Πορεία διαμαρτυρίας για τις κατεδαφίσεις σπιτιών στο Silwan

Την Παρασκευή 25/6/2010 πραγματοποιήθηκε η μεγαλύτερη πορεία διαμαρτυρίας των τελευταίων χρόνων στο Silwan. Εκατοντάδες Άραβες πολίτες του Ισραήλ και διεθνείς ακτιβιστές, διαδήλωσαν ενάντια στην απόφαση του δημάρχου Nir Barkat να κατεδαφιστούν 22 σπίτια Αράβων και ενάντια στις Ισραηλινές πολιτικές βίας και εθνοκάθαρσης στην Ανατολική Ιερουσαλήμ.

Ισραήλ: Δημοκρατικό Απαρτχάιντ

Του Στέλιου Ελληνιάδη Πηγή: εφημερίδα «Δρόμος» 19 Ιούνη 2010

Το Ισραήλ απαγόρευσε την είσοδο στον Νόαμ Τσόμσκι, έναν από τους πιο διακεκριμένους ακαδημαϊκούς στον κόσμο. Το ίδιο έκανε με τον συγγραφέα καθηγητή Νόρμαν Φίνκελστάιν και τον Ρίτσαρντ Φολκ, ειδικό απεσταλμένο του ΟΗΕ στα κατεχόμενα. Και οι τρεις διακεκριμένοι Αμερικανοεβραίοι, που ασκούν κριτική στην πολιτική του Ισραήλ. Παλιότερα, το Ισραήλ στρεφόταν πολύ σπάνια εναντίον Εβραίων όποια κι αν ήταν η πολιτική τους τοποθέτηση. Τώρα, η στάση του σκλήρυνε.

Όσο εφαρμόζει την πολιτική του απαρτχάιντ, καταπατάει εδάφη, χτίζει παράνομους οικισμούς μεγάλης κλίμακας στα κατεχόμενα, χρησιμοποιεί κάθε είδους βία, από την εισβολή στο Λίβανο και τη Γάζα ως τις στοχευμένες εξωδικαστικές δολοφονίες «τύπου Ντουμπάι» και τις πειρατικές επιδρομές μετά φόνου σε πλοία με ανθρωπιστική βοήθεια, η «δημοκρατία» του συρρικνώνεται και γίνεται όλο και πιο φασιστική εναντίον πάντων, πλην συμφωνούντων Εβραίων.
Ένας από τους πρώτους στόχους στη Γάζα, την Τρίτη μέρα των βομβαρδισμών, ήταν το Ισλαμικό Πανεπιστήμιο που καταστράφηκε με έξι αεροπορικές επιθέσεις. Κανένας όμως, από τους Αμερικανούς πανεπιστημιακούς που διαμαρτυρήθηκαν για το μποϊκοτάζ εναντίον των πανεπιστημίων του Ισραήλ που συνεργάζονται με τον ισραηλινό στρατό, δεν έκανε την παραμικρή δήλωση γι’ αυτό το έγκλημα εναντίον της παιδείας, επισημαίνουν ο Νιβ Γκόρντον και ο Τζεφ Χάλπερ. Την ίδια ώρα επεκτείνεται ολοταχώς το πανεπιστήμιο Αριέλ, που χτίστηκε παράνομα στα κατεχόμενα με 11 χιλιάδες φοιτητές! «Τώρα έχουμε το μοναδικό πανεπιστήμιο στον κόσμο με ιδρυτές και ιδιοκτήτες ένστολους αξιωματικούς», δήλωσε στην εφημερίδα Haaretz ο Γιόσι Σαρίντ, πρώην πρόεδρος του Συμβουλίου Ανωτάτης Εκπαίδευσης του Ισραήλ.
Η τάση είναι να τίθενται αυτομάτως εκτός νόμου όλες οι πράξεις διαμαρτυρίας. «Όποιος κάνει κριτική χαρακτηρίζεται προδότης», είπε ο εκπρόσωπος της οργάνωσης B’Tselem Sarit Michaeli στους Financial Times. «Είναι κλασικές τεχνικές του Μακαρθισμού» δήλωσε στον Τζόναθαν Κουκ ο Hagai Elad, επικεφαλής της Ένωσης για τα Πολιτικά Δικαιώματα (ACRI). Η αστυνομία συλλαμβάνει διαδηλωτές και τους ταλαιπωρεί για πολλές ώρες και μέρες, ενώ απελαύνει με συνοπτικές διαδικασίες Εβραίους του εξωτερικού και ειρηνικούς ακτιβιστές από διάφορα μέρη του κόσμου. Στη Ραμάλα, εισέβαλε στο σπίτι της Τσέχας Eva Novakova, την ανάγκασε να ντυθεί υπό την απειλή όπλων και την οδήγησε στο αεροδρόμιο. Στρατιώτες συνέλαβαν ένα Αυστραλό και ένα Ισπανό, μέλη του Διεθνούς Κινήματος Αλληλεγγύης και στο αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν κράτησαν για απέλαση τον Αμερικανοεβραίο Jared Malsin επειδή συνεργάζεται με το παλαιστινιακό πρακτορείο ειδήσεων. Λιγότερο «τυχερή» ήταν η 21χρονη Αμερικανοεβραία φοιτήτρια από τη Νέα Υόρκη Emily Henochowicz, η οποία κατά τη διάρκεια μιας μικρής ειρηνικής διαμαρτυρίας στη Δυτική Όχθη με αφορμή την επιδρομή στο στολίσκο για τη Γάζα, πυροβολήθηκε από την αστυνομία των συνόρων στο πρόσωπο και έχασε το μάτι της! Πάντως, ήταν περισσότερο τυχερή από Ρέιτσελ Κόρι που συνεθλίβη κάτω από την μπουλντόζα που κατεδάφιζε σπίτια των Παλαιστινίων και ενός συμπατριώτη τους που έμεινε παράλυτος. Διωγμούς υφίστανται και οι γυναίκες που αρνούνται τις απαγορεύσεις που επιβάλλουν οι ακραίες εβραϊκές σέχτες· όχι μόνο διασυρμούς, αλλά και συλλήψεις και ανακρίσεις, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύονται στο counterpunch.
Ταλαιπωρίες και φυλακίσεις εφαρμόζονται για τους στρατιώτες που αρνούνται να υπηρετήσουν στα κατεχόμενα (τρία χρόνια θητεία για τους άνδρες και 21 μήνες για τις γυναίκες), καθώς και για το κίνημα «Κουράγιο ν’ αρνηθείς» και την οργάνωση «Νέο Προφίλ» που αγωνίζεται για την αποστρατιωτικοποίηση της ισραηλινής κοινωνίας.
Ασφυκτική είναι η κατάσταση και στα πανεπιστήμια για τους φοιτητές που αντιδρούν στα εγκλήματα της κυβέρνησής τους, αλλά και για τους ασυμβίβαστους πανεπιστημιακούς. Πολύ πρόσφατα αποφεύχθηκε η εκδίωξη του ιστορικού Σλόμο Σαντ μετά την έκδοση του βιβλίου του «Η επινόηση του ισραηλινού λαού» σε μια κίνηση να αλλάξει το στάτους του πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ για να θεσμοθετηθεί η απόλυση καθηγητών που με τις απόψεις τους βλάπτουν το Ισραήλ. Ήδη, έχουν ψηφιστεί νόμοι που αυξάνουν τους περιορισμούς των δικαιωμάτων των μη εβραίων υπηκόων του Ισραήλ. Από τον περασμένο Φλεβάρη θεωρείται έγκλημα οποιαδήποτε αναφορά ή έκφραση λύπης για τη «Νάκμπα», δηλαδή την εκδίωξη των Παλαιστινίων από τη γη τους το 1948. Προστέθηκε στους νόμους που απαγορεύουν σε εκδιωγμένους Παλαιστινίους να επιστρέψουν στη γη τους και τώρα εμποδίζουν όποιον ταξιδεύει στο εξωτερικό για σπουδές ή ασθένεια να γυρίσει σπίτι του! Επίσης απαγορεύεται σε Άραβες υπηκόους του Ισραήλ (αποτελούν το 20% του πληθυσμού του Ισαρήλ) να παντρευτούν με Παλαιστίνιους της Δυτικής Όχθης ή της Γάζας!
Μετά τη δολοφονική επιδρομή στο στολίσκο, οι Άραβες βουλευτές δέχτηκαν απειλές και επιθέσεις μέσα στη Βουλή του Ισραήλ σχεδόν από το σύνολο των Εβραίων βουλευτών, με βασική επιδίωξη την αφαίρεση της βουλευτικής τους ιδιότητας.
Στο δημοκρατικό Ισραήλ, ένα ζευγάρι Εβραίων που έκανε το λάθος να νοικιάσει ένα διαμέρισμα σε δύο παιδικούς του φίλους βεδουίνους, γνώρισε το ρατσισμό σε όλο του το μέγεθος. Τρία σκυλιά του ζευγαριού δηλητηριάστηκαν, τα αυτοκίνητά τους κάηκαν, τα τζάμια του σπιτιού τους σπάνε από πέτρες και τα παιδιά τους έχουν απομονωθεί στο σχολείο. Ο μόνος τρόπος για να παραμείνουν οι βεδουίνοι στο σπίτι των Ζακάι είναι να ορκιστούν δημόσια ότι υποστηρίζουν ανεπιφύλακτα «το Σιωνισμό, την εβραϊκή κληρονομιά και τον εποικισμό» δήλωσε ο Αβραάμ Ορ, πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου του Νεβατίμ.
Μήπως ξέρει κανείς τι είναι το απαρτχάιντ;

