Η εργατική και η αγροτική τάξη στη Μέση Ανατολή: από τον οικονομικό εθνικισμό στο νεοφιλελευθερισμό

Πηγή: Middle East Report, No. 210, Reform or Reaction? Dilemmas of Economic Developmentin the Middle East (Spring, 1999), pp. 18-22

Του Joel Beinin, καθηγητή στο Stanford University

Από τις αρχές της δεκαετίας του 70, η εργατική και η αγροτική τάξη της Μέσης Ανατολής έχουν κοινωνικά αποκτήσει νέο περιεχόμενο ενώ η πολιτική τους έκφραση έχει αναδιαμορφωθεί. Αυτές οι εξελίξεις σχετίζονται με μια μετάβαση από τον οικονομικό εθνικισμό, από την κρατικά ωθούμενη βιομηχανική ανάπτυξη και τις λαϊκιστικές πολιτικές έναντι της ενσωμάτωσης στην παγκόσμια οικονομία, στην ενθάρρυνση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και την αναδιανομή του εθνικού εισοδήματος προς τα πάνω. Ο χρόνος, το κίνητρο, το εύρος και οι οικονομικές και πολιτικές συνέπειες αυτής της μετάβασης δεν ήταν ίδιοι, αλλά μια γενική τάση σε όλη την περιοχή φαίνεται πως υπάρχει.

Η Τουρκία και η Αίγυπτος ήταν οι πρωτοπόρες στην στρατηγική στη δημιουργία βιομηχανίας που θα υποκαθιστούσε τις εισαγωγές, κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας καπιταλιστικής ύφεσης της δεκαετίας του 1930. Μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, περιεκτικότερες εκδοχές της κρατικά καθοδηγούμενης ανάπτυξης, συχνά συνοδευόμενης από το λαϊκιστικό εθνικισμό και τον αντιϊμπεριαλισμό, υιοθετήθηκαν στο Ιράν, την Τουρκία, την Αίγυπτο, τη Συρία, το Ιράκ, την Τυνησία και την Αλγερία. Ακόμα και χώρες που απέρριψαν τέτοιο προσανατολισμό, όπως η Ιορδανία και το Μαρόκο, ανέπτυξαν διευρυμένους δημόσιους τομείς. Οι πιο χαρακτηριστικές εκφράσεις του μεταπολεμικού αυτού ριζοσπαστικού οικονομικού εθνικισμού ήταν η εθνικοποίηση από τον Μοχάμεντ Μοσαντέκ της Αγγλοϊρανικής Πετρελαϊκής Εταιρίας το 1951 και η εθνικοποίηση από την Αίγυπτο της Εταιρίας της Διώρυγας του Σουέζ το 1956.

Η κρατικά καθοδηγούμενη ανάπτυξη και η εκβιομηχάνιση για υποκατάσταση των εισαγωγών ήταν καθοριστικά στοιχεία των κοινωνικών πολιτικών που προώθησαν οι Γκαμάλ Αμπντ Αλ Νάσερ στην Αίγυπτο, το Μπάαθ στη Συρία και το Ιράκ και το Αλγερινό Εθνικοαπελευθερωτικό Μέτωπο (FLN) από τη δεκαετία του 1950 ως εκείνη του 1970. Τα πολιτικά και οικονομικά προγράμματα εκείνων των αυταρχικών λαϊκιστικών καθεστώτων χαρακτηρίστηκαν «Αραβικός εθνικισμός» και «Αραβικός σοσιαλισμός» αντίστοιχα. Ακόμα και ο Χαμπίμπ Μπουργκίμπα, που διακρινόταν για τις πραγματιστικές φιλοδυτικές του απόψεις, μιλούσε για ένα «σοσιαλιστικό πείραμα» στην Τυνησία κατά τη δεκαετία του 1960, έστω και με έναν αντεργατικό, φιλεργοδοτικό και φιλοτσιφλικάδικό προσανατολισμό. Στο Λίβανο και την Ιορδανία- καθεστώτα που ήταν ευθυγραμμισμένα με τις ΗΠΑ κατά τον Ψυχρό Πόλεμο και απέρριπταν τη λαϊκιστική, κρατικά καθοδηγούμενη ανάπτυξη- ο Νασερισμός και ο Μπααθισμός έγιναν οι κύριες μορφές αντιπολιτευτικών πολιτικών στις δεκαετίες του 1950 και του 60.

Τα πολιτικά ρεύματα στην Τουρκία διακρίνονται από εκείνα των αραβικών χωρών, αλλά ακολούθησαν μια συγκρίσιμη πορεία οικονομικής ανάπτυξης, ειδικά κατά τη δεκαετία του 60. Το Δημοκρατικό Κόμμα, ευρισκόμενο στην εξουσία από το 1950 ως το 1960, ήταν αφοσιωμένο στην αγροτική του βάση, τις ελεύθερες αγορές και το ΝΑΤΟ. Είχε υποσχεθεί να μετατρέψει την Τουρκία σε μια «μικρή Αμερική». Αυτές οι πολιτικές ήταν επιτυχημένες στην αρχή της δεκαετίας του 50, όταν το ξέσπασμα του Κορεατικού Πολέμου και η επιδοτούμενη εξαγωγή αγροτικών προϊόντων ώθησαν την οικονομία. Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας αυτής, το ξένο συνάλλαγμα μειώθηκε και η οικονομία υπόφερε. Ένα πραξικόπημα από νέους αξιωματικούς του στρατού το 1960 επανέφερε την βιομηχανικά προσανατολισμένη και κρατικά καθοδηγούμενη ανάπτυξη και τον οικονομικό σχεδιασμό.

Το Σύνταγμα του 1961 προστάτευε το δικαίωμα των εργατών στην απεργία και αναγνώριζε τη συλλογική διαπραγμάτευση για πρώτη φορά. Το νέο καθεστώς ενθάρρυνε εργασία και κεφάλαιο να συνυπάρχουν.

Τα αυταρχικά λαϊκιστικά Αραβικά καθεστώτα, όπως και η τουρκική κυβέρνηση μετά το πραξικόπημα του 1960, αναγνώριζαν τους εργάτες και τους αγρότες ως κεντρικά στοιχεία του έθνους. Ο Γκαμάλ Αμπντ Αλ Νάσερ συχνά μιλούσε για μια συμμαχία αποτελούμενη από το στρατό, τους εργάτες, τους αγρότες και τους «εθνικούς» καπιταλιστές. Αποχρώσεις μιας τέτοιας διατύπωσης ήταν συχνές εκείνη την εποχή (1). Αυτά τα καθεστώτα διακήρυτταν ότι ο στόχος της εθνικής οικονομικής συγκρότησης βελτίωνε το βιοτικό επίπεδο των εργαζόμενων μαζών, ειδικά των αγροτών και των κοινοτήτων της επαρχίας που συνιστούσαν περίπου το 75% του πληθυσμού της Αιγύπτου και το 80% της Τουρκίας τη δεκαετία του 60. Έτσι, το πραξικόπημα των Ελεύθερων Αξιωματικών στις 23/7/1952 στην Αίγυπτο έλαβε λαϊκή νομιμοποίηση με τις αγροτικές μεταρρυθμίσεις που υιοθετήθηκαν λιγότερο από 2 μήνες μετά την κατάργηση της μοναρχίας και που στόχευαν τους «φεουδάρχες» μεγάλους κτηματίες που θεωρούνταν εμπόδιο στην οικονομική ανάπτυξη και πολιτικοί σύμμαχοι του ιμπεριαλισμού. Παρόμοιες αγροτικές μεταρρυθμίσεις πραγματοποιήθηκαν στη Συρία, το Ιράκ και την Αλγερία.

Οι βιομηχανικοί εργάτες, οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι υπάλληλοι στις υπηρεσίες στον εξαιρετικά διευρυμένο δημόσιο τομέα ευνοούνταν από την κρατικά καθοδηγούμενη ανάπτυξη συνήθως περισσότερο ακόμα και από τους εργάτες, εξαιτίας της πολιτικής της υποκατάστασης εισαγωγών. Οι εργάτες ενθαρρύνονταν να μπουν στα συνδικάτα και τις πανεθνικές εργατικές ομοσπονδίες που συνδέονταν με το κυβερνών κόμμα και το κράτος. Σε αντάλλαγμα αυτής της κορπορατιστικής ένταξης των συνδικαλιστικών συνομοσπονδιών στον κρατικό μηχανισμό, τα μέλη τους λάμβαναν εργασιακή ασφάλεια, υψηλότερους μισθούς, λιγότερες εργάσιμες ώρες, σύστημα υγείας, ασφάλιση σε περίπτωση ανεργίας, συντάξεις και πρόσβαση σε καταναλωτικούς συνεταιρισμούς.

Η επίσημη αναγνώριση της εθνικής σημασίας του «λαού», των «δουλευτάδων», ή των «λαϊκών τάξεων» συγχώνευσε τη δημόσια πολιτική συζήτηση με το λεξιλόγιο περί τάξεων, εκμετάλλευσης και ιμπεριαλισμού που συναγόταν από το Μαρξισμό. Τα κομμουνιστικά κόμματα, συχνά συμμαχούσαν με τα αυταρχικά λαϊκιστικά καθεστώτα λόγω του αντιϊμπεριαλιστικού τους εθνικισμού και των Αδέσμευτων ή φιλοσοβιετικών πολιτικών κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Μαρξιστές και άλλοι αριστερίζοντες διανοούμενοι ενθαρρύνονταν να μελετούν την ιστορία και την κοινωνιολογία των εργατών και των αγροτών (2). Διηγήματα και ταινίες που παρουσίαζαν τους εργάτες και τους αγρότες ως τους πιο άξιους πολίτες του έθνους έχαιραν επίσημης έγκρισης και λαϊκής αποδοχής (3). Αλλά επίσης, οι κομμουνιστές βίαια καταστέλλονταν από την ιδιοτροπία των καθεστώτων.

Όπως άλλες παρόμοιες ιδεολογίες στην Αφρική και τη Λατινική Αμερική, ο Νασερισμός, ο Μπααθισμός και άλλες αποχρώσεις του μεσανατολικού λαϊκιστικού απολυταρχισμού απέρριπταν την ιδέα περί ταξικής πάλης. Όταν οι συλλογικές δράσεις εργατών και αγροτών ξεπερνούσαν τα επιτρεπτά όρια και αμφισβητούσαν το καθεστώς, συντρίβονταν. Στην Αίγυπτο, η πρώτη κίνηση των Ελεύθερων Αξιωματικών στον τομέα της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής ήταν η καταστολή των κλωστοϋφαντουργών στο Καφρ Αντ Ντάουαρ τον Αύγουστο του 1952 και ο απαγχονισμός δύο ηγετών της. Στην Αλγερία, η Γενική Ένωση Αλγερινών Εργαζομένων ενθάρρυνε τους εργάτες να καταλάβουν τα κτήματα και τις επιχειρήσεις των αποχωρήσαντων αποίκων και να τα διοικήσουν ως κοοπερατίβες. Το FLN αρχικά υιοθέτησε αυτή την πρωτοβουλία αλλά σύντομα απαγόρεψε το πείραμα στην αυτοδιαχείριση, κινούμενο προς τη δημιουργία επιχειρήσεων συγκεντρωτικής κρατικής ιδιοκτησίας.

Παρά τη ρητορική των καθεστώτων, οι φτωχοί αγρότες και οι ανοργάνωτοι εργάτες σε μικρού μεγέθους επιχειρήσεις δεν ήταν οι κυρίως ευνοούμενοι των πολιτικών του αραβικού σοσιαλισμού. Οι μεσαίοι αγρότες συχνά ήταν οι κύριοι επωφελούμενοι των αγροτικών μεταρρυθμίσεων στην Αίγυπτο, τη Συρία, το Ιράκ και την Αλγερία τη δεκαετία του 60 και στις αρχές εκείνης του 70, και οι αρμόδιες για τις αγροτικές μεταρρυθμίσεις γραφειοκρατίες βάθαιναν τον κρατικό παρεμβατισμό στην επαρχιακή ζωή αντί να ενισχύουν τους φτωχούς αγρότες. Παρότι υπήρξε σημαντική αναδιανομή και τσακίστηκε η πολιτική κυριαρχία της ελίτ των μεγαλοκτηματιών, πολλές οικογένειες από τους τελευταίους κατάφεραν να διατηρήσουν τουλάχιστον τμήμα του πλούτου τους και της επιρροής τους (4).

Τα μεσαία στρώματα της πόλης και ένα ανώτερο στρώμα της εργατικής τάξης επωφελήθηκαν δυσανάλογα από την επέκταση των δημοσίων και κρατικών τομέων και της αυξημένης δαπάνης για Παιδεία και άλλες κοινωνικές υπηρεσίες (5). Κατώτερα τμήματα του πληθυσμού επωφελήθηκαν από τις τελευταίες, και η νομιμοποίηση των εθνικιστικών καθεστώτων εξαρτώνταν από την βελτίωση του βιοτικού επιπέδου τους. Σε αντάλλαγμα, ανέχονταν σημαντικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τη μη δημοκρατική εξουσία. Ακόμα και όταν φάνηκαν τα όρια της εκβιομηχάνισης που υποκαθιστούσε τις εισαγωγές, με στασιμότητα ή και πτώση του βιοτικού επιπέδου των εργατών και των αγροτών, στην πολιτική συζήτηση κυριαρχούσε η αναγκαιότητα αναγνώρισης της ύπαρξής τους και των συμφερόντων τους.

Η Τυνησία ήταν η πρώτη χώρα που απομακρύνθηκε από την κρατικά καθοδηγούμενη ανάπτυξη, μια στροφή που συμβολιζόταν από την καθαίρεση του ’χμαντ Μπεν Σαλάχ, σοσιαλιστή και πρώην Γενικού Γραμματέα της Τυνησιακής Γενικής Ένωσης Εργασίας, από τη θέση του Υπουργού Οικονομίας το 1969. Η Αίγυπτος άρχισε να απαγκιστρώνεται από τον αραβικό σοσιαλισμό, πριν μάλιστα από το θάνατο του Γκαμάλ Αμπντ Αλ Νάσερ. Αλλά η ιδεολογική ανάπτυξη αυτού του νέου προσανατολισμού ξεκίνησε μόλις το 1974(6).

Το στρατιωτικό πραξικόπημα στην Τουρκία το 1980 έφερε στην εξουσία ένα καθεστώς αφοσιωμένο στις νεοφιλελεύθερες οικονομικές πολιτικές.Ο πλούτος από το πετρέλαιο διευκόλυνε την Αλγερία να αποφύγει τις αντιθέσεις της κρατικά καθοδηγούμενης ανάπτυξης και να προσπαθήσει να τις διαχειριστεί με τους δικούς της όρους κατά το τέλος της δεκαετίας.

Οι ιδιαιτερότητες κάθε περίπτωσης δείχνουν πως οι ερμηνείες για την εγκατάλειψη αυτών των κρατικιστικών πολιτικών στη Μέση Ανατολή, είτε εκείνες που την αποδίδουν σε μια αιτία, όπως η θεωρία του Guillermo ODonnell περί οικονομικών αλλαγών που σχετίζονται με τη μετάβαση από το λαϊκιστικό στο γραφειοκρατικό απολυταρχισμό, είτε εκείνες που την εξηγούν με «παγκόσμιους όρους», όπως ερμηνείες που τονίζουν τις πιέσεις των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας κατά την άνοδο των Ρήγκαν-Θάτσερ και των προσπαθειών τους να καταστείλουν τον οικονομικό εθνικισμό(8), ή την παντοδυναμία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας (9), πρέπει να προσαρμόζονται, ανάλογα τις ιδιαιτερότητες κάθε περίπτωσης.

Παρότι αυτές οι γενικές εξηγήσεις είναι μερικώς έγκυρες, οι αντιπαλότητες εντός των κυβερνητικών κομμάτων, ο κοινωνικός συσχετισμός δυνάμεων, και οι συλλογικές δράσεις εργατών και άλλων επηρέασαν το χρόνο διεξαγωγής και το χαρακτήρα αυτών των μεταβάσεων.

Επιπροσθέτως, η επίδραση των παγκοσμίων οικονομικών αλλαγών και των αλλαγών στην τοπική κοινωνική και πολιτική εξουσία επισκιαζόταν από τις εξελίξεις στην περιοχή της Μέσης Ανατολής συνολικά. Το πολιτικό κύρος της κρατικά καθοδηγούμενης ανάπτυξης και της εκβιομηχάνισης για υποκατάσταση εισαγωγών μειώθηκε δραματικά από τη μεγάλη ήττα των Αράβων τον Ιούνη του 1967. Αυτή η πανωλεθρία απέδειξε ότι ο αραβικός εθνικισμός και ο αραβικός σοσιαλισμός είχαν αποτύχει να πετύχουν έναν επαναστατικό μετασχηματισμό των αραβικών κοινωνιών, οι οποίες ήταν ακόμα πιο αδύναμες έναντι του Ισραήλ σε σχέση με το 1948. Η ήττα του 1967 επηρέασε την Αίγυπτο αμεσότερα και ενίσχυσε εκείνους που συνηγορούσαν υπέρ μιας αναθεώρησης της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής.

