο ύψιστο δυνατό επίπεδο τις σχέσεις της με το Ισραηλινό Απαρτχάιντ μέσα από αλλεπάλληλες στρατιωτικές ασκήσεις και επίσκεψη του πρωθυπουργού στο Ισραήλ.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της ιστοσελίδας «αμυντικών» θεμάτων defence net και άλλων μέσων μαζικής ενημέρωσης, «μεγάλη άσκηση εναέριου ανεφοδιασμού ελικοπτέρων πρόκειται να εκτελέσουν στις 18 και 19/07 ισραηλινά αεροσκάφη και ελικόπτερα στο Αιγαίο μετά από συμφωνία στην οποία ήρθε το Τελ Αβίβ με την ελληνική κυβέρνηση. Τέτοιου είδους άσκηση δεν έχει επαναληφθεί ποτέ στο παρελθόν»(…) « θα περιλαμβάνει αεροσκάφη C-130 ειδικά διαμορφωμένα σε ρόλο ιπτάμενων τάνκερ και ελικόπτερα CH-53 Sea Stallion. Η άσκηση καλύπτεται από πέπλο μυστικότητας».
Η ίδια ιστοσελίδα αναφέρει ότι «έχει κατ αρχήν συμφωνηθεί τον ερχόμενο Οκτώβριο να επαναληφθεί η άσκηση ΜΙΝΩΑΣ 2010 που διακόπηκε τον περασμένο Μάιο, λόγω των γεγονότων με την νηοπομπή».

Παράλληλα η μεγάλης κυκλοφορίας ισραηλινή εφημερίδα Χααρέτζ αναφέρεται σε επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, συνοδευόμενου από τον αναπληρωτή υπουργό εξωτερικών Δρούτσα, την ερχόμενη Τετάρτη, στο Ισραήλ όπου θα συναντήσει τους (εγκληματίες πολέμου): πρόεδρο Σιμόν Πέρες, πρωθυπουργό Βενιαμίν Νετανιάχου και υπουργό εξωτερικών (και παράνομο έποικο) Αβιγκντόρ Λίμπερμαν. Το ίδιο δημοσίευμα αναφέρει ότι ο Παπανδρέου συναντήθηκε πριν τρεις βδομάδες και με τον (σφαγέα της Γάζας) υπουργό Άμυνας Εχούντ Μπάρακ στην συνάντηση της Σοσιαλιστικής Διεθνούς στη Νέα Υόρκη.

Είναι φανερό ότι η ελληνική κυβέρνηση στρέφει την εξωτερική της πολιτική προς το Ισραηλινό Απαρτχάιντ την ώρα που αυτό απομονώνεται όλο και περισσότερο διεθνώς. Είναι επίσης ολοφάνερη η υποκρισία της κυβέρνησης σε ότι αφορά την υποτιθέμενη υποστήριξη των δίκαιων αιτημάτων του Παλαιστινιακού λαού, την υποτιθέμενη παραδοσιακή φιλία με τους αραβικούς λαούς και το υποτιθέμενο ενδιαφέρον για τους Έλληνες ακτιβιστές που απήχθησαν, βασανίστηκαν και ληστεύθηκαν από τους ισραηλινούς πειρατές.
Καλούμε όλους τους ελεύθερα σκεπτόμενους πολίτες να αντιπαρατεθούν σε αυτήν την πολιτική της κυβέρνησης και να ενδυναμώσουν την διεθνή καμπάνια για μποϊκοτάζ – απόσυρση επενδύσεων και κυρώσεις στο Ισραηλινό Απαρτχάιντ.
Να σταματήσουν τώρα οι στρατιωτικές ασκήσεις με τους ισραηλινούς εγκληματίες πολέμου
Να διακοπούν οι διπλωματικές σχέσεις μέχρι να τερματιστεί η κατοχή και το Απαρτχάιντ.
Λευτεριά στην Παλαιστίνη!

Γασσάν Καναφάνι: Η συνεχιζόμενη αντίσταση

Πηγή: http://www.alternativenews.org/ 18/7/2010

Στις 8 Ιουλίου 1972, η ισραηλινή Μοσσάντ δολοφόνησε τον Γασσάν Καναφάνι, έναν από τους πιο επιφανείς Παλαιστίνιους συγγραφείς, διανοούμενους και πολιτικούς ηγέτες. Τριαντα οχτώ χρόνια μετά συζητούμε με τον Νασσάρ Ιμπαραχίμ, συγγραφέα και Διευθυντή Πολιτικών θεμάτων στο Εναλλακτικό Κέντρο Πληροφόρησης (AIC), για το έργο του Γασσάν Καναφάνι, το όρομά του και την κληρονομιά του. Ο Νασσάρ ήταν 14 χρονών τον καιρό της δολοφονίας τους Καναφάνι.

Νασσάρ, ποιές είναι οι αναμνήσεις σου από τον Γασσάν Καναφάνι;

Για τη γενιά μας, που έζησε τις διασπάσεις τους παλαιστινιακού πολιτικού κινήματος στη Συρία, την Ιορδανία και το Λίβανο, ο Γασσάν ήταν μια από τις κεντρικές παλαιστινιακές φιγούρες που επηρέασε τις ζωές μας, πολιτιστικά και ηθικά. Γεννήθηκε στην Άκκα το 1936 και μετά το 1948 η οικογένειά του έγιναν πρόσφυγες και πήγαν στο Λίβανο και τη Συρία, όπου πήρε το πτυχίο του στην αραβική λογοτεχνία στη Δαμασκό. Ξεκίνησε να διδάσκει παιδιά προσφύγων, η αναμνήσεις τους από τη Νάκμπα ήταν πρόσφατες και αυτή η εμπειρία επηρέασε σημαντικά την πολιτική δομή του Καναφάνι.