Infowar: Πεθαίνοτας στην Παλαιστίνη

Δεκάλεπτη εκπομπή του Άρη Χατζηστεφάνου του 2007

Οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες στον Λίβανο διαδηλώνουν για τα δικαιώματά τους

Πηγή: http://english.aljazeera.net/news/ 27 Ιούνη 2010

Χιλιάδες Παλαιστίνιοι πρόσφυγες που μένουν στον Λίβανο, διαδήλωσαν στην Βηρυτό για να διαμαρτυρηθούν για την στέρηση βασικών δικαιωμάτων. Οι διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν την Κυριακή σε ένα γήπεδο της λιβανέζικης πρωτεύουσας, προτού ξεκινήσουν την πορεία τους προς τα γραφεία των Ηνωμένων Εθνών, στο κέντρο της Βηρυτού. Ο 29χρονος Παλαιστίνιος Imtithal Abu Samra, που μένει στον προσφυγικό καταυλισμό Beddawi στο βόρειο Λίβανο, μας είπε: «Σαν Παλαιστίνιοι στον Λίβανο, δεν έχουμε δικαιώματα. Το μόνο που θέλουμε είναι να ζούμε με αξιοπρέπεια».

Περίπου 400.000 Παλαιστίνιοι πρόσφυγες ή το 10% του πληθυσμού της χώρας, ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες εξαιτίας διαφόρων παραγόντων, όπως είναι η έλλειψη οικονομικών πόρων. Πολλοί εργοδότες τους αποφεύγουν, δεν επιτρέπεται να έχουν δική τους περιουσία και αντιμετωπίζουν διακρίσεις. Οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες έχουν συρρικνωθεί σε μια μίζερη ύπαρξη, μέσα σε πολυπληθής και ανθυγιεινούς καταυλισμούς. Δεν έχουν δικαίωμα να εξασκήσουν δεκάδες επαγγέλματα και όσοι εργοδότες τελικά τους προσλαμβάνουν, τους πληρώνουν με πολύ λιγότερα χρήματα από ότι κερδίζουν οι αντίστοιχοι Λιβανέζοι. Δεν έχουν επίσης πρόσβαση σε δημόσιες, κοινωνικές, υπηρεσίες ή ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και αντιμετωπίζουν διακρίσεις στα Λιβανέζικα πανεπιστήμια και σχολεία.

Σε λίγες βδομάδες θα κατατεθούν στο κοινοβούλιο οι προτάσεις για ένα προσχέδιο νόμου, που θα δώσει στους Παλαιστίνιους το δικαίωμα να έχουν ιδιόκτητη κατοικία, εργατικά δικαιώματα, όπως ιατροφαρμακευτική κάλυψη σε περίπτωση εργατικού ατυχήματος και σύνταξη. Ο Salvatore Lombardo, διευθυντής του UNRWA στον Λίβανο, λέει ότι ο προτεινόμενος νόμος που θα εξασφαλίσει στους Παλαιστίνιους πρόσφυγες βασικά κοινωνικά δικαιώματα, θα τους δώσει την αίσθηση της αξιοπρέπειας και ασφάλειας στους προσφυγικούς καταυλισμούς. Ωστόσο, στις προτάσεις έχουν μπει πολλά εμπόδια στο κοινοβούλιο, εξαιτίας του Χριστιανού νομοθέτη, επειδή φοβάται πως η παραχώρηση δικαιωμάτων στον Λίβανο θα οδηγήσει τελικά στην πολιτογράφηση τους.

Το θέμα αυτό είναι πολύ λεπτό για τον Λίβανο, όπου οι πολιτικοί δεν θέλουν να διαταράξουν της εύθραυστη θρησκευτική ισορροπία. Οι Παλαιστίνιοι στην πλειοψηφία τους είναι Σουνίτες Μουσουλμάνοι.

Οι Παλαιστίνιοι αγωνιστές έχουν κατηγορηθεί για επιθέσεις εναντίον απεσταλμένων των ΗΕ, ότι ρίχνουν ρουκέτες από τον Λίβανο προς το Ισραήλ και ότι σχηματίζουν πυρήνες στα πρότυπα της Αλ Κάιντα στους προσφυγικούς καταυλισμούς.

Το UNRWA έχει καταγράψει περίπου 425.000 Παλαιστίνιους πρόσφυγες στον Λίβανο. Οι περισσότεροι μένουν στους 12 καταυλισμούς, σε συνθήκες λυπηρές και τρομακτικές, σύμφωνα με τον Lombardo. Όλοι τους είναι απόγονοι των οικογενειών που τράπηκαν σε φυγή στον πόλεμο του 1948, που οδήγησε και στην δημιουργία του Ισραήλ.
Οι Παλαιστίνιοι του Λιβάνου, ζουν στο περιθώριο πολύ καιρό, όταν ο εμφύλιος πόλεμος του 1975-1990 πυροδοτήθηκε από μια διαμάχη ανάμεσα σε Παλαιστινιακές και Χριστιανικές παρατάξεις του Λιβάνου.