Η ήττα του Νασερισμού και του Μπααθισμού, η καταστολή των κομμουνιστών και της νέας αριστεράς, η επίσημη ενθάρρυνση του πολιτικού Ισλάμ, το οποίο συχνά υποστηριζόταν από εμπορικά και χρηματιστικά συμφέροντα που συνδέονταν με τη Σαουδική Αραβία ή άλλες χώρες του Κόλπου (π.χ., Ισλαμική Τράπεζα Φαϊζάλ), ανάπλασαν την πολιτική, πολιτιστική και οικονομική μορφή της Μέσης Ανατολής.

Η εξάλειψη της κρατικά καθοδηγούμενης ανάπτυξης στη Μέση Ανατολή οριστικοποιήθηκε από τα αποτελέσματα του σύντομου και τρωτού Αραβικού πετρελαϊκού εμπάργκο που ακολούθησε τον πόλεμο του 1973 και το τέλος του μεγάλου κύματος της μεταπολεμικής καπιταλιστικής ανάπτυξης που ρυθμιζόταν από θεσμούς που ιδρύθηκαν από τη Συνδιάσκεψη του Μπρέτον Γουντς: το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, τη Διεθνή Τράπεζα για την Ανοικοδόμηση και την Ανάπτυξη (τώρα Παγκόσμια Τράπεζα) και τη Γενική Συμφωνία για τους Δασμούς και το Εμπόριο (GATT). Το σύστημα του Μπρέτον Γουντς ήταν μια διεθνής έκφραση Φορντισμού- Κεϋνσιανισμού: ένα καθεστώς μαζικής παραγωγής, μαζικής κατανάλωσης και κοινοβουλευτικής δημοκρατίας στις μητροπολιτικές καπιταλιστικές χώρες (10). Η επιτυχία του βασιζόταν στην πρωτοκαθεδρία της οικονομίας των ΗΠΑ, του δολαρίου των ΗΠΑ και της στρατιωτικής ισχύος των ΗΠΑ.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές εκείνης του 70, το σύστημα του Μπρέτον Γουντς άρχισε να καταρρέει. Η Ιαπωνία και η Ευρώπη ανέκαμψαν ως οικονομικές δυνάμεις. Η απόπειρα των ΗΠΑ να χρηματοδοτήσουν τα κοινωνικά προγράμματα «Μεγάλης Κοινωνίας» ενώ πολεμούσαν στο Βιετνάμ, μείωσε τη σχετική ισχύ της οικονομίας των ΗΠΑ, κάτι που συμβολίστηκε με την αποσύνδεση του δολαρίου από το χρυσό το 1972. Οι υφέσεις το 1974-5 και το 1980-82 οφείλονταν κυρίως σε εσωτερικούς παράγοντες στις χώρες του ΟΟΣΑ: ανεπαρκείς επενδύσεις κεφαλαίου, συνοδευόμενες από τις μονεταριστικές πολιτικές Ρήγκαν-Θάτσερ που στόχευαν στην εξάλειψη του πληθωρισμού και στη μείωση της διαπραγματευτικής δύναμης της οργανωμένης εργασίας. Μια δεκαετία στασιμοπληθωρισμού (πληθωρισμού και στασιμότητας)- η πιο παρατεταμένη και βαθιά ύφεση μετά το β Παγκόσμιο Πόλεμο- τερμάτισε την εποχή του Φορντισμού- Κεϋνσιανισμού.

Η εμφάνιση του ΟΠΕΚ τη δεκαετία του 60 συντέλεσε επίσης στην υπόσκαψη της θέσης του αμερικανικού κεφαλαίου, με την αλλαγή στο συσχετισμό δύναμης και των ροών κερδών από τις πολυεθνικές πετρελαϊκές εταιρίες στα κράτη που εξήγαγαν πετρέλαιο. Το αραβικό εμπάργκο πετρελαίου του 1973 και η Ιρανική επανάσταση του 1979 σχετίζονταν, παρότι δεν ήταν η κύρια αιτία, με τις μεγάλες υφέσεις που σφράγισαν την κατάρρευση του Φορντισμού- Κεϋνσιανισμού. Αλλά ο 20πλασιασμός της τιμής του πετρελαίου στις διεθνείς αγορές, από 2 $ το 1973 σε 40,5$ το βαρέλι το 1981, συνέβαλαν στο πληθωριστικό στοιχείο του συνδρόμου της στασιμότητας.

Κατά την έκρηξη της τιμής του πετρελαίου τη δεκαετία του 1970, ένας χείμαρρος πετροδολαρίων έπνιξε τη Μέση Ανατολή, αναδεικνύοντας τη μετάβαση σε μια νέα οικονομική τάξη. Οι κυβερνήσεις των κρατών που εξήγαγαν πετρέλαιο (ειδικά η Σ.Αραβία, το Κουβέιτ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, που είχαν τεράστια αποθέματα πετρελαίου και σχετικά μικρούς πληθυσμούς για να τα καταναλώνουν) έφτασαν να ελέγχουν τεράστια ποσά από έσοδα από πετρέλαιο. Ο διεθνής δανεισμός σε μεσανατολικές χώρες αυξήθηκε δραματικά τη δεκαετία του 70, μερικώς ωθούμενος από την επιθυμία για να ξανακινηθούν διεθνώς αυτά τα πετροδολάρια. Μεγάλος αριθμός εργατών από χώρες με λίγο ή καθόλου πετρέλαιο (Αίγυπτος, Ιορδανία, Παλαιστίνη, Συρία, Λίβανος, Υεμένη) μετανάστευσαν σε εκείνες που είχαν και που ξεκινούσαν τεράστια προγράμματα οικοδόμησης υποδομών και ανάπτυξης (Σ.Αραβία, Κουβέιτ, Λιβύη). Τα εμβάσματα από τους μετανάστες είχαν μια μικρή επίδραση στην αναδιανομή των εσόδων από πετρέλαιο, όπως και τα αραβικά προγράμματα αναπτυξιακής βοήθειας στην Αίγυπτο (μέχρι τη συνθήκη ειρήνης με το Ισραήλ το 1979) και τα κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη (πολλά από αυτά διοχετευόμενα μέσω της PLO μέχρι τον Πόλεμο του Κόλπου το 1991) και η εξαγωγή αγαθών και υπηρεσιών στο Ιράκ από την Τουρκία και την Ιορδανία.

Οι πολυεθνικές πετρελαϊκές εταιρίες βελτίωσαν τα κέρδη τους δραματικά κατά την έκρηξη της τιμής του πετρελαίου και ανέκτησαν μεγάλο μέρος της ισχύος τους που έχασαν από τον ΟΠΕΚ και τα κράτη που εξήγαγαν πετρέλαιο όταν οι τιμές κατέρρευσαν το 1985-6. Οι φθίνουσες τιμές του πετρελαίου περιέκοψαν τα αναπτυξιακά προγράμματα των πετρελαϊκών χωρών και μείωσαν τη ζήτηση εργασίας σε αυτές, παρότι η ανάγκη του Ιράκ για την αντικατάσταση των στρατιωτών, που απασχολούνταν απ το 1980 ως το 1988 στον πόλεμο με το Ιράν, μερικώς αναπλήρωσε τη μειωμένη ζήτηση εργασίας σε Σ. Αραβία, Κουβέιτ και Λιβύη. Οι πετρελαϊκές χώρες του Κόλπου, και ακόμα περισσότερο η Αλγερία, πιέζονταν να ξεπληρώσουν τα διεθνή τους χρέη που είχαν συναφθεί με την προσδοκία μεγαλύτερων εσόδων από πετρέλαιο.

Η αναγγελία του τέλους της κρατικά καθοδηγούμενης ανάπτυξης στη Μέση Ανατολή και η αλλαγή πολιτικής που στενά συνδεόταν με την έκβαση του πολέμου του 1973, ήταν το άνοιγμα («ινφιτάχ») της οικονομικής πολιτικής της Αιγύπτου που ανακοινώθηκε από το «Έγγραφο Εργασίας» του Ανουάρ Αλ Σαντάτ τον Απρίλη του 1974. Παρά αυτό και άλλες παρόμοιες εξαγγελίες, η αιγυπτιακή οικονομία γνώρισε μικρές δομικές αλλαγές τη δεκαετία του 70 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980 (11). Παρόλα αυτά, άρχισε να σχηματίζεται μια νέα τάξη: εκείνη των «μουνφάτιχουν» (σ.μετ. εκείνων που επωφελήθηκαν από το άνοιγμα)- εισαγωγείς, χρηματιστές, εισοδηματίες και μεσάζοντες. Η βοήθεια των ΗΠΑ που συνδεόταν με την ειρήνευση με το Ισραήλ, οι εξαγωγές πετρελαίου, τα τέλη διέλευσης της διώρυγας του Σουέζ που ξανάνοιξε, η επάνοδος του διεθνούς τουρισμού και τα εμβάσματα από μετανάστες έκρυψαν το βάθος της κρίσης της εκβιομηχάνισης για υποκατάσταση εισαγωγών. Αυτές οι δραστηριότητες υπηρεσιών και ενοικίων δημιούργησαν ένα νόμισμα αρκετά ισχυρό για την αποφυγή επιρροής από ξένες νομισματικές κρίσεις Συνεπώς, η κυβέρνηση μπορούσε να αποφύγει πολιτικές επιλογές που θα διακινδύνευαν την υποστήριξή της από τα μιλιούνια των διοικητών, των δημοσίων υπαλλήλων και των εργατών που απασχολούνταν σε δημόσιες επιχειρήσεις και τον κρατικό μηχανισμό.

Το τέλος της έκρηξης της τιμής του πετρελαίου το 1985-6 και η έκρηξη του χρέους του Τρίτου κόσμου, που σημαδεύτηκε περιφερειακά από την κρίση ξένου συναλλάγματος της Τουρκίας το 1978 και παγκοσμίως από τη Μεξικανική χρεωκοπία το 1982, έκανε το αιγυπτιακό κράτος πιο ευάλωτο στις πιέσεις των «μουνφάτιχουν», των συμμάχων τους και των θεσμών του Μπρέτον Γουντς, κάτι που προκάλεσε μια πιο εντεινόμενη κοινωνική σύγκρουση και μια πιο αποφασιστική μετάβαση στη νέα οικονομική τάξη μετά τον Πόλεμο του Κόλπου. Οι πιέσεις του διεθνούς χρέους συνέβαλαν σε παρόμοιες εξελίξεις, με διαφορά ως προς το χρόνο έναρξής τους, λόγω τοπικών ιδιαίτερων καταστάσεων, σε Τουρκία, Ιορδανία, Αλγερία, Τυνησία, Μαρόκο και, σε περιορισμένο βαθμό, σε Συρία και Ιράκ.


Η «Συναίνεση της Ουάσινγκτον»

Το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα συνηγορούσαν υπέρ της μετάβασης από τις δημόσιες επιχειρήσεις και τις βιομηχανίες υποκατάστασης εισαγωγών στην εξαγωγικά προσανατολισμένη ανάπτυξη, την ιδιωτική επιχείρηση και την ένταξη στην παγκόσμια καπιταλιστική αγορά μετά το «επιτυχημένο» πείραμα που υπήρξε συνεπεία του στρατιωτικού πραξικοπήματος στη Χιλή. Η κρίση χρέους τη δεκαετία του 1980 επέτρεψε στο ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα και την Υπηρεσία των ΗΠΑ για τη Διεθνή Ανάπτυξη (USAID) να προωθήσουν αυτό το πρόγραμμα- τη νεοφιλελεύθερη συναίνεση των ΗΠΑ- ακόμα πιο αποφασιστικά, με την προσθήκη όρων στα δάνεια που προσέφεραν για την απάλυνση της κρίσης χρέους (σταθεροποίηση) και την ανασυγκρότηση των οικονομιών των πληττόμενων από το χρέος χωρών ώστε να τους επιτρέπουν να συνεχίζουν να αποπληρώνουν τα δάνειά τους στο μέλλον (διαρθρωτική προσαρμογή). Το σύνηθες πρόγραμμα σταθεροποίησης και διαρθρωτικής προσαρμογής του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας αύξανε το κόστος διατροφής και άλλων βασικών καταναλωτικών αγαθών, περιέκοπτε τις κυβερνητικές δαπάνες για κοινωνικές υπηρεσίες και μείωνε τις επενδύσεις στο δημόσιο τομέα. Οι εργάτες, οι κυβερνητικοί γραφειοκράτες και άλλοι με σταθερά εισοδήματα ανάλαβαν ένα δυσανάλογα μεγάλο μέρος των συνεπειών αυτών των μέτρων λιτότητας. Τα αγροτικά εισοδήματα υποτίθεται ότι θα αύξαναν με την κατάργηση των επιδοτήσεων κατανάλωσης, τη θέσπιση τιμών αγοράς για τα αγροτικά αγαθά και την παροχή δυνατότητας ελεύθερης διαπραγμάτευσης της τιμής της σοδειάς. Αλλά οι καπιταλιστές κτηματίες, και όχι οι αγροτικές οικογένειες, ήταν οι κύριοι επωφελούμενοι του νέου οικονομικού προσανατολισμού στην επαρχία.

Παρά την σχετική ρητορική για την προώθηση της οικονομικής ανάπτυξης και της αύξησης των εισοδημάτων των φτωχών, οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές προωθήθηκαν από τους θεσμούς του Μπρέτον Γουντς και την Αμερικανική κυβέρνηση τη δεκαετία του 1980 ως αυτοσκοπός. Όπως επισημαίνει και η Joan M. Nelson, μια μετριοπαθής κριτικός της «συναίνεσης της Ουάσινγκτον», «είναι σε γενικές γραμμές σωστός ο ισχυρισμός ότι στις αρχές της δεκαετίας του 80 οι διεθνείς χρηματοπιστωτικές και αναπτυξιακές υπηρεσίες πίεσαν της κυβερνήσεις με χρέη να υποσκελίσουν σχεδόν όλους τους άλλους στόχους τους από τη σταθεροποίηση και την προσαρμογή»(12). Τέτοια μονομέρεια σκέψης δεν είναι απλά συνέπεια επαγγελματικής στενότητας σκέψης ή εσφαλμένων πολιτικών. Είναι ριζωμένη σε μια επανανοηματοδότηση του τι είναι μια οικονομία και πώς και για τίνος το όφελος λειτουργεί.

Αυτή η ασυνάρτητη αλλαγή αποτέλεσε ένα σημαντικό μέρος της κοινωνικής αναδιαμόρφωσης της Μέσης Ανατολής και της ευχερέστερης ενσωμάτωσης της περιοχής στη νέα διεθνή καπιταλιστική τάξη πραγμάτων της μεταφορντικής ευμετάβλητης συσσώρευσης. Η νεοφιλελεύθερη αντίληψη περί οικονομίας εξαλείφει ερωτήματα ως προς τον ποιο αυτή εξυπηρετεί. Ως μέρος της κριτικής τους στην αποικιοκρατία, οι αυταρχικοί λαϊκιστές που συνηγορούσαν υπέρ της κρατικά καθοδηγούμενης εκβιομηχάνισης για υποκατάσταση των εισαγωγών έκαναν δημοφιλή την ιδέα ότι μια οικονομία θα πρέπει να εξυπηρετεί τη χώρα, τους εργάτες της, τους αγρότες της και άλλα τμήματα «του λαού». Δεν ήταν ούτε εντελώς επιτυχημένη αυτή η αντίληψη ούτε επαρκώς ειλικρινείς αυτοί κατά την εφαρμογή της, αλλά ήταν θεμελιώδης για την πολιτική τους νομιμοποίηση.

Υπερασπιστές της «συναίνεσης της Ουάσινγκτον» πιστεύουν ότι «ceteris paribus», οι οικονομίες λειτουργούν βάσει φυσιολογικών νόμων και ότι οι αγορές αναδιανέμουν τα αγαθά με τον πλέον αποτελεσματικό τρόπο. Χαρακτηρίζοντας αυτό «επιστήμη» βελτιώνουν την ισχύ αυτού του ισχυρισμού. Λίγοι υπερασπιστές της «συναίνεσης της Ουάσινγκτον» ισχυρίζονται ότι μια οικονομία θα πρέπει να ευνοεί τα συμφέροντα του τοπικού και πολυεθνικού κεφαλαίου και των διεθνών χρηματοπιστωτικών οργανισμών: απλώς τυχαίνει να συμβαίνει κάτι τέτοιο όταν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές δογματικά εφαρμόζονται. Οι επωφελούμενοι από αυτές τις πολιτικές παρέχουν κερδοφόρα απασχόληση, κοινωνικό κύρος και ισχύ στους οικονομολόγους που τους υποστηρίζουν, και οι οποίοι δεν λογοδοτούν πουθενά, ανεξαρτήτως της εγκυρότητας των προβλέψεών τους.