Ο Καναφάνι ξεκίνησε να γράφει το 1950, όταν ήταν ακόμα πολύ νέος. Πριν από εκείνον, όλα τα γραπτά για τη Νάκμπα απλώς περιέγραφαν πόσο μίσερες και καταθλιπτικές ήταν οι ζωές των παλαιστίνιων προσφύγων. Με την προσωπική ιστορία και το έργο του Καναφάνι ωστόσο ανακαλύψαμε μια άλλη διάσταση: την αντίσταση μέσα στους Παλαιστίνιους, τόσο ατομικά όσο και συλλογικά. Ήταν ο πρώτος συγγραφέας που άρχισε να ασχολείται με το παλαιστινιακό θέμα από παλαιστινιακή άποψη. Δίδαξε τους Παλαιστίνιους να ανακαλύπτουν τους εαυτούς τους και τη δική τους αντίσταση. Η πιο σημαντική πλευρά είναι ότι έγραψε για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες και την αντίσταση χρησιμοποιώντας λογοτεχνικά κριτήρια, και μέσα από αυτό ανακαλύψαμε ότι ο καθένας είναι ήρωας και αντιστασιακός. Όταν προστατεύεις τη ζωή σου και τα παιδιά σου, αντιστέκεσαι. Αν και είμαστε στους προσφυγικούς καταυλισμούς, έχουμε ακόμα την Παλαιστίνη στη μνήμη και επομένως αντιστεκόμαστε. Μας δίδαξε να διατηρούμε τις αναμνήσεις μας. Αυτό ήταν μια σημαντική τομή στη λογοτεχνία τη σχετική με τη Νάκμπα.

Ο Γασσάν περιέγραψε την πραγματικότητα και την ψυχολογία της μετά 1948 εξορίας, μια εποχή μόνιμης σύγκρουσης. Η πρωτεραιότητα ήταν κανείς να ζει, να τρώει, να προστατεύσει τα παιδιά: όλες αυτές οι κινήσεις ήταν αντίσταση. Ακόμα και όταν πεθαίνεις, είναι ένα είδος αντίστασης. Έδειξε πως η καθημερινή παλαιστινιακή αντίσταση είναι μια λαϊκή αντίσταση.

Ο Γασσάν Καναφάνι έχει μια βαθιά συμβολική αξία για τους Παλαιστίνιους.. Ενώ οι διανοούμενοι γενικά είναι απομακρυσμένοι από τους ανθρώπους, ο Καναφάνι ένιωσε και συνδύασε τη λογοτεχνία και τα πολιτικά οράματα, πρώτα στο Κίνημα των Αράβων Εθνικιστών και μετέπειτα στο Λαικό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP) ως αρχισυντάκτης. Και ο Καναφάνι δεν ήταν μόνο ένας συγγραφέας αλλά και καλλιτέχνης. Έγραψε το περίφημο διήγημα Άνθρωποι στον Ήλιο τα πρώτα τρία χρόνια μετά τη Νάκμπα. Ήταν ένα πολύ κρίσιμο διήγημα μέσα από το οποίο χιλιάδες άραβες άρχισαν να ανακαλύπτουν πως να αντιμετωπίζουν τις Παλαιστινιακές επιδιώξεις.

Ποιά είναι η κληρονομιά του Καναφάνι;

Η κληρονομιά του είναι ακόμα νωπή. Η μεθοδολογία που χρησιμοποιούσε, πως αντικατόπτριζε την καθημερινή ζωή. Η κληρονομιά του είναι τεράστια και έγραψε πολλές ιστορίες, παραμύθια, διηγήματα, θεατρικά έργα, έρευνες και πολιτικά άρθρα. Τα γραπτά του Καναφάνι ήταν ζωντανά, όχι προϊόν ενός μοναχικού ανθρώπου και της δουλειάς του, ήταν εκφράσεις της ανάγκης να κατανοήσουμε τι συμβαίνει, ως άτομα και συλλογικά και αυτό ήταν κρίσιμο την περίοδο μεταξύ 1948 και 1967, κατά τη διάρκεια της οποίας οι Παλαιστίνιοι ήταν σε φοβερή σύγχιση. Ακόμα και την εποχή που ο Καναφάνι ήταν παιδί, αναρωτιόταν γιατί οι Παλαιστίνιοι είναι σε τέτοια δραματική κατάσταση; Ήταν επίσης πολιτικός ηγέτης και είχε βαθιά κατανόηση των δυνατών και αδύντατων σημείων των Παλαιστίνιων.

Στο διήγημά του Umm Sa’ad, μια γυναίκα πρόσφυγας στο Λίβανο φυτεύει ένα αμπέλι μετά τον πόλεμο της μέσης ανατολής τους 1967, που συμβολίζει το γεγονός ότι ενώ εμείς ως Παλαιστίνιοι πεθαίνουμε, μια μέρα να αναστηθούμε.

Ο Καναφάνι κριτικάρει έντονα την εξάρτηση των ανθρώπων από μεταφυσικές δυνάμεις. Στο παραμύθι Τυφλός και Κουφός, καταπιάνεται με ειρωνία με τις προσδωκίες των ανθρώπων από θεύματα για να τους γιατρέψουν. Οι Παλαιστίνιοι πρέπει να αντισταθούν, και αυτό είναι το «θαύμα»: αν θέλουμε να επιστρέψουμε στην Παλαιστίνη πρέπει να παλέψουμε.