Απαγόρευση της θεατρικής παράστασης «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie»

Πηγή: http://to-onoma-mou-einai-rachel-corrie.blogspot.com/ 29 Ιούνη 2010

Ο δήμαρχος της Ηλιούπολης, Γιάννης Αναγνώστου, απαγορεύει την παρουσίαση της παράστασης «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie» στο δημοτικό θέατρο Ηλιούπολης, διότι, όπως ο ίδιος δήλωσε, θεωρεί το ανέβασμα της συγκεκριμένης παράστασης «πολιτική κίνηση».
Η δημοτική παράταξη "Ηλίου – πόλις" σε συνεργασία με το επίσημο πολιτιστικό κέντρο του δήμου ενδιαφέρθηκαν για το ανέβασμα της παράστασης στο δήμο Ηλιούπολης. Η παράσταση είχε προγραμματιστεί για τις 7 Ιουλίου 2010. Ενώ, όμως, είχαν συμφωνηθεί όλα τα διαδικαστικά, είχαν οριστεί οι ημερομηνίες των τεχνικών προβών και διευθετούνταν τα επιμέρους τεχνικά ζητήματα, ο κ. Αναγνώστου αποφάσισε να ακυρώσει την παράσταση.
Η δημοτική παράταξη "Ηλίου – πόλις" έδωσε διορία στο δήμαρχο και τον αντιδήμαρχο να αναθεωρήσουν τη θέση τους μέχρι την Κυριακή 28 Ιουνίου. Ωστόσο, η θέση του δημάρχου δεν έχει αλλάξει.
Ακυρώνει προγραμματισμένη θεατρική παράσταση απαγορεύοντας τη φιλοξενία της στο δημοτικό θέατρο. Απαγορεύει την παράσταση "Το όνομά μου είναι Rachel Corrie", μία παράσταση της Μάνιας Παπαδημητρίου που παρουσιάστηκε όλο το χειμώνα στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, μία παράσταση που πήρε δύο παρατάσεις και που θα συνεχίσει να παρουσιάζεται και για δεύτερη χρονιά.

PFLP: Υποκριτική η «χαλάρωση» του αποκλεισμού της Γάζας

Πηγή: http://www.pflp.ps/english 15 Ιούνη 2010

Το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης καλεί σε συνέχιση των αραβικών και διεθνών εκστρατειών αλληλεγγύης, των αποστολών και των άλλων δράσεων για το σπάσιμο του αποκλεισμού της Γάζας ως απάντηση στις Ισραηλινές δηλώσεις για «χαλάρωση» του αποκλεισμού που δεν αποτελούν παρά προσπάθεια παραπληροφόρησης και εξαπάτησης του κόσμου λόγω της έκθεσης των ισραηλινών εγκλημάτων εις βάρος του Παλαιστινιακού λαού.

Σύμφωνα με δηλώσεις του στελέχους του Μετώπου Hussein Al-Jamal, τα σχόλια αυτά από τον Ισραηλινό κατακτητή είναι μόνο προσπάθειες να παραπλανηθούν οι διεθνείς εκστρατείες για την άρση του αποκλεισμού της Γάζας που εντείνονται μετά τη δολοφονική επίθεση στον Στόλο της Ελευθερίας ενώ αυτός έπλεε σε διεθνή ύδατα, κατά τη διάρκεια της οποίας σκοτώθηκαν εννέα ακτιβιστές που προσπαθούσαν να περάσουν ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα.

Το Λαϊκό Μέτωπο επαναλαμβάνει την έκκληση για ένα πραγματικό διεθνές δικαστήριο που θα διώξει τους Ισραηλινούς εγκληματίες πολέμου για τα συνεχιζόμενα εγκλήματά τους εις βάρος του Παλαιστινιακού λαού, όπως και για την πρόσφατη επίθεση στον Στόλο της Ελευθερίας και καταγγέλλει την αποκαλούμενη «ερευνητική επιτροπή» της κυβέρνησης Νετανιάχου ως προσπάθεια δικαιολόγησης των δολοφονιών και της πειρατείας που διεπράχθη στα διεθνή ύδατα της Μεσογείου ζητώντας να λογοδοτήσει το κατοχικό κράτος για την δολοφονική του αυτή ενέργεια ενώπιον των διεθνών δικαστηρίων.

Επιπλέον, το Λαϊκό Μέτωπο καλεί την διεθνή λαϊκή υποστήριξη να συνεχιστεί και να κλιμακωθεί με δράσεις εμπορικού, ακαδημαϊκού και πολιτιστικού μποϋκοτάζ και με εκστρατείες απόσυρσης επενδύσεων από το ρατσιστικό κράτος του Ισραήλ και τα ιδρύματά του. Καλεί να συνεχιστούν οι δράσεις για την διεθνή απομόνωση του ρατσιστικού καθεστώτος και χαιρετίζει τα πολλά επιτεύγματα του κινήματος αλληλεγγύης σε ολόκληρο τον κόσμο ενάντια στον δολοφόνο κατακτητή υπογραμμίζοντας πως τέτοιες προσπάθειες αποτελούν σημαντική στήριξη του Παλαιστινιακού εθνικού απελευθερωτικού κινήματος.

Τέλος, με ανακοίνωση που εξέδωσε στις 12 Ιούνη, το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, εκφράζει την εκτίμησή του στο πρόσωπο του προέδρου της Νικαράγουας Ντανιέλ Ορτέγκα για την απόφασή του να διακόψει τους δεσμούς της χώρας του με το Σιωνιστικό κράτος ως απάντηση στην κρατική τρομοκρατία που αυτό ασκεί, στον φασισμό και το ρατσισμό και με αφορμή την δολοφονική επίθεση στον Στόλο της Ελευθερίας για τη Γάζα. Με επιστολή του προς τον Νιακαραγουανό πρόεδρο το Μέτωπο εκφράζει την εκτίμησή του για όσους υποστηρίζουν τον Παλαιστινιακό σκοπό κόντρα στην ιμπεριαλιστική ηγεμονία των ΗΠΑ και στον στρατηγικό της εταίρο, το Σιωνιστικό κράτος, αναφέροντας πως αυτή τη στιγμή έχουμε ανάγκη από περισσότερους ηγέτες στο πλευρό του Παλαιστινιακού λαού.

Ένα νέο τρίγωνο στην Μέση Ανατολή;

Του Marwan Bishara, πολιτικού αναλυτή του Al Jazeera 8 Ιούνη 2010

Τα πρόσφατα γεγονότα και η διπλωματική δραστηριότητα που προηγήθηκε και ακολούθησε της ισραηλινής επίθεσης στον Στόλο της Ελευθερίας, σκιαγραφούν ένα νέο ισχυρό τρίγωνο στην περιοχή, σε αντικατάσταση του παλιού αραβικού. Η συνδιαλλαγή ανάμεσα στο Ιράν, την Τουρκία και την Συρία δημιουργεί έναν νέο περιφερειακό άξονα που, απ’ όλες τις πρακτικές σκοπιμότητες, μπορεί να αντικαταστήσει το εξασθενισμένο αραβικό τρίγωνο Σαουδικής Αραβίας, Αιγύπτου και Συρίας και να μεταμορφώσει προοδευτικά την περιοχή.

Οι πρόσφατες επισκέψεις του Ιρανού και του Σύριου Προέδρου στην Τουρκία υποδεικνύουν μια νέα μορφή αλληλεγγύης και συνεργασίας, η οποία παρακολουθείται με ιδιαίτερη προσοχή και ενδιαφέρον από την Δύση και το Ισραήλ. Αν δυναμώσει, το νέο τρίο θα μπορεί να σπάσει τον διαχωρισμό συντηρητικών-εξτρεμιστών που είχαν επιβάλλει οι ΗΠΑ και θα παρουσιάσει ένα διαφορετικό άξονα που δύσκολα μπορεί να απομονωθεί, θα είναι θεμελιακά αντίθετος στην ισραηλινή κατοχή και θα δεσμευτεί στο να σπάσει τον αποκλεισμό της Γάζας.