Το σύστημα του νεοφιλελεύθερου credo δεν μπορεί ποτέ συνολικά να επαληθευτεί, καθώς δεν υφίσταται ποτέ το ceteris paribus καθώς απρόβλεπτα πολιτικά γεγονότα παρεμβαίνουν συχνά και επηρεάζουν τον τρόπο λειτουργίας των οικονομιών. Για παράδειγμα, το στρατιωτικό πραξικόπημα στην Τουρκία το 1980 άνοιξε το δρόμο για την επιθετική εφαρμογή του σχεδίου του ΔΝΤ για διαρθρωτική προσαρμογή. Και η ακύρωση του μισού ξένου χρέους της Αιγύπτου των 55 δις $, ως πολιτικό αντάλλαγμα για τη συμμετοχή της στον καθοδηγούμενο από τις ΗΠΑ συνασπισμό εναντίον του Ιράκ στον Πόλεμο του Κόλπου, άνοιξε το δρόμο για τη σύναψη συμφωνίας με το ΔΝΤ και έδωσε στο καθεστώς επαρκές πολιτικό κεφάλαιο για να αρχίσει μια από καιρό καθυστερημένη ιδιωτικοποίηση των επιχειρήσεων του δημοσίου τομέα. Ο ισχυρισμός ότι η νεοφιλελεύθερη οικονομική θεωρία είναι μια επιστήμη, ή η πίστη ότι μπορεί να προβλέπει γεγονότα, είναι ανάλογη με τον πολιτισμικό ρόλο της εφαρμογής της αλχημείας στο μεσαίωνα.

Για να μην εμφανίζονται «αντεπιστημονικοί», ακόμα και μετριοπαθείς κριτικοί όπως η Nelson υιοθετούν τη ρητορική της «συναίνεσης της Ουάσινγκτον». Ποιος μπορεί να αντισταθεί στην οικονομική «σταθεροποίηση» ή τη «διαρθρωτική προσαρμογή»; Αυτοί οι «ήπιοι» όροι, και άλλοι όπως η «μεταρρύθμιση», η «απελευθέρωση», η «αποτελεσματικότητα» και ο «εξορθολογισμός», χρησιμοποιούνται σχεδόν από όλους για να περιγράψουν τους οικονομικούς μετασχηματισμούς των νεοφιλελεύθερων. Η «περικοπή των δημοσίων επενδύσεων για τη Στέγαση, την Υγεία και την Παιδεία», η «αναδιανομή του εθνικού εισοδήματος προς τα πάνω», η «αυξανόμενη ανισότητα», η «μείωση της επιρροής των συνδικάτων», η «αύξηση της ισχύος του ιδιωτικού κεφαλαίου» και η «αναδιανομή της πρόσβασης στην αγροτική γη προς τα πάνω», όλα αυτά είναι δύσκολο να τα υπερασπιστεί κανείς. Ωστόσο αυτά είναι τα κοινά αποτελέσματα του νεοφιλελεύθερου προγράμματος, τουλάχιστον μεσοβραχυπρόθεσμα.

Οι υπερασπιστές της «συναίνεσης της Ουάσινγκτον» συχνά ισχυρίζονται ότι παρά τα άμεσα πλήγματα, αυτές οι πολιτικές θα προωθήσουν την οικονομική μεγέθυνση και έτσι θα αυξήσουν τα εισοδήματα των φτωχών μακροπρόθεσμα. Ο Βent Hansen μελέτησε προσεκτικά την περίπτωση της Τουρκίας, που θεωρούταν ευρέως ένα επιτυχημένο πείραμα μεταρρυθμίσεων που βασιζόταν κυρίως στη γρήγορη αύξηση των εξαγωγών βιομηχανικών αγαθών τη δεκαετία του 1980, όταν κυριαρχούσαν οι πολιτικές της «συναίνεσης της Ουάσινγκτον». Ο Hansen αποδεικνύει ότι η οικονομική ανάπτυξη μεταξύ 1962 και 1977 υπό το καθεστώς του κρατικού σχεδιασμού και της υποκατάστασης των εισαγωγών ήταν εξίσου καλό με εκείνο της δεκαετίας του 1980 και καταλήγει στο ότι «το συμπέρασμα φαίνεται πως είναι πως τα αναμενόμενα οφέλη των προγραμμάτων μεταρρυθμίσεων και φιλελευθεροποίησης υπήρξαν μάλλον άνισα και προέκυψαν με αργό ρυθμό», ενώ προβλέπει πως τα μακροπρόθεσμα οφέλη της νέας πολιτικής μπορεί να μην είναι καν προφανή και ίσως να μην μπορέσουν να υποστηρίξουν υψηλά επίπεδα ανάπτυξης όσο εκείνα που προήλθαν από τη στρατηγική υποκατάστασης των εισαγωγών που σταμάτησε στα μέσα της δεκαετίας του 70 (13). Γενικότερα, μετά από μια δεκαετία προγραμμάτων διαρθρωτικών προσαρμογών, η Παγκόσμια Τράπεζα παραδέχτηκε ότι δεν υπήρχε «ευθύς» τρόπος παραδοχής της επιτυχίας τους και «καμία πειστική ένδειξη ανάπτυξης»(14). Ασφαλώς, αν μια υπήρχε μια περίπτωση επαλήθευσης της γενικής αποτελεσματικότητας αυτών των πολιτικών, η Παγκόσμια Τράπεζα θα το είχε δημοσίως και με παρρησία κάνει γνωστό.

Μαζί με τη νέα αντίληψη περί οικονομίας, η «συναίνεση της Ουάσινγκτον» τείνει να εξαλείψει τους εργάτες και τους αγρότες συνολικά, αφού η ίδια τους η παρουσία θυμίζει το κοινωνικό συμβόλαιο της εποχής του λαϊκιστικού απολυταρχισμού, το οποίο τα σημερινά καθεστώτα δεν μπορούν να εκπληρώσουν. Μια χαρακτηριστική έκφραση αυτής της τάσης είναι εμφανής στο πόνημα των Alan Richards and John Waterbury, Η Πολιτική Οικονομία της Μέσης Ανατολής(15). Η 1η έκδοση έχει τον υπότιτλο «Κράτος, Τάξεις και Οικονομική Ανάπτυξη». Αυτός απαλείφτηκε από τη 2η έκδοση, και το εννοιολογικό πλαίσιο του πονήματος αυτού επανασχεδιάστηκε, και η λέξη «τάξεις» αντικαταστάθηκε από τους «κοινωνικούς δρώντες». Αυτό μπορεί να κατανοηθεί ως απάλειψη ενός καταλοίπου του μαρξιστικού δογματισμού, παρότι η 1η έκδοση ήταν ελάχιστα φιλική προς τα συμφέροντα των εργατών και των αγροτών και επικεντρωνόταν κυρίως στο ρόλο του κράτους στην οικονομική ανάπτυξη. Οι «κοινωνικοί δρώντες» είναι ένας άμορφος όρος, όχι απαραίτητα ασύμβατος,πάντως, με την έννοια «τάξη». Όμως, το κύριο καθήκον σε αυτό το πλαίσιο είναι να αποφευχθεί να τεθεί το ερώτημα: υπάρχουν κοινωνικές αντιθέσεις στις καπιταλιστικές οικονομίες, και προς τίνος τα συμφέροντα τέτοιες οικονομίες δρουν;

Σημειώσεις

1. John Waterbury Η πολιτική διαχείριση της Οικονομικής Προσαρμογής και της Μεταρρύθμισης, σε Joan M.Nelson(επιμ), Εύθραυστοι Συνασπισμοί: οι πολιτικές της οικονομικής προσαρμογής (Washington DC:Overseas Development Corporation, 1989).

2. Abd Al Munim Al-Ghazzali, Η ιστορία του αιγυπτιακού συνδικαλιστικού κινήματος, 1899-1952, (Κάιρο, Οίκος Νέου Πολιτισμού, 1968) , Αμίν Ιζ Αντ Ντίν, Η ιστορία της αιγυπτιακής εργατικής τάξης από την δημιουργία της μέχρι την επανάσταση του 1919 (Κάιρο, Οίκος Αραβικού Βιβλίου, 1967), Αμίν Ιζ Αντ Ντίν, Η ιστορία της αιγυπτιακής εργατικής τάξης 1929-1939, Κάιρο (Οίκος του Λαού, 1972), Σουλαϊμάν Αν Νιχάιλι, Το εργατικό κίνημα στην Αίγυπτο και η στάση του Τύπου και της Εξουσίας απέναντί του από το 1882 ως το 1952 (Κάιρο, Γενική Ένωση Εργατών, 1967), Αμπντ Αλλάχ Χάνα, Το Εργατικό Κίνημα στη Συρία και το Λίβανο, 1900-1945 (Δαμασκός, Οίκος Δαμασκού, 1973), Αμπντ Αλλάχ Χάνα, Το αγροτικό ζήτημα και το αγροτικό κίνημα στη Συρία και το Λίβανο (Βυρητός, Οίκος Αλ Φαλάμπι, 1975), Καμάλ Μαζάρ ’χμαντ, Η ιρακινή εργατική τάξη, η δημιουργία και η άρχή του κινήματος (Βαγδάτη, Οίκος Αλ Ρασίντ, 1981).

3. Αμπντ Αλ Ραχμάν Ας Σαρκάουι, Η γη (Κάιρο, Οίκος Αράβων Συγγραφέων, 1968), Γιούσουφ Ίντρις, Η Αξιοπρέπεια (Κάιρο, Επιστημονικό Βιβλίο, 1959), Γιουσούφ Σάχιν, Σιδηρά Πύλη(1958), Γιουσούφ Σάχιν, Η γη (1970).

4. Μαχμούντ Αμπντ Αλ Φάντελ, Ανάπτυξη, Διανομή Εισοδήματος και Κοινωνική Αλλαγή στην επαρχιακή Αίγυπτο (1952-1970): Μελέτη για την πολιτική οικονομία της αγροτικής μετάβασης (Cambridge:Cambridge University Press, 1975), Alan Richards Η Γεωργία της Αιγύπτου σε Κίνδυνο, Merip Reports 84 (Γενάρης 1980), Raymond Hinnebusch, Γεωργοί και Γραφειοκρατία στην Μπααθική Συρία: η πολιτική οικονομία της αγροτικής ανάπτυξης (Boulder:Westview Press, 1989), Karen Pfeifer, Αγροτική Μεταρρύθμιση επί κρατικού καπιταλισμού στην Αλγερία(Boulder:Westview Press, 1985), Hamied Ansari, Αίγυπτος: η στάσιμη κοινωνία (Αlbany:State University of New York Press, 1986)

5. Μαχμούντ Αμπντ Αλ Φάντελ, Η πολιτική οικονομία του Νασερισμού: Μελέτη για τις πολιτικές απασχόλησης και αναδιανομής εισοδήματος στις πόλεις της Αιγύπτου, 1952-1972 (Cambridge:Cambridge University Press, 1980).

6. Mark N.Cooper, Ο Μετασχηματισμός της Αιγύπτου (Baltimore: John Hopkins University Press, 1982)

7. Guillermo ODonnell, Σκέψεις για τα πρότυπα αλλαγής σε ένα γραφειοκραικό-απολυταρχικό κράτος, Latin American Research Review 12/1 (1978).

8. Walden Bello, Shea Cunningham & Bill Rau, Σκοτεινή Νίκη: Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Δομική Προσαρμογή και η Παγκόσμια Φτώχεια (London: Plutto Press, 1994)

9. Gouda Abdel Khalek Κοιτώντας προς τα έξω ή Στρίβοντας Βορειοδυτικά; Για τη σημασία και την εξωτερική διάσταση του Ινφιτάχ της Αιγύπτου, 1971-1980, Social Problems, 28/4, Απρίλης 1981, σ.σ. 394-409, Galal A. Amin Η Οικονομική Δυσχέρεια της Αιγύπτου: Μελέτη για την Αλληλεπίδραση της Εξωτερικής Πίεσης, της Πολιτικής Τρέλας και της Κοινωνικής Έντασης στην Αίγυπτο, 1960-90 (Leiden:E.J. Brill, 1995), Tim Niblock, «Διεθνείς και Εσωτερικοί Παράγοντες στη Διαδικασία Οικονομικής Φιλελευθεροποίησης στης Αραβικές Χώρες, σε Tim Niblock & Emma Murphy (επιμ.), Οικονομική και Πολιτική Φιλελευθεροποίηση στη Μέση Ανατολή (London:British Academic Press, 1993) σ.σ.55-87.

10. David Harvey, Οι προϋποθέσεις για το Μεταμοντερνισμό: μια έρευνα για τις ρίζες της πολιτιστικής αλλαγής (Oxford: Blackwell, 1989)

11. Alan Richards, Η πολιτική οικονομία της παρελκυστικής μεταρρύθμισης: η Αίγυπτος τη δεκαετία του 1980(Amsterdam: Middle East Research Associates:Occasional Paper, no. 7, 1990)

12. Joan M. Nelson «Επισκόπηση: Οι πολιτικές της Μεταρρύθμισης «Μεγάλων Αποστάσεων»» σε Joan M. Nelson (επιμ), Εύθραυστοι Συνασπισμοί: Οι πολιτικές της οικονομικής προσαρμογής, (Washington, D.C:Overseas Development Corporation, 1989) σ. 14

13. Βent Hansen, Η πολιτική οικονομία της Φτώχειας, της Ισότητας και της Ανάπτυξης: Αίγυπτος & Τουρκία (Oxford:Oxford University Press, 1991), σ.σ. 391-395.

14. Παγκόσμια Τράπεζα, Έκθεση Παγκόσμιας Ανάπτυξης για το 1991: Η Πρόκληση της Ανάπτυξης (Washington DC: Παγκόσμια Τράπεζα, 1991), σ. 114

15. Alan Richards & John Waterbury, Μια πολιτική Οικονομία της Μέσης Ανατολής: Κράτος, Τάξεις και Οικονομική Ανάπτυξη, 1η εκδ(Boulder: Westview Press, 1990), Alan Richards & John Waterbury, Μια πολιτική Οικονομία της Μέσης Ανατολής, 2η εκδ(Boulder: Westview Press, 1996)

Αυτό που έγινε στην Τυνησία, πρέπει να γίνει κι εδώ

Πηγή: stopthewall.org 21/2/2011

Πριν την Νάκμπα (την μαζική εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων το 1948 και μετά), οι κάτοικοι που μένουν τώρα στο al Walaja, ζούσαν στην γη που θα άρπαζαν οι Σιωνιστές το 1948. Μετά το 1948, ένα μικρό ποσοστό αυτών που εκδιώχθηκαν, μετακινήθηκε σε αυτό που σήμερα λέγεται al Walaja. Τώρα, κάποιες χιλιάδες κάτοικοι βρίσκονται περικυκλωμένοι από τους εποικισμούς Battir, Gilo και Har Gilo.

Το 2006 οι κατοχικές δυνάμεις ανακοίνωσαν τα σχέδια τους να κυκλώσουν το al Walaja με το Τείχος, που θα περιτείχιζε το χωριό από όλες τις πλευρές. Η πρόσβαση σε αυτό το γκέτο θα γίνεται μέσα από ένα τούνελ που θα ελέγχουν οι δυνάμεις κατοχής.

Ξέσπασαν διαμαρτυρίες για την άτακτη καταστροφή και την κατασκευή του Τείχους και όταν το 2010 ξεκίνησαν οι εργασίες, οι κάτοικοι οργάνωσαν γρήγορα διαδηλώσεις που μπλόκαραν με επιτυχία τις μπουλντόζες και καθυστέρησαν τις κατασκευαστικές εργασίες για τρεις μήνες. Ωστόσο αντιμετώπισαν σοβαρή βία. Τα χτυπήματα ήταν δυνατά και συνηθισμένα και υπήρξαν περιστατικά μαζικών κρατήσεων. Σε μια διαδήλωση, περίπου 20 άτομα συνελήφθηκαν και δεκάδες χτυπήθηκαν με γκλοπς και ραβδιά.

Ο Abu Nidal είναι ένας αγρότης από το al Walaja, πάνω από 60 χρονών και μένει στην άκρη του χωριού. Ο δρόμος του Τείχους περνάει μόνο λίγα μέτρα από το σπίτι του, απομονώνοντας τον από την γη του. Μας μίλησε για το τείχος, τις επιπτώσεις του στην οικογένεια του και τις μελλοντικές προοπτικές.