Στο Άνθρωποι στον Ήλιο, ο Καναφάνι περιγράφει τρείς Παλαιστίνιους που προσπαθούν να περάσουν τα σύνορα ανάμεσα στο Ιράκ και το Κουβέιτ για να αναζητήσουν δουλειά. Στο τέλος του διηγήματος, οι άντρες πεθαίνουν στο βυτίο νερού ενώ ένας άλλος ζητούσε άδεια για να περάσει τα σύνορα. Μετά από αυτά τα γεγονότα, αναρωτιέται: γιατί δεν χτύπησαν τον τοίχο του βυτίου νερού; Αλλά και πάλι το πρόβλημα είναι ποιός είπε ότι δεν χτύπησαν; Και αν χτύπησαν, ποιός θα άκουγε και θα εγγυόταν ότι η αστυνομία δεν θα τους πυροβολούσε; Αυτές οι σελίδες είναι βαθιά συμβολικές σε σχέση με την Παλαιστινιακή κατάσταση.

Στην παλαιστινιακή ιστορία ακριβώς μετά το 1948, η πρώτη ερώτηση ήταν γιατί συνέβη η Νάκμπα. Το δεύτερο στάδιο, όπως προτείνει ο Καναφάνι δεν είναι να περιμένουμε λύση από τον ουρανό αλλά να αγωνιζόμαστε και να αντιστεκόμαστε κάθε μέρα. Στην του Umm Sa’ad διευκρινίζει ότι στον προσφυγικό καταυλισμό υπάρχει διαφορά μεταξύ σκηνής και σκηνής, η σκηνή της UNRWA όπου οι άνθρωποι περιμένουν φαγητό-μια σκηνή ελεημοσύνης-και η σκηνή όπου τα παιδιά μαθαίνουν πως να πολεμούν-μια σκηνή αντίστασης. Υπάρχει σκηνή ελεημοσύνης και σκηνή αντίστασης. Ο Καναφάνι κριτικάρει έντονα την ηγεσία ότι δεν στάθηκε στην πρώτη γραμμή της τέντας αντίστασης.

Τι συνεχίζει ο Γασσάν Καναφάνι να διδάσκει στις μέρες μας;

Αν παρακολουθούμε τον Γασσάν Καναφάνι, μπορούμε να πούμε αλήθεια ότι οι Παλαιστίνιοι δεν χτύπησαν τον τοίχο του βυτίου; Ποιός χτύπησε τον τοίχο περισσότερο από τους Παλαιστίνιους; Αν ο Καναφάνι ζούσε ακόμα, τι θα έλεγε; Νομίζω ότι ακόμα και σήμερα δεν θα έχανε την αισιόδοξη συμπεριφορά του και ότι θα διοχέτευε περισσότερη ενέργεια στην κριτική της Παλαιστινιακής εσωτερικής δομής και κατάστασης.

Οι Παλαιστίνιοι περιμένουν την ώρα να κινητοποιηθούν ξανά και για αυτό τώρα χρειαζόμαστε περισσότερη αλληλεγγύη από το εξωτερικό. Χάρη στον Καναφάνι οι Παλαστίνιοι άρχισαν να πιστέυουν όλο και περισσότερο στον αγώνα τους. Είναι επομένως εύκολο να καταλάβουμε γιατί η ισραηλινή Μοσάντ τον σκότωσε: δεν ήταν μόνο ένας συγγραφέας, αλλά ένας ηγέτης. Ο Καναφάνι έσωσε την αραβική λογοτεχνία με το αίμα του. Της έδωσε χιούμορ με το αίμα του. Μας έδωσε ξανά αξιοπρέπεια. Ο Καναφάνι πειραματίστηκε με αυτά που έγραψε και πλήρωσε το τίμημα.

Εκδήλωση με τον Τζαμάλ Τζουμάα για το Μποϊκοτάζ στο Ισραηλινό Απαρτχάιντ

Πηγή: http://www.intifada.gr, 8 Ιούλη 2010

Μια από τις πιο κεντρικές φιγούρες του Παλαιστινιακού λαϊκού κινήματος θα βρεθεί στην Αθήνα για να συμμετάσχει στις εκδηλώσεις του 15ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ.

Πρόκειται για τον Τζαμάλ Τζουμάα, ιδρυτικό μέλος της καμπάνιας Stop the Wall καθώς και της Παλαιστινιακής Εθνικής Επιτροπής (ΒΝC) για την Καμπάνια για Μποϊκοτάζ - Απόσυρση Επενδύσεων - Κυρώσεις (BDS) στο Ισραήλ. Ο Τζουμάα έχει οργανώσει εκατοντάδες αντικατοχικές διαδηλώσεις στη Δυτική Όχθη, με κύριο στόχο το Τείχος που κατακερματίζει και λεηλατεί τα παλαιστινιακά εδάφη. Πριν λίγο καιρό, συνελήφθη από τις Ισραηλινές δυνάμεις κατοχής και η απελευθέρωση του επιτεύχθηκε μόνο μετά από μεγάλη διεθνή κινητοποίηση.

Η συζήτηση “Μποϊκοτάζ στο Ισραηλινό Απαρτχάιντ” θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 9 Ιουλίου στις 7:30 στο χώρο του 15ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ (πάρκο Γουδή, μετρό Κατεχάκη).

Εκτός από τον Τζαμάλ Τζουμάα, θα παρέμβουν επίσης οι Γιώργος Γαλάνης (Καμπάνια «Ένα Σχολείο για τη Γάζα»), Μιχιάρ Εκτάμι (Ένωση Παλαιστίνιων Εργαζομένων), Γιώργος Κ. (Πρωτοβουλία «Ένα Καράβι για τη Γάζα»), Νόρμα Ρισμάουι (Σύλλογος Al-Awda-δικαίωμα στην επιστροφή των Παλαιστίνιων προσφύγων). Το συντονισμό θα έχει η ομάδα BDS του Συλλόγου Ιντιφάντα.