Καθένας από αυτούς τους παίχτες της Μέσης Ανατολής, φέρνει στο τραπέζι σημαντικά στρατηγικά πλεονεκτήματα: το Ιράν είναι μια ενεργειακά πλούσια δύναμη στην περιοχή του Κόλπου και κρατάει το σημαντικό χαρτί της πυρηνικής ενέργειας. Η Τουρκία είναι η αναδυόμενη Ευρώ-ασιατική δύναμη και μέλος του ΝΑΤΟ. Η Συρία είναι ένα αραβικό κράτος με επιρροές στον Λίβανο, η οποία θα μπορεί να νομιμοποιήσει το νέο τρίγωνο στα μάτια των Αράβων, όντας αναπόφευκτος εταίρος στο Αραβικό τρίο. Οι τρεις χώρες διατηρούν και την πολιτική των ανοιχτών συνόρων που τελικά μπορεί να οδηγήσει σε μια ελεύθερη αγορά για 150 εκατομμύρια ανθρώπους.

Το παλιό τρίγωνο

Η διαφωνία της Συρίας με την Αίγυπτο στο παλαιστινιακό ζήτημα και οι εντάσεις της με την Σαουδική Αραβία στο ζήτημα του Ιράν, έχουν συμβάλλει –ανάμεσα σε άλλους παράγοντες – στην εξασθένιση του επονομαζόμενου αραβικού τριγώνου που είχε ιδιαίτερη επιρροή στις πολιτικές των Αράβων εδώ και δεκαετίες.

Αρχίζοντας τον συντονισμό τους τις παραμονές του πολέμου του 1973 εναντίον του Ισραήλ για να ανακαταλάβουν τα κατεχόμενα εδάφη του 1967 και από την συνεργασία τους το 1989 στην Συμφωνία Ταΐφ, που είχε ως αποτέλεσμα την λήξη του εμφύλιου πολέμου στον Λίβανο, μέχρι την υποστήριξη τους στον αμερικανικό πόλεμο για την απελευθέρωση του Κουβέιτ από την ιρακινή κατοχή και την συναίνεση τους στην Αραβική Πρωτοβουλία Ειρήνης το 2002, η Δαμασκός, το Κάιρο και το Ριάντ έχουν καταφέρει να προκαλέσουν μεγάλες αλλαγές στον Αραβικό κόσμο

Το τρίγωνο τους δεν είχε δηλωθεί ποτέ επίσημα ή ρητά και για κάποιους από τους επικριτές του, δεν ήταν παρά μόνο μια φαντασίωση. Στην πραγματικότητα όμως είχαν έναν πραγματικό και αποτελεσματικό τρόπο να προωθούν την ατζέντα τους όπως τους συνέφερε. Η Αίγυπτος χρησιμοποίησε τον πόλεμο του 1973 για να υπογράψει μια χωριστή συμφωνία με το Ισραήλ, η Συρία χρησιμοποίησε την Συμφωνία Ταΐφ για να πάρει στα χέρια της τον Λίβανο και η Σαουδική Αραβία εκμεταλλεύτηκε το αδύναμο Ιράκ για να επεκτείνει την επιρροή της στην περιοχή υπό την προστασία των ΗΠΑ. Ωστόσο, η απόρριψη την ειρηνευτικής πρωτοβουλίας τους και οι πόλεμοι και οι εισβολές των ΗΠΑ μετά την 11/9, άφησαν το τρίο σε σύγχυση και τους Άραβες μπερδεμένους.

Η είσοδος ενός απίθανου τριγώνου

Μέχρι πρόσφατα, οι σχέσεις Τουρκίας-Συρίας ήταν εχθρικές ενώ οι σχέσεις Τουρκίας-Ιράν παγωμένες. Αν και η Τουρκία και το Ιράν ήταν από τα ιδρυτικά μέλη του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας, οι δεσμοί της Τουρκίας με το Ισραήλ και το ΝΑΤΟ, είχαν αποξενώσει την Άγκυρα από τους Νότιους και Ανατολικούς γείτονες της.

Η σχέση ανάμεσα στο κοσμικό αραβικό εθνικιστικό καθεστώς της Συρίας και στο θρησκευτικό καθεστώς του Ιράν, ενισχύθηκε κυρίως εξαιτίας της κοινής τους εχθρότητας προς το Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν .Το Κουρδικό ζήτημα ήταν σημαντικό και για τα τρία κράτη (όπως και για το Ιράκ) και μέχρι πρόσφατα αποτελούσε σημαντικό σημείο στους ισχυρισμούς της Τουρκίας και της Συρίας. Τα τέσσερα κράτη έχουν χρησιμοποιήσει και έχουν καταχραστεί το κουρδικό ζήτημα όποτε αυτό εξυπηρετούσε την ατζέντα τους.

Έχοντας διαφορετικές γλωσσικές και ιστορικές εμπειρίες, έκαναν λίγες προσπάθειες για να χτίσουν γερές σχέσεις γειτνίασης μέχρι και πριν από λίγα χρόνια. Η εκλογή όμως του ΑΚΡ στην Τουρκία πυροδότησε μια σημαντική πολιτική μετάλλαξη που άνοιξε τον δρόμο για ισχυρές σχέσεις με τους γείτονες.

Η αναζωογονημένη Τουρκία

Έκτοτε, η Τουρκία έχει ενδυναμώσει τους οικονομικούς δεσμούς της, άνοιξε τα σύνορα της και καθοδήγησε ένα μεγάλο εύρος διαβουλεύσεων – ακόμα και συντονισμών- σε σημαντικά περιφερειακά θέματα με τους Μουσουλμάνους γείτονες. Έχει παίξει επίσης ένα σημαντικό ρόλο μεσάζοντα ανάμεσα στην Συρία και το Ισραήλ, όπως και ανάμεσα στο Ιράν και την Δύση.

Όμως οι σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ αποπροσανατολίστηκαν μετά την αρνητική ανταπόκριση της Ισραηλινής κυβέρνησης στην διαμεσολάβηση της Τουρκίας και την απόφαση του Ισραήλ να επιτεθεί στην Γάζα στα τέλη του 2008.

Και μετά, ακολούθησε η επίθεση των Ισραηλινών στον τουρκικό στόλο σε διεθνή ύδατα. Η απάντηση της Άγκυρας στην επίθεση αμαυρώνει τις σχέσεις των δυο χωρών πολύ περισσότερο από ότι θα περίμενε το Ισραήλ. Η απόφαση του Νετανιάχου, του Ισραηλινού Πρωθυπουργού, να αρνηθεί μια διεθνή επιτροπή έρευνας για την επίθεση στον Στόλο – όρος που έθεσε η Τουρκία για την εξομάλυνση των σχέσεων τους – θα οδηγήσει σε περαιτέρω κλιμάκωση των διπλωματικών εχθροπραξιών.

Ήδη, οι περισσότεροι Ισραηλινοί που σχεδίαζαν να επισκεφτούν την Τουρκία για τις καλοκαιρινές τους διακοπές, ακύρωσαν το ταξίδι τους και οι στρατηγικοί και εμπορικοί δεσμοί ανάμεσα στις δύο χώρες, αξίας 3 δις δολαρίων θα επηρεαστούν, εξαιτίας των ενεργειών του Ισραήλ.

