Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας Ένα Καράβι Για Τη Γάζα για την επιχείρηση δολιοφθοράς κατά ελληνικού πλοίου

Πηγή: www.shiptogaza.gr, 28 Ιουνίου 2011

Χθες, Δευτέρα 27 Ιουνίου το απόγευμα διαπιστώθηκε δολιοφθορά στο ελληνικό επιβατηγό πλοίο που ελλιμενιζόταν σε εμπορική μαρίνα του Σαρωνικού. Το πλοίο αυτό επρόκειτο να συμμετέχει στον «Στόλο της Ελευθερίας ΙΙ» με προορισμό το λιμάνι της Γάζας και θα επέβαιναν μέλη της ελληνικής αποστολής, αλλά και αντιπροσωπείες από την Σουηδία και Νορβηγία που ανάμεσά τους βρίσκονται βουλευτές του ευρωπαϊκού και εθνικών κοινοβουλίων, όπως και άλλες διεθνείς προσωπικότητες των χωρών αυτών.

Όπως διαπίστωσε επαγγελματίας δύτης που βιντεοσκόπησε το σημείο των υφάλων του πλοίου (δείτε βίντεο στο www.freedomflotilla.eu) KAI οι δύο άξονες των προπελών των δύο μηχανών του πλοίου, λιμαρίστηκαν εγκάρσια με τη χρήση υποβρύχιου μηχανικού εργαλείου από δύτες, γνώστες τεχνικών υποθαλασσίων δολιοφθορών.

Η ενέργεια αυτή, προφανώς μυστικών υπηρεσιών και ειδικών δυνάμεων, αποδεικνύει ότι αυτές μπορούν και δρουν ανενόχλητες στην ελληνική επικράτεια ή ακόμη και με την κάλυψη ελληνικών αρχών, καθότι ΟΛΑ τα πλοία του Στόλου της Ελευθερίας ΙΙ που ελλιμενίζονται σε λιμάνια της χώρας παρακολουθούνται ανελλιπώς από τις λιμενικές αρχές και άλλες υπηρεσίες, κατόπιν κυβερνητικών εντολών. Η εγκληματική αυτή ενέργεια στοχοποιεί και θα μπορούσε να θέσει σε σοβαρό κίνδυνο όσους θα επιβιβάζονταν στο σκάφος, εάν δεν είχε ανακαλυφθεί έγκαιρα.

Η επιχείρηση δολιοφθοράς , που πραγματοποιήθηκε στην καρδιά της ελληνικής επικράτειας διασύρει τη χώρα μας διεθνώς εμφανίζοντας τα ελληνικά λιμάνια και τις μαρίνες σαν χώρους ανομίας όπου συντελούνται εγκληματικές πράξεις, χωρίς ούτε καν την τυπική παρέμβαση των ελληνικών αρχών.

Είναι πλέον προφανές ότι η κυβέρνηση του Ισραήλ θεωρεί την Ελλάδα προτεκτοράτο της, πιστεύοντας ότι μπορεί να την αντιμετωπίζει σαν Μπανανία. Όσοι έπεσαν στην αγκαλιά της σημερινής ισραηλινής κυβέρνησης παραδίδονται πλέον στην κοινή γνώμη και για τον ψευδεπίγραφο πατριωτισμό τους. Η Ελλάδα δεν έχει να κερδίσει τίποτα από την υποταγή της στην ισραηλινή κυβέρνηση, Έχει μόνο να χάσει. Οι ευθύνες της ελληνικής κυβέρνησης είναι τεράστιες.

Η ενέργεια αυτή δεν μας ξαφνιάζει, δεν μας απογοητεύει, δεν μας φοβίζει. Ο στολίσκος της ελευθερίας θα ταξιδέψει στη Γάζα με όποιο κόστος. Οι θρασύδειλες εγκληματικές επιθέσεις του Ισραήλ και των συνεργατών τους απλώς ενισχύουν τη θέλησή μας.

Σήμερα 28/6 καλούνται οι δημοσιογράφοι στις 5 μμ στο Πέραμα ( πύλη Περάματος, στον «Γρηγόρη» θα τους περιμένουμε) να επισκεφθούν τα ναυπηγεία όπου επιδιορθώνεται το πλοίο μας και θα δοθεί μικρή συνέντευξη τύπου. (τηλ. Επικοινωνίας 6978000947)

Η Π.Ο.Ε.ΣΥ. για τον "Στόλο της Ελευθερίας ΙΙ"

Πηγή: Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενώσεων Συντακτών, 27 Ιουνίου 2011

Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενώσεων Συντακτών (Π.Ο.Ε.ΣΥ.) καταδικάζει τις απειλές που εξαπέλυσε η κυβέρνηση του Ισραήλ εναντίον δημοσιογράφων, οι οποίοι θα καλύψουν την ανθρωπιστική νηοπομπή με προορισμό το λιμάνι της Γάζας.

Μεταξύ άλλων, ο διευθυντής του γραφείου Τύπου της ισραηλινής κυβέρνησης, Oren Helman, απειλεί ευθέως τους ξένους δημοσιογράφους με δεκαετή απαγόρευση εισόδου στο Ισραήλ και κατάσχεση του εξοπλισμού τους.

Η Π.Ο.Ε.ΣΥ. συμμερίζεται την ανησυχία διεθνών ενώσεων δημοσιογράφων ότι οι απειλές της ισραηλινής κυβέρνησης θέτουν σημαντικά ερωτήματα για τη δέσμευση του Ισραήλ στους κανόνες της ελευθεροτυπίας.

Η Π.Ο.Ε.ΣΥ. καλεί την ελληνική κυβέρνηση και τους διεθνείς οργανισμούς να λάβουν όλα τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία των δημοσιογράφων, που θα θελήσουν να καλύψουν την ανθρωπιστική αποστολή. Σημειώνει επίσης ότι η ανακοίνωση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών –με με την οποία καλεί τους Έλληνες πολίτες να μην συμμετάσχουν στην ανθρωπιστική αποστολή- εκθέτει σε κίνδυνο τη ζωή Ελλήνων πολιτών και των δημοσιογράφων που θα επιβαίνουν στα πλοία του «Στόλου της Ελευθερίας ΙΙ».

Υπενθυμίζεται ότι οι τρεις Έλληνες δημοσιογράφοι που κάλυψαν την περσινή ανθρωπιστική αποστολή του Στόλου της Ελευθερίας, δέχθηκαν απειλές για τη ζωή τους, προπηλακίστηκαν και φυλακίστηκαν από τις ισραηλινές αρχές, ενώ τους κατασχέθηκε δημοσιογραφικός εξοπλισμός μεγάλης αξίας.

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ της Π.Ο.Ε.ΣΥ.

Noam Chomsky: Η Δύση φοβάται τις αραβικές δημοκρατίες

Πηγή:en.qantara.de/wcsite 16 Ιουνίου 2011

Κύριε Chomsky, πολλοί ισχυρίζονται ότι ο αραβικός κόσμος δεν συμβαδίζει με την δημοκρατία. Πιστεύετε πως οι πρόσφατες εξελίξεις διαψεύδουν αυτή την θέση;

Noam Chomsky: Η άποψη αυτή δεν είχε ποτέ καμία βάση. Ο αραβό-ισλαμικός κόσμος έχει μακριά ιστορία δημοκρατίας, που συνθλίβεται τακτικά από τις δυτικές δυνάμεις. Το 1953, το Ιράν είχε κοινοβουλευτικό σύστημα, οι ΗΠΑ και η Βρετανία το ανέτρεψαν. Έγινε επανάσταση στο Ιράκ το 1958, δεν ξέρουμε πως θα μπορούσε να είχε πάει, αλλά θα ήταν δημοκρατικό. Βασικά οι ΗΠΑ οργάνωσαν ένα πραξικόπημα.

Στις εσωτερικές συζητήσεις το 1958, που πλέον έχουν αποχαρακτηριστεί, ο Πρόεδρος Eisenhower έκανε λόγο για μια εκστρατεία μίσους εναντίον μας από τον αραβικό κόσμο. Όχι από τις κυβερνήσεις, από τον λαό. Το ανώτατο σώμα σχεδιασμού του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας έφτιαξε ένα υπόμνημα – μπορείς να το βρεις στο διαδίκτυο τώρα – που την εξηγεί. Έλεγαν πως η εντύπωση στον αραβικό κόσμο είναι ότι οι ΗΠΑ εμποδίζουν την δημοκρατία και την ανάπτυξη και υποστηρίζουν σκληρούς δικτάτορες και το κάνουμε για να αποκτήσουμε τον έλεγχο στα πετρέλαια τους. Το υπόμνημα έλεγε ότι η εντύπωση αυτή είναι λίγο πολύ σωστή και πως αυτό οφείλουμε να κάνουμε.

Αυτό σημαίνει ότι οι δημοκρατίες της Δύσης εμπόδισαν την δημοκρατία στον αραβικό κόσμο;

Chomsky: Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, αλλά ναι και συνεχίζουν μέχρι και τώρα. Υπάρχουν συνεχόμενες δημοκρατικές εξεγέρσεις. Διαλύθηκαν από τους δικτάτορες που εμείς –κυρίως οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η Γαλλία- στηρίζουμε. Λογικό να μην υπάρχει δημοκρατία, αφού την διαλύεις. Το ίδιο μπορείς να πεις και για την Λατινική Αμερική: μια μεγάλη σειρά από δικτάτορες, στυγνούς δολοφόνους. Όσο οι ΗΠΑ ελέγχουν το ημισφαίριο ή η Ευρώπη πριν, δεν υπάρχει δημοκρατία γιατί συνθλίβεται.

Άρα δεν εκπλαγήκατε από την Αραβική Άνοιξη;

Chomsky: Δεν την περίμενα ακριβώς. Υπάρχει όμως μεγάλο υπόβαθρο σε αυτό. Ας πάρουμε για παράδειγμα την Αίγυπτο. Θα πρόσεξες πως η νεολαία που οργάνωσε τις διαδηλώσεις στις 25 Ιανουαρίου, αποκαλούταν το Κίνημα της 6ης Απριλίου. Υπάρχει εξήγηση γι’ αυτό. Στις 6 Απριλίου του 2008, θα λάμβανε χώρα μια μεγάλη εργατική κινητοποίηση στην Αίγυπτο, στην κλωστοϋφαντουργία της Mahalla, το μεγαλύτερο βιομηχανικό κέντρο: απεργίες, στήριξη των διαδηλώσεων σε όλη την χώρα και πάει λέγοντας. Όλα διαλύθηκαν από την δικτατορία. Στην Δύση δεν δίνουμε ιδιαίτερη σημασία: όσο η δικτατορία ελέγχει τον λαό, τι μας νοιάζει!

Στην Αίγυπτο όμως θυμούνται και αυτή ήταν μόνο μία από μια σειρά στρατευμένων απεργιακών κινητοποιήσεων. Κάποιες από αυτές πέτυχαν. Υπάρχουν ορισμένες καλές μελέτες γι’ αυτά. Είναι ένας Αμερικάνος σχολιαστής, ο Joel Beinen στο Stanford. Έχει κάνει πολύ δουλειά για το εργατικό κίνημα της Αιγύπτου. Και στα πρόσφατα άρθρα του αλλά και σε προηγούμενα, μιλάει για τους εργατικούς αγώνες που γίνονται εδώ και πολύ καιρό: είναι προσπάθειες για να έρθει η δημοκρατία.

Ο προκάτοχος του Obama, ο George W. Bush, ισχυριζόταν πως με την πολιτική για την «Νέα Μέση Ανατολή», θα δημιουργούσε ένα ντόμινο ελευθερίας. Υπάρχει κάποια σχέση ανάμεσα στις εξεγέρσεις του Αραβικού κόσμου με τις πολιτικές του George W. Bush?

Chomsky: Το κεντρικό θέμα της σύγχρονης μεταπολεμικής ιστορίας είναι το ντόμινο Κούβα, Βραζιλία, Βιετνάμ… ο Henry Kissinger το σύγκρινε με έναν ιό που μπορεί να μεταδώσει μολυσματικές ασθένειες. Όταν σχεδίαζε μαζί με τον Nixon την ανατροπή του δημοκρατικά εκλεγμένου Allende στην Χιλή – τώρα έχουμε όλα τα εσωτερικά έγγραφα- ο Kissinger συγκεκριμένα είπε ότι ο ιός της Χιλής μπορεί να επηρεάσει χώρες μέχρι και στην Ευρώπη. Στην πραγματικότητα, αυτός και ο Brezhnev συμφώνησαν σε αυτό, και οι δύο φοβόντουσαν τις δημοκρατίες και ο Kissinger είπε πως πρέπει να εξαφανίσουμε αυτόν τον ιό. Και το έκαναν, τον διέλυσαν.

Σήμερα είναι το ίδιο. Και ο Bush και ο Obama τρομοκρατούνται από την Αραβική Άνοιξη. Και υπάρχει λογική εξήγηση γι’ αυτό. Δεν θέλουν δημοκρατία στον αραβικό κόσμο. Αν η Αραβική κοινή γνώμη μπορεί να επηρεάσει την πολιτική, οι ΗΠΑ και η Βρετανία θα έφευγαν από την Μέση Ανατολή. Γι’ αυτό και φοβούνται τις δημοκρατίες στην περιοχή.

Ο γνωστός βρετανός ανταποκριτής σε θέματα της Μέσης Ανατολής Robert Fisk δήλωσε πρόσφατα πως ο Obama και η πολιτική του δεν συμβαδίζουν με τις εξελίξεις στην περιοχή…

Chomsky: Έχω διαβάσει το άρθρο, είναι πολύ καλό. Ο Robert Fisk είναι εξαιρετικός δημοσιογράφος και γνωρίζει την περιοχή πολύ καλά. Νομίζω πως αυτό που εννοεί είναι ότι ένας ακτιβιστής του κινήματος της 6ης Απριλίου δεν ενδιαφέρεται για τις ΗΠΑ. Έχουν εγκαταλείψει τελείως τις ΗΠΑ. Ξέρουν πως είναι ο εχθρός τους. Στην πραγματικότητα, το 90% της κοινής γνώμης στην Αίγυπτο θεωρεί ότι οι ΗΠΑ είναι η μεγαλύτερη απειλή που έχουν να αντιμετωπίσουν. Υπό αυτή την έννοια, οι ΗΠΑ δεν είναι άσχετες. Απλά είναι πολύ δυνατές.

Ορισμένοι ασκούν κριτική στους Άραβες διανοούμενους ότι σιωπούν, ότι είναι παθητικοί. Ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος της αραβικής διανόησης σήμερα;

Chomsky: Οι διανοούμενοι έχουν ιδιαίτερη ευθύνη. Τους λέμε διανοούμενους γιατί είναι προνομιούχοι και όχι γιατί είναι πιο έξυπνοι από κάποιον άλλον. Αν όμως είσαι προνομιούχος και έχεις ένα κύρος και μπορείς να αρθρώσεις έναν λόγο, τότε είσαι διανοούμενος. Το ίδιο ισχύει για τον αραβικό κόσμο και για τον υπόλοιπο κόσμο.

Ανακοίνωση της Δικτύωσης Αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση για το «Στόλο της Ελευθερίας ΙΙ»

Πέρασε ήδη ένας χρόνος από τα χαράματα της 31ης Μάη του 2010, όταν με μια δολοφονική καταδρομική επιχείρηση ενάντια στο «Στόλο της Ελευθερίας», ο σιωνιστικός στρατός διέπραξε ένα ακόμη έγκλημα. Δολοφόνησε 9 Τούρκους αγωνιστές πάνω στο Mavi Marmara, τραυμάτισε πολύ περισσότερους και συνέλαβε –μετά από χτυπήματα με ειδικά όπλα ηλεκτροσόκ και άλλα κατασταλτικά όπλα– όλους τους υπόλοιπους επιβάτες στα πλοία του στολίσκου, οδηγώντας τους στις ισραηλινές φυλακές και τα πλοία σε ισραηλινές ναυτικές βάσεις.