Η εκδήλωση γίνεται και στα πλαίσια της διεθνούς ημέρας δράσης για το μποϊκοτάζ, στην 5η επέτειο από το παλαιστινιακό κάλεσμα της καμπάνιας BDS και στην 6η επέτειο από την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου εναντίον του Τείχους της Ντροπής.

Σύλλογος Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό «Ιντιφάντα»

Greece anti-Racism conference with BDS participation

The 5th anniversary of the BDS call will be celebrated in Greece on the 9th of July with a BDS event during the 15th Antiracism Festival. The Antiracism Festival is a major annual social and political event in Greece, attended by thousands of people. The specific BDS event is entitled “Boycott Israeli Apartheid” and the main guest is Jamal Juma’ (BNC, Stop the Wall Campaign). There will be also interventions from solidarity groups and palestinian organizations in Greece, such as the Campaign A School for Gaza, the Initiative Ship to Gaza-Greece, the Palestinian Workers Union and the Al Awda – Greece. The facilitator will be from the BDS group of the Greek Association for Solidarity with the Palestinian People INTIFADA

http://bdsdayofaction.net

The association of the "Right of Retern" in Greece

Dear Friends and comrades,

The association of the ROR in greece, was established in June 2009. The fundamental basis for establishing the association is the demand for the right of Palestinian refugees to return to their homeland in Palestine. The AL Awda Association strives to accomplish its objective through the projection of the question of Palestine and the problems of Palestinian refugees-whereever they are located. This can achieved by:

• Defending the right of return of the Palestinian refugees to their ancestral land.
• Supporting the fight of the Palestinian people in their efforts to realize their goals for independence, freedom and justice
• Bringing together Palestinians that live in Greece for the better co-ordination of their struggle and for confronting the issues that concern them as a part of the Greek population
• Developing the ties of friendship and solidarity between the populations of Greece and Palestine
• Establishing an operational information center on the question of Palestine through the study, treatment and concretization of proposals and programs that will benefit economically, socially and culturally the Palestinians living in Palestine as well as those living outside, mainly in Palestinian refugee camps
• Collaborating with similar organizations in the rest of Europe as well as with all democratic organizations and institutions that function in Greece.

The Israeli historian Ilan Pappe, clearly indicated what is at stake when he stated that: "Recognizing the very act of dispossession- by accepting in principle the Palestinian refugees' right of return- could be the crucial act that opens the gate to the road out of conflict."

We welcome Palestinians, other Arabs living here, Greeks and immigrants to join us in this morally just campaign.

To learn more about the association and the Right of Return you are kindly invited to visit our booth at the anti-racist festival on July 9, 10 and 11.

As we are also in the process of establishing our email list, please send us your name, email address and contact number to the following email:

alawdah.ror@gmail.com

Παρουσίαση του Συλλόγου Al Awda - "Δικαίωμα στην Επιστροφή"

Αγαπητοί σύντροφοι και φίλοι,

Ο Σύνδεσμος «Δικαίωμα στην Επιστροφή» στην Ελλάδα ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 2009. Η βάση της ίδρυσής του είναι η στήριξη του δικαιώματος της επιστροφής των παλαιστίνιων προσφύγων στις πατρογονικές τους εστίες, στην Παλαιστίνη. Ο Σύνδεσμος AL Awda επιδιώκει να φέρει εις πέρας το στόχο του με την προβολή του παλαιστινιακού ζητήματος και του ζητήματος των παλαιστίνιων προσφύγων - οπουδήποτε αυτοί βρίσκονται. Ο στόχος αυτός μπορεί να επιτευχθεί:

• Υπερασπιζόμενοι το δικαίωμα της επιστροφής των παλαιστίνιων προσφύγων στην πατρώα γη τους.
• Υποστηρίζοντας τον αγώνα των Παλαιστίνιων στην προσπάθειά τους να πραγματοποιήσουν τους στόχους τους για ανεξαρτησία, ελευθερία και δικαιοσύνη.
• Συγκεντρώνοντας τους Παλαιστίνιους που ζουν στην Ελλάδα για καλύτερο συντονισμό του αγώνα και για την αντιμετώπιση των ζητημάτων που τους αφορούν ως τμήμα του ελληνικού λαού.
• Αναπτύσσοντας δεσμούς φιλίας και αλληλεγγύης ανάμεσα στους λαούς της Παλαιστίνης και της Ελλάδας.
• Συγκροτώντας ένα «επιχειρησιακό» κέντρο ενημέρωσης για το παλαιστινιακό ζήτημα μέσω της μελέτης, της αξιοποίησης και της συγκεκριμενοποίησης προτάσεων και προγραμμάτων που θα ωφελούν οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά τους Παλαιστίνιους που ζουν στην Παλαιστίνη καθώς και όσους ζουν στη διασπορά, κυρίως σε στρατόπεδα προσφύγων
• Συνεργαζόμενοι με όμορες οργανώσεις στην Ευρώπη καθώς και δημοκρατικές οργανώσεις και ινστιτούτα που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα.

Ο ισραηλινός ιστορικός Ιλάν Πάπε, προσδιόρισε με ενάργεια τι διακυβεύεται, όταν δήλωσε ότι: «Αναγνωρίζοντας την πράξη του εκπατρισμού- αποδεχόμενοι ως αρχή το δικαίωμα της επιστροφής στους παλαιστίνιους πρόσφυγες -θα μπορούσε να είναι η αποφασιστική κίνηση για την διέξοδο από την σύγκρουση.»

Καλούμε Παλαιστίνιους, άλλους Άραβες που ζουν εδώ, Έλληνες και μετανάστες να συμμετέχουν σε αυτή την ηθικά δίκαιη πρωτοβουλία.