«Σκοπός του Τείχους είναι να κλέψει όσο περισσότερη παλαιστινιακή γη μπορεί. Φτιάξε το τείχος και όλα τα εδάφη πίσω από αυτό γίνονται δικά τους, να τα κάνουν ό, τι θέλουν. Ποια είναι η μοίρα μας μέσα στο Τείχος; Είμαστε φυλακισμένοι. Υπάρχει μόνο μια είσοδος, με τζιπ και συνοριοφύλακες να περιορίζουν ολόκληρο χωριό. Αν κλείσουν την είσοδο, είναι ο θάνατος μας. Το Τείχος, βήμα- βήμα, εξαφανίζει τον παλαιστινιακό λαό, κόβοντας τον δρόμο για οποιοδήποτε μέλλον. Αυτός είναι ο σκοπός του»

«Όλη μου η γη είναι έξω από το Τείχος. Οι τάφοι των γονιών μου και των παππούδων μου είναι μέρος της γης μας. Το Τείχος ήρθε και έκοψε την γη στη μέση και την κατέστρεψε. Τίποτα δεν παρέμεινε γύρω από το σπίτι, δεν υπάρχει χώρος. Επιπλέον, απαγορεύεται να χτίσουμε στα 150, 100 ή στα 50 μέτρα από το τείχος. Είναι 25 μέτρα από το σπίτι μου. Δεν υπάρχει περίπτωση να μπορέσω να φτιάξω κάτι σε αυτό, δεν υπάρχει γη να ζήσουμε. Φύτεψα ελιές εκεί και τις ξερίζωσαν. Ότι έχει μείνει από αυτές, βρίσκονται πίσω από το Τείχος. Η οικονομία έχει καταστραφεί. Είχα κατσίκες που τις μεγάλωνα σε ένα σημείο πίσω από το Τείχος. Είχα και μελίσσια, αλλά καταστράφηκαν κι αυτά".

«Το Τείχος μπαίνει έξι μέτρα στην γη μου. Τα αρχικά σχέδια ήταν να περάσει απ’ όλη, αλλά τους πέτυχα στα μισά των εργασιών τους. Αρχίσαμε να παλεύουμε και να τσακωνόμαστε και η συνοριοφυλακή με συνέλαβε. Μετά από λίγες ώρες με άφησαν ελεύθερο. Άλλαξαν τα σχέδια για την διαδρομή του τείχους, έφεραν τους συνοριοφύλακες και τον στρατό και πήραν την γη».

«Η σύνδεση με τον υπόλοιπο κόσμο της Παλαιστίνης υποτίθεται ότι θα γίνεται μέσα από μια πύλη. Κάποιες φορές θα είναι κλειστή, κάποιες ανοιχτή. Θα πρέπει να δείχνεις ταυτότητα και όσοι μένουν στο al Walaja θα μπαίνουν, για τους άλλους θα απαγορεύεται η είσοδος. Αυτό το σύστημα το έχουν εφαρμόσει σε δεκάδες σημεία. Πρόκειται για φυλακή.

«Δεν υπάρχουν δουλειές στο al Walaja. Έχω τέσσερις γιους, είμαι γέρος αλλά θα πρέπει να δουλέψω. Δεν υπάρχουν όμως δουλειές. Δουλεύεις στις περιοχές που ανήκουν στην ΠΑ για 50 σέκελς την μέρα. Ο γιος μου έχει δυο παιδιά. Πώς να ζήσουν με 40-50 σέκελς την ημέρα. Και δεν υπάρχει πάντα δουλειά. Ίσως να δουλεύεις δυο, τρεις μέρες τον μήνα».

Σύμφωνα με τον Abu Nidal, η καταστροφή που έγινε στην διάρκεια της Νάκμπα επιδρά ακόμα στην δυνατότητα του χωριού να οργανωθεί:

«Δεν είναι το κανονικό al Walaja. Το πραγματικό χάθηκε το 1948. Το 90% των παλιών κατοίκων έχουν φύγει, κάποιοι στην Ιορδανία, κάποιοι άλλου. Λίγοι βρίσκονται διάσπαρτοι στην Δυτική Όχθη. Στο al Walaja είμαστε 1500 κάτοικοι και οι 500 έχουν έρθει από άλλες περιοχές και την Ιερουσαλήμ. Οι 25.000 αρχικοί κάτοικοι του al Walaja που είχαν σπίτια και γη είναι στην Ιορδανία. Εδώ βρίσκονται πολύ λίγοι και με περιορισμένη ενέργεια. Υπάρχουν και κάτοικοι που δουλεύουν στο Ισραήλ και έχουν άδειες εργασίας. Αν συλληφθούν από τον στρατό σε διαμαρτυρίες, θα τους πάρουν την άδεια και τα παιδιά τους θα πεινάσουν. Είναι κι αυτός ένας τρόπος πίεσης».

«Όποιος λέει όχι στην κατοχή, δεν θα μπορεί να πάρει άδεια. Όχι μόνο άδεια εργασίας, αλλά ούτε και για λόγους υγείας να πάει στο νοσοκομείο. Εγώ έπρεπε να πάω στο δικαστήριο για το τείχος και τους τάφους των γονιών μου και δεν μου την έδωσαν. Απαγορεύεται! Όποιος λέει ότι δεν θέλουμε την κατοχή, είναι αποκλεισμένος»

Οι άδειες που δεν εγκρίνονται δεν είναι ο μόνος τρόπος που χρησιμοποιούν οι κατοχικές δυνάμεις για να πιέσουν τον πληθυσμό του al Walaja. Υπάρχει μια ποικιλία μέτρων που εφαρμόζονται, κάποια από τα οποία θα γίνουν και πιο έντονα αν συνεχιστούν οι εργασίες για την κατασκευή του τείχους.

«Αυτή την στιγμή δεν γίνεται καμία εργασία, λόγω του δικαστηρίου. Ο στρατός είναι συνέχεια εδώ. Όταν υπάρχουν εργασίες, βρίσκονται μέρα και νύχτα. Όποια στιγμή θέλουν. Κάποιες φορές έρχονται τα μεσάνυχτα. Ανοίγουν τις σειρήνες για να αναστατώσουν τον κόσμο. Σε όλη την Παλαιστίνη γίνεται αυτό, όχι μόνο σε μας».

«Σε κάθε διαδήλωση συλλαμβάνουν κόσμο. Τους αναγκάζουν να πληρώσουν πρόστιμα και τους επιβάλλουν περιοριστικούς όρους. Για παράδειγμα, δεν μπορούν να πλησιάσουν στα 200 μέτρα από το τείχος. Αν κάποιος έχει το σπίτι του 20 μέτρα από αυτό, θα πρέπει να το εγκαταλείψει. Αυτό ισχύει μέχρι να πληρώσεις το πρόστιμο. Ορισμένοι έχουν να πληρώσουν πρόστιμα 1000 ή 3000 σέκελς».

Οι κατοχικές δυνάμεις παραποιούν και τα δημοτικά σύνορα, τα οποία έχουν επιβληθεί από τον ισραηλινό δήμο με σκοπό να απαλλοτριώσουν τα παλαιστινιακά εδάφη και συμπεριλάβουν τους εποικισμούς στα σύνορα της Ιερουσαλήμ και να πιέσουν τον πληθυσμό του al Walaja.

«Η περιοχή που βρισκόμαστε είναι μέρος του χωριού. Όταν όμως άρπαξαν την Ιερουσαλήμ το 1967, θεώρησαν το τμήμα του al Walaja ότι είναι Ισραήλ. Προηγουμένως είχαν συλλάβει ανθρώπους από τα σπίτια τους, την ώρα που κοιμόντουσαν και τους φυλάκιζαν με το πρόσχημα ότι ήταν κάτοικοι της Δυτικής Όχθης που βρίσκονταν στο Ισραήλ. Δηλαδή κάποιος που μένει στο σπίτι του στην περιοχή του al Walaja που ισχυρίστηκε το Ισραήλ ότι είναι δικιά του και έχει ταυτότητα της Δυτικής Όχθης και όχι της Ιερουσαλήμ, είναι παράνομος».

«Έχουν κατεδαφιστεί σπίτια και 50 σπίτια έχουν να πληρώσουν μεγάλα πρόστιμα που τους έβαλε ο Δήμος Ιερουσαλήμ. Σαράντα ακόμα έχουν εντολή κατεδάφισης, η οποία έχει καθυστέρηση εδώ και δύο χρόνια».

«Σαράντα σπίτια έχουν εντολή κατεδάφισης και οι ιδιοκτήτες πρέπει να πληρώσουν μεγάλα πρόστιμα. Πρέπει να πάρουν δάνεια και κάποιοι πρέπει να πληρώσουν 200.000, 15.000, 70.000 σέκελς. Κάθε μήνα πρέπει να δίνουν 500,600 σέκελς. Και δεν υπάρχει τρόπος να πάνε στο Ισραήλ να πληρώσουν, γιατί έχουν ταυτότητες της Δυτικής Όχθης».

Τέλος, ο Abu Nidal αναφέρθηκε στις πρόσφατες εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο και την απογοήτευση από την Παλαιστινιακή Αρχή, που δέχεται περισσότερες επικρίσεις μετά τις αποκαλύψεις των παλαιστινιακών εγγράφων του Al JAzzera (η συνέντευξη δόθηκε πριν την αποκάλυψη των εγγράφων). Εξέφρασε την ανησυχία του όπως και την ελπίδα του να γίνει ένα βήμα μπροστά, κοινή για τον μέσο Παλαιστίνιο:

«Οι τρόποι αντίστασης; Πηγαίνουμε, φωνάζουμε, κλαίμε, Ισραήλ δεν θέλουμε το Τείχος και μας χτυπάνε, μας ρίχνουν δακρυγόνα, μας φυλακίζουν. Μας βάζουν να πληρώνουμε πρόστιμα. Δεν τους νοιάζει αν ο κόσμος δεν έχει να φάει».

«Χρειάζεται να σκεφτούμε και να αφυπνιστούμε. Ο κόσμος είναι φοβισμένος. Αν συνεχίσουμε να φοβούμαστε την κατοχή και να μένουμε σιωπηλοί μπροστά σε ό, τι γίνεται, να χαρακτηρίζουν πολιτικές λύσεις τις πολιτικές συνομωσίες, θα χάσουμε την χώρα μας. Αυτό που έγινε στην Τυνησία, θα πρέπει να γίνει κι εδώ. Πρέπει να ξεκινήσουμε μια νέα ιντιφάντα και να αντισταθούμε στην κατοχή. Πρέπει να γίνουμε ξανά επαναστάτες και να απελευθερώσουμε την χώρα μας».

«Ο λαός θα εκραγεί –η έκρηξη έρχεται αυτόματα. Ελπίζω να γίνει κι εδώ. Όλες αυτές οι συνωμοτικές και διαρκείς διαπραγματεύσεις, άλλοτε άμεσες άλλοτε έμμεσες, κάποιες με την Αμερική, έρχονται, πάνε, διαπραγματεύονται και κάθε στιγμή μιλάνε για τις συνομιλίες. Έχουμε κρίση στην ηγεσία μας. Η ηγεσία μας είναι προδοτική και ανειλικρινής με τον λαό της. Η παλαιστινιακή ηγεσία προδίδει την Παλαιστίνη και προστατεύει το Ισραήλ. Οι έποικοι προστατεύονται στον δρόμο, αλλά ο Παλαιστίνιος αν μπει σε έναν εποικισμό, είναι προστατευμένος; Η ΠΑ καταδιώκει οποιονδήποτε σκεφτεί να αντισταθεί στην κατοχή και τον συλλαμβάνει. Δεν έχουμε ηγεσία»

Ο Sa'adat χαιρετίζει την Επανάσταση της Αιγύπτου και καλεί τους Παλαιστίνιους να ανατρέψουν την κατοχή και την διαίρεση

Πηγή: freeahmadsaadat.org 20/2/2011

Ο Ahmad Sa'adat, ο φυλακισμένος εθνικός ηγέτης, μέλος του Νομοθετικού Συμβουλίου της Παλαιστίνης και Γενικός Γραμματέας του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, έστειλε μήνυμα χαιρετισμού προς την Αιγυπτιακή Επανάσταση και τα κατορθώματα της και στον θρίαμβο του αιγυπτιακού λαού πάνω στο διεφθαρμένο αιγυπτιακό καθεστώς.

Ο Sa'adat έστειλε το μήνυμα μέσω ενός δικηγόρου από τον Σύλλογο Παλαιστινίων Κρατουμένων που τον επισκέφτηκε στις 20 Φεβρουαρίου. Ο Sa'adat βρίσκεται στην απομόνωση στην φυλακή Nafha κι έχει ελάχιστες ευκαιρίες να επικοινωνεί με τον έξω κόσμο, ενώ του απαγορεύεται η πρόσβαση σε βιβλία και μέσα ενημέρωσης, όπως και η επαφή με άλλους κρατούμενους ή μέλη της οικογένειας του.

Όπως είπε ο δικηγόρος τους, ανυπομονούσε να εκφράσει την χαρά του για την επανάσταση της Αιγύπτου. Ο Sa'adat την χαρακτήρισε ως έναν θρίαμβο της αποφασιστικότητας και της θέλησης του αιγυπτιακού λαού, ειδικά της νεολαίας και των λαϊκών στρωμάτων και ότι αυτό το εθνικό δημοκρατικό κίνημα ξεκίνησε με την ανατροπή του καθεστώτος, στο πλαίσιο της εξουδετέρωσης όλων των θεσμών και ελεγκτικών μηχανισμών του παλιού καθεστώτος, που δημιούργησε την βάση της τυραννίας και της διαφθοράς και χτίζοντας μια σύγχρονη δημοκρατία πάνω στα συντρίμμια του.

Ο Sa'adat είπε στο μήνυμα του ότι το πιο σημαντικό κατόρθωμα της επανάστασης θα είναι η ίδρυση ενός κοινωνικού κράτους που θα βασίζεται στις αρχές της ελευθερίας και της δημοκρατίας στην μορφή του και στο περιεχόμενο του, την κοινωνική δικαιοσύνη, που θα νομιμοποιηθεί μέσα από δίκαιες και διαφανείς δημοκρατικές εκλογές που θα περιλαμβάνουν όλες τις τάσεις του αιγυπτιακού λαού. Τόνισε την σημασία της μαζικής λαϊκής συμμετοχής στην νέα δημοκρατική Αίγυπτο που θα σπάσει τις αλυσίδες εξάρτησης από το οικονομικό και πολιτικό σύστημα της ιμπεριαλιστικής παγκοσμιοποίησης και θα αποκαταστήσει τον ρόλο της Αιγύπτου στην πολιτισμική και πολιτική ιστορία ως ηγέτιδα στο αραβικό απελευθερωτικό κίνημα και ως η δύναμη που θα ενώσει το αραβικό έθνος.

Είπε επίσης ότι είναι φυσιολογικό πως η νίκη του λαού της Τυνησίας και της Αιγύπτου θα επηρεάσει την απελευθέρωση του αραβικού λαού να ανατρέψει όλα τα συστήματα διαφθοράς, τυραννίας και καταπίεσης και ότι αυτή η νίκη θα έχει μεγάλη και θετική απήχηση στον εθνικό μας σκοπό. Ο Sa'adat είπε ότι ο παλαιστινιακός λαός πρέπει να ανατρέψει τον διαχωρισμό και την κατοχή και να καταφέρει την εθνική ενότητα για να ξαναχτίσει το εσωτερικό του σπιτιού του και εδικά την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης.

Ο Δημοκρατικός Δρόμος χαιρετίζει ένθερμα τη νεολαία του κινήματος 20 Φλεβάρη

Πηγή:www.annahjaddimocrati.org

και ανακοινώνει τη συνέχιση της συμμετοχής του στους αγώνες του λαού μας για ένα σύστημα δημοκρατικό

Στη συνεδρίασή του στις 21 Φλεβάρη 2011, το Πανεθνικό Γραφείο του Δημοκρατικού Δρόμου, εξέτασε τα ως τώρα αποτελέσματα και τις προοπτικές του κινήματος διαμαρτυρίας στο οποίο κάλεσε η νεολαία 20 Φλεβάρη, και ανταποκρίθηκε σε αυτό όλος ο μαροκινός λαός, και το οποίο εκφράζεται με πορείες και ογκώδεις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας στην πλειοψηφία των περιοχών του Μαρόκου. Οι διαδηλώσεις αυτές έχουν σφραγιστεί από τον ειρηνικό, ενθουσιώδη και ενιαίο τους χαρακτήρα, ως προς την οργάνωση και τα συνθήματα. Και με αυτή την ευκαιρία, το Πανεθνικό Γραφείο ανακοινώνει τα ακόλουθα:

1) Εκφράζει την εκτίμηση και το θαυμασμό του για το λαϊκό κίνημα 20 Φλεβάρη, καθώς αποδεικνύει την ωριμότητά του, τη συνειδητότητά του και την ετοιμότητά του για αγώνα για την ανάδειξη ενός νέου Μαρόκου, της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας και της δημοκρατίας.

2) Αξιολογεί θετικά το ενωτικό πνεύμα από το οποίο διακατέχονται όλες οι πολιτικές, συνδικαλιστικές και πολιτιστικές δυνάμεις, οι δυνάμεις υπεράσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κάθε αγωνιστική προσωπικότητα. Για να εκφράζονται όλοι από αυτό το κίνημα, υψώθηκε ένα αποτρεπτικό φράγμα απέναντι στις μανούβρες των οπισθοδρομικών δυνάμεων και στις προσπάθειες παρέκκλισης του κινήματος από τους σκοπούς του που έχει διατυπώσει η μαχόμενη νεολαία μας.