Σημαντικό, αλλά θα διαρκέσει;

Το τρίγωνο Τουρκία-Ιράν-Συρία θα μπορούσε να ασκήσει μεγάλη επιρροή, αλλά θα το κάνει; Είναι ένα τρίο ικανό να τορπιλίσει οποιαδήποτε ξένη εισβολή στην περιοχή και θα μπορεί να έχει ειδικό στρατηγικό βάρος για να προωθήσει θέματα της κοινής του ατζέντας. Είτε πρόκειται για την εξεύρεση λύσης για τα πυρηνικά του Ιράν, τον αποκλεισμό της Γάζας/Χαμάς ή το μέλλον του Ιράκ μετά την απομάκρυνση των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων, αυτό το τρίο θα μπορούσε να έχει ισχυρό λόγο στα ζητήματα της περιοχής.

Για πολλούς Άραβες φαίνεται πως η Τουρκία προσπαθεί να ασκήσει την ίδια πολιτική και διπλωματική επιρροή που είχε προσπαθήσει η Σαουδική Αραβία αλλά είχα αποτύχει, έστω αν και οι δύο είναι σύμμαχοι των ΗΠΑ. Ομοίως, το Ιράν προσπαθεί να παίξει τον ρόλο της Αιγύπτου, της άλλοτε πρωταθλήτριας στον Αραβικό και Μουσουλμανικό κόσμο που ήρθε αντιμέτωπη με το Ισραήλ και την Δύση. Από την πλευρά της Συρίας, το καινούριο τρίγωνο ταιριάζει περισσότερο στο όραμα και στις φιλοδοξίες που έχει στην περιοχή και της παρέχει μεγαλύτερη κάλυψη και ασφάλεια απ’ ότι μπορούν να της προσφέρουν η Αίγυπτος και η Σαουδική Αραβία. Λόγω έλλειψης κοινής αραβικής ατζέντας, περιμένει από άλλες περιφερειακές δυνάμεις, όπως η Τουρκία και το Ιράν, να γεμίσουν το πολιτικό και στρατηγικό κενό.

Ωστόσο, κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί για πόσο διάστημα θα αντέξει αυτό το τρίγωνο κάτω από την πίεση της Δύσης. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι η πίεση της Δύσης και των ΗΠΑ στην συμμαχική τους Τουρκία και ο ανταγωνισμός Τουρκίας-Ιράν για την επιρροή τους στην περιοχή, θα μπορούσε να σπάσει εύκολα «το δέσιμο των τριών» με την Συρία, υπέρ μιας στρατηγικής κάλυψης.

Τι θα συμβεί για παράδειγμα αν οι ΗΠΑ και η Ευρώπη πιέσουν την Τουρκία να διαλέξει ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα; Ή αν η Σαουδική Αραβία και η Αίγυπτος προσφέρουν στην Τουρκία έναν κεντρικό ρόλο στα περιφερειακά ζητήματα, σαν μέρος ενός νέου «άξονα Σουνιτών» που θα υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη; Χωρίς αμφιβολία, τα πάντα εξαρτώνται από την «υπερδύναμη της Μέσης Ανατολής», τις ΗΠΑ.

Εξάλλου, ο Ομπάμα έχει αποδείξει ότι είναι περισσότερο πραγματιστής παρά ιδεολόγος Πρόεδρος, που εστιάζει περισσότερο στις σχέσεις της Αμερικής με την Κινά αντί με την Βρετανία, με την Ινδία και την Βραζιλία, παρά με την Γαλλία. Ίσως λοιπόν, να επικεντρωθεί στο νέο προκάλυμμα της Τουρκίας και την σχέση που έχει αυτό με την Συρία, την Παλαιστίνη ακόμα και με το Ιράν, για να προωθήσει τα συμφέροντα των ΗΠΑ στην περιοχή, αντί να επενδύσει στην Αίγυπτο, την Σαουδική Αραβία ή ακόμα και στο Ισραήλ, που όλοι υποφέρουν από πολιτικές αδυναμίες.

Αξίζει να θυμηθούμε πως η Ευρώπη έχει απορρίψει πολλές φορές την Άγκυρα και σαν μέλος του ΝΑΤΟ, δεν μπόρεσε να ζητήσει την καταδίκη των συμμάχων του για την επίθεση που δέχθηκαν οι πολίτες της από το Ισραήλ σε διεθνή ύδατα. Μέχρι τώρα, η εναντίωση της Τουρκίας στην επιβολή κυρώσεων –και σε οποιαδήποτε στρατιωτική επίθεση στο Ιράν-, βοηθάει την Τεχεράνη να βγει από την απομόνωση που του έχει επιβάλει η Δύση και του παρέχει μια προστατευτική ασπίδα σε περίπτωση μια μεγάλης επίθεσης των ΗΠΑ, με την υποστήριξη της Βραζιλίας και πιθανόν και της Κίνας.

Όσο η Τουρκία, η Συρία και το Ιράν ενώνουν τις προσπάθειες τους και δυναμώνουν τους δεσμούς τους, θα σπάσουν τον διαχωρισμό που έχει επιβάλει η Δύση στην περιοχή, ανάμεσα σε συντηρητικούς και εξτρεμιστές, σε αυτούς που απορρίπτουν και σε αυτούς που υποστηρίζουν τις πολιτικές της Δύσης-το γερό θεμέλιο των Αμερικανό-ισραηλινών πολιτικών- και θα πιέσουν τις παγκόσμιες δυνάμεις να αλλάξουν τις υποθέσεις τους για την Μέση Ανατολή, ακόμα ίσως και τις στρατηγικές τους.

Ο πόλεμος του 1967 και η Ισραηλινή κατοχή της Δυτικής Όχθης, της Γάζας και της Ανατολικής Ιερουσαλήμ.

Πηγή: http://www.wrmea.com/jews_for_justice/1967war.html

Ξεκίνησαν πράγματι οι Αιγύπτιοι τον πόλεμο του 1967, όπως ισχυρίζεται το Ισραήλ;

Ο πρώην διοικητής της Πολεμικής Αεροπορίας, Στρατηγός Ezer Weitzman δήλωσε πως «δεν υπήρξε καμία απειλή καταστροφής», αλλά η επίθεση στην Αίγυπτο, την Ιορδανία και την Συρία δικαιολογήθηκε με αυτό τον τρόπο για να μπορεί το Ισραήλ «να υπάρχει σύμφωνα με την κλίμακα, το πνεύμα και την ποιότητα που τώρα εμπεριέχει». Ο Menahem Begin σημείωσε τα παρακάτω «τον Ιούνιο του 1967, είχαμε ξανά μια επιλογή. Η αποστολή του αιγυπτιακού στρατού στο Σινά δεν αποδείκνυε ότι ο Νάσσερ θα μας επιτιθόταν. Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας. Εμείς αποφασίσαμε να του επιτεθούμε» (Noam Chomsky, Το Μοιραίο Τρίγωνο).

Ο πόλεμος του 1967 ήταν αμυντικός;

«Δεν πιστεύω πως ο Νάσσερ ήθελε πόλεμο. Οι δύο μονάδες που στάλθηκαν στο Σινά δεν θα μπορούσαν να ξεκινήσουν πόλεμο. Το ήξερε και το ξέραμε και εμείς».