Για να μάθετε περισσότερα για τον Σύνδεσμο και το Δικαίωμα στην Επιστροφή είστε ευπρόσδεκτοι στο περίπτερό μας στο αντιρατσιστικό φεστιβάλ 9, 10 και 11 Ιούλη.

Καθώς είμαστε στη διαδικασία δημιουργίας της δικής μας λίστας email, παρακαλείσθε να στείλετε το όνομά σας, διεύθυνση email και αριθμό τηλεφώνου για επικοινωνία στο κάτωθι email: alawdah.ror@gmail.com

Το Ισραήλ προετοιμάζεται για 2.700 νέες μονάδες εποικισμών

Πηγή: www.intifada.gr/7 Ιούλη 2010

Η Ισραηλινή εφημερίδα Χααρέτζ έγραψε τη Δευτέρα ότι υπάρχουν σχέδια για κτίσιμο 2.700 οικιστικών μονάδων σε εποικισμούς της Δυτικής Όχθης μόλις το επονομαζόμενο πάγωμα λήξει τον επόμενο Σεπτέμβρη. Η εφημερίδα σημειώνει επίσης ότι το Ισραηλινό δημοτικό συμβούλιο στην κατεχόμενη Ιερουσαλήμ θα εγκρίνει την ερχόμενη εβδομάδα σχέδιο για οικοδόμηση 60 μονάδων εποικισμών βόρεια της κατεχόμενης Ιερουσαλήμ. Ανέφερε δε δηλώσεις των επικεφαλής των εποικισμών που έλεγαν ότι έχουν αρχίσει τις απαραίτητες νομικές διαδικασίες για την επανέναρξη της επέκτασης των εποικισμών από τις 27 Σεπτεμβρίου.

Στο μεταξύ έκθεση της ισραηλινής οργάνωσης ανθρωπίνων δικαιωμάτων B Tselem αναφέρει ότι οι εποικισμοί στην Δυτική Όχθη έχουν τριπλασιαστεί από την εποχή της υπογραφής των συμφωνιών του Όσλο το 1993. Η αναφορά αποκάλυψε ότι οι εβραϊκοί εποικισμοί στην πραγματικότητα ελέγχουν σχεδόν το 42% της Δυτικής Όχθης, ενώ η ισραηλινή κυβέρνηση συνεχίζει να ενθαρρύνει εποίκους να μεταβούν στους εποικισμούς, κάτι που αποτρέπει την ίδρυση παλαιστινιακού κράτους. Η οργάνωση δήλωσε ότι οι εποικισμοί αποτελούν μεγάλο εμπόδιο στις ειρηνευτικές συνομιλίες και έχουν ως αποτέλεσμα εκτεταμένες ισραηλινές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Παλαιστινίων. Δήλωσε επίσης ότι ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρονται οι Ισραηλινοί στους Παλαιστίνιους στη Δυτική Όχθη θυμίζει το παλιό καθεστώς απαρτχάιντ στην Νότια Αφρική και κάλεσε το Ισραήλ να σταματήσει να δίνει κίνητρα στους Ισραηλινούς να μετακομίσουν στους εποικισμούς και να τους διαλύσει.

Πηγή: PIC

Shatilla: Ζωές που πέρασαν και χάθηκαν στον χρόνο

του William A. Cook, Πηγή: http://palestinechronicle.com/ 28 Ιούνη 2010

«Ήταν οι μύγες για τις οποίες μας είχαν μιλήσει. Ήταν εκατομμύρια από αυτές, το βουητό τους ήταν τόσο εύγλωττο όσο και η μυρωδιά. Μεγάλες σαν κρεατόμυγες, μας κάλυπταν, χωρίς να μπορούν να ξεχωρίσουν τους ζωντανούς από τους νεκρούς».

Robert Fisk

Με αυτή την φράση, ο Robert Fisk ξεκινάει την αναφορά του μετά την σφαγή στον προσφυγικό καταυλισμό της Shatilla το 1982, μια σφαγή που έγινε υπό τον έλεγχο των Ισραηλινών που εισέβαλλαν στην Βυρηττό. Αυτή η ολοφάνερη πράξη τρομακτικής βαρβαρότητας έγινε πριν σχεδόν 30 χρόνια, στα μισά χρόνια της ύπαρξης του κράτους του Ισραήλ, μετατρέποντας την Μέση Ανατολή σε ένα καζάνι που βράζει από συγκρούσεις αλληλοεξόντωσης, μίσος και εκδίκηση.

Καθώς περπάταγα στα δρομάκια της Shatilla χθες, δεν μπορούσα να μην σκεφτώ τις συνέπειες εκείνης της νοοτροπίας που δικαιολογούσε κάτι τέτοιο ή τις συνέπειες που προκλήθηκαν από αυτούς που αφανίστηκαν. Τριάντα χρόνια μετά, είμαι εδώ και περιμένω να πάρω ένα πλοίο για να αψηφήσω την συνεχιζόμενη ισραηλινή κατοχή και καταπίεση στην Γάζα. Δεν μπορώ όμως να αποφύγω την πραγματικότητα που δημιούργησε το Ισραήλ. Όσο περίμενα, ετοιμαζόταν μια πορεία από όλους τους προσφυγικούς καταυλισμούς του Λιβάνου, μια πορεία που θα τελείωνε μπροστά από το κοινοβούλιο σήμερα, στις 4 το απόγευμα. Οι διαδηλωτές εκτιμάται ότι θα είναι γύρω στις 5000 και η πορεία οργανώθηκε από την Εκστρατεία για τα Πολιτικά Δικαιώματα των Παλαιστινίων με σκοπό να νομιμοποιήσει τα πολιτικά δικαιώματα των Παλαιστινίων που ζουν στην Shatilla και στους άλλους προσφυγικούς καταυλισμούς. Δικαιώματα που τους αρνούνται εδώ και 62 χρόνια.