Το αίμα των δολοφονημένων του «Mavi Marmara» ξεσήκωσε διεθνή κατακραυγή. Ηταν αυτή που επέβαλε την απέλαση όλων των ομήρων, με συνοπτικές διαδικασίες. Ηταν αυτή που οδήγησε σε –υποκριτικές, όπως από την αρχή σημειώσαμε και όπως τελικά αποδείχτηκε– δηλώσεις καταδίκης από δυτικές κυβερνήσεις και τον ΟΗΕ. Ομως, ακόμα και τις πρώτες μέρες, όταν ήταν νωπό το αίμα των νεκρών και των τραυματιών, σε καμιά περίπτωση δεν υπήρξε «υιοθέτηση» του Στόλου της Ελευθερίας ή διακήρυξη πως ο καθένας έχει δικαίωμα να ταξιδέψει προς τη Γάζα. Αντίθετα, υπενθυμιζόταν συνεχώς το «δικαίωμα του Ισραήλ στην Ασφάλεια».

Ενα χρόνο από τότε και όλα δείχνουν σαν να μην άλλαξε τίποτε. Το σιωνιστικό κράτος, πιστός σύμμαχος και χρήσιμο εργαλείο της ιμπεριαλιστικής Δύσης στη Μέση Ανατολή, έχει ανακτήσει όλο το έδαφος που για λίγο καιρό φαινόταν ότι έχει χάσει. Δεν υπέστη καμιά κύρωση, παρά τις υποκριτικές δηλώσεις καταδίκης και παρά το καταδικαστικό πόρισμα της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ. Αντίθετα, συνέχισε ανενόχλητο να ασκεί καθήκοντα τοποτηρητή και χωροφύλακα, ενισχύοντας τον θαλάσσιο αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας. Οσα πλοία διεθνών αποστολών κατευθύνθηκαν προς τη Γάζα, οδηγήθηκαν με απειλή βίας στα αιγυπτιακά χωρικά ύδατα και ξεφόρτωσαν την ανθρωπιστική βοήθεια που μετέφεραν στο λιμάνι του Αλ-Αρίς, απ’ όπου αυτή διοχετεύτηκε, διά ξηράς, στη Γάζα.

Διαμορφώθηκε έτσι μια κατάσταση, σύμφωνα με την οποία το Ισραήλ έχει κάθε δικαίωμα να αστυνομεύει τη θαλάσσια περιοχή και να κρατά αποκλεισμένη από θαλάσσης τη Γάζα, ενώ όποιος δηλώνει ότι μεταφέρει ανθρωπιστική βοήθεια έχει τη διέξοδο να τη μεταφέρει μέσω Αιγύπτου. Ετσι, ο πολιτικός στόχος της άρσης ενός εγκληματικού και παράνομου από κάθε άποψη αποκλεισμού συντρίφτηκε ανάμεσα στις συμπληγάδες πέτρες της σιωνιστικής επιθετικότητας, από τη μια, και της ανθρωπιστικής αυταπάτης, από την άλλη. Μεγάλο μέρος εκείνων που δηλώνουν αλληλέγγυοι στον Παλαιστινιακό λαό έχουν νομιμοποιήσει στην πράξη, ανεξάρτητα από διακηρύξεις και καλές προθέσεις, το ρόλο χωροφύλακα που επέλεξε για τον εαυτό του το Ισραήλ.

Αυτές οι εξελίξεις δείχνουν πόσο κοντόφθαλμες και αλαζονικές ήταν οι απόψεις που εκφράστηκαν εκείνη την περίοδο, περί «μεγάλης ήττας και διεθνούς απομόνωσης του Ισραήλ», «αλλαγή των διεθνών συσχετισμών» κ.λπ. Κάποιοι θέλησαν «να ευλογήσουν τα γένια τους», όμως η πραγματικότητα είναι αμείλικτη.

Αποδείχτηκε, επίσης, ότι η αλληλεγγύη που προσλαμβάνει αποκλειστικά ή κυρίως ανθρωπιστική διάσταση δεν οδηγεί ούτε κατ’ ελάχιστο στην άρση του αποκλεισμού της Γάζας ή στο αδυνάτισμα των σιωνιστικών θέσεων. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μουν, «ξεχνώντας» το περσινό έγκλημα, «συστήνει» στους διοργανωτές του «Στόλου της Ελευθερίας ΙΙ», που ετοιμάζεται να αποπλεύσει με προορισμό τη Γάζα, να μεταφέρουν την ανθρωπιστική βοήθεια μέσω Ισραήλ ή μέσω Αιγύπτου, συστήνοντας παράλληλα στις κυβερνήσεις να εμποδίσουν τη νηοπομπή να κατευθυνθεί στη Γάζα.

Η ελληνική κυβέρνηση συμπεριφέρθηκε πάντοτε ως πιστός σύμμαχος των Σιωνιστών, με τους οποίους άλλωστε εκτελούσε κοινά αεροπορικά γυμνάσια, τα οποία μετατίθονταν συνεχώς, έτσι που η έναρξή τους να συμπέσει με τον απόπλου των πλοίων του «Στόλου της Ελευθερίας» από τα ελληνικά λιμάνια. Εκτοτε, οι σχέσεις Ελλάδας-Ισραήλ αναβαθμίστηκαν σε στρατηγική συμμαχία και η ελληνική κυβέρνηση έγινε ο πιο πιστός σύμμαχος του Ισραήλ στην περιοχή της Μεσογείου. Το ελληνικό πλοίο («Ελεύθερη Μεσόγειος») και το ελληνικής ιδιοκτησίας «Σφενδόνη» παραμένουν ακόμη στα ισραηλινά λιμάνια, όπως και τα υπόλοιπα πλοία του «Στόλου της Ελευθερίας» (πλην των τουρκικών που παραλήφθησαν από την τουρκική κυβέρνηση).

Από το Φλεβάρη μέχρι το Μάη του 2010, στη διάρκεια της προετοιμασίας της ελληνικής συμμετοχής στο «Στόλο της Ελευθερίας», ένα πρωτοφανές κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση αναπτυσσόταν σε όλη την Ελλάδα, χάρη στην ενθουσιώδη και ακούραστη δουλειά των μελών της Πρωτοβουλίας «Ενα Καράβι για τη Γάζα». Δυστυχώς, αυτή η Πρωτοβουλία και το κίνημα που δημιούργησε, αδυνάτισε για πολλούς λόγους, αλλά και χάρη στη διαλυτική δράση μιας ομάδας μελών της, που θέλησαν να σφετεριστούν τη συλλογική δουλειά, παραβιάζοντας συστηματικά και τη διακήρυξη της Πρωτοβουλίας και τη δημοκρατική-κινηματική εσωτερική της λειτουργία.

Πριν ένα χρόνο, η Πρωτοβουλία «Ενα Καράβι για τη Γάζα» κατάφερνε να αγοράσει ένα πλοίο, χάρη στις εισφορές του Ελληνικού λαού, Αράβων μεταναστών και της Παλαιστινιακής κοινότητας, και ταυτόχρονα να δημιουργήσει ένα κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση, ό,τι πιο προωθημένο υπήρχε στο διεθνές κίνημα αλληλεγγύης. Φέτος, εκείνο που έμεινε είναι ένα όνομα, που κάποιοι το σφετερίστηκαν, μια ομάδα που λειτουργεί σαν ΜΚΟ και μηδέν κίνημα.

Οπως είναι γνωστό, η «Δικτύωση Αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση» δημιουργήθηκε από την Πανελλαδική Γενική Συνέλευση της Πρωτοβουλίας «Ενα Καράβι για τη Γάζα» και προσπάθησε, μέσα σε αντίξοες συνθήκες, να συνεχίσει τον αγώνα για τη δημιουργία κινήματος αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση. Η Δικτύωση επέλεξε να μη μπει σε καμιά αντιπαράθεση με τους σφετεριστές, αλλά ν’ αναπτύξει τη δική της αυτόνομη δουλειά, στηριγμένη σε δημοκρατικές-κινηματικές διαδικασίες.

Τα γεγονότα αυτού του ενός χρόνου δεν μπορούν και δεν πρόκειται να οδηγήσουν τη Δικτύωση σε ανταγωνιστική, πόσο μάλλον εχθρική, στάση έναντι του «Στόλου της Ελευθερίας ΙΙ», μολονότι δεν έχει καμιά οργανωτική σχέση με το ελληνικό σκέλος του. Ούτε οι μεγάλες επιφυλάξεις που έχουμε για την πολιτική χρησιμότητα αυτού του εγχειρήματος, αυτή τη στιγμή, επιφυλάξεις που έχουν να κάνουν με την πρόταξη του ανθρωπιστικού έναντι του πολιτικού στόχου και με τον κίνδυνο να ισχυροποιηθεί ακόμη περισσότερο ο ρόλος χωροφύλακα του Ισραήλ, θα μας εμποδίσουν να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας, όπως την εκφράζουμε σε κάθε κίνηση αλληλεγγύης προς τον αδελφό Παλαιστινιακό λαό.

- Ο καθένας πρέπει να είναι ελεύθερος να πλεύσει προς τη Γάζα.

- Το σιωνιστικό κράτος δεν έχει κανένα δικαίωμα να συμπεριφέρεται ως χωροφύλακας της Μεσογείου και να κρατά κλειστά τα θαλάσσια σύνορα της Λωρίδας της Γάζας.


Ευχόμαστε στο «Στόλο της Ελευθερίας ΙΙ» να είναι καλοτάξιδος και να φτάσει στον προορισμό του, το λιμάνι της Γάζας.

Προειδοποιούμε την ελληνική κυβέρνηση να μη φέρει κανένα εμπόδιο στον απόπλου πλοίων του «Στόλου της Ελευθερίας ΙΙ» από ελληνικά λιμάνια.

Απαιτούμε από τις ελληνικές λιμενικές αρχές να δώσουν στα πλοία απόπλου για Γάζα. Το λιμάνι της Γάζας είναι ένας νόμιμος προορισμός για κάθε πλεούμενο, για κάθε ταξιδιώτη.

Καλούμε τον καθένα και την καθεμιά που αισθάνεται αλληλέγγυος/η προς τον Παλαιστινιακό λαό να βρίσκεται σε επαγρύπνηση και ενόψει εχθρικών ενεργειών της ελληνικής κυβέρνησης και ενόψει του κινδύνου μιας νέας επίθεσης των Σιωνιστών ενάντια στο «Στόλο της Ελευθερίας ΙΙ».

ΔΙΚΤΥΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
Αθήνα, Ιούνης 2011

Η σύγκρουση που έρχεται

Του Mazin Qumsiyeh, πηγή:popular-resistance.blogspot.com

Το Ισραήλ ανέφερε ένα ρεκόρ εξαγωγών σε όπλα 7,2 δις δολαρίων, παγιώνοντας την θέση του ανάμεσα στις τέσσερις πρώτες χώρες που κερδίζουν από τον πόλεμο και την καταστροφή. Οι δύο άλλες κύριες πηγές εισοδήματος του Ισραήλ (η ξένη βοήθεια και η λεηλασία την παλαιστινιακής οικονομίας) αποτελούν επίσης υψηλά ρεκόρ. Η τέταρτη πηγή εισοδήματος που είναι λιγότερο γνωστή, είναι το ξέπλυμα δισεκατομμυρίων και άλλες εγκληματικές ενέργειες. Πολλοί βγάζουν δισεκατομμύρια από παράνομα καθεστώτα στις χώρες του (υπάρχουν πολλά παραδείγματα Ρώσων και Αμερικανών σιωνιστών). Το Ισραήλ πράγματι βρίσκεται σε μια πολύ ισχυρή οικονομική και στρατιωτική θέση. Επίσης έχει την βοήθεια της μαζικής εκστρατείας των μίντια για την δυσφήμιση των Παλαιστινίων (και τώρα των Μουσουλμάνων και των Αράβων γενικά). Στην πραγματικότητα, η Ιερουσαλήμ έχει μεταλλαχθεί και ο πολυεθνικός, πολύ-θρησκευτικός χαρακτήρας της έχει διαβρωθεί, όπως έγινε στην Γιάφα και την Χάιφα και όπως γίνεται τώρα στην Χεβρώνα και αλλού.

Δεν είμαστε όμως τελείως αβοήθητοι στο να αντιμετωπίσουμε τον τελευταίο προμαχώνα του φασισμού και του ρατσισμού, που προστατεύεται από την κρατική εξουσία και το παγκόσμιο δίκτυο τοκογλύφων.

Ναι, πράγματι ο αγώνας μας είναι πιο δύσκολος από εκείνον ενάντια στο απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής. Ναι, πράγματι η «ηγεσία» μας έχει συρρικνωθεί, με τις αδύναμες δηλώσεις της σε φανταχτερά ξενοδοχεία και κέντρα συνεδριάσεων και στα μίντια. Η «ηγεσία» πληρώνεται εξαιρετικά για να μην κάνει τίποτα χρήσιμο που να μπορεί να αλλάξει την πολιτική πορεία ή έστω να αυξήσει το κόστος αυτής της αποικιοκρατικής σιωνιστικής επιχείρησης. Ακόμα χειρότερα, ένα σημαντικό μέρος αυτής της «ηγεσίας» στην πραγματικότητα βοηθάει και στηρίζει τους κατακτητές. Ο Σαλάμ Φαγιάντ που δούλευε στην Παγκόσμια Τράπεζα και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, διακηρύττει πως στηρίζει πλήρως τον επικεφαλή της Κεντρικής Τράπεζας του Ισραήλ για επικεφαλή του ΔΝΤ! Επίσης έχει δουλέψει σκληρά για να βρει χρηματοδοτήσεις για να ανοίξει εναλλακτικούς δρόμους, που θα διευκολύνουν το καθεστώς απαρτχάιντ να απομονώσει τους Παλαιστίνιους και να ελέγχει τον φυσικό πλούτο και τα καλύτερα εδάφη της Δυτικής Όχθης. Και μετά είναι ο Μαχμούντ Αμπάς που είπε σε περισσότερες από μία περιπτώσεις και υπέγραψε ακόμα και μια προσωρινή συμφωνία με τους Ισραηλινούς που έλεγε ότι οι πρόσφυγες δεν χρειάζεται να επιστρέψουν στα σπίτια και την γη τους, αλλά στο αποστρατικοποιημένο μπατουστάν που θα λέγεται παλαιστινιακό κράτος. Ο Αμπάς επίσης επαναλαμβάνει ότι η επιλογή του είναι διαπραγματεύσεις, διαπραγματεύσεις, διαπραγματεύσεις. Αυτός κι οι συνεργάτες του (Σαΐμπ Ερεκάτ, Αμπού Ελά κλπ) διαπραγματεύονται εδώ και είκοσι χρόνια και το μόνο που έχουν καταφέρει είναι δώσουν χώρο στην οικονομία και την διπλωματία του Ισραήλ να παγιώσουν την σιωνιστική αποικιοκρατία. Όμως η περίοδος της ισραηλινής αποικιοκρατίας πρέπει να τελειώσει και πλησιάζει το τέλος της.

Ενώ εμείς στην κοινωνία των πολιτών ακόμα ελπίζουμε πως αυτοί οι «ηγέτες» θα αλλάξουν τους τρόπους, ωστόσο δεν περιμένουμε. Αναλαμβάνουμε δράσεις και πρέπει να δράσουμε περισσότερο. Η κλιμάκωση που έρχεται δεν θα είναι ανάμεσα στα κράτη ούτε θα είναι μια «εξέγερση» με την κλασσική έννοια. Αυτό που βλέπουμε είναι μια ανάπτυξη του μποϋκοτάζ, απόσυρση επενδύσεων και των κυρώσεων και τα γεγονότα του Στόλου της Ελευθερίας Ι, της 15ης Μαΐου, της 5ης Ιουνίου, του Στόλου της Ελευθερίας ΙΙ που έρχεται και η 8-16 Ιουλίου, είναι κρίσιμα. Έχουμε ατομική και συλλογική ευθύνη να αλλάξουμε τα πράγματα με ηθικούς και αποφασιστικούς τρόπους. Οι άλλες επιλογές που παρουσιάζονται έχουν αποδειχθεί καταστροφικά αρνητικές: βασίζονται σε πολιτικούς (εκλεγμένους ή αυτοδιορισμένους) ή στις απρόβλεπτες μετατοπίσεις των στρατιωτικών δυνατοτήτων (μια επικίνδυνη ανάπτυξη όπλων μαζική καταστροφής, σχετικά εύκολη για μικρά κράτη ή μη κρατικούς παράγοντες).