Ο Moshe Dayan μιλάει για τα Υψώματα του Γκολάν

Ο Moshe Dayan, ο ένδοξος στρατηγός που υπήρξε Υπουργός Άμυνας το 1967, έδωσε την εντολή για την κατάκτηση της Συρίας…είπε πως πολλές από τις μάχες με την Συρία προκλήθηκαν σκόπιμα από το Ισραήλ και πως οι κάτοικοι του Κιμπούτς που πίεζαν την κυβέρνηση να καταλάβει τα Υψώματα του Γκολάν, το έκαναν για να αποκτήσουν αγροκαλλιέργειες παρά για λόγους ασφαλείας. Ο Dayan δήλωσε πως «Δεν προσπάθησαν καν να κρύψουν την απληστία τους για την γη. Θα στέλναμε τρακτέρ να οργώσει μια περιοχή στην ζώνη αποστρατικοποίησης, που δεν ήταν δυνατό να κάνουν τίποτα και ήξεραν πως οι Σύριοι θα άρχιζαν αμέσως να πυροβολούν. Αν δεν πυροβολούσαν, θα λέγαμε στο τρακτέρ να προχωρήσει και άλλο, μέχρις ότου οι Σύριοι ενοχληθούν και αρχίσουν να ρίχνουν. Μετά θα χρησιμοποιούσαμε το πυροβολικό και στην συνέχεια αεροπορικές δυνάμεις, όπως και έγινε. Την τέταρτη μέρα του πολέμου, η Συρία δεν αποτελούσε κίνδυνο για μας». (The New York Times, 11 Μαΐου 1997) [φωτ: Οι Yitzhak Rabin, Moshe Dayan και Uzi Narkiss μπαίνουν στην Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ 7/6/19767

Η ιστορία του ισραηλινού επεκτατισμού

«Η αποδοχή της διχοτόμησης δεν μας δέσμευε να απαρνηθούμε την Υπεριορδανία. Κανείς δεν απαιτεί από τον άλλο να παραιτηθεί από το όραμα του. Θα δεχτούμε ένα κράτος στα σύνορα που φτιάχτηκαν σήμερα. Αλλά τα σύνορα της σιωνιστικής έμπνευσης είναι αυτά που ενδιαφέρουν τον εβραϊκό λαό και κανείς δεν μπορεί να τα περιορίσει» (David Ben-Gurion, 1936, από το βιβλίο του Noam Chomsky, «Το Μοιραίο Τρίγωνο»)

«Ο μεγαλύτερος κίνδυνος που το Ισραήλ σαν «εβραϊκό κράτος», θέτει στον λαό του, στους Εβραίους και στους γείτονες του, είναι η ιδεολογικά παρακινούμενη επιδίωξη της εδαφικής επέκτασης και οι αναπόφευκτοι πόλεμοι που προκύπτουν από αυτό τον σκοπό. Κανένας σιωνιστής πολιτικός δεν έχει απαρνηθεί την ιδέα του Ben Gurion ότι οι πολιτικές του Ισραήλ θα πρέπει να βασίζονται (κατόπιν πρακτικής μελέτης) στην αποκατάσταση των βιβλικών συνόρων σαν σύνορα του εβραϊκού κράτους. (Israel Shahak, Ισραηλινός καθηγητής «Εβραϊκή Ιστορία, Εβραϊκή θρησκεία: το βάρος των 3000 χρόνων».)

Στο προσωπικό ημερολόγιο του Πρωθυπουργού Moshe Sharatt, υπάρχει ένα απόσπασμα από τον Μάιο του 1955, που φανερώνει τον Moshe Dayan να λέει: «Το Ισραήλ πρέπει να δει το ξίφος σαν το κύριο-αν όχι το μοναδικό- όργανο με το οποίο θα κρατήσει ψηλά το ηθικό του και θα διατηρήσει την ηθική του πρόθεση. Προς αυτό το σκοπό μπορεί –μάλλον επιβάλλεται- να εφευρίσκει κινδύνους και γι’ αυτό πρέπει να υιοθετήσει την μέθοδο της προβοκάτσιας και της εκδίκησης. Και πάνω από όλα, ας ελπίζουμε σε έναν καινούριο πόλεμο με τους Άραβες για να ξεφορτωθούμε επιτέλους τα προβλήματα μας και να κερδίσουμε τον χώρο μας» (Livia Rokach, «Η ιερή τρομοκρατία του Ισραήλ»).

Η κατάκτηση των Αραβικών εδαφών ήταν απαραίτητη για την ασφάλεια του Ισραήλ;

«Ο Γερουσιαστής J.William Fulbright πρότεινε το 1970 να εγγυηθεί η Αμερική την ασφάλεια του Ισραήλ μέσω μια επίσημης συνθήκης, προστατεύοντας το ακόμα και με τις ένοπλες δυνάμεις της, αν αυτό ήταν αναγκαίο. Το Ισραήλ από την μεριά του θα αποσυρόταν στα σύνορα του 1967. Το Συμβούλιο Ασφαλείας των ΗΕ θα εγγυόταν αυτή την συμφωνία και η Σοβιετική Ένωση –προμηθεύτρια όπλων και πολιτικής βοήθειας προς τους Άραβες- θα συμμορφωνόταν. Μόλις τα στρατεύματα των Ισραηλινών αποσύρονταν από τα Υψώματα του Γκολάν, την Λωρίδα της Γάζας και την Δυτική Όχθη, θα αντικαθιστούνταν από την ειρηνευτική δύναμη των ΗΕ. Το Ισραήλ θα συμφωνούσε στο να δεχτεί έναν ορισμένο αριθμό Παλαιστινίων και οι υπόλοιποι θα παρέμεναν στο Παλαιστινιακό κράτος, εκτός Ισραήλ. Το σχέδιο στηρίχτηκε από τις ΗΠΑ, η πρόταση όμως απορρίφθηκε από το Ισραήλ. Το όλο ζήτημα είχε αηδιάσει τον Fulbright, όπως γράφει ο βιογράφος του Randall Woods. Οι Ισραηλινοί δεν είχαν καμία διάθεση να δράσουν για το δικό τους συμφέρον» (Allan Brownfield «Ζητήματα του Αμεριακνικού Συμβουλίου για τον Ιουδαϊσμο», 1997).

Τι έγινε μετά την λήξη του πολέμου των έξι ημερών;

«Σε παραβίαση του διεθνούς δικαίου, το Ισραήλ δήμευσε το 52% των εδαφών της Δυτικής Όχθης και το 30% της Λωρίδας της Γάζας για στρατιωτική χρήση ή για εποικισμούς Εβραίων πολιτών. Από το 1967 έως το 1982, η ισραηλινή στρατιωτική κυβέρνηση κατεδάφισε 1.338 σπίτια Παλαιστινίων στην Δυτική Όχθη. Εκείνη την περίοδο, 300.000 Παλαιστίνιοι φυλακίστηκαν χωρίς δίκη από τις ισραηλινές δυνάμεις» (Lockman and Beinin :«Ιντιφάντα: Η εξέγερση των Παλαιστινίων ενάντια στην Ισραηλινή Κατοχή»)

Η παγκόσμια γνώμη για την νομιμότητα του ισραηλινού ελέγχου στην Δυτική Όχθη και την Γάζα

«Σύμφωνα με το Καταστατικό των ΗΕ δεν μπορούν να υπάρχουν νόμιμες εδαφικές διεκδικήσεις από πόλεμο ακόμα και αν το κράτος δρα αμυντικά. Η απάντηση των άλλων κρατών στην ισραηλινή κατοχή, φανερώνει μια σχεδόν ομόφωνη απόφαση ότι ακόμα και αν αυτό δρούσε αμυντικά, η διατήρηση των κατεχόμενων εδαφών της Δυτικής Όχθης και της Γάζας δεν είναι νόμιμες. Η Γενική Συνέλευση των ΗΕ χαρακτηρίζει την ισραηλινή κατοχή ως άρνηση της αυτοδιαχείρισης και αποτελεί μια σημαντική και αυξανόμενη απειλή για την παγκόσμια ειρήνη και ασφάλεια» (John Quigley, «Παλαιστίνη και Ισραήλ: μια πρόκληση για την δικαιοσύνη)

Ιερουσαλήμ-Αιώνια, αδιαίρετη πρωτεύουσα του Ισραήλ;

«Η Leslie Susser στην Jerusalem Report (28/2/2000) τονίζει ότι τα σημερινά σύνορα σχεδιάστηκαν μετά τον πόλεμο των έξι ημερών. Υπεύθυνος για τον σχεδιασμό τους ήταν ο Γενικός Διοικητής Rehavan Ze'evi. Με την γραμμή που σχεδίασε όχι μόνο έπαιρνε 5 τετ. χμ από την αραβική Ανατολική Ιερουσαλήμ, αλλά έπαιρνε και 65 τετ. χμ από τα περίχωρα και τα γύρω χωριά, τα περισσότερα εκ των οποίων δεν είχαν ποτέ καμία σχέση με τον δήμο της Ιερουσαλήμ. Σε μια νύχτα, έγιναν μέρος της αιώνιας και αδιαίρετης πρωτεύουσας του Ισραήλ (Allan Brownfield: The Washington Report On Middle East Affairs,Μάιος 2000).