3) Καταγγέλλει τα εμπόδια που θέτει το σύστημα για τη διάλυση του κινήματος, τη διάχυση ενός κλίματος φόβου στις μάζες και τις προκλήσεις από τις ορδές των στρατολογηθέντων αλητών στις 20 Φλεβάρη.

4) Χαιρετίζει ένθερμα τις μάζες του λαού μας και κάθε αγωνιζόμενη δύναμη για αυτό το θαυμάσιο αποτέλεσμα που πέτυχαν στις 20 Φλεβάρη παρά την ακινητοποίηση των μέσων μεταφοράς, τραίνων και λεωφορείων, και την τοποθέτηση εμποδίων για την παρακώλυση της συγκοινωνίας, παρά το μπλακ άουτ των επίσημων μέσων ενημέρωσης και παρά τη συγχορδία διάδοσης ψευδών ειδήσεων που μάταια προσπαθούσαν να μειώσουν το μέγεθος της πορείας.

5) Καταγγέλλει την προσπάθεια αμφισβήτησης του ειρηνικού χαρακτήρα αυτού του κινήματος μέσω της επικέντρωσης στα μεμονωμένα περιστατικά βίας μετά το τέλος των διαδηλώσεων, που τα εκμεταλλεύτηκαν οι κατασταλτικές δυνάμεις για να κατευθύνουν το τυραννικό τους μένος εναντίον των διαδηλωτών και, γενικά, μεμονωμένων πολιτών, ειδικά στις πόλεις Ιμζούρεν, Αλ Χουσέιμα, Μαρακές, Σεφρού, Φες, Ραμπάτ, Αγκαντίρ κλπ, με σκοπό τον εκφοβισμό των μαζών, ώστε να τους αποθαρρύνουν να συνεχίσουν τον αγώνα τους. Εκφράζει τα συλλυπητήρια στις οικογένειες των θυμάτων που έχασαν τη ζωή τους σε αυτές τις διαμαρτυρίες.

6) Καταγγέλλει τη βία που άσκησε η εξουσία μέσω όλων των οργάνων της, είτε ανεπίσημων, μέσω των αλητών, είτε επίσημα, μέσω της βίαιης και εκφοβιστικής επίθεσης από ομάδες της αστυνομίας με πολιτικά. Αυτή η βία η οποία έπληξε πολλούς πολίτες και αγωνιζόμενους, μεταξύ των οποίων τον Αζ Αντίν Αλ Μαντζαλί (Τοπικό Γραμματέα του Δημοκρατικού Δρόμου στη Σεφρού), και τον Αμπντ Αλμούνα (αγωνιστή τον ανθρωπίνων δικαιωμάτων και μέλος του Συλλόγου Ανέργων στη Σεφρού) και πολλούς συνδικαλιστές, πολιτικούς και αγωνιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της νεολαίας 20 Φλεβάρη, μεταξύ των οποίων την Χαντίτζα Ριάντι (πρόεδρο του Μαροκινού Συλλόγου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου), τη Ραμπία Αλ Μπουζίντι, την Ζάινα Αουμπίχι, τον Ιούνις Μπανέμπου, τον Οσάμα Αλ Χαλιγί, τη Χαντίτζα Αλ Χάλιντι, τη Χιλάλα Ρουζκι, τη Σούλμα Μααρούφ, τον Ιντρις Αουμάχεντ, το Μουχάμαντ Ασσάμπρ, το Σαϊντ Αουλαχάτζ, και τον Μουχάμαντ Αλεούνι (Συντονιστή του Δημοκρατικού Δικτύπου Αλληλεγγύης στο Λαό)(Ραμπάτ) κλπ

7) Απαιτεί την άρση των μπλόκων που μπήκαν σε διάφορες πόλεις όπως: την Ιμζούρεν, τη Μπνί Μπουάιας το Σέφρου κλπ και απαιτεί την απελευθέρωση των πολιτών οι οποίοι συνελήφθησαν ως σχετιζόμενοι με το τρέχον κίνημα διαμαρτυρίας.

8) Δηλώνει πως οι διαδηλώσεις της 20ης Φλεβάρη συνιστούν μια ποιοτική στροφή στην ιστορία του Μαρόκου: καθώς για πρώτη φορά κατεβαίνουν στο δρόμοι οι μάζες με κοινωνικά και πολιτικά αιτήματα και είναι ενωμένες στο πολιτικό σύνθημα για την πτώση της τυραννίας και της μονοπρόσωπης εξουσίας και για τη δημιουργία ενός πραγματικά δημοκρατικού συστήματος.

9) Ανακοινώνει την υποστήριξή του στην απόφαση του κινήματος 20 Φλεβάρη για τη συνέχιση των αγωνιστικών κινητοποιήσεων σε τοπικό επίπεδο στις 26 και τις 27 Φλεβάρη, και δηλώνει τη συμμετοχή των αγωνιστών και αγωνιστριών του Δημοκρατικού Δρόμου σε αυτές, καλώντας τις λαϊκές μάζες να συνεχίσουν να συμμετέχουν σε αυτό το αγωνιστικό κίνημα με ζέση, για την υλοποίηση των αιτημάτων για

- Τερματισμό του απολυταρχικού συστήματος μονοπρόσωπης εξουσίας
- Διάλυση όλων των μυστικών κατασταλτικών μηχανισμών και παράλληλα, αποπομπή των υπευθύνων για τα πολιτικά εγκλήματα, όπως και παραπομπή σε δίκη αυτών και κάθε διεφθαρμένου και καταχραστή του δημοσίου χρήματος και των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας.
- Διάλυση όλων των «εκλεγμένων» θεσμών και της τωρινής κυβέρνησης λόγω έλλειψης λαϊκής και δημοκρατικής νομιμοποίησης
- Σύνταγμα δημοκρατικό, που θα το έχει εκπονήσει μια Συντακτική Συνέλευση, και θα ενσαρκώνει τη θέληση του Μαροκινού Λαού, θα θεσπίζει την ισότητα ανδρών και γυναικών και θα αναγνωρίζει το βερβερικό πολιτισμό ως εθνικό και τη γλώσσα ως επίσημη.
- Εκλογές ελεύθερες και δίκαιες, που θα εξασφαλίζουν ευκαιρίες σε όλες τις δυνάμεις, όπως και τερματισμό της ανάμειξης του Υπουργείου Εσωτερικών στην πολιτική ζωή της χώρας.
- Οριστικό τέλος στη σπάταλη οικονομία και υιοθέτηση οικονομικών, κοινωνικών, πολιτιστικών και εκπαιδευτικών πολιτικών που θα ανταποκρίνονται στις στοιχειώδεις ανάγκες του μαροκινού λαού, θα παρέχουν κοινωνικές υπηρεσίες και απασχόληση σε όλους, και θα συμβάλλουν στην ανάπτυξη του εθνικού πολιτισμού με το άνοιγμά του στις πανανθρώπινες προοδευτικές δημιουργίες και με το άνοιγμα των Μέσων Ενημέρωσης σε όλες τις απόψεις και τις ιδέες και τη συμβολή τους στην έγκυρη δημοσιοποίηση ενός ελεύθερου και δημοκρατικού διαλόγου.

10) Καλεί με όλη του τη δύναμη τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες, προσωπικότητες και οργανώσεις, σε συμμετοχή τους στο κίνημα του λαού του Μαρόκου, για τη δημιουργία ενός δημοκρατικού και δίκαιου συστήματος, που θα εγγυάται μια αξιοπρεπή ζωή για όλους: απευθύνει έκκληση στις δημοκρατικές δυνάμεις σε δράση για την ταχύτατη δημιουργία ενός πανεθνικού μετώπου αγώνα για τη Δημοκρατία και την Κοινωνική Δικαιοσύνη: επισημαίνει με όλη του τη δύναμη την αναγκαιότητα για ενότητα και αλληλεγγύη και για την απόρριψη κάθε φαινομένου υποταγής, και για την επικέντρωση στην πύκνωση της λαϊκής δυσαρέσκειας απέναντι στην τυραννία και τα σύμβολά της.

11) Καταγγέλλει, στο όνομα των αγωνιστών και των αγωνιστριών του Δημοκρατικού Δρόμου, τις σφαγές που διαπράττει το δικτατορικό καθεστώς της Λιβύης εναντίον του αγωνιζόμενου λιβυκού λαού και καλεί με όλη του τη δύναμη τις δυνάμεις που αγαπούν την ελευθερία και την ειρήνη στη χώρα μας και σε όλο τον κόσμο σε αγώνα για τη σωτηρία του λιβυκού λαού και την παραπομπή σε δίκη των συμμοριών του Καντάφι.

Το Πανεθνικό Γραφείο
21/2/2011

H επανάσταση της Αιγύπτου και το Ισραήλ: "Κάτι κακό για τους Εβραίους»

Του Ilan Pappe, Πηγή: The Electronic Intifada, 14 Φλεβάρη 2011

Η άποψη του Ισραήλ είναι ότι εάν πράγματι πετύχουν, οι επαναστάσεις της Τυνησίας και της Αιγύπτου θα είναι κάτι κακό, πολύ κακό. Μορφωμένοι Άραβες - όχι όλοι τους ντυμένοι ως «Ισλαμιστές», αρκετοί από αυτούς να μιλούν τέλεια αγγλικά και των οποίων η επιθυμία για δημοκρατία αρθρώνεται χωρίς την προσφυγή σε «αντι-δυτική ρητορική - είναι κάτι κακό για το Ισραήλ.

Οι Αραβικοί στρατοί που δεν πυροβολούν αυτούς τους διαδηλωτές είναι τόσο κακοί όσο και πολλές άλλες εικόνες που συγκίνησαν και ενθουσίασαν τόσους πολλούς ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, ακόμα και στη Δύση. Αυτή η παγκόσμια αντίδραση στα γεγονότα είναι επίσης κακή, πολύ κακή. Κάνει την ισραηλινή κατοχή της Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας και τις πολιτικές απαρτχάιντ στο εσωτερικό του κράτους να φαίνονται, όπως οι πράξεις ενός τυπικού "αραβικού" καθεστώς.

Για κάποιες μέρες δεν μπορούσε κανείς να πει τι σκέφτεται το επίσημο Ισραήλ. Στο πρώτο συνετό μήνυμα που μετέφερε ποτέ στους συναδέλφους του, ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου ζήτησε από τους υπουργούς, τους στρατηγούς του και τους πολιτικούς να μην σχολιάσουν δημόσια τα γεγονότα στην Αίγυπτο. Για μια στιγμή θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς ότι το Ισραήλ μετατράπηκε από τον κακοποιό της γειτονιάς σε αυτό που πάντοτε ήταν: ένας επισκέπτης ή μόνιμος κάτοικος.

Φαίνεται ότι ο Νετανιάχου ήταν πολύ αμήχανος από τις ατυχείς παρατηρήσεις σχετικά με την κατάσταση που ξεστόμισε δημόσια ο Συνταγματάρχης Aviv Kochavi, ο επικεφαλής των ισραηλινών στρατιωτικών μυστικών υπηρεσιών. Αυτός ο υψηλός γνώστης των αραβικών υποθέσεων δήλωσε με βεβαιότητα πριν από δύο εβδομάδες στην Κνεσέτ ότι το καθεστώς Μουμπάρακ ήταν σταθερό και ανθεκτικό όσο ποτέ. Όμως ο Νετανιάχου δεν θα μπορούσε να κρατήσει το στόμα του κλειστό για τόσο μεγάλο διάστημα. Και όταν το αφεντικό μίλησε όλοι οι άλλοι ακολούθησαν. Και όταν όλοι απάντησαν, τα σχόλια τους έκαναν τους σχολιαστές του Fox News να μοιάζουν με ένα μάτσο ειρηνιστές και χίπις από τη δεκαετία του 1960 που αγαπούν όλο τον κόσμο.

Η ουσία της ισραηλινής θεώρησης για τα γεγονότα είναι απλή: πρόκειται για μια επανάσταση ιρανικού τύπου που υποβοηθήθηκε από το Al Jazeera και βλακωδώς επιτρέπεται από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος είναι ένας νέος Τζίμι Κάρτερ, και από ένα αποβλακωμένο κόσμο. «Επικεφαλείς» της ισραηλινής αυτής ερμηνείας είναι οι πρώην ισραηλινοί πρέσβεις στην Αίγυπτο. Όλη η συμφόρηση τους από το κλείσιμό τους σε ένα διαμέρισμα ενός ουρανοξύστη του Καϊρου εκρήγνυται τώρα σαν ηφαίστειο. Τα λογύδρια τους μπορούν να συνοψιστούν στα λόγια ενός από αυτούς, του Zvi Mazael ο οποίος είπε στο Κανάλι Ένα της ισραηλινής τηλεόρασης στις 28 Ιανουαρίου, «αυτό είναι κακό για τους Εβραίους, πολύ κακό."

Στο Ισραήλ, φυσικά, όταν λέγεται «κακό για τους Εβραίους», εννοείτε για τους Ισραηλινούς - αλλά επίσης σημαίνει ότι οτιδήποτε και αν είναι κακό για το Ισραήλ είναι κακό για τους Εβραίους σε όλο τον κόσμο (παρά τις αποδείξεις για το αντίθετο από την ίδρυση της το κράτος).

Αλλά αυτό που είναι πραγματικά κακό για το Ισραήλ είναι η σύγκριση. Ανεξάρτητα από το που θα καταλήξουν όλα αυτά, εκθέτουν τις πλάνες και την υποκρισία του Ισραήλ, όπως ποτέ πριν. Η Αίγυπτος βιώνει μια ειρηνική Ιντιφάντα με τη αιματηρή βία να προέρχεται από την πλευρά του καθεστώτος. Ο στρατός δεν πυροβόλησε τους διαδηλωτές και ακόμα και πριν από την αποχώρηση του Μουμπάρακ, ήδη επτά ημέρες από την έναρξη των διαδηλώσεων, ο Υπουργός Εσωτερικών ο οποίος έστειλε τους κακοποιούς του να συντρίψουν βίαια τις διαδηλώσεις είχε καθαιρεθεί και μάλλον θα οδηγηθεί στη δικαιοσύνη.

Ναι, αυτό έγινε για να κερδίσουν χρόνο και να προσπαθήσουν να πείσουν τους διαδηλωτές να πάνε σπίτια τους. Αλλά ακόμη και αυτό το επεισόδιο, που έχει ξεχάσει πια, δεν μπορεί ποτέ να συμβεί στο Ισραήλ. Το Ισραήλ είναι ένα μέρος όπου όλοι οι στρατηγοί που διέταξαν πυροβολισμούς ενάντια στους Παλαιστίνιος και Εβραίους διαδηλωτές κατά της κατοχής, τώρα ανταγωνίζονται για την υψηλότερη θέση του Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου.

Ένας από αυτούς είναι ο Yair Naveh, ο οποίος έδωσε εντολές το 2008 να σκοτώνουν Παλαιστίνιους υπόπτους ακόμα και αν θα μπορούσαν να συλληφθούν ειρηνικά. Δεν πάει στη φυλακή αυτός αλλά η νεαρή γυναίκα, Anat Kamm, που αποκάλυψε αυτές τις εντολές και αντιμετωπίζει την προοπτική να βρεθεί εννέα χρόνια στη φυλακή για τη διαρροή τους στην ισραηλινή εφημερίδα Haaretz. Ούτε ένας ισραηλινός στρατηγός ή πολιτικός δεν πρόκειται να περάσει μια μέρα στη φυλακή επειδή διέταξε τα στρατεύματα να πυροβολήσουν άοπλους διαδηλωτές, αθώους πολίτες, γέροντες και παιδιά. Το φώς που εκπέμπεται από την Αίγυπτο και την Τυνησία είναι τόσο ισχυρό που φωτίζει και τις σκοτεινότερες πλευρές της «μόνης δημοκρατίας στη Μέση Ανατολή."

Μη-βίαιοι, δημοκρατικοί (θρησκευόμενοι ή μη) Άραβες είναι κάτι κακό για το Ισραήλ. Αλλά ίσως αυτοί οι Άραβες να υπήρχαν πολύ καιρό, όχι μόνο στην Αίγυπτο, αλλά και στην Παλαιστίνη. Η επιμονή των Ισραηλινών σχολιαστών ότι το πιο σημαντικό ζήτημα είναι η ισραηλινή ειρηνευτική συμφωνία με την Αίγυπτο - είναι αποπροσανατολισμός, και έχει πολύ μικρή σχέση με την ισχυρή ώθηση που συνταράσσει τον αραβικό κόσμο στο σύνολό του.