Ας μην έχουμε αυταπάτες: ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια μεγάλη σύγκρουση. Μπορεί να είναι 1) κοινωνική σύγκρουση όπου η κοινωνία των πολιτών κερδίζει τον αγώνα γιατί έχει συνδεθεί με τακτικές δυνατής και αποφασιστικής λαϊκής αντίστασης ή 2) μπορεί να γίνει ένοπλη εξέγερση που θα χρησιμοποιεί σύγχρονη τεχνολογία και θα προκαλεί τις συμβατικές στρατιωτικές δυνάμεις.

Η Χεζμπολάχ στο Λίβανο δίνει ένα μοντέλο που συνδέει τα δύο, αλλά δίνει έμφαση στο δεύτερο. Για να προκληθεί η τοπική δικτατορία, είδαμε την δύναμη της λαϊκής αντίστασης στην Αίγυπτο και την Τυνησία. Η πρόκληση της αποικιοκρατίας πέτυχε με τον συνδυασμό των δύο στην Αλγερία (απελευθερώθηκε την δεκαετία του ’60) και πιο πρόσφατα στην Νότια Αφρική. Όμως ο συνδυασμός στην Νότια Αφρική βελτιώθηκε χάρη στη συμμετοχή της διεθνούς κοινότητας. Κάθε περίπτωση είναι μοναδική και η δική μας ιστορία εδώ και η σύγκρουση που έρχεται θα είναι μοναδική στην Παλαιστίνη και θα διαφέρει από οποιαδήποτε άλλο μέρος.

Είναι όμως σαφές πως έχουμε υποχρέωση σαν άτομα στην κοινωνία μας, να προσπαθήσουμε να δώσουμε μορφή στην σύγκρουση για να μην είναι καταστροφικά βίαιη (δηλαδή λιγότερο στρατιωτική και περισσότερη στρατιωτική δύναμη). Το μέλλον μας εξαρτάται από μας, να δουλέψουμε μαζί να αλλάξουμε τις συνθήκες. Όσοι νομίζουν πως αντέχουν να κάθονται και να περιμένουν (βλέποντας τηλεόραση) θα χάσουν το τρένο της δικαιοσύνης και θα μετανιώσουν για την απάθεια τους. Εμείς οι Παλαιστίνιοι πρέπει να σηκώσουμε το βάρος (θυμάμαι την εικόνα ενός ηλικιωμένου που κουβάλαγε στην πλάτη του την Ιερουσαλήμ και την Παλαιστίνη). Αλλά και ως άνθρωποι έχουμε ευθύνη. Δεν πρέπει να ησυχάσουμε με την «ανθρωπιστική βοήθεια» ή από «κρατικές» ή «μη κρατικές» δομές που δίνουν την ψευδαίσθηση της ασφάλειας και της σιγουριάς, στις ΗΠΑ, στην Ευρώπη, στην Αυστραλία, στο κράτος απαρτχάιντ του Ισραήλ ή στο μπαντουστάν που θα λέγεται παλαιστινιακό κράτος.

Όλοι ξέρουν πως το παλιό σύστημα κάνει τον πλούσιο πλουσιότερο, τον φτωχό φτωχότερο, καταστρέφει το περιβάλλον μας και μας αφήνουν να κάνουμε εκλογές ανάμεσα σε κύματα δεδομένων οικονομικών κρίσεων και περιστασιακών πολέμων ή τρομοκρατικών επιθέσεων που έχουν στόχο να μας αποσπάσουν την προσοχή μας.

Gaza Island

Ο Στόλος της Ελευθερίας ΙΙ, με 12+ πλοία γεμάτα ανθρωπιστική βοήθεια και 1000+ ακτιβιστές, θα σαλπάρει για την Γάζα στα τέλη Ιουνίου. Η Alice Walker, που θα ταξιδέψειμαζί μας, το ονομάζει «ταξίδι της ελευθερίας της γενιάς μας». Θέλουμε να βοηθήσουμε να ανοίξει το παλαιστινιακό αυτό λιμάνι και να σταματήσει ο παράνομος ισραηλινός αποκλεισμός, που έχει προκαλέσει τόσο πόνο. Εν τω μεταξύ, το παγκόσμιο κίνημα BDS καλεί τους Bob Dylan, Paul Simon, Laurie Anderson και Kiri Te Kanawa, να ακυρώσουν τις συναυλίες τους στο Ισραήλ και να ανέβουν στο πλοίο!

Gaza Island from Albino Squirrel Channel on Vimeo.

Η πρώτη και μοναδική γυναίκα ψαράς στην Γάζα

Vittorio Arrigoni, πηγή palestinechronicle.com

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε αρχικά στο blog του Vittorio Arrigoni, Guerrilla Radio

Το βλέμμα της είναι βαθύ σαν τους ανεξιχνίαστους ωκεανούς και οι κινήσεις της έχουν την χάρη των πουλιών, είναι σαν ένα θαλάσσιο πλάσμα που καταδύεται στο νερό. Ακόμα και το βάρος των ρούχων της φαίνεται να εξαφανίζεται, αφού λόγω της παράδοσης πρέπει να τα φοράει ακόμα κι όταν κολυμπάει.

Την λένε Madeleine Kulab, είναι 16 χρονών και είναι η πρώτη και η μοναδική γυναίκα ψαράς στην Γάζα. Ο πατέρας της Momahed έμεινε παράλυτος πριν από δέκα χρόνια και αναγκάστηκε να κρεμάσει τα δίχτυα του. Τώρα η κόρη του, έχει πάρει την θέση του στην θάλασσα.

«Ερχόμαστε από οικογένεια ψαράδων, που το πάθος τους για το ψάρεμα έχει περάσει από γενιά σε γενιά. Ζούσαμε από το ψάρεμα πριν μας διώξουν με την βία το 1948, στην πόλη που σήμερα είναι γνωστή ως Ashkelon», εξηγεί ο πατέρας της.

Σήμερα, αυτός ο τρόπος μετά βίας τους επιτρέπει να επιζήσουμε, εξαιτίας του αποκλεισμού και των θαλάσσιων περιορισμών που έχει επιβάλλει το Ισραήλ (δεν μπορούν να απομακρυνθούν παραπάνω από τρία ναυτικά μίλια) και έχει οδηγήσει στην φτώχεια πολλούς ψαράδες στην Γάζα. Σύμφωνα με την πρόσφατη αναφορά του Ερυθρού Σταυρού, το 90% των περίπου 400 ψαράδων στην Λωρίδα της Γάζας ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας και η κατάσταση τους εξακολουθεί να επιδεινώνεται.

Η συνηθισμένη βοήθεια των ΗΕ που δίνεται στην οικογένεια Kulab δεν είναι πια αρκετή κι έτσι, τα τελευταία τρία χρόνια η Madeleine ξυπνάει από τις 6 το πρωί, μια ώρα πριν ξεκινήσει το μάθημα στο σχολείο της, και με τα κουπιά οδηγεί την μικροσκοπική της βάρκα σε νερά που μπορεί να ρίξει τα δίχτυα. Αυτό το τελετουργικό επαναλαμβάνεται το απόγευμα, αμέσως μόλις τελειώσει το σχολείο. Η Madeleine δεν έχει μόνο σχολικά βιβλία στον σάκο της, αλλά και μια αλλαξιά ρούχα.

Εδώ, οι ανθρώπινες ανάγκες πρέπει να κυριαρχήσουν της παράδοσης και το κουράγιο έχει δημιουργήσει ένα νέο επάγγελμα για επιβίωση. Είναι ένα παράδειγμα για την περιοχή και την Madeleine. Με το νέο της ρόλος έχει κερδίσει τον σεβασμό των υπολοίπων γυναικών στην Γάζα, αλλά και την κακή φήμη πέρα από την φυλακή της Γάζας.

Η καθημερινή ψαριά δεν ξεπερνάει τα τρία κιλά και τα περισσότερα είναι σαρδέλες και καβούρια, ένα κέρδος που δεν συγκρίνεται με τα καθημερινά ρίσκα που αντιμετωπίζει. Ο τελευταίος ψαράς που πέθανε από τα ισραηλινά πολυβόλα ήταν στις 24 Σεπτέμβρη 2010 και βρισκόταν ακριβώς στην ίδια περιοχή όπου πηγαίνει η Madeleine, απέναντι από την παραλία Sudaniya.

Όταν πήγα να την συναντήσω στην παραλία, υπήρχαν δύο Άραβες δημοσιογράφοι που την κινηματογραφούσαν την ώρα που ετοιμαζόταν να ξεκινήσει για το ψάρεμα. Η Madeleine όμως δεν αφήνει όλα αυτά να την παρασύρουν, παραμένει το ίδιο προσγειωμένο κορίτσι που ήταν πάντα. Τα όνειρα της είναι τα ίδια με κάθε έφηβη κοπέλα. «Δεν θα αφήσω ποτέ την θάλασσα, είναι το φυσικό μου στοιχείο, όμως κάποια μέρα θέλω να γίνω σχεδιάστρια ρούχων», λέει η Madeleine.

Ποιος ξέρει, ίσως στο μέλλον, τα ίδια αυτά χέρια, τα τόσο ικανά να ξεμπλέκουν τα δίκτυα και να βγάζουν τα μικρά όστρακα, να κεντάνε κάποια μέρα όμορφα ρούχα που θα κλείνουν μέσα τους τις αναμνήσεις και τις ιστορίες μιας ζωής και μιας θάλασσας σε αποκλεισμό.

Restiamo Umani – Stay Human

Vittorio Arrigoni από την πόλη της Γάζας.

Μάιος 2011:Το Ισραήλ εκτόπισε 67 παιδιά από τα σπίτια τους

Πηγή: www.alternativenews.org/english/ 16 Ιουνίου 2011

Η πιο πρόσφατη μηνιαία αναφορά του Οργανισμού Ανακούφισης και Εργασίας των ΗΕ (UNRWA) για τις κατεδαφίσεις σπιτιών και την βίαιη εκτόπιση στην Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ, αναφέρει ότι τον Μάιο παρουσιάστηκε αύξηση στον αριθμό των Παλαιστινίων που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το σπίτι τους. «Οι κατεδαφίσεις έδιωξαν 67 παιδιά από τα σπίτια τους τον μήνα Μάιο. Αυτός είναι και ο υψηλότερος μηνιαίος αριθμός μέχρι και σήμερα για το 2011», είπε ο εκπρόσωπος τύπου του UNRWA, Chris Gunness. 64 από τα παιδιά ζουν στον τομέα C και 3 στην Ανατολική Ιερουσαλήμ.

Σύμφωνα με την οικιστική πολιτική του Ισραήλ στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, οι Παλαιστίνιοι μπορούν να κτίσουν μόνο στο 13% της κατεχόμενης Ανατολικής Ιερουσαλήμ και στο 1% του Τομέα C στην Δυτική Όχθη. Και οι δυο περιοχές έχουν ήδη χαρακτηριστεί ως πυκνοκατοικημένες. Περισσότερο από το 94% των αδειών οικοδόμησης που ζητούν οι Παλαιστίνιοι σε αυτές τις περιοχές, απορρίπτονται. «Οι Παλαιστίνιοι δεν αποκτούν άδεια και αναγκάζονται να χτίζουν «παράνομα». Μετά αναγκάζονται να βιώσουν την ταπείνωση με την κατεδάφιση των σπιτιών τους από τις ισραηλινές αρχές ή ακόμα εξαναγκάζονται να τα γκρεμίσουν οι ίδιοι», λέει ο Gunness. «Πολύ συχνά τα παιδιά βλέπουν μαζί με τους γονείς τους να κατεδαφίζεται το σπίτι τους. Το σπίτι είναι το ασφαλές μέρος κάθε παιδιού. Ένα κατεδαφισμένο σπίτι, είναι ένα γκρεμισμένο μέλλον».

Τον Μάιο του 2011, το Ισραήλ κατεδάφισε 36 παλαιστινιακές υποδομές στον τομέα C και την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Σύμφωνα με τα στατιστικά του UNRWA, 104 ενήλικες και παιδιά εκτοπίστηκαν από τα σπίτια τους τον Μάιο. Επιπλέον 200 Παλαιστίνιοι υπέστησαν βλάβες από την κατεδάφιση βασικών εγκαταστάσεων, όπως είναι τα πηγάδια. Από την αρχή του 2011, το Ισραήλ έχει κατεδαφίσει 215 υποδομές στην Ανατολική Ιερουσαλήμ και τον τομέα C. Αποτέλεσμα αυτών των κατεδαφίσεων ήταν ο εκτοπισμός 437 Παλαιστινίων από τα σπίτια τους, ανάμεσα τους και 213 παιδιά. Επιπλέον 751 Παλαιστίνιοι υπέστησαν βλάβες από την κατεδάφιση βασικών εγκαταστάσεων, από τους οποίους τα 449 είναι παιδιά.

Τα ΗΕ εκτιμούν πως το 28-46% των σπιτιών στην Ανατολική Ιερουσαλήμ και στον τομέα C, απειλούνται με εντολές κατεδάφισης.

BDS flashmob σε κατάστημα της New Seasons

Ακτιβιστές από το Portland οργάνωσαν μια διαμαρτυρία-flashmob μέσα σε ένα κατάστημα μαναβικής της New Seasons, απαιτώντας πλήρη μποϋκοτάζ των ισραηλινών προϊόντων. Το κατάστημα παρουσιάζεται ως «το φιλικότερο της πόλης», αλλά οι ακτιβιστές λένε πως η New Seasons έχει αρνηθεί να συναντηθεί με τον συνασπισμό BDS και έχει προσθέσει εννέα καινούρια ισραηλινά προϊόντα στα ράφια της, παρά τα εκατοντάδες παράπονα πελατών.

Βαγγέλης Πισσίας, Ένα Καράβι για την Γάζα: «Για να φτάσουμε πρέπει πρώτα να αποπλεύσουμε»

Πηγή: Δρόμος της Αριστεράς, 14 Ιουνίου 2011

Λίγες εβδομάδες απομένουν μέχρι να αποπλεύσει ξανά η διεθνής αποστολή Στόλος της Ελευθερίας 2. με σκοπό την άρση του θαλάσσιου αποκλεισμού της Γάζας.

Ένα χρόνο μετά την επίθεση των ισραηλινών ναυτικών δυνάμεων στον πολυεθνικό Στόλο της Ελευθερίας και τη δολοφονία 9 ακτιβιστών, 44 χρόνια από την έναρξη της ισραηλινής κατοχής στη Δυτική Όχθη, τη Γάζα και την Ιερουσαλήμ και 4 χρόνια από τον ερμητικό αποκλεισμό της Γάζας «το ερώτημα δεν είναι γιατί παλεύουμε ενάντια στον αποκλεισμό αλλά γιατί δεν εφαρμόζεται το διεθνές δίκαιο στην Παλαιστίνη και γιατί δεν αντιδρά η διεθνής κοινότητα.», αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Διεθνής Συντονιστική Επιτροπή του Στόλου της Ελευθερίας 2. Στη νέα αυτή δράση αλληλεγγύης προς το λαό της Παλαιστίνης θα συμμετέχουν περισσότερα από 10 σκάφη μεταφέροντας φορτίο χιλιάδων τόνων ανθρωπιστικής βοήθειας.

Μιλήσαμε με τον Βαγγέλη Πισσία, από την ελληνική πρωτοβουλία Ένα Καράβι για την Γάζα, για τις πολιτικό κλίμα που έχει διαμορφωθεί ως τώρα, για τις προετοιμασίες και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν.

Πλησιάζει η ώρα του απόπλου;

Ακόμα έχουμε δρόμο γιατί όλη η πίεση έχει πέσει τώρα πάνω στις κυβερνήσεις, ώστε να μην αφήσουν τα πλοία να αποπλεύσουν. Πιθανόν την ώρα που θα πρέπει να αναχωρήσει το πλοίο θα έχουμε προβλήματα. Δόθηκε κυρίαρχη σημασία να πιεστεί η ελληνική κυβέρνηση θεωρώντας, και όχι άδικα, ότι τα περισσότερα πλοία αν δεν αποπλεύσουν τουλάχιστον θα περάσουν από τα ελληνικά χωρικά ύδατα.