Όσο περίμενα, οι μέρες πέρναγαν, γεμάτες αβεβαιότητα για αυτή την νομιμοποίηση που θα έδινε ελπίδα στους γονείς για μια οικονομική ανάσα από την απόλυτη φτώχεια, ελπίδα στα παιδιά για ένα μέλλον, ελπίδα στους Λιβανέζους που δεν χρειάζεται πλέον να ζουν σε ένα παρόν που στερείται δικαιοσύνης. Όσο περίμενα, πέρναγαν οι μέρες, όχι τα χρόνια, για το πλοίο να σαλπάρει από την Τρίπολη με προορισμό την Γάζα. Και περίμενα με ανυπομονησία, ενοχλημένος από το γεγονός ότι δεν υπήρχε οργάνωση και τα προβλήματα δεν είχαν επιλυθεί, πριν περάσει και άλλος καιρός.

Χρόνος. Τελικά τι είναι; Μήπως είναι το «εύγλωττο βούισμα» από τις μύγες που άκουσε ο Fisk, που ανήγγειλε τον θάνατο αθώων, που σφαγιάστηκαν από τον «εκπαιδευμένο στρατό» του Ισραήλ;

«Αναπνέαμε τον θάνατο, εισπνέαμε την σαπίλα των πτωμάτων γύρω μας. Ο Jenkins αμέσως κατάλαβε πως ο Ισραηλινός Υπουργός Άμυνας θα έπρεπε να αναλάβει την ευθύνη γι’ αύτη την φρίκη. «Σαρόν!» φώναξε. «Αυτός ο ηλίθιος Σαρόν. Αυτό είναι το Deir Yassin ξανά από την αρχή».

Χρόνος. Πως τον μετράμε; Γιατί αυτές οι μητέρες κομματιάστηκαν και σφαγιάστηκαν, τα μωρά αποκόπηκαν από την μήτρα; Γιατί αυτά τα αγέννητα παιδιά; Γιατί αυτές οι κοπέλες βιάστηκαν; Ζωές που έζησαν στον χρόνο, ανεξήγητες και ξεχασμένες. Και αυτοί που ζουν στην Shabra, πώς να ζουν τώρα; Τι είναι ο χρόνος γι’ αυτούς που δεν έχουν τίποτα, που έχουν χρόνο να κάθονται γιατί δεν υπάρχουν δουλειές γι’ αυτούς; Χρόνο για να κλάψουν για όσους χάθηκαν; Χρόνο αγωνίας και βασανιστηρίου για τα παιδιά τους που θα ζήσουν χωρίς ελπίδα, χωρίς ολοκλήρωση, χωρίς μέλλον. Τους είδα να περιορίζονται από σκοτεινούς σύμμαχους, να τσαλαβουτούν σε βαλτωμένες λιμνούλες, περικυκλωμένους από δυσωδία, την νέα δυσωδία των σκουπιδιών, όχι την «εύγλωττη μυρωδιά» του θανάτου που περιγράφει ο Fisk. Χιλιάδες πρόσφυγες φυλακισμένοι σε ένα τετραγωνικό χιλιόμετρο, σε μια περιοχή περικυκλωμένη από πρεσβείες, λεωφόρους, αποθήκες, παρατημένα αυτοκίνητα, εγκαταλειμμένα κτίρια, ετοιμόρροποι σκελετοί ενός μεγαλειώδους παρελθόντος, η ορατή μεταφορά της ανθρώπινης αδιαφορίας και περιφρόνησης.

«Πρέπει να είχαν εξοπλιστεί από Ισραηλινούς. Η πράξη τους έχει καταγραφεί πλήρως από τους Ισραηλινούς, από τους ίδιους Ισραηλινούς που παρακολουθούσαν και εμάς μέσα από τα κιάλια τους».

Ο χρόνος έχει μείνει στάσιμος για τους κατοίκους της Shatilla; Πως θα μπορούσε να μην σταθεί; Μην έχοντας τρόπο να μετακινηθεί, χωρίς νομιμοποίηση πουθενά αλλού, χωρίς πατρίδα γιατί ξένοι την έχουν κλέψει, χωρίς ένα έθνος –στην πραγματικότητα, μια κοινωνία εθνών- που να δείξει αληθινό ενδιαφέρον για το δικό του έθνος, ο πρόσφυγας θυσιάζεται στους δρόμους και τα στενά της Shatilla, στα γεμάτα από τσιμεντένιες αποθήκες που βρωμίζουν και φθείρονται με το πέρασμα του χρόνου, ζώντας καθημερινά με τις τρομακτικές αναμνήσεις τις ειδεχθούς σφαγής, περπατώντας πάνω στο χώμα που είχε γεμίσει με πτώματα.

«Πότε ένας σκοτωμός γίνεται οργή; Πότε μια βιαιότητα γίνεται σφαγή; Στους 30; Στους 100; Στους 300 νεκρούς; Πότε μια σφαγή δεν είναι σφαγή; Πότε οι αριθμοί δεν είναι τόσο μεγάλοι; Η΄ πότε μια σφαγή γίνεται από φίλους του Ισραήλ και όχι από εχθρούς του;»

Πότε θα έρθει ο καιρός που η δικαιοσύνη θα απονεμηθεί σε αυτή την οργή ενάντια στην ανθρωπότητα; Πότε ο κόσμος θα δώσει ένα τέλος στο κακό του Ισραήλ; Πόσες φορές ακόμα θα γίνουμε μάρτυρες στην σφαγή αθώων, που θα καλύπτεται πίσω από την δικαιολογία της «αυτοάμυνας», όταν οι νεκροί δεν έχουν άμυνα και δικαιώματα, γιατί τα ΗΕ δικαιολογούν στον κόσμο το κακό, που αψηφά το διεθνές δίκαιο και όλες τις συμφωνίες που δεσμεύουν τα έθνη μπροστά στην δικαιοσύνη, από το καταστατικό χάρτη των ΗΕ μέχρι την διακήρυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πόσο ειρωνικό, πόσο αξιολύπητο.