Οι ειρηνευτικές συνθήκες με το Ισραήλ είναι τα συμπτώματα της ηθικής διαφθοράς δεν είναι η ίδια η ασθένεια - αυτός είναι ο λόγος που ο Πρόεδρος της Συρίας Μπασάρ Άσαντ, αναμφίβολα ένας αντι-ισραηλινός ηγέτης, δεν είναι απρόσβλητος από αυτό το κύμα της αλλαγής. Όχι, αυτό που διακυβεύεται εδώ είναι το πρόσχημα ότι το Ισραήλ είναι ένα σταθερό, πολιτισμένο, δυτικότροπο νησί σε μια άγρια θάλασσα ισλαμικής βαρβαρότητας και αραβικού φανατισμού. Ο "κίνδυνος" για το Ισραήλ είναι ότι η χαρτογράφηση θα είναι η ίδια, αλλά η γεωγραφία θα αλλάξει. Θα είναι ακόμα ένα νησί, αλλά βαρβαρότητας και φανατισμού σε μια θάλασσα νέων δημοκρατικών κρατών όπου θα υπάρχει ισονομία.

Στα μάτια μεγάλων τμημάτων της δυτικής κοινωνίας των πολιτών η δημοκρατική εικόνα του Ισραήλ έχει εδώ και καιρό εξαφανιστεί. Αλλά πιθανότατα τώρα έχει ακυρωθεί και αμαυρωθεί στα μάτια και άλλων σε πολιτικές θέσεις ή θέσεις εξουσίας. Πόσο σημαντική είναι η παλιά, θετική εικόνα του Ισραήλ για τη διατήρηση της ειδικής σχέσης του με τις Ηνωμένες Πολιτείες; Μόνο ο χρόνος θα δείξει.

Αλλά ένα ή τον άλλο τρόπο την κραυγή που βγαίνει από την Πλατεία Tahrir του Καΐρου είναι μια προειδοποίηση ότι οι ψεύτικες μυθολογίες της «μόνης δημοκρατίας στη Μέση Ανατολή," ο σκληροπυρηνικός χριστιανικός φονταμενταλισμός (πολύ πιο σκοτεινός και διεφθαρμένος από εκείνον της Μουσουλμανικής Αδελφότητας), η κυνική στρατιωτικό-βιομηχανική πολυεθνική κερδοσκοπία, ο νέο-συντηρητισμός και το άγριο λόμπινγ δεν θα εγγυηθούν τη βιωσιμότητα της ειδικής σχέσης μεταξύ του Ισραήλ και των Ηνωμένων Πολιτειών για πάντα.

Και ακόμη και αν η ειδική σχέση διατηρηθεί για λίγο, πλέον βασίζεται σε ακόμη πιο αδύναμα θεμέλια. Οι διαμετρικά αντίθετες περιπτώσεις των μέχρι στιγμής ανθεκτικών αντιαμερικανικών περιφερειακών δυνάμεων του Ιράν και της Συρίας, και σε κάποιο βαθμό της Τουρκίας, αφενός, και των καταρρακωμένων φιλοαμερικανών τυράννων από την άλλη είναι ενδεικτικά: ακόμη αν παραμείνει, η αμερικανική υποστήριξη μπορεί να μην είναι αρκετή στο μέλλον για να διατηρήσει ένα εθνοτικό και ρατσιστικό «εβραϊκό κράτος», στην καρδιά ενός μεταβαλλόμενου αραβικού κόσμου.

Αυτό θα μπορούσε να είναι μια καλή είδηση για τους Εβραίους, ακόμη και για τους Εβραίους στο Ισραήλ μακροπρόθεσμα. Το να είναι περιτριγυρισμένοι από λαούς που αγαπάνε την ελευθερία, την κοινωνική δικαιοσύνη και την πνευματικότητα και να βρίσκουν το δρόμο τους μερικές φορές με ασφάλεια και μερικές φορές άτσαλα ανάμεσα στην παράδοση και το νεωτερισμό, τον εθνικισμό και τον ανθρωπισμό, η επιθετική καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση και η καθημερινή επιβίωση, δεν πρόκειται να είναι εύκολη υπόθεση.

Ωστόσο, έχει έναν ορίζοντα μπροστά του, και μεταφέρει την ελπίδα να πυροδοτήσει ανάλογες αλλαγές στην Παλαιστίνη. Μπορεί να φέρει τέλος σε περισσότερο από έναν αιώνα σιωνιστικού εποικισμού και εκτόπισης και να τα αντικαταστήσει από πιο δίκαιη συμφιλίωση ανάμεσα στους Παλαιστίνιους θύματα αυτών των εγκληματικών πολιτικών όπου και αν γίνονται και την εβραϊκή κοινότητα. Αυτή η συμφιλίωση οικοδομούνταν στη βάση του Παλαιστινιακού δικαιώματος της Επιστροφής και σε όλα τα άλλα δικαιώματα για τα οποία ο λαός της Αιγύπτου τόσο γενναία πάλεψε τις τελευταίες είκοσι μέρες.

Αλλά να είστε σίγουροι ότι οι Ισραηλινοί δεν θα χάσουν ευκαιρία να χαθεί η ευκαιρία για ειρήνη. Θα ρίξουν λυκίσια δάκρυα. Θα ζητήσουν και θα λάβουν περισσότερα χρήματα από το αμερικανικό φορολογούμενο λόγω των νέων "εξελίξεων". Θα παρεμβαίνουν λαθραία και καταστροφικά για να υπονομεύσουν οποιαδήποτε μετάβαση προς τη δημοκρατία (θυμηθείτε τι ορμή και κακία χαρακτήρισε την αντίδρασή τους για τον εκδημοκρατισμό στην παλαιστινιακή κοινωνία), και θα κλιμακώσουν την ισλαμοφοβική τους εκστρατεία σε νέα πρωτοφανή ύψη.

Αλλά ποιος ξέρει, ίσως ο Αμερικανός φορολογούμενος δεν υποχωρήσει αυτή τη φορά. Και ίσως οι ευρωπαίοι πολιτικοί ακολουθήσουν το γενικό συναίσθημα των πολιτών τους και επιτρέψουν όχι μόνο την Αίγυπτο να μεταμορφωθεί δραματικά, αλλά επίσης θεωρήσουν ευπρόσδεκτη μια παρόμοια αλλαγή στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη. Σε ένα τέτοιο σενάριο οι Εβραίοι του Ισραήλ έχουν την ευκαιρία να γίνουν μέρος της πραγματικής Μέσης Ανατολής και όχι ένα ξένο και επιθετικό μέλος μιας Μέσης Ανατολής που ήταν το αποκύημα της φαντασίας και παραισθήσεων των Σιωνιστών.

Οι γυναίκες της επανάστασης

Πηγή: english.aljazeera.net 19 Φεβρουαρίου 2011

Όταν η 26χρονη Asmaa Mahfouz έγραψε στο facebook ότι πηγαίνει στην πλατεία Ταχρίρ και καλούσε όλους όσους ήθελαν να σώσουν την χώρα τους να ενωθούν μαζί της, το ιδρυτικό μέλος του Κινήματος Νέων της 6ης Απριλίου, ήλπιζε να αδράξει την στιγμή που οι Τυνήσιοι έδειξαν ότι η λαϊκή εξέγερση μπορεί να νικήσει έναν δικτάτορα.

Αργότερα η Mahfouz εξηγούσε στην αιγυπτιακή τηλεόραση ότι αυτή και τρεις άλλοι από το κίνημα, πήγαν στην πλατεία και άρχισαν να φωνάζουν «Αιγύπτιοι, τέσσερις άνθρωποι αυτοπυρπολήθηκαν από την εξαθλίωση και την φτώχεια. Αιγύπτιοι, τέσσερις άνθρωποι αυτοπυρπολήθηκαν γιατί φοβόντουσαν τις μυστικές υπηρεσίες, όχι την φωτιά. Τέσσερις άνθρωποι αυτοπυρπολήθηκαν για να σας πουν να ξυπνήσετε. Βάζουμε φωτιά στους εαυτούς μας για να δράσετε. Τέσσερεις άνθρωποι αυτοπυρπολήθηκαν για να πουν στο καθεστώς: Ξυπνήστε. Δεν αντέχουμε άλλο»

Σε ένα βίντεο που ανέβασε αργότερα, δήλωσε: «Όσο λέμε ότι δεν υπάρχει ελπίδα, τότε δεν θα υπάρξει ελπίδα. Αν όμως πάρουμε θέση, θα έρθει κι η ελπίδα».

Οι Αιγύπτιες γυναίκες, όπως και οι άντρες, ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της «ελπίδας». Εδώ περιγράφουν το πνεύμα της Ταχρίρ – την συντροφικότητα και την ισότητα που βίωσαν- και την ελπίδα ότι το μοντέλο της δημοκρατίας που εδραιώθηκε, θα εξελιχθεί όσο οι Αιγύπτιοι θα διαμορφώνουν ένα νέο πολιτικό και κοινωνικό τοπία.

Mona Seif, 24, ερευνήτρια

Κόρη ενός πολιτικού ακτιβιστή που φυλακίστηκε πριν γεννηθεί η ίδια και αδερφή ενός blogger που φυλακίστηκε από το καθεστώς του Μουμπάρακ, η Mona Seif λέει πως τίποτα δεν θα μπορούσε να την είχε προετοιμάσει για την κλιμάκωση και την ένταση των διαδηλώσεων.

«Δεν πίστευα πως θα γινόταν επανάσταση. Σκεφτόμουν πως αν μπορούσαμε να κινητοποιήσουμε μερικές χιλιάδες κόσμο, θα ήταν φοβερό… Ήμουν θυμωμένη με την διαφθορά στην χώρα, για τον θάνατο του Khaled Said και τα βασανιστήρια των υπόπτων, που όμως ποτέ δεν αποδείχτηκε ότι βρισκόντουσαν πίσω από τον βομβαρδισμό της Κοπτικής Εκκλησίας στην Αλεξάνδρεια.

Συνειδητοποίησα πως πρόκειται για κάτι μεγαλύτερο όταν 20.000 άτομα συγκεντρώνονταν προς την πλατεία Ταχρίρ στις 25 Ιανουαρίου. Τότε είδαμε μια αλλαγή. Δεν επρόκειτο πια για τον κατώτατο μισθό ή για τους νόμους έκτακτης ανάγκης. Ήταν κάτι παραπάνω από αυτό. Έγινε μια διαμαρτυρία κατά του καθεστώτος, που απαιτούσε την παραίτηση του Μουμπάρακ και την διάλυση της βουλής.

Την νύχτα έγινε «η μάχη με τις καμήλες», όπου αλήτες, υποστηρικτές του Μουμπάρακ μας επιτέθηκαν για να μας φοβίσουν. Σκέφτηκα πως θα μας πυροβολούσαν για να τελειώνουν με αυτό. Το σημείο καμπής για μένα ήταν όταν είδα ανθρώπους έτοιμους να πεθάνουν για τα πιστεύω τους.

Εντυπωσιάστηκα από την αποφασιστικότητα του κόσμου να το αντιμετωπίσει ειρηνικά, ακόμα και όταν δεχόμασταν θανατηφόρες επιθέσεις. Όταν πιάσαμε αυτούς τους αλήτες, άντρες τους προστάτευαν από τα χτυπήματα λέγοντας «Ήρεμα, ήρεμα, δεν πρόκειται να χτυπήσουμε κανέναν». Τότε άρχισα να σκέφτομαι «Ότι κι αν συμβεί, δεν πρόκειται να τα παρατήσουμε μέχρι να φύγει ο Μουμπάρακ». Το πνεύμα του κόσμου στην Ταχρίρ μας έδωσε ώθηση.

Η φίλη μου κι εγώ ήμασταν υπεύθυνες για τα βίντεο και τις φωτογραφίες από την Ταχρίρ που ανέβαιναν στο διαδίκτυο, και μιας και η σύνδεση internet ήταν πολύ άσχημη στην πλατεία, χρησιμοποιούσαμε το διαμέρισμα ενός φίλου εκεί κοντά για να ανεβάζουμε φωτογραφίες ώστε να δει όλος ο κόσμος τι συνέβαινε στην πλατεία.

Δεν είχα ξανανιώσει τόση ηρεμία και ασφάλεια όσο εκείνες τις ημέρες στην Ταχρίρ. Υπήρχε μια αίσθηση συνύπαρξης που υπερνικούσε όλα τα προβλήματα που συνήθως υπήρχαν, θρησκευτικά ή φυλετικά.

Πριν τις 25 Ιανουαρίου, όταν γινόντουσαν διαδηλώσεις, μου έλεγαν πάντα οι άντρες να πάω πίσω για να μην τραυματιστώ ή νευρίαζαν μαζί μου. Μέτα τις 25/1 άρχισαν να μου φέρονται ισότιμα. Υπήρχε αυτός ο κρυφός θαυμασμός για όλους μας στην πλατεία.

Περάσαμε από πολλά σκαμπανεβάσματα όλοι μας. Ένοιωθα ότι ήμασταν μια άλλη κοινωνία – υπήρχε μια Αίγυπτος μέσα στην Ταχρίρ και μια άλλη έξω από αυτή.

Όταν άνοιξε η Ταχρίρ, είδαμε πολύ κόσμο που πριν δεν βρισκόταν εκεί και υπήρξαν αναφορές ότι παρενοχλήθηκαν οι γυναίκες.

Ξέρω ότι η Αίγυπτος έχει αλλάξει και ότι θα μεταφέρουμε το πνεύμα της πλατείας σε όλη την χώρα. Πριν την Ταχρίρ, αν με παρενοχλούσαν δεν θα ζήταγα βοήθεια από τους άλλους, γιατί υπάρχουν πολλοί που θα σε κατηγορούσαν. Νομίζω όμως πως το πνεύμα της επανάστασης μας δίνει δύναμη να διαδώσουμε πιο πλατιά το αίσθημα που αποκτήσαμε. Από δω και στο εξής, αν μου συμβεί κάτι, θα φωνάξω, θα ζητήσω βοήθεια και ξέρω πως θα βρω ανθρώπους να με βοηθήσουν.

Ήμουν μπροστά στο κτίριο της τηλεόρασης όταν μαθεύτηκε το νέο για την παραίτηση του Μουμπάρακ. Βρέθηκα να φωνάζω και να χαίρομαι μαζί με όλους. Ήταν μια συναισθηματική στιγμή και την γιόρταζα με ξένους. Άνθρωποι με αγκάλιαζαν, μου έσφιγγαν το χέρι, ανταλλάσαμε ευχές. Εκείνη την στιγμή ήμασταν όλοι ένα.

Δεν νοιώθω πια αποξενωμένη από την κοινωνία. Περπατάω στους δρόμους του Καΐρου και χαμογελώ στους ξένους. Έχω την αίσθηση ότι ανήκω κάπου, τουλάχιστον για τώρα. Πριν την 25η Ιανουαρίου σκεφτόμουν να φύγω από την χώρα. Αυτό άλλαξε τώρα, θέλω να μείνω εδώ. Είναι η συνέχεια του ρόλου μας στην επανάσταση. Πρέπει να μείνουμε εδώ και να συμβάλουμε στην αλλαγή της κοινωνίας μας».

Gigi Ibrahim, 24, πολιτική ακτιβίστρια

Η πολιτική ακτιβίστρια Gigi Ibrahim έπαιξε σημαντικό ρόλο στην διάδοση της διαμαρτυρίας.

«Ξεκίνησα τον πολιτικό ακτιβισμό μου με το να μιλάω σε ανθρώπους που ανακατεύονταν με το εργατικό κίνημα. Στη συνέχεια έγινα πιο ενεργή μέχρι που εθίστηκα σε αυτό. Πήγαινα σε συναντήσεις και συμμετείχα σε διαδηλώσεις. Γρήγορα έμαθα πως οι περισσότερες απεργίες του εργατικού κινήματος ξεκίνησαν από γυναίκες.

Από την εμπειρία μου μπορώ να πω ότι οι γυναίκες έπαιξαν κρίσιμο ρόλο σε όλες τις διαδηλώσεις και τις απεργίες. Όποτε συνέβαιναν βίαια επεισόδια, οι γυναίκες έβγαιναν μπροστά και αντιμετώπιζαν την αστυνομία. Τις χτυπούσαν όσο και τους άντρες.

Το είδα να συμβαίνει στις διαδηλώσεις για τον Khaled Said, τον Ιούνιο του 2010. Με απέτρεψαν από το να πάω για την δική μου ασφάλεια, επειδή είμαι κορίτσι. Ανησυχούσαν για τους κινδύνους. Έπρεπε να λέω ψέματα για να πηγαίνω στις διαμαρτυρίες.

Όταν η αστυνομία εκκαθάρισε με την βία την πλατεία στις 25 Ιανουαρίου, την ώρα που έτρεχα για να αποφύγω τα δακρυγόνα, χτυπήθηκα στην πλάτη από μια πλαστική σφαίρα. Γύρισα στην πλατεία την επόμενη μέρα, όπως και πολλοί άλλοι και έμεινα εκεί για τις επόμενες 18 μέρες.

Όσο τα γεγονότα κλιμακώνονταν, ο πατέρας μου ανησυχούσε. Στις 28 Ιανουαρίου, η αδερφή μου ήθελε να με κλειδώσει στο σπίτι. Προσπάθησαν να με εμποδίσουν από το να βγω, αλλά ήμουν τόσο αποφασισμένη και έφυγα. Μετακόμισα στο σπίτι της θείας μου που είναι πιο κοντά στην πλατεία και μπορούσα να πηγαίνω που και που για να πλυθώ και να ξεκουραστώ.