Χρονολόγιο του πολέμου του 1967

Πηγή: Al Jazeera

5 Ιουνίου

Το πρωί, 200 ισραηλινά μαχητικά και βομβαρδιστικά αεροπλάνα εξαπολύουν επίθεση στην αεροπορική βάση της Αιγύπτου μετά την συγκρότηση αιγυπτιακών, ιορδανικών και συριακών στρατευμάτων κατά μήκος των συνόρων. Οι Αιγύπτιοι ήταν σχεδόν απροετοίμαστοι, μετά από παραπλανητικά σήματα που εξέπεμπαν οι Ισραηλινοί, δίνοντας την εντύπωση ότι τα αεροσκάφη έκαναν την καθιερωμένη περιπολία. Μέσα σε λίγες ώρες, ο μεγαλύτερος και πιο σύγχρονος αραβικός αεροπορικός στόλος, διαλύθηκε.

Σχεδόν αμέσως, ο ισραηλινός στρατός διασχίζει την Οροσειρά του Σινά και την Λωρίδα της Γάζας για να αντιμετωπίσει τις αιγυπτιακές μονάδες. Το Ισραήλ στέλνει μήνυμα στον Βασιλιά Χουσεΐν της Ιορδανίας μέσω των ΗΕ να κρατήσει τα στρατεύματα του, που βρίσκονταν στην υπό ιορδανικό έλεγχο Δυτική Όχθη, μακριά από τον πόλεμο. Τα ιορδανικά στρατεύματα, αφού έλαβαν ψεύτικες αναφορές για τις επιτυχίες των Αιγυπτίων, κινήθηκαν προς την Δυτική Ιερουσαλήμ, που βρισκόταν υπό των έλεγχο του Ισραήλ και κατέλαβαν την Οικεία του Κυβερνήτη, ένα κτίριο που χρησιμοποιούσαν σαν αρχηγείο οι παρατηρητές των ΗΕ. Άρχισαν επίσης να βομβαρδίζουν ισραηλινές θέσεις στην Ιερουσαλήμ και το Τελ Αβίβ.

Εν τω μεταξύ, αρκετά συριακά τανκς χάθηκαν τις πρώτες πρωινές ώρες και ο Διοικητής της Συρίας εγκατέλειψε τα σχέδια για χερσαία επίθεση, επιλέγοντας να θωρακίσει τις πόλεις στην κοιλάδα Χούλα.

Το Ισραήλ στρέφει την προσοχή του στις αεροπορικές δυνάμεις της Ιορδανίας και της Συρίας. Μέχρι το βράδυ, η μικρή αεροπορική δύναμη της Ιορδανίας είχε καταστραφεί εξολοκλήρου ενώ η Συρία είχε χάσει τα 2/3 των αεροσκαφών της.

6 Ιουνίου

Τα μεσάνυχτα, ισραηλινά στρατεύματα κινούνται ενάντια των ιορδανικών στην Ιερουσαλήμ και μέχρι το πρωί περικυκλώνουν σχεδόν όλη την πόλη. Στην διάρκεια της μέρας, είχαν καταλάβει πολλές από τις στρατιωτικές θέσεις των Ιορδανών. Το οχυρό της αστυνομίας της Λατρουν στην άκρη της Δυτικής Όχθης καταλήφθηκε, ενώ στρατιώτες απέκοψαν τον κεντρικό δρόμο που ενώνει την Ιερουσαλήμ με την Ραμάλλα.

Αργότερα μέσα στην μέρα, παραστρατιωτικές μονάδες καταλαμβάνουν το Ιορδανικό φυλάκιο πυρομαχικών, στην βόρεια Ιερουσαλήμ, μετά από την πιο άγρια μάχη σώμα με σώμα του πολέμου. Εν τω μεταξύ, η Λωρίδα της Γάζας, η Ραμάλλα και η Τζενίν περνούν στον έλεγχο των Ισραηλινών, καθώς τελείωναν με την κατάληψη των περιοχών (φωτ: Ισραηλινοί στρατιώτες πανηγυρίζουν την κατάληψη της Παλιάς Πόλης της Ιερουσαλήμ)

Αφού κατέστρεψαν τις αραβικές αεροπορικές δυνάμεις από την πρώτη μέρα, Ισραηλινοί μαχητές και βομβιστές στήριξαν τις χερσαίες δυνάμεις, αποτρέποντας τις δυνάμεις ενισχύσεις των Ιορδανών να φτάσουν στους διοικητές τους στην Ιερουσαλήμ.

Οι αιγυπτιακές δυνάμεις άρχισαν να υποχωρούν, βλέποντας το πλεονέκτημα των Ισραηλινών στο Σινά. Μέχρι το βράδυ, η Αίγυπτος διατάζει γενική υποχώρηση του στρατού της και καθώς τα στρατεύματα αποτραβιούνται προς την Διώρυγα του Σουέζ, οι Ισραηλινοί αποφασίζουν να τα κυνηγήσουν προς το Δυτικό Σινά και τα εξολοθρεύουν. Τα μεσάνυχτα διατάζεται και η γενική υποχώρηση της Ιορδανικής Αραβικής Λεγεώνας.

7 Ιουνίου

Ισραηλινοί παραστρατιωτικοί παίρνουν τον έλεγχο του Τείχους των Δακρύων, τα απομεινάρια του ναού του Σολομώντα και την πιο ιερή τοποθεσία του Ιουδαϊσμού, μετά από σκληρή μάχη στην Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ. Είναι η πρώτη φορά που το Τείχος περνάει στα χέρια των Εβραίων μετά από 2000 χρόνια. Η Ιορδανία διατάζει γενική αποχώρηση, όταν οι ισραηλινές δυνάμεις καταλαμβάνουν την Βηθλεέμ, την Χεβρώνα και την Ιεριχώ. Όλη η Δυτική Όχθη και η Ιερουσαλήμ, προσαρτείται στο Ισραήλ, καθώς οι ιορδανικές δυνάμεις αναγκάζονται να τραβηχτούν πίσω από τον Ποταμό Ιορδάνη.

Το ίδιο βράδυ τα ΗΕ αναγκάζουν σε παύση πυρός την Ιορδανία και το Ισραήλ.

8 Ιουνίου

Ισραηλινές χερσαίες και παραστρατιωτικές δυνάμεις συνεχίζουν να ωθούν τους Αιγύπτιους στα στενά περάσματα του Όρους Σινά, πολεμώντας τους καθώς υποχωρούν. Τα αργοκίνητα στρατεύματα των Αιγυπτίων παγιδεύτηκαν στα περάσματα και αποδεκατίστηκαν από την ισραηλινή πολεμική αεροπορία. Το Ισραήλ ολοκληρώνει την κατάληψη του Σινά με τις μονάδες παρείσφρησης να φτάνουν στο Ras-Sudar, στην δυτική όχθη της οροσειράς.