Αυτό είναι ο ορισμός της καταπάτησης του διεθνούς δικαίου. Η ελληνική κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να το αντιμετωπίσει παρά μόνο ως εκβιασμό. Μένει να δούμε πώς θα το χειριστεί.

Σε ποιο στάδιο συνεννόησης βρισκόσαστε με τις άλλες αποστολές;

Γίνεται μια καλή προσπάθεια συνεννόησης και συντονισμού. Έχουμε δύο ειδών συμμετοχές. Συμμετοχές πρωτοβουλιών από περίπου 22 χώρες οι οποίες μετέχουν με δικό τους καράβι και συμμετοχές όπου ένα καράβι στηρίζεται από δύο χώρες. Εμείς βάζουμε δύο καράβια μαζί με τους Σουηδούς και τους Νορβηγούς.

Τα καράβια με τα οποία είχατε συμμετάσχει πέρυσι παραμένουν στο Ισραήλ;

Τα έχει κρατήσει το Ισραήλ. Τα τούρκικα όμως έχουν επιστραφεί κι αυτό είναι ένα δείγμα για το πόσο η ισραηλινή κυβέρνηση λαμβάνει υπόψη της την τουρκική κυβέρνηση και πόσο την ελληνική. Και να σκεφτεί κανείς ότι η τουρκική κυβέρνηση είναι, όπως δείχνουν τουλάχιστον τα πράγματα, αντίπαλη ενώ η ελληνική είναι φιλική. Φαίνεται ότι ο φίλος δεν εκτιμάται όσο ο αντίπαλος στην προκειμένη περίπτωση.

Το Ισραήλ πώς αντιμετωπίζει μέχρι στιγμής τις προετοιμασίες;

Το Ισραήλ επικέντρωνε την προσπάθειά του στο να μην μπορέσουμε να φτάσουμε να αποκτήσουμε πλοία, να μην δημιουργήσουμε τις οργανωτικές και υλικοτεχνικές προϋποθέσεις, να μην έχουμε όργανα διαχείρισης του σχεδίου και να μην συνεννοηθούμε. Τα ξεπεράσαμε όμως αυτά και σήμερα έχουμε έναν αξιοπρεπή στολίσκο με διπλάσιο αριθμό πλοίων. Τα πλοία θα είναι 10-12 και περίπου 1.000 άτομα.

Η στάση του Ισραήλ θα είναι η ίδια δεδομένης της κατάστασης στη Μέση Ανατολή;

Λογικά το Ισραήλ δεν θα πρέπει σε αυτή τη φάση, σ’ ένα διεθνές περιβάλλον το οποίο έχει αλλάξει ριζικά, να επιχειρήσει να αντιμετωπίσει μια προσπάθεια σαν κι αυτή με βία. Αν το κάνει θα αμαυρώσει ακόμα περισσότερο το πρόσωπο της Δύσης.

Δεν θα μπορεί να δικαιολογήσει γιατί η βία του Μουμπάρακ είναι διαφορετική από τη δική του. Πιστεύουμε ότι μια επιθετική στάση θα βλάψει και αυτό και τους πολίτες του.

Το Ισραήλ μας έχει συνηθίσει σε μια φαινομενική ανορθολογικότητα με τις ενέργειές του. Έχει εδραιώσει την πολιτική του σε αυτό που λέμε πολιτική ισχύος. Προσπαθεί να στέλνει το μήνυμα ότι είναι δικαίωμά του να υπερασπιστεί με κάθε μέσο την εθνική του ασφάλεια.

Τι είναι αυτό που επιχειρείτε με αυτή την αποστολή;

Εμείς προκαλούμε το Ισραήλ αλλά αυτή η πρόκληση δεν αφορά τη διάπραξη παρανομίας αλλά το σεβασμό του διεθνούς δικαίου. Ζητάμε να ανοίξουν τα θαλάσσια σύνορα της Γάζας.

Δεν ισχύει αυτό που ισχυρίζονται πολλοί ότι με το άνοιγμα του συνοριακού σταθμού της Ράφας από την πλευρά της Αιγύπτου η αποστολή μας δεν έχει ουσιαστικό λόγο. Η κυριαρχία μιας χώρας αφορά εξίσου το έδαφος, τη θάλασσα και τον αέρα. Ποια χώρα θα δεχόταν να επικοινωνεί με τον υπόλοιπο κόσμο μέσω μιας άλλης χώρας;

Το Ισραήλ προσπαθεί να μεταθέσει το πρόβλημα μεταξύ Γάζας και Αιγύπτου αλλά είναι αποκλειστικά πρόβλημα Ισραήλ και Παλαιστίνης και συμπυκνώνεται σε μια λέξη. Κατοχή.

Οι εξεγέρσεις του λαού μας, μας κάνουν πιο δυνατούς

Του Ameer Makhoul. Πηγή: electronicintifada.net 17 Ιουνίου 2011

Ο Ameer Makhoul είναι πολιτικός κρατούμενος στην φυλακή Gilboa. Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε λίγες μέρες μετά την εξέγερση της 25ης Ιανουαρίου στην Αίγυπτο.

Δεν υπάρχει ούτε ένα καθεστώς σε όλο τον κόσμο που δεν θα καταρρεύσει όταν έρθει η σωστή στιγμή. Ωστόσο, όπως μας διδάσκει η ιστορία, το καθεστώς δεν πέφτει από μόνο του. Οι αραβικές εξεγέρσεις ξεκίνησαν από το κοινωνικό κίνημα – από τον λαό- με όλες τις τάσεις και τις δυνάμεις που ζητούν την αλλαγή. Με άλλα λόγια, ξεκίνησαν από την μεγάλη πλειοψηφία του εξεγερμένου λαού.

Οι αραβικοί λαοί και οι εξεγέρσεις τους δίνουν στον κόσμο ένα νέο μάθημα ιστορίας, πώς να επαναστατεί στην σύγχρονη παγκοσμιοποιημένη εποχή μας – πως τεράστιες μάζες ανθρώπων μπορούν να κινητοποιηθούν, να μεγαλώσουν και να δυναμώσουν, αγγίζοντας ποσοστά άνευ προηγουμένου. Οι αραβικές εξεγέρσεις πάντως ακολούθησαν τον κανόνα: έγιναν σε μια στιγμή που ο καταπιεσμένος δεν αντέχει άλλο τον δυνάστη, όταν το καταπιεστικό καθεστώς δεν μπορεί να συνεχίζει να χρησιμοποιεί τα εργαλεία καταστολής του. Γιατί σε μια δικτατορία, όλα πάνε καλά μέχρι το τελευταίο τέταρτο.

Στην διάρκεια αυτών των μηνών, παρατηρούμε πως καταρρέει ένα κυρίαρχο, καταπιεστικό και τυραννικό αραβικό καθεστώς, πως ο λαός μπορεί να δημιουργήσει μια στιγμή όπου ο στρατός – όπως έγινε στην Τυνησία και την Αίγυπτο- δεν έχει άλλη επιλογή παρά να εγκαταλείψει το καθεστώς για να μην βρεθεί αντιμέτωπος με τον λαό. Ο λαός έχει γίνει ο νόμιμος άρχοντας, καταλαμβάνει θέσεις κλειδιά μέσα στο ίδιο το καθεστώς και κατακτά έναν κεντρικό ρόλο στην αγορά, στα μίντια, στις δικαστικές και θρησκευτικές αρχές.

Όσο εντείνεται η καταπίεση και η τυραννία – παράλληλα με την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της εθνικής αξιοπρέπειας – η αυξανόμενη αίσθηση εξευτελισμού μεταμορφώνεται σε μια ορμητική δύναμη που οδηγεί τους ανθρώπους εναντίον του καθεστώτος, ανατρέποντας όλους τους βασικούς του ένοικους και δημιουργώντας την στιγμή της μεταμόρφωσης.

Δύσκολα μπορούμε να πιστέψουμε πως οι εξεγέρσεις στην Τυνησία και την Αίγυπτο, οργανώθηκαν από συγκεκριμένο κόμμα. Απεναντίας μοιάζουν να είναι γεγονότα που έγιναν από μόνα τους. Ο τρόπος που χρησιμοποιήθηκε το Internet, ειδικά το twitter και το facebook, από τις νέες γενιές στην Αίγυπτο και την Τυνησία είναι ξεκάθαρος ότι ένωσε όχι μόνο το επαναστατικό πνεύμα των λαών των αναφερόμενων χωρών, αλλά όλο τον αραβικό λαό όπου κι αν βρίσκεται. Ενώ μέχρι πρόσφατα, ο αραβικός κόσμος χαρακτηριζόταν από τον κατακερματισμό σε μικρότερες χώρες, σε παρατάξεις και σέχτες, μπαίνουμε τώρα σε μια περίοδο ανοικοδόμησης του αραβικού έθνους, βασισμένη στις αρχές του πλουραλισμού και της δημοκρατίας.

Είμαι πολύ υπερήφανος να ανακοινώσω ότι θέλω να είμαι παρών σε όλες τις πλατείες ελευθερίας του αραβικού κόσμου. Δεν πρόκειται για προσωπικό σημείωμα, αλλά για συλλογικό. Κάθε ένας από εμάς επιθυμεί να είναι στις πλατείες σε όλο τον αραβικό κόσμο, ειδικά στην Midan al-Tahrir, στην Πλατεία Ελευθερίας στο Κάιρο, να μπορεί να έχει ενεργό ρόλο στον λαϊκό αραβικό αγώνα. Για μας εδώ στην Παλαιστίνη, όπου μπορούμε να παρακολουθούμε τις εξεγέρσεις μόνο μέσα από τις τηλεοράσεις και το internet, εξαιτίας των επιβεβλημένων και παράλογων εμποδίων, αυτές οι εξεγέρσεις δεν γίνονται σε ξένη γη. Αυτές οι εξεγέρσεις είναι για μας, για τον αγώνα μας και για τα αδιαμφισβήτητα δικαιώματα των Παλαιστινίων που δεν είναι διαφορετικά από όλων των Αράβων. Όχι μόνο ο αγώνας μας απέκτησε ένα νέο νόημα- επιφορτισμένο από την αραβική διάσταση που είχε μείνει στο περιθώριο τα προηγούμενα χρόνια – αλλά και ολόκληρο το αραβικό έθνος αγωνίζεται για την ελευθερία του.

Το επαναστατικό σκηνικό στον αραβικό κόσμο δεν είναι ολοκληρωμένο αν δεν μιλήσουμε για την ισραηλινή πλευρά, που έρχεται αντιμέτωπη με μια ήττα άνευ προηγουμένου. Για χρόνια, η δύναμη του Ισραήλ πήγαζε όχι μόνο από την στρατιωτική του δύναμη, αλλά και από την αδυναμία και την στασιμότητα του αραβικού κόσμου. Οι Συμφωνίες του Camp David με την Αίγυπτο και η Συμφωνία του Όσλο με την PLO, είναι μόνο μια έκφραση αυτής της αδυναμίας.

Ο διαμεσολαβητής σε αυτές τις συμφωνίες, η αμερικανική κυβέρνηση, επιθυμούσε την δημιουργία μιας νέας Μέσης Ανατολής με την βοήθεια του Ισραήλ και του καθεστώτος Μουμπάρακ, όμως η αιγυπτιακή επανάσταση ήρθε ως σωτηρία. Η κατάρρευση του αιγυπτιακού καθεστώτος και άλλων, αποτελεί σημείο καμπής στην περιοχή μας. Σε πολλές περιπτώσεις αυτά τα καθεστώτα έπαιξαν τον ρόλο του εκτελεστή και σε άλλες των παρατρεχάμενων στα σχέδια των Βόρειο-αμερικανών. Η ανικανότητα που επέδειξαν αυτά τα καθεστώτα μπροστά στην λαϊκή δύναμη, απέδειξε ότι κανένα καθεστώς που έχει χτιστεί πάνω σε ιστορική αδικία, κατοχή και εθνοκάθαρση, δεν μπορεί να αντέξει. Η δύναμη του τελευταίου καθεστώτος απαρτχάιντ και αποικιοκρατίας δεν μπορεί να ξεπεράσει την επιθυμία του παλαιστινιακού και αραβικού λαού.

Για μας τους Παλαιστίνιους, η ισορροπία δυνάμεων έχει μεταμορφωθεί από μια σύγκρουση ανάμεσα σε στρατούς, σε μια σύγκρουση ενός επιθετικού, ρατσιστικού και στρατιωτικού καθεστώτος και την επιθυμία ενός λαού. Τα νέα καθεστώτα έχουν να αντιμετωπίσουν τώρα νέες ευθύνες – αυτές που η αντεπανάσταση, με την βοήθεια της ιμπεριαλιστικής Αμερικής, θα προσπαθήσει να διαταράξει. Ωστόσο, η επανάσταση μπορεί να προφυλαχθεί από την συνειδητοποίηση του κόσμου για την δύναμη του, την κυριαρχία και την νομιμότητα που θα πάρουν την επιθυμητή μορφή διακυβέρνησης.

Ο παλαιστινιακός λαός μας, είναι σε μια διαρκή εξέγερση ενάντια στον σιωνισμό από το 1948. Δεν είχαμε ποτέ την χαρά να μην είμαστε στο επίκεντρο της προσοχής, να έχουμε μια ζωή χωρίς συγκρούσεις. Έχουμε εφαρμόσει όλες τις μορφές αντίστασης, που είναι δικαίωμα μας και υποχρέωση μας για να καταφέρουμε να πετύχουμε τα αδιαμφισβήτητα δικαιώματα μας: το δικαίωμα επιστροφής των προσφύγων, τον τερματισμό της κατοχής, την απελευθέρωση των κρατουμένων και το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης.

Στις 30 Μαρτίου, ο λαός μας μέσα στην Πράσινη Γραμμή – την γραμμή ανακωχής ανάμεσα στο Ισραήλ και την κατεχόμενη Δυτική Όχθη – γιόρτασαν την Μέρα της Γης, που από το 1967 συνεχίζει να εμπνέει τους αραβικούς λαούς και όλους τους αγωνιστές για την ελευθερία ότι η λαϊκή αντίσταση, η έκφραση της λαϊκής επιθυμίας, μπορεί να αντιμετωπίσει οποιοδήποτε καθεστώς. Οι αραβικές εξεγέρσεις μας κάνουν πιο δυνατούς καθώς βαδίζουμε στον μακρύ δρόμο προς την απελευθέρωση.

Το άνοιγμα των συνόρων της Γάζας είναι μόνο στα λόγια

Του Ramzy Baroud, πηγή:www.palestinechronicle.com 13 Ιουνίου 2011

Για τους περισσότερους Παλαιστίνιους, το να φύγουν από την Γάζα μέσω της Αιγύπτου είναι εξίσου εξοργιστικό όσο και το να μπουν. Οι περισσότεροι Παλαιστίνιοι αξιωματούχοι και δημόσιες προσωπικότητες, κυριαρχημένοι από πολιτικές και πολιτιστικές ευαισθησίες, αποφεύγουν να ασκήσουν κριτική για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι Παλαιστίνιοι στα σύνορα της Ράφα. Ωστόσο, δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις διπλωματική γλώσσα για να περιγράψεις την σχέση ανάμεσα τους απεγνωσμένους Παλαιστίνιους – ορισμένοι κυριολεκτικά να παλεύουν για την ζωή τους- και τους Αιγύπτιους αξιωματούχους, στο πέρασμα που χωρίζει την Γάζα από την Αίγυπτο.

«Μας συμπεριφέρονται σαν ζώα», μου είπε μια φίλη μου. Φοβόταν πως ο αρραβωνιαστικός της δεν θα μπορούσε να περάσει, παρόλο που τα χαρτιά του ήταν εντάξει. Έχοντας περάσει μόλις πριν λίγες μέρες τα σύνορα, δεν μπορούσα να διαφωνήσω μαζί της.