Στην αρχή η οικογένεια μου ανησυχούσε, στην πορεία όμως άρχισε να με καταλαβαίνει και να με υποστηρίζει. Η οικογένεια μου δεν είναι καθόλου πολιτικά ενεργή.

Οι καθημερινές συνθήκες δεν ήταν καθόλου εύκολες. Οι περισσότεροι χρησιμοποιούσαμε την τουαλέτα στο κοντινό τζαμί. Άλλοι πήγαιναν στα κοντινά σπίτια, όπου οι άνθρωποι ευγενικά άνοιγαν τις πόρτες τους για μας.

Βρισκόμουν στην πλατεία Ταχρίρ στις 2 Φεβρουαρίου, όταν οι αλήτες που υποστήριζαν τον Μουμπάρακ, μας επιτίθονταν με μολότοφ και πέτρες. Ήταν η πιο τρομακτική νύχτα. Ήμουν παγιδευμένη στην μέση της πλατείας. Τα περίχωρα ήταν κανονική ζώνη πολέμου. Όσο οι καταστάσεις εντείνονταν τόσο δυνάμωνε η αποφασιστικότητα μας. Πολλοί άνθρωποι τραυματίστηκαν και αρκετοί πέθαναν. Αυτό μας έκανε να προχωρήσουμε και να μην τα παρατήσουμε.

Σκεφτόμουν πως αν οι ένοπλοι αλήτες του Μουμπάρακ μπουν στην πλατεία, θα ήταν το τέλος μας. Ήμασταν άοπλοι, δεν είχαμε τίποτα. Εκείνη τη νύχτα αισθάνθηκα φόβο που μετατράπηκε όμως σε αποφασιστικότητα.

Οι γυναίκες έπαιξαν σημαντικό ρόλο εκείνη τη νύχτα. Ήμασταν υπεράριθμες και γι’ αυτό φυλάγαμε τις εξόδους της πλατείας. Η απόσταση από την μία έξοδο στην άλλη ήταν 10’. Οι γυναίκες πήγαιναν και ειδοποιούσαν τους άλλους για το που βρισκόταν ο κίνδυνος και εξασφάλιζαν ότι αυτοί που μάχονταν, άλλαζαν θέσεις με τους άλλους για να ξεκουραστούν λίγο, πριν μπουν ξανά στη μάχη.

Οι γυναίκες φρόντιζαν τους τραυματίες σε αυτοσχέδιες κλινικές πάνω στην πλατεία. Κάποιες βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή και πέταγαν πέτρες μαζί με τους άντρες. Ήμουν κι εγώ στην πρώτη γραμμή και κινηματογραφούσα την μάχη. Δεν είχα δει ή ζήσει ξανά τέτοια εμπειρία.
Κατά την διάρκεια των 18 ημερών ούτε εγώ ούτε καμία από τις φίλες μου, παρενοχληθήκαμε. Κοιμόμουν στην Ταχρίρ με πέντε άγνωστους άντρες γύρω μου και ένοιωθα ασφαλής.

Το κλίμα άλλαξε την μέρα που παραιτήθηκε ο Μουμπάρακ. Οι άνθρωποι που έρχονταν δεν τους ενδιέφερε η επανάσταση. Ήρθαν για να βγάλουν φωτογραφίες. Ήρθαν για την καρναβαλική ατμόσφαιρα και τότε ήταν που τα πράγματα άρχιζαν να αλλάζουν.

Όταν ανακοινώθηκε το νέο, ξετρελαθήκαμε. Φώναζα κι έκλαιγα, αγκάλιαζα όλους γύρω μου. Από την χαρά και τα δάκρυα πέρναγα στο απόλυτο σοκ.

Η επανάσταση δεν τελείωσε. Δεν έχουν ικανοποιηθεί όλα τα αιτήματα μας. Πρέπει να συνεχίσουμε. Εδώ ξεκινάει η πραγματικά δύσκολη δουλειά, που θα έχει όμως άλλη μορφή από τις καθιστικές διαμαρτυρίες στην πλατεία. Οργανώνονται απεργίες από εργαζόμενους που διεκδικούν καλύτερους μισθούς και συνθήκες εργασίες και αυτές είναι οι μάχες που πρέπει να κερδηθούν τώρα.

Salma El Tarzi, 33, κινηματογραφίστρια

Χωρίς να έχει προηγούμενη πολιτική δραστηριότητα, η Salma El Tarzi ήταν σκεπτική με την πιθανότητα να καταφέρουν οι διαδηλωτές να έχουν ένα κοινό αίτημα, μέχρι που είδε από το μπαλκόνι της τα πλήθη να συγκεντρώνονται. Αποφάσισε να ενωθεί με τους διαδηλωτές και δεν γύρισε πίσω από τότε.

«Διαδήλωνα μόνη μου στις 26 και 27 Ιανουαρίου, αλλά στις 28 έπεσα πάνω στον μικρότερο αδελφό μου και συνεχίσαμε μαζί από κείνη την μέρα.

Αυτό που μας έκανε να συνεχίσουμε ήταν η πεποίθηση πως δεν είχαμε άλλη επιλογή-ή θα μέναμε και θα αγωνιζόμασταν για την ελευθερία ή θα πηγαίναμε φυλακή.

Ο πατέρας μου ήταν πολύ υποστηρικτικός. Έφτασε σε σημείο να μας λέει «Μην τρέχετε μακριά από τους πυροβολισμούς. Να τρέχετε επάνω τους».

Όσο ήμασταν στην Ταχρίρ, όλοι δεχόμασταν απειλητικά τηλεφωνήματα που μας έλεγαν ότι αν δεν εκκενώσουμε την πλατεία, θα μας κυνηγήσουν και θα μας σκοτώσουν. Δεν μας ένοιαζε όμως τίποτα. Ήμασταν σε ένα σημείο που δεν υπήρχε επιστροφή.

Η πλατεία Ταχρίρ έγινε ένα μικρό μοντέλο για το πώς θα θέλαμε την δημοκρατία μας. Η ζωή εκεί δεν ήταν εύκολη. Χρησιμοποιούσαμε ένα κοντινό τζαμί και εγώ πήγαινα στο σπίτι μιας φίλης να πλυθώ. Πρέπει να παραδεχτώ ότι οι συνθήκες δεν ήταν οι ιδανικές. Έκανε κρύο, κοιμόμασταν κάτω. Κάποιοι είχαν σκηνές ή έφτιαχναν αυτοσχέδιες.

Ήμουν μία από τις πολλές γυναίκες που βρίσκονταν εκεί, νέες και ηλικιωμένες. Ήμασταν το ίδιο δραστήριες με τους άντρες. Κάποιες έκαναν τις νοσοκόμες και περιποιόντουσαν τους τραυματίες από τις μάχες. Άλλες βοηθούσαν στην διανομή νερού. Υπήρχαν όμως και πολλές που βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή, πετώντας πέτρες στην αστυνομία και στους αλήτες του Μουμπάρακ.

Τα καθήκοντα στην πλατεία ήταν μοιρασμένα. Ήμασταν καλά οργανωμένοι. Κάτι άλλαξε στην δυναμική των γυναικών και αντρών στην Ταχρίρ. Όταν οι άντρες είδαν τις γυναίκες να αγωνίζονται στην πρώτη γραμμή, άλλαξε η οπτική τους και ήμασταν όλοι ενωμένοι. Ήμασταν όλοι Αιγύπτιοι.

Η γενική εικόνα της γυναίκας άλλαξε για πολλούς. Ούτε μια περίπτωση σεξουαλικής παρενόχλησης δεν αναφέρθηκε, μέχρι την τελευταία μέρα που παραιτήθηκε ο Μουμπάρακ. Αυτή ήταν η μεγάλη αλλαγή για την Αίγυπτο.

Ο φόβος έσπασε μέσα μας. Όταν πήραμε μέρος στις διαδηλώσεις ήταν μια διαμαρτυρία για τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, όμως το καθεστώς την κλιμάκωσε και έγινε επανάσταση. Οι βιαιοπραγίες τους οδήγησαν στην επανάσταση. Αυτό που ξεκίνησε σαν μέρα οργής, μετατράπηκε σε επανάσταση που ανέτρεψε το καθεστώς μετά από 30 χρόνια στην εξουσία. Το καθεστώς μας έδωσε δύναμη με την βία του, μας έκανε να κρατιόμαστε από το όνειρο της ελευθερίας ακόμα πιο πολύ. Όλοι μας περπατούσαμε με πληγές, αλλά συνεχίζαμε. Φροντίζαμε ακόμα και τα τραυματισμένα άλογα που είχαν χρησιμοποιήσει για να μας επιτεθούν.

Πριν την 25η Ιανουαρίου δεν πίστευα ότι η φωνή μου μπορούσε να ακουστεί, δεν ένοιωθα πως είχα τον έλεγχο της ζωής μου. Η μεταφορά που χρησιμοποιούσε ο Μουμπάρακ ότι ήταν ο πατέρας μας κι εμείς τα παιδιά του, μας έκανε να αισθανόμαστε πως δεν είχαμε κίνητρα.

Η επανάσταση μας ξύπνησε – η συλλογική συνείδηση αφυπνίστηκε».

Τα έγγραφα του Al-Jazeera για τις ισραηλινό-παλαιστινιακές διαπραγματεύσεις: κρύβουν καμία έκπληξη;

Του Nassar Ibrahim, πηγή: www.alternativenews.org/english, 14 Φεβρουαρίου 2011

Είναι αλήθεια ότι οι παλαιστινιακές αντιδράσεις για τα έγγραφα του al-Jazeera για τις ισραηλινό-παλαιστινιακές διαπραγματεύσεις, ποικίλουν.

Ωστόσο, το περιεχόμενο αυτών των εγγράφων – που δημοσιοποιήθηκαν στις 23 Ιανουαρίου από το κανάλι Qatari – δεν αποτελεί ιδιαίτερη έκπληξη. Η πλειοψηφία των Παλαιστινίων που παρακολουθεί τις ισραηλινό-παλαιστινιακές διαπραγματεύσεις από την υπογραφή των Συμφωνιών του Όσλο μέχρι σήμερα, γνωρίζει πολύ καλά την κατεύθυνση που παίρνει η λεγόμενη ειρηνευτική διαδικασία. Επιπλέον, οι Παλαιστίνιοι έχουν νοιώσει στο πετσί τους τις παραχωρήσεις που έκαναν (ή απαιτούν να κάνουν) οι Παλαιστίνιοι διαπραγματευτές στους Ισραηλινούς για χάρη της ειρήνης, όπως στο θέμα των προσφύγων, της Ιερουσαλήμ, των εποικισμών, της ανταλλαγής γης και στον συντονισμό σε θέματα ασφάλειας.

Σκοπός αυτού του άρθρου δεν είναι να παρουσιάσει το περιεχόμενο των εγγράφων – μπορείτε εύκολα να τα διαβάσετε στην ιστοσελίδα του Al Jazzera. Εδώ, θέλω να μιλήσω για τις ποικίλες αντιδράσεις σε αυτά τα έγγραφα, πως απασχολούν και πως χρησιμοποιούνται από διάφορα κόμματα της πολιτικής ζωής της Παλαιστίνης.

Η Παλαιστινιακή Εθνική Αρχή, ενώ δεν αρνείται την αυθεντικότητα των εγγράφων, επιμένει ότι το περιεχόμενο τους στρεβλώθηκε και παραμορφώθηκε. Σε μια πρόσφατη συνέντευξη στην εφημερίδα της Ιερουσαλήμ Al Quds (24 Ιανουαρίου, 2011), ο Saeb Ereqat είπε ότι τα έγγραφα περιέχουν «ψέματα και πλαστογραφίες, ακόμα και η στιγμή της δημοσιοποίησης τους είναι ύποπτη».

Η περίοδος που δημοσιεύτηκαν πράγματι ήταν άβολη για την Παλαιστινιακή Αρχή της Ραμάλλα, που συνεχίζει να αποτυγχάνει στο να ξεπεράσει την κρίση. Γιατί παρόλο τον επίμονο ισραηλινό αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας και τον πρόσφατο επιθετικό πόλεμο τον Δεκέμβριο του 2008, ο έλεγχος της Λωρίδας από την Χαμάς παραμένει. Αυτό που αποκαλύφθηκε από τα έγγραφα του Al Jazzera – η παραχώρηση της ΠΑ για τους πρόσφυγες, την Ιερουσαλήμ και τους εποικισμούς, όπως και τον πλήρη συντονισμό σε θέματα ασφαλείας με το Ισραήλ προκειμένου να αποδυναμώσουν και να νικήσουν την Χαμάς- δείχνουν τον Αμπάς και τους βουλευτές τους ως συνεργάτες της ισραηλινής κατοχής, έτοιμους να προχωρήσουν σε οποιαδήποτε παραχώρηση που θα βλάπτει τα παλαιστινιακά εθνικά συμφέροντα. Η Χαμάς από την άλλη παρουσιάζεται σαν αυτή που προστατεύει τα παλαιστινιακά εθνικά δικαιώματα, γεγονός που κάνει τον εσωτερικό διαχωρισμό πιο περίπλοκο και δύσκολο να επιλυθεί.

Είναι αλήθεια ότι οι Παλαιστίνιοι έχουν πλήρη επίγνωση όλων αυτών, όμως το να τα βλέπουν σε επίσημα έγγραφα, το κάνει πιο δύσκολο να τα δεχτούν και τους ντροπιάζει.

Επιπλέον, η δημοσιοποίηση των εγγράφων οδήγησε στην κλιμάκωση και του εσωτερικού διαχωρισμού μέσα στο κίνημα της Φατάχ τόσο στο λαϊκό όσο και στο ηγετικό επίπεδο, που έρχεται να προστεθεί στην ήδη υπάρχουσα διαμάχη ανάμεσα στον πρόεδρο Mahmoud Abbas και τον Muhammad Dahlan. Όλα αυτά φέρνουν περισσότερες δυσκολίες στην ΠΑ της Ραμάλλα.

Γι’ αυτό η ΠΑ κάνει ότι μπορεί για να περιορίσει τις αρνητικές επιπτώσεις των εγγράφων του Al Jazzera με τους εξής τρόπους:

Πρώτον, διαδίδει αμφιβολίες για την ακρίβεια των εγγράφων, παρουσιάζοντας το περιεχόμενο τους μόνο ως μια ανταλλαγή ιδεών ανάμεσα στους Ισραηλινούς και τους Αμερικανούς. Με άλλα λόγια, τίποτα από όσα αναφέρουν δεν αντιπροσωπεύουν τις θέσεις της ΠΑ αναφορικά με το τελικό καθεστώς.

Δεύτερον, διασπείρουν υποψίες για την χρονική στιγμή της δημοσιοποίησης τους. Η ΠΑ ισχυρίζεται ότι η δημοσίευση των εγγράφων έχει ως στόχο να την βλάψει και εξυπηρετεί μια ξένη πολιτική ατζέντα. Επιπλέον, κάποιοι ισχυρίζονται ακόμα ότι πίσω από τα έγγραφα μπορεί να κρύβονται Ισραηλινοί, για να φέρουν σε δύσκολη θέση την ΠΑ και την λεγόμενη «ατράνταχτη» θέση της στο θέμα των εποικισμών, με σκοπό να την αναγκάσει να προχωρήσει σε περισσότερες παραχωρήσεις.

Τρίτον, προσπαθούν να εξασφαλίσουν μια αραβική «συγκάλυψη» όλων των παραχωρήσεων σε θέματα πολιτικής και ασφάλειας που έγιναν από την ΠΑ. Ο Πρόεδρος Mahmoud Abbas δήλωσε ότι τα αραβικά κράτη είχαν πληροφορηθεί για όλες τις λεπτομέρειες των διαπραγματεύσεων. Με άλλα λόγια, ό, τι δημοσιοποιήθηκε από το Al Jazeera ήταν ήδη γνωστό στα αραβικά καθεστώτα.

Όσο για την Χαμάς, το κίνημα εκμεταλλεύτηκε τα έγγραφα σαν ένα εργαλείο για να αποδείξει την δική του αξιοπιστία και να δικαιολογήσει τον έλεγχο της Γάζας το 2007. Με άλλα λόγια, τα έγγραφα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να δείξουν ότι η Χαμάς είχε δίκιο που το 2007 ανέλαβε στην Λωρίδα της Γάζας, γιατί προστατεύει τα παλαιστινιακά εθνικά δικαιώματα και το δικαίωμα της αντίστασης. Σύμφωνα με τα έγγραφα, η παλαιστινιακή πλευρά προσδοκούσε να εξαφανίσει την Χαμάς με το να δείξει ότι το επιχείρημα της τελευταίας πως είναι ένα αντιστασιακό κίνημα, είναι αναξιόπιστο. Σε ένα έγγραφο στις 22 Ιανουαρίου, 2008, ο επικεφαλής της διαπραγματευτικής ομάδας της Παλαιστίνης, ο Ahmad Qurai είπε στην Ισραηλινή Υπουργό Εξωτερικών Tzipi Livni «θα νικήσουμε την Χαμάς αν φτάσουμε σε μια συμφωνία. Αυτή θα είναι η απάντηση μας σε αυτήν, που νομίζει πως μόνο με την αντίσταση μπορούμε να γυρίσουμε στην πατρίδα μας».