Ίσως σήμερα, οι ζωές που πέρασαν και χάθηκαν –τα φαντάσματα της Shabra και Shatilla- να μας δείξουν τι δεν πρέπει να είμαστε, αν το μέλλον μας είναι να υπάρχουμε και όχι να ζούμε σαν τους κάτοικους της Shatilla, παγωμένοι από την νοοτροπία αυτών που διέπραξαν αυτή τη σφαγή, χωρίς συνείδηση, χαμένοι στην αδιαφορία, η ίδια η εικόνα του ανθρώπου χωρίς ψυχή.

«Τα μάτια αυτών των νεαρών αντρών ήταν ορθάνοιχτα. Ο νεαρότερος ήταν 13-13 χρονών. Φόραγαν τζην και χρωματιστά μπλουζάκια. Τα υφάσματα είχαν κολλήσει πάνω στην σάρκα τους, τώρα που τα σώματα είχαν πρηστεί από την ζέστη. Δεν τους είχαν ληστέψει. Σε έναν μελανιασμένο καρπό, ένα ρολόι Swiss έδειχνε την ώρα, ο μικρός δείχτης συνέχιζε να γυρνάει, σπαταλώντας και το τελευταίο ίχνος ενέργειας του νεκρού ιδιοκτήτη».

Έτσι ο χρόνος μετράει την νοοτροπία των ανθρώπων, μια ασυνείδητη καταγραφή των πιο σκοτεινών ωρών.

Πίνακες του Ismail Shammout για τη Naqba (μέρος γ')

Φόρος τιμής στους Μάρτυρες

Από την παιδική μου ηλικία ακούω ιστορίες για την γενναιότητα και την θυσία των Παλαιστίνιων αγωνιστών. Από το 1948, οι Σιωνιστές τρομοκράτες επεδίωξαν μια πολιτική εθνικής κάθαρσης μέσα από πολλές σφαγές: από το Deir Yassin, στο Kufr Qasim στην Qana. Ο εικοστός αιώνας είναι λερωμένος με το αίμα χιλιάδων μαρτύρων.

Ιστορία…

Το 1982, η Ισραηλινή επιθετικότητα ξεκίνησε. Οι Ισραηλινές δυνάμεις εισέβαλλαν στο Λίβανο έχοντας ως σκοπό να εξολοθρεύσουν τις δυνάμεις του PLO και τους Λιβανέζους συμμάχους του. Αρκετές περιοχές της Βηρυτού, συμπεριλαμβανομένης και αυτής στην οποία ζούσαμε, χτυπήθηκαν άσχημα, και πολλά κτήρια καταστράφηκαν ολοσχερώς. Στις 14 Σεπτεμβρίου του 1982, ο νεοεκλεγείς πρόεδρος του Λιβάνου, Bashir Gemayel, δολοφονήθηκε. Οι εισβάλλουσες Ισραηλινές δυνάμεις εξαπολύθηκαν σε πολλές περιοχές της Βηρυτού, και προχώρησαν σε λεηλασίες, βασανιστήρια και συλλήψεις ανθρώπων.

Μετά την αναχώρηση του PLO, δεν κοιμηθήκαμε σχεδόν καθόλου. Παρακολουθούσαμε τα νέα και την νύχτα, κοιτάζαμε τον ουρανό της Βηρυτού, που παραβιαζόταν από τον ήχο των Ισραηλινών αεροπλάνων μέρα και νύχτα. Ένας φοβερός θόρυβος δημιουργούνταν καθώς οι βόμβες και οι πύραυλοι έσπαγαν το φράγμα του ήχου. Βρισκόμασταν σε μια κατάσταση ταραχής και έκπληξης μπροστά σ’ εκείνες τις γρήγορες αλλαγές, αναρωτώμενοι « τι θα φέρει το αύριο;»

Το βράδυ της 16ης Σεπτεμβρίου, βόμβες φωτός που εξαπολύθηκαν από τα Ισραηλινά αεροπλάνα φώτισαν τον ουρανό της περιοχής όπου βρίσκονταν οι προσφυγικοί καταυλισμοί Sabra και Shatilla, μετατρέποντας την νύχτα σε μέρα. Ο καταυλισμός δεν ήταν παρά μερικές εκατοντάδες μέτρα μακριά μας, καθώς αναρωτιόμασταν: «Τι συμβαίνει εκει πέρα;»

Ξυπνήσαμε από περίεργους, μη γνώριμους ήχους και τρέξαμε στα παράθυρα και στα μπαλκόνια για να δούμε τι ήταν. Βρήκαμε μια ομάδα ανθρώπων από τους προσφυγικούς καταυλισμούς, κάποιοι από τους οποίους ήταν ξυπόλητοι, κάποιοι φορούσαν τα νυχτικά τους… κουβαλώντας τους αγαπημένους τους στους ώμους τους…. τριγυρνώντας άσκοπα… απλά περπατώντας απομακρυνόμενοι από το φοβερό γεγονός. Δάκρυα γέμισαν τα τρομαγμένα πρόσωπά τους, και τα μάτια τους ασυναίσθητα κοιτούσαν προς όλες τις κατευθύνσεις… ήταν απλά φόβος… φόβος… φόβος

Ένας από αυτούς με ενημέρωσε ότι είχε γίνει μια τρομερή σφαγή στους καταυλισμούς Sabra και Shatilla και ότι συνεχιζόταν ακόμη. Δεν ήταν δυνατό να φτάσει κανείς εκεί, καθώς οι Ισραηλινές δυνάμεις είχαν υπό τον έλεγχό τους ολόκληρη την πρωτεύουσα, και έτσι οι δρόμοι δεν ήταν ασφαλείς. Ένιωσα μια απέραντη λύπη, καθώς και μια αίσθηση ότι ήμουν συντετριμμένος και αβοήθητος.