Οι New York Times έγραφαν στις 8 Ιουνίου ότι «καιρό μετά την διαφωνία ανάμεσα στην Χαμάς και την Αίγυπτο για τους περιορισμούς στο ποιος μπορεί να περάσει τα σύνορα της Ράφα, η Χαμάς είπε πως η Αίγυπτος συμφώνησε να επιτρέπει σε 550 άτομα ημερησίως να διασχίζουν το πέρασμα και να επιμηκύνει τις ώρες που θα είναι ανοιχτό».

Και το παιχνίδι συνεχίζεται.

Λίγες βδομάδες μετά την ανακοίνωση ενός Αιγύπτιου αξιωματούχος για το «μόνιμο» άνοιγμα των συνόρων - δίνοντας μια ανάσα σωτηρίας για τους παγιδευμένους Παλαιστίνιους στην αποκλεισμένη Γάζα – το πέρασμα της Ράφα άνοιξε για δυο μέρες στα τέλη Μαΐου, λειτουργώντας υπό όρους, και έκλεισε ξανά για τέσσερις μέρες. Τώρα έχει ανοίξει για άλλη μια φορά.

Όλες οι ανακοινώσεις δεν είναι τίποτα παραπάνω από λόγια. Το προηγούμενο «μόνιμο» άνοιγμα είχε τους δικούς του περιορισμούς και προϋποθέσεις, όπως είναι το φύλο, η ηλικία, ο σκοπός της επίσκεψης και πάει λέγοντας.

«Καθένας έχει το δικαίωμα να φεύγει από μια χώρα, συμπεριλαμβανομένης και της δικής του και να επιστρέφει στην χώρα του», λέει το άρθρο 13 (2) της Οικουμενικής Διακήρυξης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Αυτή η παγκόσμια αρχή εξακολουθεί να μην αφορά τους περισσότερους Παλαιστίνιους στην Γάζα.

Ήμουν από τους πρώτους Παλαιστίνιους που βρέθηκαν στην Ράφα, μετά την ανακοίνωση για το «μόνιμο» άνοιγμα της. Το λεωφορείο μας, περίμενε στην πύλη για ώρα. Παρακολουθούσα έναν πατέρα που προσπαθούσε επανειλημμένα να καθησυχάσει τον εξάχρονο γιο του, που έκλαιγε και ήταν φανερό ότι έπασχε από μια φοβερή αρρώστια των οστών. «Βγάλτε τα παιδιά έξω ή θα πεθάνουν», φώναξε ένας ηλικιωμένος επιβάτης. Η ζέστη στο λεωφορείο, σε συνδυασμό με την μυρωδιά του ιδρώτα, ήταν ανυπόφορη. Οι επιβάτες αποφάσισαν να βγουν από το λεωφορείο και να περιμένουν έξω, ενώ οι Αιγύπτιοι τους κοίταζαν με αποδοκιμασία. Το επόμενο βήμα μας, ήταν να βρούμε λίγο νερό και σκιά στην άνυδρη ζώνη που χωρίζει την Παλαιστίνη με την Αίγυπτο. Τουαλέτες δεν υπήρχαν.

Στα πρόσωπα των επιβατών έβλεπες ζωγραφισμένη την απελπισία και τον εξευτελισμό. Κανείς δεν φαινόταν να είχε διάθεση να μιλήσει για την αιγυπτιακή επανάσταση, ένα από τα αγαπημένα θέματα συζητήσεων για τους Παλαιστίνιους. Σε αυτή την ζώνη επικρατεί μια περίεργη σχέση, που πηγαίνει πολλά χρόνια πίσω – πριν η Αίγυπτος του Μουμπάρακ, αποφασίσει να κλείσει τα σύνορα το 2006, προκειμένου να βοηθήσει στην πολιτική διάλυση της Χαμάς. Στην πραγματικότητα, το ζήτημα δεν είναι το φύλο, η ηλικία ή η διοικητική μέριμνα. Όλοι οι Παλαιστίνιοι έχουν άσχημη μεταχείριση στην Ράφα και συνεχίσουν να υποφέρουν ακόμα και μετά την ανατροπή του Μουμπάρακ και της οικογένειας του και την διάλυση του διαφθαρμένου κατεστημένου ασφάλειας. Η αιγυπτιακή επανάσταση θα πρέπει να φτάσει στην Γάζα.

Όταν αφήνουν επιτέλους το λεωφορείο να περάσει, μετά από σχεδόν πέντε ώρες, οι Παλαιστίνοι όρμησαν στην πύλη, ελπίζοντας απελπισμένα να βρεθούν ανάμεσα στους τυχερούς που θα τους επιτραπεί η είσοδος. Η αγωνία των ταξιδιωτών συνήθως τους κάνει ευάλωτους στους εργαζόμενους στα σύνορα, που τους υπόσχονται να τους βοηθήσουν με αντάλλαγμα κάποιο χρηματικό ποσό. Όλα αυτά όμως είναι μάταια, μιας και η απόφαση παίρνεται από έναν και μόνο άνθρωπο, τον al-Mukhabarat, τον «μυστικό πράκτορα».

Κάποιοι στέλνονται πίσω και άλλοι επιτρέπεται να περάσουν. Όλοι είναι αναγκασμένοι να περιμένουν πολλές ώρες – ακόμα και μέρες – χωρίς σαφή εξήγηση για το τι περιμένουν ή γιατί τους στέλνουν πίσω. Το βαριά άρρωστο εξάχρονο αγόρι έχει αρπάξει την ζακέτα του μπαμπά του, που προσπαθούσε με μανία να συμπληρώσει τα απαιτούμενα έγγραφα. Και οι δύο έμοιαζαν έτοιμοι να καταρρεύσουν.

Ο Mukhabarat αποφάσισε πως τρεις φοιτητές από την Γάζα που θα πήγαιναν στα πανεπιστήμια τους στην Ρωσία, έπρεπε να γυρίσουν πίσω. Είχαν περάσει από πολλά εμπόδια για να φτάσουν ως εδώ. Οι καρδιές τους ράγισαν μόλις άκουσαν την ετυμηγορία. Διαμαρτυρήθηκα γι’ αυτούς και η απόφαση ανατράπηκε έτσι αυθαίρετα όπως πάρθηκε εξαρχής.

Εκείνοι που είναι να σταλθούν πίσω, πάνε με συνοδεία κάποιων αντιπαθητικών αξιωματούχων, στο ίδιο σημείο να περιμένουν το ίδιο παλιό λεωφορείο. Όσοι επιτρέπεται να περάσουν, διασχίζουν την έρημο του Σινά με συνοδεία του προσωπικού ασφαλείας, μέχρι το Διεθνές Αεροδρόμιο του Καΐρου για να «επιβιβαστούν» προς τον τελικό τους προορισμό. Σε όλους φέρονται σαν να είναι κοινοί εγκληματίες.

«Δεν μπορώ να βλέπω τον γιο μου να πεθαίνει στα χέρια μου», φώναξε ο πατέρας του 11χρονού Mohammed Ali Saleh. Απευθυνόταν στον αιγυπτιακό στρατό λίγες μέρες αφότου υποτίθεται πως τα σύνορα είχαν ανοίξει μόνιμα- γα δεύτερη φορά μέσα στην εβδομάδα. Αυτές οι τόσο βασικές ανάγκες, όπως η ιατρική περίθαλψη, η εκπαίδευση και η ελευθερία, είναι που κάνουν τους Παλαιστίνιους να ξανάρχονται. Ο ισραηλινός αποκλεισμός έχει σχεδόν στραγγαλίσει την Γάζα. Η Αίγυπτος είναι η μόνη τους ελπίδα. «Σας ικετεύω να ανοίξετε το πέρασμα… Εσείς, αδέρφια από την Αίγυπτο, μας έχετε εξευτελίσει για τόσο καιρό. Δεν είναι ώρα να ξαναβρούμε την αξιοπρέπεια μας;» είπε η Naziha al-Sebakhi, 63 χρονών, μία από τις πολλές απεγνωσμένες φυσιογνωμίες στην Ράφα.

Καθώς περνούν στην Αίγυπτο, κάποιοι από τους επιβάτες αισθάνονται όμορφα. Οι τρεις ρώσοι φοιτητές κι εγώ, μοιραστήκαμε ένα ταξί. Μια κασέτα της Umm Kulthum's Amal Hyati έπαιζε ξανά και ξανά. Παρόλα αυτά, οι νεαροί δεν φαίνονται να κρατάνε κακία στην Αίγυπτο. «Την αγαπώ, δεν ξέρω γιατί», είπε ο Majid λίγο πριν τον πάρει ο ύπνος, εξαντλημένος από την κούραση.

Σκέφτηκα το εξάχρονο αγόρι και τον πατέρα του. Αναρωτιέμαι αν κατάφεραν να φτάσουν στο νοσοκομείο έγκαιρα.

Ακτιβιστές από όλη την Ευρώπη συναντήθηκαν για να οργανώσουν την εκστρατεία εναντίον της Agrexco

Πηγή:mondoweiss.net 9 Ιουνίου 2011

Το περασμένο σαββατοκύριακο στο Μονπελιέ της Γαλλίας, συναντήθηκαν 100 ακτιβιστές από 9 χώρες, στο πρώτο Ευρωπαϊκό Φόρουμ ενάντια στην Agrexco. Αντιπρόσωποι από Ιταλία, Ελβετία, Βέλγιο, Ολλανδία, Ισπανία, Γερμανία και Παλαιστίνη ενώθηκαν με τους Γάλλους οργανωτές για δύο μέρες γεμάτες εργαστήρια, με σκοπό να δυναμώσουν την εκστρατεία μποϋκοτάζ ενάντια στον γίγαντα των ισραηλινών αγροτικών εξαγωγών.

Η Agrexco είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας φρέσκων προϊόντων του Ισραήλ και οι μεγαλύτερες πωλήσεις γίνονται στις ευρωπαϊκές αγορές, κάτω από την επωνυμία Carmel. Η Agrexco αποτελεί κυρίαρχο στόχο της εκστρατείας Μποϋκοτάζ, Από-επένδυση και Κυρώσεις (BDS), λόγω ότι η ισραηλινή κυβέρνηση κατέχει το 50% των μετοχών της εταιρίας και γιατί το 60-70% των φρούτων και λαχανικών της, καλλιεργούνται στους παράνομους εποικισμούς της Δυτικής Όχθης.

Η Rafeef Ziadah, εκπρόσωπος της Εθνικής Επιτροπής BDS της Παλαιστίνης (BNC), θύμισε πως η εκστρατεία ενάντια στην Agrexco περιλαμβάνει και τα τρία σκέλη του BDS: μποϋκοτάζ στα προϊόντα της Agrexco, απόσυρση επενδύσεων μέσα από την αναστολή των εμπορικών συμφωνιών και κυρώσεις μέσα από νομικές διαδικασίες. Η συνενοχή της Agrexco σε μια ευρεία κλίμακα παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που κερδίζει καλλιεργώντας σε κλεμμένο έδαφος, κλέβει νερό για την άρδευση και εκμεταλλεύεται την παιδική εργασία, δημιουργεί ευκαιρίες να απλωθεί η εκστρατεία πέρα από τα δίκτυα αλληλεγγύης με την Παλαιστίνη και να βρεθούν σύμμαχοι σε άλλα κινήματα κοινωνικής δικαιοσύνης.
Το φόρουμ επικεντρώθηκε σε δύο παράλληλα ζητήματα, με σκοπό να ξεφορτωθούν τα ευρωπαϊκά supermarket από τα προϊόντα της Agrexco: εκστρατείες μποϋκοτάζ και δικαστικές αγωγές.

Κατά την διάρκεια των εργαστηρίων, οι ακτιβιστές παρουσίασαν μια σύνοψη των εκστρατειών και των δράσεων που έχουν γίνει σε διάφορες χώρες, όπως είναι η πίεση σε αλυσίδες λιανικής πώλησης και συναντήσεις εταίρων, δράσεις σε supermarket, αποκλεισμοί αεροδρομίων και το BDS flash mob της Ιταλίας. Στο Βέλγιο, τον περασμένο Μάιο, πάνω από 400 πολίτες σε 22 πόλεις συμπλήρωσαν μια αίτηση παραπόνων και την κατέθεσαν στην αστυνομία, τονίζοντας την συνενοχή της Agrexco στις παραβιάσεις του διεθνές δικαίου. Στην Γαλλία, το νέο τερματικό της Agrexco στο λιμάνι Sète, λειτούργησε ως καταλύτης για το κίνημα, με μια μαζική διαδήλωση 1500 ανθρώπων, ένας σημαντικός αριθμός για δράση BDS! Εκστρατείες γίνονται στην Σουηδία και την Νορβηγία, που δεν μπόρεσαν να στείλουν εκπροσώπους στο φόρουμ. Στην Σουηδία, οι ακτιβιστές έδωσαν στους εθνικούς συνεταιρισμούς έναν φάκελο με δραστηριότητες της Agrexco που υποσχέθηκαν να διερευνήσουν. Στην Νορβηγία, η εκστρατεία εστιάζει τον τοπικό εισαγωγέα, ο οποίος συμβουλεύεται τους δικηγόρους του για το ζήτημα αυτό.

Ο Michael Deas, ο συντονιστής του BNC στην Ευρώπη, τόνισε την σημασία για μποϋκοτάζ στην Agrexco ως εταιρία και όχι μόνο στα προϊόντα που εξάγει από τους παράνομους ισραηλινούς εποικισμούς. Εκτός από τα προβλήματα στον εντοπισμό της προέλευσης τους – η Agrexco σε πολλές περιπτώσεις έχει βάλει λανθασμένες ετικέτες προέλευσης στα προϊόντα της ή αναμιγνύει τα προϊόντα από τους εποικισμούς με αυτά που προέρχονται από την ισραηλινή πλευρά της πράσινης γραμμής – το να αγοράζουμε προϊόντα της Agrexco σημαίνει πως στηρίζουμε μια εταιρία που κερδίζει από την κατοχή και τις πολιτικές απαρτχάιντ της ισραηλινής κυβέρνησης.

Η εμπλοκή των αγροτικών συνεταιρισμών Confédération paysanne και Via Campesina και στην γαλλική εκστρατεία, φέρνει στην πρώτη γραμμή την αλληλέγγυα καλλιέργεια και την τροφική κυριαρχία. Ο Michael Deas τόνισε επίσης τον ρόλο που έχουν και μπορούν να παίξουν οι αγροτικοί συνεταιρισμοί στην Παλαιστίνη στην εκστρατεία αυτή. Στην πραγματικότητα, οι συνεταιρισμοί αυτοί είχαν σημαντικό ρόλο στο να εκθέσουν την προπαγανδιστική θέση που είχε στήσει η Agrexco στην Γαλλία, που υποστήριζε πως το μποϋκοτάζ της εταιρίας βλάπτει τους Παλαιστίνιους αγρότες στην Γάζα.

Το νομικό εργαστήριο, με την παρουσία τριών Παλαιστινίων δικηγόρων, επικεντρώθηκε στις πιθανές δικαστικές δράσεις ενάντια της Agrexco. Ενώ πολλές χώρες- Βέλγιο, Βρετανία, Ιταλία – διερευνούν ακόμα νομικές δράσεις, η περίπτωση της Γαλλίας έχει ήδη φέρει κάποια αποτελέσματα. Εκπρόσωπος δικαστηρίου ερεύνησε τα τελωνειακά έγγραφα από τα πλοία της Agrexco και βρήκε αποδείξεις που συνιστούν απάτη. Σύμφωνα με την απόφαση Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιοσύνης το 2010, τα προϊόντα που προέρχονται από ισραηλινούς εποικισμούς δεν εμπίπτουν στην προνομιακή εμπορική τιμολόγηση, που ορίζει η συμφωνία ΕΕ-Ισραήλ. ωστόσο, βρέθηκαν χουρμάδες από την Κοιλάδα του Ιορδάνη που ανέγραφαν «Προνομιακό, ισραηλινής προέλευσης». Οι αποδείξεις για απάτη, που αποκαλύφθηκαν από δικαστικό αξιωματούχο, θα είναι ζωτικής σημασίας για τις εκστρατείες σε όλη την Ευρώπη.