Η Χαμάς εκμεταλλεύτηκε αυτά τα έγγραφα αρχικά για να δικαιολογήσει την νομιμότητα της θέσης ως αντίπαλη του Αμπάς και της ΠΑ όπως και την θέση της στις διαπραγματεύσεις ανάμεσα στην Χαμάς και την Φατάχ, που γίνονται εδώ κι ένα χρόνο υπό την αιγίδα της Αιγύπτου. Κατά συνέπεια, η Χαμάς επικεντρώθηκε στον συντονισμό σε θέματα ασφάλειας ανάμεσα στον μηχανισμό της ΠΑ και του Ισραήλ, προκειμένου να εκθέσει την πρώτη, δεδομένης της παλαιστινιακής κοινής γνώμης σε θέματα συνεργασίας με την κατοχή.

Όσον αφορά τους Παλαιστίνιους γενικά, δεν εξεπλάγησαν με τα έγγραφα. Αυτό υποδεικνύει τον βαθμό συνειδητοποίησης των Παλαιστινίων για του καρπούς των διαπραγματεύσεων που καθοδηγούν οι ΗΠΑ. Με άλλα λόγια, τα έγγραφα απέδειξαν ό, τι ήταν ήδη στην σκέψη των Παλαιστινίων, δηλαδή το ότι οι διαπραγματεύσεις ήταν άχρηστες από την στιγμή που δεν μπορούν να εξασφαλίσουν τα ελάχιστα των δικαιωμάτων τους. Επιπλέον, οι διαπραγματεύσεις όξυναν την οργή των Παλαιστινίων, ειδικά στο θέμα των προσφύγων, μιας και το Ισραήλ αρνείται μέχρι και σήμερα να αναγνωρίσει την ιστορική και ηθική ευθύνη του στο θέμα, παρ’ όλες τις παραχωρήσεις των Παλαιστινίων διαπραγματευτών.

Τα έγγραφα επίσης αποκάλυψαν στην παλαιστινιακή και αραβική κοινή γνώμη την αθέμιτη συνεργασία Ισραήλ-Αμερικής, από την στιγμή που η κυβέρνηση των ΗΠΑ αρνείται να ασκήσει οποιαδήποτε πίεση στο κράτος του Ισραήλ. Ως αποτέλεσμα αυτού, ο Πρωθυπουργός Netanyahu αρνείται να κάνει σημαντικές υποχωρήσεις προκειμένου να προωθήσει την ειρήνη, μετατρέποντας τις διαπραγματεύσεις σε μια παραπλανητική και χωρίς νόημα διαδικασία.

Στο ίδιο περιεχόμενο, βλέπουμε την αδυναμία και την ανικανότητα της ευρωπαϊκής θέσης, που δεν έχει κάνει τίποτα για να σώσει τις διαπραγματεύσεις από το αδιέξοδο.

Ο Netanyahu από την άλλη, εκμεταλλεύτηκε τα έγγραφα για να δείξει την ισχυρογνωμοσύνη του στο να υπερασπιστεί το Ισραήλ και πως κατάφερε να ενθαρρύνει την παλαιστινιακή πλευρά να προχωρήσει σε σημαντικές παραχωρήσεις χωρίς ανταλλάγματα. Για παράδειγμα, ο Netanyahu δεν υποχώρησε στα ισραηλινά σχέδια των εποικισμών και της Ιερουσαλήμ και αρνήθηκε να αναγνωρίσει το δικαίωμα των Παλαιστινίων προσφύγων. Επιπλέον, ο Netanyahu κατάφερε να προσαρμόσει την θέση της Αμερικής και να την φέρει στα μέτρα του Ισραήλ, δηλαδή στο να ασκήσει περισσότερη πίεση στην παλαιστινιακή πλευρά. Αυτό έκανε το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel να δηλώσει ότι τα έγγραφα του Al Jazzera αποκάλυψαν την αδυναμία της ΠΑ και την ανυπομονησία και την ανικανότητα των ΗΠΑ να σπρώξουν τις διαπραγματεύσεις (Aljazeera.net, 27 Ιανουαρίου, 2011).

Το συμπέρασμα είναι πως τα έγγραφα του AL Jazzera ξεσκέπασαν την κρίση των μακρόχρονων διαπραγματεύσεων και ήρθαν να αποδείξουν ό, τι ήταν ήδη γνωστό, με περισσότερες λεπτομέρειες και με επίσημο τρόπο. Αν οι διαπραγματεύσεις συνεχίσουν υπό την σκιά της ισραηλινής ισχυρογνωμοσύνης, την αδυναμία της Παλαιστίνης και τις παραχωρήσεις εθνικών δικαιωμάτων, την συνεργασία των ΗΠΑ και την ανικανότητα της Ευρώπης, τότε η υποτιθέμενη ειρήνη θα πάει από το κακό στο χειρότερο.

PFLP: Τέλος στο Όσλο – Συστράτευση στην πορεία για μια νέα εποχή για τον Αραβικό κόσμο

Πηγή:http://pflp.ps/english 9 Φλεβάρη 2011

Το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης στις 6 του Φλεβάρη δημοσιοποίησε ανακοίνωση στην οποία αναφέρει πως είναι άμεσος εθνικός στόχος για τον Παλαιστινιακό λαό η απόρριψη των συμφωνιών του Όσλο και ολόκληρης της πορεία που τις ακολούθησε, και κάλεσε όλες τις Παλαιστινιακές δυνάμεις και παρατάξεις να συναντηθούν και να κηρύξουν επίσημα το θάνατο των συμφωνιών αυτών, τον τερματισμός της συμμόρφωσης με ότι αυτές επέτασσαν και τις καταστροφές που επέφεραν στον Παλαιστινιακό σκοπό.

Ο σύντροφος Δρ. Maher al-Taher, μέλος του Πολιτικού Γραφείου του PFLP και ηγέτης του κλάδου του στο εξωτερικό, εξέδωσε επίσημη ανακοίνωση στην οποία αναφέρει πως οι συμφωνίες του Όσλο ήταν η αρχή μιας εγκληματικής διαδικασίας με στόχο να αναγκαστούν οι Παλαιστίνιοι να αναγνωρίσουν το «δικαίωμα» ύπαρξης του σιωνιστικού κατοχικού κράτους στα εδάφη της Παλαιστίνης.

Όπως ανέφερε το στέλεχος του Μετώπου, στις χθεσινές διαδηλώσει αλληλεγγύης για την Αίγυπτο, στους δρόμους της Ραμάλα, της Βηθλεέμ και άλλων Παλαιστινιακών πόλεων, τα συνθήματα δυνάμωσαν: «Ο λαός θέλει τον τερματισμό των συμφωνιών του Όσλο» και «Ο λαός θέλει τον τερματισμό της διχόνοιας».

Και συμπλήρωσε : «Ναι, έφτασε η ώρα να κηρύξουμε το θάνατο, το τέλος αυτών των εξευτελιστικών συμφωνιών, που αποτέλεσαν τη μεγαλύτερη νίκη του σιωνιστικού κινήματος και των επιθετικών σχεδίων του για την περιοχή. Ναι, έφτασε η ώρα να οικοδομήσουμε την Παλαιστινιακή εθνική ενότητα στηριγμένη στις βάσεις ενός ξεκάθαρου πολιτικού προγράμματος και αγώνα».

«Σ’ αυτή την ιστορική για το Παλαιστινιακό και Αραβικό έθνος στιγμή, το Λαϊκό Μέτωπο καλεί όλες τις Παλαιστινιακές δυνάμεις και παρατάξεις, χωρίς καμιά εξαίρεση, να ενωθούν σε ένα εθνικό φόρουμ που θα ανακοινώσει το θάνατο των συμφωνιών του Όσλο, το τέλος της συμμόρφωσης με αυτές και τις καταστροφικές συνέπειες για τον Παλαιστινιακό σκοπό» δήλωσε ο σύντροφος Taher.

Το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης εκφράζει την περηφάνεια και την υποστήριξή του στις μεγάλες επαναστάσεις των λαών της Αιγύπτου και της Τυνησίας, που αναβίωσαν την ψυχή του Αραβικού έθνους και τις μελλοντικές γενιές και που υπογραμμίζουν πως τη εποχή των τυράννων δεν διαρκεί για πάντα.

Ο Αιγυπτιακός λαός, σήμερα, επανακτά το ρόλο του, αναβιώνει την ιστορική σημασία της Αιγύπτου για την προστασία της ασφάλειας του Αραβικού έθνους και την υποστήριξη του Παλαιστινιακού σκοπού.

Το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης χαιρετίζει τους μάρτυρες της επανάστασης στην Τυνησία και την Αίγυπτο και βεβαιώνει πως το αίμα των μαρτύρων και των τραυματιών δεν χύθηκε μάταια, αλλά είναι αυτό που θα ανοίξει το δρόμο για μια νέα εποχή για το Αραβικό έθνος.

Ο Στόλος της Ελευθερίας ΙΙ θα πλεύσει στη Γάζα κατά το δεύτερο μισό του Μαΐου 2011

Πηγή: Ένα καράβι για τη Γάζα 8 Φλεβάρη 2011

Η πόλη της Μαδρίτης (Ισπανία) φιλοξένησε στις 4, 5 και 6 Φεβρουαρίου 2011 συνάντηση αντιπροσώπων από διάφορες οργανώσεις που συνιστούν τη Διεθνή Συμμαχία του Στόλου της Ελευθερίας ΙΙ. Στη συνάντηση αυτή, που φιλοξενήθηκε από την ισπανική πρωτοβουλία Rumbo a Gaza, συμμετείχαν αντιπρόσωποι από Αλγερία, ΗΠΑ, Καναδά, Σκωτία, Ισπανία, Γαλλία, Ελλάδα, Ολλανδία, Ιρλανδία, Ιταλία, Ιορδανία, Κουβέιτ, Μαλαισία, Νορβηγία, Σουηδία, Ελβετία και Τουρκία. Επίσης, κατά τη συνάντηση, υπήρξε ενημέρωση για την πορεία των οργανώσεων σε Γερμανία, Αυστραλία, Βέλγιο και Δανία.

Οι οργανώσεις που συγκεντρώθηκαμε στην Μαδρίτη, επαναλάβαμε τη σκληρότατη καταδίκη και αποδοκιμασία μας για την συστηματική καταπίεση που το κράτος του Ισραήλ επιβάλλει εναντίον του Παλαιστινιακού λαού για πάνω από 60 χρόνια και τις συνεχιζόμενες εκ μέρους του παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου. Επίσης αποδοκιμάζουμε την παθητικότητα, αν όχι πλήρη συνενοχή, των κυβερνήσεών μας σε πράξεις που συνιστούν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Η Λωρίδα της Γάζας έχει γίνει σύμβολο της συστηματικής και προσχεδιασμένης καταπίεσης του Παλαιστινιακού λαού. Για σχεδόν πέντε χρόνια, πάνω από ενάμιση εκατομμύριο άνθρωποι υφίστανται έναν εγκληματικό και παράνομο αποκλεισμό, μια πολιορκία, μεσαιωνικού τύπου, κατά την οποία το κράτος του Ισραήλ έχει γίνει κύριος ζωής και θανάτου για τους κατοίκους της Γάζας: 500 νεκροί το 2006, στην επιχείρηση «Καλοκαιρινές Βροχές», περισσότεροι από 1.400 νεκροί τον Δεκέμβριο του 2008 και Ιανουάριο του 2009, στην επιχείρηση «Χυτό Μολύβι», περισσότεροι από 80 νεκροί το 2010 σε διάφορες άλλες επιθέσεις.

Η Γάζα είναι μια περιοχή που ηθελημένα την υποβάθμισαν σε έσχατη φτώχεια. Το 80% του πληθυσμού της βασίζεται σε ανθρωπιστική βοήθεια για την τροφή του, 70% των νοικοκυριών ζουν με λιγότερο από 1 ευρώ την ημέρα για κάθε μέλος τους, πάνω από 40% του πληθυσμού της είναι άνεργοι. Το κράτος του Ισραήλ που απαγάγει ανθρώπους στην κυριολεξία, απαγάγει και τα δικαιώματά τους, τα όνειρά τους και τις ελπίδες τους, πράγμα που συνεχίζει να πράττει εδώ και πάνω από 60 χρόνια.

Εξαιτίας της σιωπής και της αδράνειας των κυβερνήσεών μας απέναντι σ' αυτά τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, η διεθνής κινητοποίηση της κοινωνίας των πολιτών έχει μεγαλώσει από το 2008, όταν τη πολιορκία έσπασαν για πρώτη φορά δυο καΐκια και τον περασμένο χρόνο, όταν ξεκίνησε ο πρώτος Στόλος της Ελευθερίας. Όπως είναι ευρέως γνωστό, ο ισραηλινός στρατός επιτέθηκε στον Στόλο αυτόν στα διεθνή ύδατα, σε ευθεία παραβίαση του διεθνούς ναυτικού δικαίου, δολοφονώντας εννέα ακτιβιστές, τραυματίζοντας ακόμα 50, απαγάγοντας τους πάντες και αρπάζοντας τα πλοία.

Πιό αποφασισμένοι από ποτέ για να σπάσουμε και να λήξουμε τον αποκλεισμό, η Συμμαχία ανακοίνωσε σήμερα ότι κατά το δεύτερο μισό του Μαΐου του 2011, ο Στόλος της Ελευθερίας II θα αποπλεύσει. Γι' αυτόν τον σκοπό θα υπάρξουν τουλάχιστον διπλάσιος αριθμός πλοίων, μεταφέροντας πολλούς περισσότερους εθελοντές και περισσότερη βοήθεια. Η εκστρατεία θα αποπλεύσει προκειμένου να εξαναγκάσει το Ισραήλ να σεβαστεί τη διεθνή νομοθεσία και να θέσει σε κίνηση την υποστήριξη και την αλληλεγγύη των πολιτών προς τους Παλαιστίνιους της Γάζας καθώς και να επιστήσει την προσοχή στο ευρύτερο πρόβλημα των ατελείωτων παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το κράτος του Ισραήλ εναντίον όλου του Παλαιστινιακού λαού.

Παρακολουθούμε με προσοχή την μεγάλη αλλαγή που επέρχεται στην Τυνησία, την Αίγυπτο και τον ευρύτερο αραβικό κόσμο από την ανάδειξη της απαιτήσης των πολιτών για αληθινή δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη, ελευθερία και σεβασμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Η μακρά πάλη των Παλαιστίνιων εναντίον της κατοχής και της καταπίεσης αξίζει τον σεβασμό της διεθνούς κοινότητας. Ο Στόλος της Ελευθερίας ΙΙ συνενώνει τη δράση του με αυτό το ευρύτερο κίνημα, εστιάζοντας στο σπάσιμο και τη λήξη της πολιορκίας της Γάζας.

Ο Παλαιστινιακός λαός και οι λαοί της θάλασσας της Μεσογείου, έχουν ίσα δικαιώματα στη γη τους, τη θάλασσά τους και τον αέρα τους. Ως εκ τούτου η εκστρατεία μας, ο Στόλος της Ελευθερίας ΙΙ, έχει γίνει πιό σημαντική και απαραίτητη από ποτέ.

Θα πλέουμε στη Γάζα ως τη λευτεριά της Παλαιστίνης!

Διεθνής Συμμαχία του Στόλου της Ελευθερίας ΙΙ

Μαδρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2011.

Το Δημοκρατικό Μέτωπο για την εξέγερση στην Αίγυπτο

Πηγή: intifadagr.wordpress.com 7 Φλεβάρη 2011

Δελτίο Τύπου Του Δημοκρατικού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης

Χαιρετίζουμε το λαό της Αιγύπτου και την εξέγερση της νεολαίας για τη δημοκρατία, την ελευθερία και τη κοινωνική δικαιοσύνη.

Το Δημοκρατικό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης χαιρετίζει το λαό της Αιγύπτου και την πρωτοπόρα εξέγερση της νεολαίας για δημοκρατία, ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη. Για ένα νέο δημοκρατικό σύνταγμα και νέες εκλογές και την οικοδόμηση μιας νέας πολιτικής κατάστασης βασιζόμενη στο σεβασμό του πολίτη, τις δημοκρατικές αρχές και σε μια ειρηνική εναλλαγή της εξουσίας.

Καταδικάζουμε τις προσπάθειες των αμερικανών ιμπεριαλιστών και το Ισραήλ να εμποδίζουν τον άνεμο της δημοκρατικής αλλαγής που πνέει στην περιοχή.

Εμείς και ο λαός μας είμαστε στο πλευρό του αδελφού αιγυπτιακού λαού και στηρίζουμε τον αγώνα του για καλύτερο αύριο.

Γραφείο Τύπου

D.F.L.P.