Ήταν τότε μια νέα σφαγή που ερχόταν να προστεθεί σε μια σειρά σφαγών που εξαπολύθηκαν από τους Σιωνιστές στον Παλαιστινιακό λαό. Στο Deir Yassin, στο Kufr Qasim, στην Qibya, στο Lod Tantura, στο Bahr Al-Baqar, στο Samu, στο Τζαμί Aqsa, στο Τζαμί Ibrahimi, στην Qana … και τόσες πολλές άλλες.

Θεέ μου…Πόσες ατομικές και μαζικές σφαγές διαπράχθηκαν εναντίον μας και πόσο αίμα χύθηκε στον δρόμο της θυσίας… Θυμάμαι τους στίχους ενός ξένου τραγουδιού που λέει:

Που είναι οι άντρες; Έγιναν μάρτυρες και τώρα βρίσκονται στους τάφους τους.

Που είναι οι Τάφοι; Λουλούδια έχουν φυτρώσει πάνω τους.

Που είναι τα λουλούδια; Οι παρθένες ήρθαν και μάζεψαν τα λουλούδια για να υφάνουν με αυτά το όνομα της πατρίδας.

Αντίσταση…

Στις αρχές της δεκαετίας του ’60, οι Παλαιστίνιοι επανεστίασαν τις προσπάθειες τους στην επαναπόκτηση της πατρίδας τους. Το κίνημα της αντίστασης μεγάλωσε και ομάδες αντίστασης εμφανίστηκαν. Οι δραστηριότητες του PLO (που ιδρύθηκε το 1964) αυξήθηκαν δραματικά μετά τον πόλεμο του 1967, αναβιώνοντας την περηφάνια και την ελπίδα του λαού.

Ιστορία…

Κατά το τέλος της δεκαετίας του ’50 και στις αρχές της δεκαετίας του ’60 οι Παλαιστίνιοι άρχισαν να συνειδητοποιούν την αναγκαιότητα να αναδιοργανώσουν τις υποθέσεις τους και να προετοιμαστούν για να φέρουν εις πέρας το εθνικό τους καθήκον να παλέψουν σε συνέχεια αυτών που έκαναν οι πρόγονοι τους. Οργανώσεις και πολυάριθμα Παλαιστινιακά μέτωπα σχηματίστηκαν με σκοπό να παλέψουν για να απελευθερώσουν τα κατεχόμενα Παλαιστινιακά εδάφη. Πρώτη ανάμεσα σ’ αυτές τις οργανώσεις ήταν η Φατάχ.

Τα αραβικά κράτη συμφώνησαν να ιδρύσουν την PLO (Οργάνωση για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης) και να παλέψουν μέσω αυτής για την απελευθέρωση της πατρίδας. Μόλις τέλειωσα τις σπουδές μου στην τέχνη στο κολέγιο Καλών Τεχνών στο Κάιρο, και μετά στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στην Ρώμη (1950-1956), άρχισα να δουλεύω και να ζω στην Βηρυτό. Τότε και εκεί παντρεύτηκα την Tammam το 1959.

Η Tammam και εγώ εργαστήκαμε με την PLO από την ίδρυσή της, στα πεδία της τέχνης και του πολιτισμού. Η δουλειά μας με την PLO μας έδωσε την δυνατότητα να μοιραστούμε τα αισθήματα του λαού μας, όπου και αν αυτός βρισκόταν. Διαισθανθήκαμε τον μεγάλο ζήλο του λαού μας και την διαρκή του εγρήγορση να θυσιάσει οτιδήποτε πολύτιμο για να ανακτήσει την σφετερισμένη πατρίδα.

Η Παλαιστινιακή αντίσταση εξαπολύθηκε σε μεγάλη κλίμακα μετά την καταστροφή του 1967. Οι περισσότερες παλαιστινιακές οργανώσεις ήρθαν υπό το λάβαρο της PLO, διαμορφώνοντας συνδυαζόμενες μια μεγαλειώδη και παγκοσμίως γνωστή Παλαιστινιακή επανάσταση. Αυτό είχε ως συνέπεια να κερδίσει ο Παλαιστινιακός λαός την στήριξη των περισσότερων κρατών και εθνών παγκοσμίως.

Αυτή η επανάσταση είχε μεγάλο αντίκτυπο στην νέα πορεία των Παλαιστινίων παντού, ειδικά στους καταυλισμούς που ενσωμάτωναν την βασική αρένα της εθνικής προσπάθειας. Τα συναισθήματα ευτυχίας και έκστασης, καθώς επίσης και η αισιοδοξία συνδυασμένοι με κάποιο άγχος, αφθονούσαν. Αυτή η αισιοδοξία και η ευτυχία δεν ήταν απρόσβλητες απέναντι στην ζημιά που μπορούσε να προκαλέσει ο εχθρός - οι Σιωνιστές. Από το ξεκίνημα του Παλαιστινιακού κινήματος, οι εκδικητικές πράξεις του Ισραήλ απέναντι στους Παλαιστίνιους δεν σταμάτησαν. Η πιο δραματική και σκληρή από αυτές τις πράξεις ήταν η Ισραηλινή εισβολή στο Λίβανο το 1982. Ο στόχος της εισβολής ήταν η εξαφάνιση της PLO μαζί με τις πολιτικές και στρατιωτικές της δυνάμεις.