Το διήμερο αυτό φόρουμ κατάφερε να ενώσει τις διάφορες εκστρατείες σε όλη την Ευρώπη με σκοπό τον συντονισμό των δράσεων μας και την ενδυνάμωση του κινήματος για μια Ευρώπη χωρίς Agrexco. Το πρώτο βήμα του νεοσυσταθέν ευρωπαϊκού δικτύου είναι η Παγκόσμια Μέρα Δράσης κατά της Agrexco, στις 26 Νοεμβρίου 2011.

Παρόλο τις εξαιρετικά χρήσιμες, αν και ιδιαίτερα τεχνικές, συζητήσεις για νομικά θέματα, εταιρικές δομές, θυγατρικές εταιρίες, εμπορικά σύμφωνα, δίκτυα διανομής κλπ, είναι σημαντικό να θυμόμαστε πως πέρα από τα δεδομένα και τους αριθμούς, πρόκειται για ανθρώπινες ζωές.

Η δημευμένη γη, το κλεμμένο νερό, οι κατεδαφίσεις σπιτιών, τα σημεία ελέγχου, καθιστούν αδύνατον για τους Παλαιστίνιους να αναπτύξουν την οικονομία τους. Ένας λογικός άνθρωπος δεν μπορεί παρά να βγάλει ένα συμπέρασμα: αυτές οι πολιτικές έχουν ως σκοπό να διώξουν τους Παλαιστίνιους από την γη τους. Και οι εταιρίες όπως η Agrexco, όχι μόνο βγάζουν κέρδος, αλλά δίνουν κι άμεσα οικονομικά κίνητρα για να διατηρηθούν η κατοχή και η πολιτική απαρτχάιντ.

Η Rafeef μίλησε για την πρώτη φορά που είδε ένα πορτοκάλι από την Γιάφα σε ένα αγγλικό supermarket. Μπορούσε να μυρίσει το γλυκό του άρωμα, αλλά δεν μπορούσε να το αγοράσει. Σκέφτηκε τον παππού της, που εκδιώχτηκε από την γη του, αλλά επέστρεψε και δούλεψε για τον νέο ιδιοκτήτη, επειδή δεν μπορούσε να την εγκαταλείψει. Και πως οι Παλαιστίνιοι δημιουργούν εικόνες στην σκέψη των προσφύγων, που τους αρνείται το δικαίωμα της επιστροφής.

Η Rafeef έκλεισε το φόρουμ με μια ανοιχτή πρόσκληση σε όλους να επισκεφτούν το σπίτι της στην Χάιφα, όταν απελευθερωθεί η Παλαιστίνη. Όταν μπορέσει να επιστρέψει.

Και η εκστρατεία μποϋκοτάζ στα προϊόντα της Carmel Agrexco προχώρησε ακόμα ένα βήμα μπροστά.

Μουράντ Αλαζανί: «Η επανάσταση στην Υεμένη και ο κίνδυνος ενός εμφυλίου»

Πηγή: Δρόμος της Αριστεράς, 11 Ιουνίου 2011

Συνέντευξη στον Πέτρο Αλ Αχμάρ

Αβέβαιη παραμένει η τύχη του καθεστώτος του Αλ Σάλεχ στην Υεμένη. Ο Αλ Σάλεχ τραυματίστηκε από θραύσματα οβίδας που εκτόξευσε η πολιτοφυλακή της φυλής των Χασίντ, η οποία προσχώρησε στη νεολαιίστικη εξέγερση, που διαρκεί τρεις μήνες τώρα και απαιτεί Αλλαγή. Με τον Αλ Σάλεχ να νοσηλεύεται στη Σ. Αραβία, τις βασικές πόλεις να μένουν πολλές ώρες χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα και τη νεολαία να διαδηλώνει ενάντια στην επιστροφή του στη χώρα, ο Μουράντ Αλαζανί έδωσε μια αποκαλυπτική συνέντευξη στο Δρόμο.

Να σημειώσουμε ότι ο Μουράντ Αλαζανί είναι αν. καθηγητής Αγγλικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Σαναά, επικεφαλής της Συμβουλευτικής Επιτροπής του Συντονιστικού Συμβουλίου της Νεανικής Επανάστασης για την Αλλαγή, συνεργάζεται με το Αγγλικό Αλ Τζαζίρα, καθώς και με αγγλόφωνες εφημερίδες της Υεμένης.

Ξεκινώντας, θα μας πείτε λίγα στοιχεία για την κατάσταση στην Υεμένη μετά την επανένωσή της, όπως και για την κληρονομιά της Λ.Δ. (Νότιας) Υεμένης.

Η ενότητα της Υεμένης το 1990 απειλούνταν συνεχώς από πολλούς κινδύνους. Ένας μεγάλος κίνδυνος εμφανίστηκε το 2006 όταν ξέσπασαν ταραχές στον Νότο. Αυτές ήταν μια φυσιολογική αντίδραση στην αθεράπευτη διαφθορά. Οι εσφαλμένες κυβερνητικές πρακτικές, μαζί με τη φτώχεια και την απουσία δικαιοσύνης, τους ώθησαν στην εξέγερση ως μέσο έκφρασης της δυσαρέσκειάς τους.

Με τη σημερινή εξέγερση πολλοί πίστεψαν ότι οι Νότιοι θα επωφεληθούν από το κενό που θα ακολουθούσε την αποπομπή του Σάλεχ, ώστε να αποσχιστεί ο Νότος. Ωστόσο, παρατηρήθηκε ότι η επανάσταση επανένωσε το λαό στο σκοπό της ανατροπής του Σάλεχ και της οικοδόμησης μιας χώρας όπου θα υπάρχει δικαιοσύνη και κράτος δικαίου. Οι Νότιοι, ωθούμενοι από αυτή την ελπίδα, εντάχτηκαν και υποστήριξαν την επανάσταση. Επέκριναν το Σάλεχ για όλα τα δεινά τους και συμμετείχαν με αποφασιστικότητα για να διώξουν αυτόν και άλλους από όλη τη χώρα.

Το Σοσιαλιστικό Κόμμα στον Νότο διακρινόταν για την έγνοια στις καθημερινές ανάγκες και δυστυχίες του απλού λαού. Ωστόσο, μια μεγάλη διαμάχη ξέσπασε με το Κόμμα του Λαϊκού Κογκρέσου, καθώς το τελευταίο πήρε περισσότερες κοινοβουλευτικές έδρες. Αυτό οδήγησε το σοσιαλιστικό κόμμα να διακηρύξει την απόσχιση, κάτι που οδήγησε σε έναν πόλεμο που κατέληξε σε θρίαμβο του Βορρά. Μεταπολεμικά, αντιμετωπίστηκε ως αιχμάλωτος, με τα περιουσιακά του στοιχεία να κατάσχονται. Η δυσπραγία του μεγάλωσε καθώς πολλοί ηγέτες του έφυγαν στο εξωτερικό και δεν επέστρεψαν, ενώ άλλοι προσχώρησαν στο κυβερνών κόμμα. Πλέον, αν και δεν έχει πολλούς υποστηρικτές, η ατζέντα του έχει υποστεί μια τροποποίηση που ταιριάζει περισσότερο στη λαϊκή κουλτούρα και πεποιθήσεις.

Το καλό πράγμα που άφησε αυτό το πολιτικό κόμμα είναι η κουλτούρα της αυστηρής εφαρμογής του νόμου, το κακό είναι το ιστορικό των αιματηρών συγκρούσεων μεταξύ των ηγετών του.

Ποια είναι τα κύρια κοινωνικά στρώματα που συμμετέχουν στην εξέγερση;

Ήταν η νέα γενιά που ξεκίνησε την επανάσταση. Κυρίως ήταν φοιτητές, σε συνεργασία με μορφωμένους ελεύθερους επαγγελματίες και ακτιβιστές που χρησιμοποιούσαν σελίδες κοινωνικής δικτύωσης. Αρχικά, μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης και ηγέτες της αντιπολίτευσης προτιμούσαν να παρακολουθούν αμέτοχοι. Αλλά καθώς η πάλη εντεινόταν, πολλοί ηγέτες φυλών αποφάσισαν να συμμετάσχουν και αργότερα τους ακολούθησαν και τα κόμματα του συνασπισμού της αντιπολίτευσης. Αυτό αποτέλεσε σημείο καμπής για την επανάσταση, αφού συνιστούσε πια πραγματική απειλή για το καθεστώς. Συνεπώς, όλος ο λαός, ασχέτως της κοινωνικής καταγωγής και του επαγγέλματος, συμμετέχει στην επανάσταση.

Αυτό που διακρίνει την επανάστασή μας είναι η απουσία ηγεσίας. Ωστόσο, η φωνή της νεολαίας είναι εντονότερη και ισχυρότερη από εκείνη άλλων κοινωνικών στρωμάτων. Η πλειοψηφία των νέων συμμετέχει ενεργά και λίγοι απ’ αυτούς παραμένουν ουδέτεροι. Είναι αυτοί που κλιμάκωσαν τις αντιδράσεις και αντιμετώπισαν τα πραγματικά πυρά του καθεστώτος προτάσσοντας τα γυμνά τους στήθη. Οι περισσότεροι μάρτυρές μας είναι από την ομάδα της νεολαίας. Αλλά πρέπει να τονιστεί ότι αυτή η νεολαία εκπροσωπεί όλες τις τάξεις της Υεμένης, όλες τις περιοχές της και τους περισσότερους πολιτικούς χώρους της χώρας. Οι νεολαίοι είναι αποφασισμένοι να τον ανατρέψουν και η οργή τους αυξάνεται όσο ο πρόεδρος αρνείται να παραιτηθεί.

Συμμετέχουν άλλες ομάδες στην εξέγερση; Ποιες οι διαφορές σας;

Αφού η νεολαία και άλλοι εργαζόμενοι εκπροσωπούν διαφορετικές πολιτικές τάσεις στην Υεμένη, υπάρχει πληθώρα ομάδων. Υπάρχουν περίπου 200 ομάδες στις πλατείες, κόμματα και οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών. Συνεργαζόμαστε όταν αποφασίζουμε τους συνολικούς σκοπούς της επανάστασης, τον τρόπο κλιμάκωσης, το χώρο της διαμαρτυρίας κ.λπ. Συνεργαζόμαστε στενά με την ομάδα των Υεμενιτών Γυναικών Δημοσιογράφων Χωρίς Αλυσίδες με την Ταουάκελ Καρμάν, μια ισχυρή ομάδα, που ηγείται των επαναστατικών γεγονότων. Ομοίως, συνεργαζόμαστε με την ομάδα «Είμαστε όλοι Χαλίντ Σάιντ», τη Συμμαχία Πολιτών για τη Νεανική Επανάσταση και το Κίνημα Δημοσιογράφων για την Αποκάλυψη της Διαφθοράς.

Μιλήστε μας για το Συντονιστικό σας Συμβούλιο, ποιες ομάδες συντονίζονται; Ποιος ο πολιτικός προσανατολισμός και οι στόχοι σας;

Είμαστε ένα ανεξάρτητο συμβούλιο - συνασπισμός πολλών κινημάτων και ομάδων, όπως οι Πρωτοπόροι μιας Νέας Εποχής, το Κίνημα Ειρηνικού Αγώνα, το Κίνημα Υεμενικής Νεολαίας κ.λπ. Πολλοί είναι ανένταχτοι, άλλοι της αντιπολίτευσης. Ενώνονται όλοι στους κύριους σκοπούς του Συμβουλίου, που είναι η ανατροπή του καθεστώτος, η συνεργασία με τα κόμματα και άλλες επαναστατικές ομάδες για την εγκαθίδρυση κράτους δικαίου με σεβασμό στα λαϊκά δικαιώματα, την ελευθερία και τη δικαιοσύνη και την αλλαγή των αξιών και της κουλτούρας που επιβλήθηκαν με τα παλιά καθεστώτα, δηλαδή, την κουλτούρα της διαφθοράς, του χρηματισμού και του νεποτισμού. Στόχος είναι η δημιουργία ενός αισθήματος πατριωτισμού και ενότητας, ελευθερίας και δικαιοσύνης. Είναι το πρώτο βήμα προς τη χειραφέτηση. Τελευταίος στόχος είναι η επαγρύπνηση στη μετα-επαναστατική περίοδο και η συνεργασία με όλες τις επαναστατικές δυνάμεις για την προστασία της επανάστασης, για την αποφυγή του σφετερισμού των κεκτημένων της.

Σε τι οφείλεται η κλιμάκωση της βίας της φυλής του Σέιχ Αλ Άχμαρ και της κυβέρνησης την τελευταία εβδομάδα;

Ο κύριος λόγος είναι η προκλητική απόρριψη από το Σάλεχ της συμφωνίας για τη μετάβαση της εξουσίας σε ένα μήνα. Τη μεθεπόμενη μέρα, βίαιες συγκρούσεις ξέσπασαν μεταξύ των υποστηρικτών του Σάλεχ και του Αλ Άχμαρ. Ο τελευταίος και τα αδέρφια του προσχώρησαν στην επανάσταση. Ο μεσαίος αδερφός, Χαμίντ, επιχειρηματίας στις Επικοινωνίες και το Εμπόριο, επέκρινε σφόδρα το Σάλεχ για το σχέδιο μετάβασης της εξουσίας στο γιο του. Οι συγκρούσεις άφησαν 120 νεκρούς και δεν υπάρχει εκεχειρία ακόμη.

Πιστεύετε το δημοκρατικό κίνημα είναι τώρα αποδυναμωμένο, αν υποθέσουμε πως τώρα έχει ένοπλη υποστήριξη;

Οι αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ των στρατευμάτων του Σάλεχ και των πολιτοφυλακών του Αλ Άχμαρ συνιστούν μια υποχώρηση των δημοκρατικών κινημάτων. Όλα τα δημοκρατικά και επαναστατικά κινήματα, συν η αντιπολίτευση, τόνιζαν τον ειρηνικό χαρακτήρα του κινήματος, καθώς η ένοπλη σύγκρουση θα οδηγούσε σε χάος και το κίνημα Αλλαγής θα έχανε την απήχησή του, όπως και έγινε.

Είναι καλό που η σύγκρουση τώρα σταματά, και η νεολαία θα την καταγγείλει ξανά, αν ξεσπάσει εκ νέου. Πιστεύουμε ότι τα βίαια μέσα είναι κατηγορηματική απόρριψη της Αλλαγής για την οποία παλεύουμε. Εν τέλει, στόχος μας δεν είναι η ανατροπή του Σάλεχ, αλλά του καθεστώτος του, και η δημιουργία κράτους δικαίου. Αν όμως η βία συνεχίσει, θα καταλήξει σε έναν φυλετισμό, αντί για κοινωνικό εκσυγχρονισμό και από μονοπρόσωπο απολυταρχισμό θα πάμε σε φυλετική θεοκρατία.

Ποιο θεωρείτε ότι είναι το μέλλον της εξέγερσης;

Προφανώς, ο πρόεδρος δεν επιθυμεί να αφήσει την εξουσία. Περισσότερο προκαλεί, παρά εισακούει όσους διαδηλώνουν εδώ και τρεις μήνες. Η επανάσταση ενάντια στην καταπίεση και την κατάχρηση εξουσίας σταδιακά αποδυναμώνεται καθώς με τις μεγάλες επιθέσεις εναντίον των πολιτοφυλακών των φυλών, τις επιθέσεις στους διαδηλωτές στην Ταΐζ και την πτώση της Ζιντζιβάρ στα χέρια ενόπλων, η Υεμένη βρίσκεται στα πρόθυρα εμφυλίου. Οι διαδηλωτές συνεχίζουν να κατακλύζουν τους δρόμους, αλλά βρίσκονται στο περιθώριο αυτών των συγκρούσεων. Συνεχίζουν να δίνουν έμφαση στον ειρηνικό χαρακτήρα του κινήματος, αν και αυτός δεν κάνει καμία διαφορά για τον πρόεδρο. Η κατάσταση του κινήματος για την Αλλαγή στην Υεμένη χαρακτηρίζεται από μια οπισθοχώρηση και μπορεί κανείς να πει ότι η Αλλαγή στην οποία προσέβλεπε ο λαός γίνεται όλο και πιο μακρινή.

Ποιος ο ρόλος του στρατού και των φυλών; Ποιος είναι ο σημαντικότερος παράγοντας; Υπάρχουν αντιθέσεις στο κυβερνητικό στρατόπεδο;

Ο στρατός έχει λιποτακτήσει. Από τη μια, υπάρχει η ρεπουμπλικανική φρουρά που θεωρείται από πολλούς ως η ισχυρότερη ένοπλη μονάδα στη χώρα και οι δυνάμεις ασφαλείας. Αυτές βρίσκονται ακόμα υπό τον προεδρικό έλεγχο. Από την άλλη, υπάρχει η πρώτη μεραρχία τεθωρακισμένων, υπό τον υποστράτηγο Αλί Μόχσιν. Αυτός ανακοίνωσε τη λιποταξία του μετά την Παρασκευή της Αξιοπρέπειας, όπου 57 άνθρωποι σκοτώθηκαν από πυρά ελεύθερων σκοπευτών. Υποσχέθηκε, μάλιστα, ως και την ανάπτυξη των στρατευμάτων του για την προστασία των άοπλων διαδηλωτών. Αλλά οι δυνάμεις υπό τον πρόεδρο είναι ισχυρότερες, σε μέγεθος, εξοπλισμό και εκπαίδευση. Ωστόσο, η λιποταξία του χαιρετίστηκε ευρέως από τους Υεμενίτες, καθώς ταυτόχρονα άνοιγε το δρόμο σε περισσότερους να συμμετέχουν στις διαμαρτυρίες, προσθέτοντας, παράλληλα, κι άλλα ρήγματα στο καθεστώς.
Οι φυλές μπήκαν στην πρωτοπορία αμέσως μετά το ξέσπασμα της εξέγερσης. Ήταν πολύ σημαντικό όταν ο Χουσέιν Αλ Άχμαρ, ηγέτης της -δεύτερης σε μέγεθος, αλλά ισχυρότερης- φυλετικής συνομοσπονδίας, εκείνης των Χασίντ, προσχώρησε στους διαμαρτυρόμενους, υποσχόμενος παροχή προστασίας έναντι των οπαδών του καθεστώτος. Είναι ο γιος του Αμπντουλάχ Αλ Άχμαρ, του πρώην ηγέτη των Χασίντ που, όντας επί μακρόν σύμμαχος του προέδρου, έχαιρε προνομίων τα οποία έδινε ο Σάλεχ για να κρατιέται στην εξουσία. Η αποσκίρτηση των φυλών σημαίνει ότι ο Σάλεχ έχασε έναν από τους πυλώνες επί των οποίων βασίζεται η εξουσία του. Οι φυλές παίζουν σημαντικό ρόλο στην πολιτική ζωή της Υεμένης.

Τι γίνεται με τα αποσχιστικά κινήματα, όπως αυτό των σιιτών Χούθι;

Οι Χούθι θα επιθυμούσαν την παλινόρθωση ενός βασιλείου, σαν αυτό που έχασαν το 1962. Θέλουν να εγκαθιδρύσουν ένα κράτος εν κράτει σαν αυτό της Χεζμπολάχ στον Λίβανο. Φωνάζουν σε κάθε ευκαιρία «θάνατος στην Αμερική, θάνατος στο Ισραήλ». Οι Χούθι και άλλα τέτοια κινήματα έχουν προσχωρήσει στο κίνημα διαμαρτυρίας. Το ίδιο έχουν κάνει και οι αποσχιστές του Νότου. Όλες αυτές οι ομάδες έχουν προσθέσει στα συνθήματά τους αυτά που καλούν σε ανατροπή του προέδρου, χωρίς να εγκαταλείπουν τα παλιά τους συνθήματα.

Τελικά, πώς θα περιγράφατε την κατάσταση σήμερα;

Η κατάσταση είναι εξαιρετικά κρίσιμη. Ο Σάλεχ πέτυχε, εν πολλοίς, να μετατρέψει τη φιλοδοξία του λαού για αλλαγή καθεστώτος σε μια κρίση μεταξύ αυτού και της αντιπολίτευσης. Με την κατάρρευση των διαπραγματεύσεων, είμαστε σε μια κατάσταση που μπορεί να εξελιχθεί σε εμφύλιο οποιαδήποτε στιγμή. Ουσιαστικά, η συμφωνία απορρίφθηκε από τη νεολαία που επέμενε να τον κατηγορεί για τα εγκλήματα που διέπραξε εναντίον των διαδηλωτών. Ωστόσο, ο πρόεδρος φαίνεται πλέον απρόθυμος να παραχωρήσει την εξουσία ή να διαπραγματευτεί με την αντιπολίτευση. Συνόδεψε, μάλιστα, την απόρριψη της υπογραφής της συμφωνίας με βίαιες επιθέσεις εναντίον των φυλετικών πολιτοφυλακών του Σαντίκ Αλ Άχμαρ, του επικεφαλής της φυλής των Χασίντ που μαζί με τα αδέρφια του προσχώρησαν στο διογκούμενο κίνημα που απαιτούσε το τέλος της 32χρονης εξουσίας του. 100 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί ώς τώρα και ο αριθμός αυτών αυξάνεται καθώς ανταλλαγές πυροβολισμών και βομβαρδισμοί ακούγονται σε διάφορες τοποθεσίες. Ταυτόχρονα, ενέτεινε τις επιθέσεις του στους διαδηλωτές στην πόλη Ταΐζ, δείχνοντας αποφασισμένος να τους εκδιώξει από την Πλατεία Ελευθερίας. Τα κατάφερε, χρησιμοποιώντας τανκς, πυροβολικό, τρακτέρ και καύσιμα για να κάψει τις σκηνές στην πλατεία. Περίπου 60 άνθρωποι σκοτώθηκαν σε αυτή τη σύγκρουση. Παράλληλα, η Ζιντζιβάρ, πόλη σε στρατηγικό σημείο στην περιοχή του Νότου Αμπιάν, αφέθηκε από αυτόν να πέσει στα χέρια ενόπλων που λέγεται πως είναι της Αλ Κάιντα - κάτι για το οποίο πολλοί είναι επιφυλακτικοί και θεωρούν πως μάλλον ήταν μια τακτική του κίνηση, ώστε να εκφοβίσει τη διεθνή κοινότητα για την Αλ Κάιντα, για να σταματήσει να του ζητά ειρηνική μετάβαση της εξουσίας.

Υπάρχουν παρεμβάσεις εξωτερικών παραγόντων; Ποιος είναι ο ρόλος της της Αλ Κάιντα;

Οι πιο ενεργοί δρώντες είναι οι χώρες του Κόλπου και οι ΗΠΑ μαζί με κάποιες ευρωπαϊκές χώρες. Το διακύβευμα των χωρών του Κόλπου και των ΗΠΑ είναι μεγάλο, από την άποψη της ασφάλειάς τους. Οι χώρες του Κόλπου έχουν 3.000 χλμ. κοινά σύνορα, ενώ οι ΗΠΑ ανησυχούν βαθιά για την Αλ Κάιντα που πιστεύεται ότι είναι ενεργή στην Υεμένη. Οι χώρες του Κόλπου επί δύο μήνες πίεζαν το Σάλεχ να υπογράψει τη συμφωνία για την οποία μεσολάβησαν, αλλά η αποτυχία των διαπραγματεύσεων ήταν μια ήττα για αυτές. Ωστόσο, γνωρίζουν πως η τρέχουσα κρίση είναι σοβαρότερη από κάθε άλλη προγενέστερη στην Υεμένη. Θέλουν να αποφύγουν τον εμφύλιο, γιατί θέτει σε κίνδυνο πολλές δικές τους σταθερές.

Η Αλ Κάιντα στην Υεμένη δεν έχει ρόλο στο κίνημα της διαμαρτυρίας, το οποίο ξέσπασε λόγω της διαφθοράς, του απολυταρχισμού και του αισθήματος απόγνωσης για τα οποία το καθεστώς του Σάλεχ δεν μπορεί να κάνει τίποτα.

Αραβική Επανάσταση, Δυτική Παρέμβαση

Πηγή:www.palestinechronicle.com 6 Ιουνίου 2011

Συνέντευξη στον Kourosh Ziabari

Πρόκειται για μια εκ βαθέων συνέντευξη με τον Deepak Tripathi για τις πρόσφατες επαναστάσεις στην Μέση Ανατολή και την Βόρεια Αφρική, τον πόλεμο στην Λιβύη και την λαϊκή εξέγερση στο Μπαχρέιν

Ο Deepak Tripathi είναι Βρετανός ιστορικός, δημοσιογράφος και ερευνητής με ειδίκευση σε θέματα της Νοτιοδυτικής Ασίας, την τρομοκρατία και την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Εργάστηκε στο BBC για 23 σχεδόν χρόνια και βρέθηκε στην Νότια Ασία ως ειδικός ανταποκριτής, στο Αφγανιστάν και την Συρία, το Νεπάλ, το Πακιστάν, την Ινδία και την Σρι Λάνκα. Ο Tripathi είναι μέλος της Ένωσης Πολιτικών Επιστημών και την Ένωσης της Κοινοπολιτείας των Δημοσιογράφων. Τα άρθρα και οι σχολιασμοί του πάνω σε διεθνή θέματα, έχουν δημοσιευθεί στο Counterpunch, Foreign Policy Journal, Al-Ahram Weekly, Z Magazine. Έχει εκδώσει αρκετά βιβλία όπως το « Πρόσφορο έδαφος: Το Αφγανιστάν και η καταγωγή της ισλαμικής τρομοκρατίας», «Ξεπερνώντας την κληρονομιά του Μπους στο Ιράκ και το Αφγανιστάν» και «Διαλεκτική για τη σύγκρουση στο Αφγανιστάν: Πως η χώρα έγινε ο παράδεισος των τρομοκρατών».

Kourosh Ziabari: Πιστεύετε πως οι αλυσιδωτές, συνεχιζόμενες επαναστάσεις στον αραβικό κόσμο είναι αποτέλεσμα των παναραβικών, εθνικιστικών συναισθημάτων των λαών της περιοχής; Πυροδοτήθηκε πράγματι από τον Μοχάμεντ Μπουαζίζι της Τυνησίας;

Deepak Tripathi: Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η ερώτηση σας. Η απάντηση είναι κάπως περίπλοκη. Φυσικά, από την Λιβύη μέχρι το Μπαχρέιν, υπάρχουν στην επιφάνεια ομοιότητες: καταπιεστικά καθεστώτα, κλειστές κοινωνίες, άρχουσες τάξεις που επιβάλλονται στις μάζες. Υπάρχει όμως στην Δύση και το σύνδρομο της Ανατολής, όπως περιέγραψε πολύ εύστοχα ο Έντουαρντ Σαΐντ στο βιβλίο του «Οριενταλισμός». Είναι η τάση να βάζουν όλους τους μουσουλμάνους και τους λαούς της Ανατολής στο ίδιο καλάθι και τους βλέπουν ως κάτι εξωτικό, αλλά κατώτερο, ανθρώπους που πρέπει να εκπαιδευτούν στους δυτικούς τρόπους και να τους εκμεταλλευτούν. Εδώ βρίσκεται το βασικό λάθος και έχει αποδειχθεί καταστροφικό.

Οι πρόσφατες εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο, δείχνουν δύο διαφορετικές τάσεις. Η μεγαλύτερη είναι εκείνη ενός λαού που εξεγείρεται ενάντια στους φίλο-αμερικανούς δικτάτορες, στην Τυνησία, την Αίγυπτο, την Υεμένη, στο Μπαχρέιν. Από την άλλη, έχουμε την Λιβύη και την Συρία, που δεν είναι φιλό-αμερικανικές. Πολλοί σε αυτές τις χώρες έχουν αγανακτήσει και δεν αντέχουν άλλο. Θέλουν να αναπνεύσουν καθαρό αέρα. Τώρα, σε έναν ιδανικό κόσμο, ο λαός της κάθε χώρας θα πρέπει να μπορεί να διαλέξει το μέλλον του χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις. Αυτό όμως δεν συμβαίνει στον πραγματικό κόσμο. Η παρέμβαση των δυτικών είναι η μεγαλύτερη αιτία για την δυσαρέσκεια που υπάρχει σε πολλές χώρες της περιοχής.

Λέγοντας αυτό, πιστεύω πως κάθε λαϊκή εξέγερση έχει τις ρίζες της στις τοπικές συνθήκες και σκοπούς. Στην Αίγυπτο, ήταν μια επανάσταση του λαού, των αντρών και των γυναικών, των νέων και των ηλικιωμένων, των μουσουλμάνων και των χριστιανών. Κατάφεραν να ανατρέψουν τον Χόσνι Μουμπάρακ και το κόμμα του, όμως το μέλλον δεν είναι καθόλου βέβαιο. Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι τους, συνεχίζουν να παρεμβαίνουν. Η Αμερική έχει σημαντική εξουσία, εξαιτίας της τεράστιας βοήθειας που δίνει κάθε χρόνο στον αιγυπτιακό στρατό. Άρα πρέπει να δούμε τι θα προκύψει στην Αίγυπτο. Η Τυνησία, που ξεκίνησε όλο αυτό, είναι το ίδιο – πως ένας λαός, για χρόνια καταπιεσμένος, μπορεί να διασφαλίσει ότι το σύστημα θα αλλάξει προς το συμφέρον τους και δεν θα αλλάξει απλά πρόσωπο; Σε άλλα μέρη επίσης, τα πράγματα είναι αβέβαια. Στο Μπαχρέιν, όπου η φιλο-αμερικανική άρχουσα οικογένεια των Σούνι αντιπροσωπεύει περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού, κατέστειλε με πολλή βία την πλειοψηφία των Σιιτών – σχεδόν τα δύο τρίτα του πληθυσμού. Στο Μπαχρέιν είναι το πετρέλαιο που κάνει τους δυτικούς να στηρίζουν με την πολιτική τους την άρχουσα τάξη. Στην Λιβύη επίσης το πετρέλαιο χαράσσει την πολιτική, όμως εκεί η Βρετανία, η Γαλλία και η Ιταλία και λιγότερο η κυβέρνηση του Ομπάμα, υποστηρίζουν τις αντι-κανταφικές δυνάμεις, γιατί ο Καντάφι είναι πολύ ανεξάρτητος, πολύ απρόβλεπτος. Στην Συρία, ο παράγοντας δεν είναι το πετρέλαιο – ίσως είναι κι ένας λόγος γιατί η αντίδραση των δυτικών έχει περιοριστεί μόνο σε καταδίκες και προειδοποιήσεις. Και ο πρόεδρος της Υεμένης είναι υποκατάστατο της Αμερικής. Η Υεμένη είναι ζωτικής σημασίας για την ασφάλεια στην Σαουδική Αραβία, ο πιο ισχυρός σύμμαχος της Αμερικής μετά το Ισραήλ και ο πιο αξιόπιστος προμηθευτής πετρελαίου.

Το δεύτερο μέρος της ερώτησης σου αφορά τον Τυνήσιο μικροπωλητή που αυτοπυρπολήθηκε, όταν τον παρενόχλησε η διεφθαρμένη αστυνομία. Ο Μπουαζίζι σίγουρα άγγιξε εκατομμύρια κόσμο σε όλη την περιοχή, γιατί μπορούσαν εύκολα να ταυτιστούν με την κακοποίηση του και τον εξευτελισμό του.

KZ: Το Μπαχρέιν έχει ένα από τα πιο μαύρα ρεκόρ στις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην περιοχή του Περσικού Κόλπου. Αποτελεί παράδοση η καταπίεση των Σιιτών, η καταδίωξη των μπλόγκερς και των δημοσιογράφων, η φυλάκιση και ο βασανισμός των πολιτικών ακτιβιστών. Όλα αυτά επιβεβαιώνουν το γεγονός ότι παρόλο που είναι στενός σύμμαχος των ΗΠΑ, το Μπαχρέιν δεν είναι μια δημοκρατική χώρα που βασίζεται στις αξίες που υποστηρίζει η Αμερική. Γιατί οι ΗΠΑ στηρίζουν ένα τόσο καταπιεστικό καθεστώς;

DT: Σίγουρα ο βασικός λόγος της αμερικανικής υποστήριξης προς το Μπαχρέιν είναι για να αντιμετωπίσει το Ιράν και αυτός ο λόγος εξηγεί τις σιωπηλές αναφορές της Ουάσιγκτον στις βιαιότητες των δυνάμεων ασφαλείας του Μπαχρέιν – ας μην ξεχνάμε πως οι περισσότεροι είναι ξένοι στρατιώτες – και προσφάτως των δυνάμεων της Σαουδικής Αραβίας που εισέβαλλαν στο Εμιράτο. Οι τακτικές που χρησιμοποιούνται στο Μπαχρέιν ενάντια στις ειρηνικές διαδηλώσεις τις τελευταίες εβδομάδες, είναι από τις χειρότερες. Πόσες χώρες υπάρχουν που η αστυνομία εισβάλλει στα νοσοκομεία και απειλεί τους γιατρούς που περιθάλπουν τους τραυματίες;

Όπως ξέρεις, το Μπαχρέιν είναι μέλος του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου, που κυριαρχεί η Σαουδική Αραβία και βρίσκεται εκεί για να εμποδίζει την εξάπλωση της επιρροής του Ιράν και των Σιιτών στην περιοχή. Επίσης το Μπαχρέιν είναι η βάση του Πέμπτου Στόλου του Ναυτικού των ΗΠΑ, πολύ σημαντική για την στρατηγική της Αμερικής στον Κόλπο και στην Μέση Ανατολή γενικότερα.

KZ: Συμφωνείτε με την στρατιωτική επέμβαση στην Λιβύη; Η στρατιωτική επιχείρηση του ΝΑΤΟ ήταν απαραίτητη για να αποτρέψει τον θάνατο αμάχων;

DT: Χωρίς αμφιβολία, το καθεστώς του Καντάφι υπήρξε καταπιεστικό τα τελευταία σαράντα χρόνια και είμαι πολύ κριτικός όσον αφορά το δικό του ρεκόρ στις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είναι όμως η Βρετανία, η Γαλλία, η Ιταλία και οι ΗΠΑ που συμπεριφέρονταν σαν ένα μεγάλο εκκρεμές: έντονα αντίθετες στον Καντάφι για δεκαετίες, μετά φίλοι με τον Καντάφι και τώρα εχθροί ξανά.

Έχω αρκετές επιφυλάξεις για την στρατιωτική επιχείρηση του ΝΑΤΟ στην Λιβύη. Η πιο σημαντική αντίρρηση μου είναι ότι το ΝΑΤΟ έχει υπερβεί την αρμοδιότητα του, όπως είχε καθοριστεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας των ΗΕ το 1973 και επιτρέπει «όλα τα αναγκαία μέτρα» για την προστασία του άμαχου πληθυσμού και των περιοχών που μένουν, εξαιρουμένων των ξένων κατοχικών δυνάμεων σε οποιαδήποτε περιοχή της Λιβύης. Νομικοί αναλυτές έχουν τονίσει πως «όλα τα αναγκαία μέτρα» σημαίνει ότι ξεκινάς με ειρηνικά μέσα να επιλύσεις κάτι που φαίνεται ότι είναι ένας εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα σε φυλές, ανάμεσα σε δυνάμεις υπέρ και κατά του Καντάφι. Από αυτή την άποψη, η Λιβύη είναι αρκετά διαφορετική από την Αίγυπτο, όπου δέκα εκατομμύρια άνθρωποι από όλες τις τάξεις της κοινωνίας επαναστάτησαν εναντίον του καθεστώτος του Μουμπάρακ. Δεύτερον, αυτή τη στιγμή τα στρατιωτικά αεροπλάνα του ΝΑΤΟ χτυπούν κυβερνητικούς στόχους, αρκετά μακριά από τις περιοχές που ελέγχει η αντιπολίτευση. Η Τρίπολη και το σύμπλεγμα που έμενε ο Καντάφι, έχει βομβαρδιστεί. Αυτό δεν προκύπτει από το Ψήφισμα του 1973 του Συμβουλίου Ασφαλείας. Η αλλαγή του καθεστώτος δεν συμπεριλαμβάνεται σε αυτό. Νομίζω πως αυτές είναι σοβαρές παραβιάσεις της εξουσίας των ΗΕ. Τρίτον, η αεροπορία του ΝΑΤΟ επιχειρεί σαν να ανήκει στις αντικαθεστωτικές δυνάμεις: Βρετανοί, Γάλλοι και Ιταλοί «σύμβουλοι» έχουν διοριστεί στην Λιβύη και συζητάνε να στείλουν και στρατεύματα. Διαλέγουν πλευρά και δεν έχει καμία σχέση με την προστασία αμάχων. Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι τώρα έχουμε επιβεβαιωμένες αναφορές που λένε ότι αερομαχητικά του ΝΑΤΟ βομβαρδίζουν και σκοτώνουν ανθρώπους που είναι στην ίδια πλευρά, το αντικαθεστωτικό. Παράπλευρες ζημιές είναι ο δυτικός ευφημισμός. Τέταρτον, και αυτό είναι πολύ σημαντικό, η Δύση είναι εξαιρετικά επιλεκτική στο να διαλέξει μια χώρα πλούσια σε πετρέλαιο και να επιχειρήσει στρατιωτικά, ενώ οι φίλοι της το Μπαχρέιν και η Υεμένη, καταπιέζουν τους λαούς τους με την ευλογίες της. Φοβάμαι πως ο πόλεμος στην Λιβύη, δεν θα τελειώσει σύντομα.

KZ: Πολλοί πολιτικοί σχολιαστές πιστεύουν πως όποιος αναλάβει την εξουσία στην Αίγυπτο, με το νέο σύνταγμα και τον σχηματισμό νέας κυβέρνησης, θα είναι λιγότερο φιλικός προς το Ισραήλ από ότι ήταν το καθεστώς Μουμπάρακ. Συμφωνείτε με αυτή την άποψη;

DT: Το κλίμα στην Μέση Ανατολή, μετά την αιγυπτιακή επανάσταση, έχει αλλάξει δραματικά. Οι επιδράσεις της περνούν τα σύνορα της Αιγύπτου και θα είναι μακρόχρονες. Ο λαός της Αιγύπτου αλλά και πέρα από αυτόν , θέλουν δημοκρατία, ανθρώπινα δικαιώματα και αξιοπρέπεια, δεν πρόκειται όμως να στηρίξουν τυφλά τις αμερικάνικες πολιτικές. Θα υπάρξουν πιέσεις όλων των ειδών, προειδοποιήσεις, απειλές προς τον αιγυπτιακό στρατό από την Δύση που θέλει να ελέγξει έμμεσα τους λαούς στην περιοχή. Ελπίζω να μην υποκύψει ο στρατός σε αυτές τις αμερικανό-ισραηλινές τακτικές. Πιστεύω πως η «νέα Αίγυπτος»- αν της επιτρέψουν να επιλέξει μόνη της τον δρόμο που θα ακολουθήσει – θα οδηγήσει σε ένα νέο κλίμα, που θα σημαίνει καλύτερες σχέσεις με το Ιράν, την Παλαιστίνη και αποτελέσει μια θετική δύναμη συνολικά.

KZ: Απατώντας σε ερώτηση σχετικά με τις πρόσφατες επιδρομές στην Λιβύη, ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Τζέι Κάρνει είπε πως δεν είναι πολιτική των ΗΠΑ να επιφέρει αλλαγή καθεστώτος στην Λιβύη. Γιατί οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι τους δεν θέλουν να αλλάξουν το καθεστώς του Καντάφι, ενώ έκαναν το ίδιο στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν;

DT: Με έχει απασχολήσει η έλλειψη συνοχής στην δυτική πολιτική και οι πραγματικοί λόγοι που κρύβονται στις πράξεις της Δύσης και των συμμάχων της, δεν έχουν καμία σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Οι πράξεις τους βασίζονται σε διαφορετικά στάνταρς, ανάλογα τι τους βολεύει. Δεν αφορούν καθόλου την δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Δες την κυριαρχία του τρόμου και των βασανιστηρίων κάτω από «τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», που ξεκίνησε ο Πρόεδρος Τζορτζ Μπους και συνεχίζει ο Ομπάμα στο Αφγανιστάν, Πακιστάν και αλλού.

KZ: Θα επιτρέψουν οι ΗΠΑ, μιας και είναι ο πιο στρατηγικός σύμμαχος της Σαουδικής Αραβίας, να εφαρμοστούν κοινωνικό-πολιτικές μεταρρυθμίσεις στην δομή της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας; Οι σποραδικές κινήσεις του λαού θα έχουν κάποιο αποτέλεσμα;

DT: Η Σαουδική Αραβία είναι μια κλειστή κοινωνία, με κάποιο τρόπο όπως ήταν η Σοβιετική Ένωση πριν το 1985, όταν ο Γκορμπατσόφ έγινε Γενικός Γραμματέας του Σοβιετικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Χρειάστηκαν μόνο έξι χρόνια για να καταρρεύσει το σοβιετικό κράτος και να ανοίξει το ΕΣΣΔ. Σε αυτές τις κοινωνίες, η επικοινωνία και η ελεύθερη μετακίνηση είναι πολύ δύσκολες, αν όχι αδύνατες για τους απλούς πολίτες. Τα νέα των εξεγέρσεων δεν φτάνουν άμεσα στον κόσμο. Ξέρουμε πως οι πολίτες στην Σαουδική Αραβία πράγματι βρίσκουν τρόπους να εκφράσουν την εναντίωση τους, αλλά τους αντιμετωπίζουν με απίστευτη βία. Θυμήσου, οι δυνάμεις ασφαλείας εκεί είναι από τις πιο καλά εξοπλισμένες στην Μέση Ανατολή και τις προμηθεύει η Αμερική. Χρησιμοποιούν αυτά τα μέτρα για να εκβιάζουν τον λαό τους. Παρ’ όλα αυτά, η κοινωνική δυσαρέσκεια βράζει κάτω από την επιφάνεια. Το να μην ανοίξει η κοινωνία της Σαουδικής Αραβίας και το να μην δοθούν στον λαό τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, θα έχει φοβερές συνέπειες.

KZ: Συμφωνείτε με την άποψη ότι οι επαναστάσεις στην Μέση Ανατολή, ειδικά οι λαϊκές εξεγέρσεις στο Μπαχρέιν, την Υεμένη, την Ιορδανία και την Αίγυπτο, είναι προς το συμφέρον του Ιράν; Η αποσταθεροποίηση των φιλο-αμερικανικών αραβικών καθεστώτων στην περιοχή, θα δυναμώσει το Ιράν πολιτικά, στρατηγικά;

DT: Σύμφωνα με το Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης, επανάσταση με την πολιτική έννοια είναι «η βίαιη ανατροπή μιας κυβέρνησης ή ενός κοινωνικού συμβολαίου υπέρ ενός νέου συστήματος». Εξέγερση είναι « η πράξη αντίστασης ή επανάστασης» που θα έχει αυτό το αποτέλεσμα. Είναι σημαντικό να μην μπερδεύουμε αυτές τις δύο έννοιες. Στα τέλη του 20ου αιώνα, αυτό που έγινε στο Ιράν το 1979, ήταν μια επανάσταση και το 1989-1991 υπήρξαν επαναστάσεις σε αυτό που ονομάζουμε σοβιετικό μπλοκ. Τον νέο αιώνα, τους τελευταίους μήνες, η Αίγυπτος βίωσε μια επανάσταση, με την έννοια ότι ένας δικτάτορας και το κόμμα του που είχαν το μονοπώλιο στην εξουσία, έπεσαν. Τι θα το αντικαταστήσει, δεν είναι ακόμα βέβαιο. Θα πρέπει να περιμένουμε τουλάχιστον τις εκλογές.

Το Μπαχρέιν, η Υεμένη, η Ιορδανία, η Συρία, ίσως και η Λιβύη, βιώνουν εξεγέρσεις με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Πως θα τελειώσει σε κάθε περίπτωση – πρέπει να περιμένουμε για να το δούμε. Όσο για το τώρα, οι κυβερνητικές δομές σε αυτές τις χώρες, τρέμουν. Ίσως καταρρεύσουν, όμως τώρα είναι ακόμα στην θέση τους. Εξίσου σημαντικό είναι να δούμε και τι επίδραση θα έχουν όλα αυτά στον παλαιστινιακό αγώνα.

Σε ένα πιο ευρύ γεωπολιτικό πλαίσιο, αυτά τα γεγονότα δείχνουν ότι οι ΗΠΑ χάνουν την επιρροή τους στην περιοχή. Στην πραγματικότητα, η Αμερική έχει αρχίσει να χάνει την εξουσία της εδώ και κάποια χρόνια. Ίσως σε κάποιον που δεν μπορεί να δει πέρα από το προφανές, η στρατιωτική κατοχή του Ιράκ και του Αφγανιστάν και η μιλιταριστική πολιτική των ΗΠΑ να δημιουργούν την αντίθετη εικόνα

Αν κάθε λαός μπορεί να αποφασίσει πως θα πρέπει να λειτουργεί η χώρα του, θα ήταν πολύ καλό. Η ιδέα πως μια μεγάλη δύναμη, που βρίσκεται πολύ μακριά, μπορεί να υπαγορεύει στους άλλους τι να κάνουν, είναι για μένα μη αποδεκτή. Και δεν βλέπω τα γεγονότα στην Δυτική Ασία σαν νίκη της μιας ή της άλλης χώρας. Το ρεύμα της ιστορία κινείται προς την δική του αναπόφευκτη κατεύθυνση: τα λαϊκά κινήματα δημιουργούν τεράστια κύματα και συμβάλουν στην πορεία της. Το τι τελικά θα βγει, δεν είναι ακόμα ξεκάθαρο. Ο αγώνας πρέπει να συνεχιστεί.

KZ: Ποιες θα είναι οι επιπτώσεις των επαναστάσεων στην Μέση Ανατολή για το Ισραήλ; Θα έχει προβλήματα με την αλλαγή στην αιγυπτιακή κυβέρνηση και με τις δομικές πολιτικές μεταρρυθμίσεις που θα γίνουν στην Ιορδανία;

DT: Έχω αναφερθεί σε αυτά τα θέματα σε προηγούμενες απαντήσεις μου. Θα τα συνοψίσω εδώ. Αυτό που γίνεται τώρα στην Μέση Ανατολή, θα περιορίσει την αυθαίρετη συμπεριφορά του Ισραήλ. Η ανατροπή του καθεστώτος στην Αίγυπτο, αποτελεί μια τεράστια υπαναχώρηση για το Ισραήλ, γιατί ειλικρινά ο Μπουμπάρακ λειτουργούσε σαν υποκατάστατο των Αμερικανών και του Ισραήλ, προκείμενου να συνεχιστεί η κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών και να διευρυνθούν τα συμφέροντα της δυτικής πολιτικής στην Μέση Ανατολή. Στην Ιορδανία, όπως και αλλού, οι αλλαγές μοιάζουν αναπόφευκτες, αν και διστάζω να προβλέψω ποια μορφή θα πάρουν. Πιστεύω πως δεν είναι έξυπνο να υποτιμάς την ικανότητα των δυνατών παιχτών για χειραγώγηση και εξαπάτηση. Από μια άποψη, η Δύση έμαθε το μάθημα της πολύ γρήγορα στην Αίγυπτο, όπου άργησε να αντιδράσει στις αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις. Τελικά εγκατέλειψε τον Μουμπάρακ μόλις κατάλαβε ότι θα έφερνε μεγάλη ευθύνη και διάλεξε την Λιβύη και την Συρία για να δείξει τα φίλο-δημοκρατικά διαπιστευτήρια της. Η Δύση, με πρόσχημα το ΝΑΤΟ, μετατράπηκε σε φίλο-δημοκρατική με το να πάρει την πλευρά των αντί-κανταφικών δυνάμεων στην Λιβύη και με το να εναντιωθεί στον Μπασάρ Αλ Ασάντ στην Συρία. Αυτό όμως είναι που κάνει την δυτική πολιτική στο Μπαχρέιν, την Σαουδική Αραβία και την Υεμένη να φαίνεται περισσότερο ασυνεπής, αν όχι υποκριτική.