Μέχρι το τέλος της ημέρας, η Αίγυπτος αναγκάζεται σε παύση πυρός.

9 Ιουνίου

Μιας και το Ισραήλ καθυστερούσε την επίθεση εναντίον της Συρίας μέχρι να απελευθερωθούν τα στρατεύματά του από το αιγυπτιακό και ιορδανικό μέτωπο, τώρα κινείται εναντίον του συριακού στρατού στα Υψώματα του Γκολάν. Παραστρατιωτικοί αποκτούν τον έλεγχο σε μια σειρά από φυλάκια που επιβλέπουν την κοιλάδα Χούλα, επιτρέποντας το πέρασμα των τανκς στα εδάφη της Συρίας (Σύριοι αιχμάλωτοι στα Υψώματα του Γκολάν)

Ο Gamal Abdul Nasser παραιτείται από πρόεδρος της Αιγύπτου, μετά την ήττα. Στην Αίγυπτο και σε όλο τον Αραβικό κόσμο γίνονται μαζικές διαδηλώσεις υποστήριξης του και ξαναπαίρνει την εξουσία.

10 Ιουνίου

Ισραηλινές μονάδες κινούνται για να παγιδεύσουν τους Σύριους στα Γκολάν. Καθώς όμως ο συσχετισμός δυνάμεων έγερνε υπέρ του Ισραήλ, οι Σύριοι άρχισαν να τρέπονται σε φυγή. Νωρίς το απόγευμα οι Ισραηλινοί καταλαμβάνουν την Kuneitra και μέχρι το βράδυ επιτεύχθηκε μια συμφωνία, που άφηνε στο Ισραήλ τον έλεγχο των Υψωμάτων του Γκολάν και μερικών τμημάτων του Όρους Χερμόν.

Η εκστρατεία του Ισραήλ πέτυχε στο να αυξήσει σημαντικά την εδαφική του κυριαρχία και να θέσει ένα εκατομμύριο Παλαιστινίων υπό τον έλεγχο του.

40 χρόνια από τον πόλεμο του 1967: Ο νικητής, ο ηττημένος και η χαμένη ειρήνη

του Nassar Ibrahim, Πηγή: http://www.alternativenews.org 14 Ιούνη 2007

Σαράντα χρόνια πριν, ήμουν δεκατεσσάρων ετών. Υπήρξα αυτόπτης μάρτυρας του πολέμου, της ήττας και της συνεχιζόμενης τραγωδίας του παλαιστινιακού λαού που διαρκεί μέχρι και σήμερα. Ήμουν μάρτυρας των γκρεμισμένων ονείρων των Παλαιστινίων, όταν στοιχημάτισαν στα αραβικά καθεστώτα για να ξανακερδίσουν την γη τους, την πατρίδα τους και τα δικαιώματα τους. Οι Παλαιστίνιοι αντιμετώπισαν μια νέα Νάκμπα (καταστροφή), όχι μικρότερη σε μέγεθος από την πρώτη. Στα εκατομμύρια των προσφύγων από την πρώτη Νάκμπα, προστέθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες παραπάνω εξόριστοι. Από τότε, έχει χαραχτεί στο μυαλό μου η εικόνα από σμήνη προσφύγων να κατευθύνονται ανατολικά, προς ένα άγνωστο πεπρωμένο και μέλλον, χωρίς ασφάλεια.

Η ήττα του 1967 ήταν ένα δυνατό ταρακούνημα για τις συνειδήσεις των Παλαιστινίων και οι δονήσεις του συνεχίζουν να αντηχούν μέσα στην παράλογη κατοχή που ακόμα ζουν. Σήμερα γιορτάζουμε την 40η επέτειο του πολέμου και τις πολιτικές, κοινωνικές, πολιτιστικές και ψυχολογικές συνέπειες του. Τι εικόνα σχηματίζουμε; Πως ο νικητής αντιμετωπίζει την νίκη του; Και πως ο ηττημένος κατανοεί και αντιμετωπίζει την ήττα του; Ποια μοίρα μας περιμένει όλους στο τέλος, χαμένους και νικητές;

Πέρα από την πρώτη ανάγνωση των συνεπειών αυτού του πολέμου, πολιτικές και στρατιωτικές, τα πράγματα περιπλέκονται όταν πρέπει να διερευνηθούν οι επιπτώσεις του πολέμου στην συλλογική συνείδηση όλων των πλευρών. Οι πολιτικές και οι επιλογές που αναδείχθηκαν από τις αντιλήψεις που δημιουργήθηκαν σε ένα τέτοιο περιβάλλον, έχουν ακόμα τρομερή επιρροή.

Κανένας Άραβας ή Παλαιστίνιος δεν θα ξεχάσει ποτέ τις βαθιές πληγές που προκλήθηκαν στην κοσμοθεωρία του και στην αξιοπρέπεια του. Ούτε πρόκειται να ξεχάσουν πως το στοίχημα υπέρ των ανίκανων αραβικών καθεστώτων, ήταν τελικά λάθος. Αυτή ήταν η αρχή για την αυτογνωσία των Παλαιστινίων. Οι Παλαιστίνιοι άρχισαν να συνειδητοποιούν την βαρύτητα της κατάστασης τους και τις πραγματικές προθέσεις του σιωνιστικού κινήματος. Οι Σιωνιστές επικεντρώθηκαν στο να σβήσουν τελείως από τον χάρτη τον παλαιστινιακό λαό, γι’ αυτό και διακήρυτταν συνέχεια το ψευδές « μια γη χωρίς λαό για έναν λαό χωρίς γη».

Μετά τον Πόλεμο του Ιουνίου το 1967, το σιωνιστικό-ιμπεριαλιστικό σχέδιο άλλαξε επίπεδο και μετά την ίδρυση και την εδραίωση της ύπαρξης του, προχώρησε στον πλήρη έλεγχο και την κυριαρχία. Αυτή η οπτική έχει δύο πλευρές: την συνειδητοποίηση από τους Παλαιστίνιους της τραγωδίας και του εαυτού τους και την αναβάθμιση του σιωνιστικού προγράμματος στο επίπεδο της κυριαρχίας. Αυτή ακριβώς η μετάλλαξη, διαμόρφωσε τα χαρακτηριστικά και τις στρατηγικές της μετέπειτα διαμάχης, στις δεκαετίες που ακολούθησαν τον πόλεμο.

Είναι αλήθεια πως οι Παλαιστίνιοι υπέφεραν από δύο τρομερές καταστροφές. Την ίδια στιγμή όμως, έχουν επιδείξει μια εκπληκτική ικανότητα στο να απορροφούν αυτές τις καταστροφές και να συνεχίζουν επίμονα να αντιστέκονται μέχρι να πετύχουν. Στο τέλος, οι Παλαιστίνιοι κατάφεραν να επιβάλλουν τους εαυτούς τους σαν μια υπολογίσιμη δύναμη, μια δύναμη που δεν μπορεί να παραβλέψει κανείς. Οι Παλαιστίνιοι βοηθήθηκαν σε αυτό από τους Άραβες γείτονες, που συνέχιζαν να στηρίζουν τον παλαιστινιακό σκοπό, άσχετα με την ήττα και την ανικανότητα των αραβικών καθεστώτων. Το έβλεπαν σαν σκοπό ολόκληρου του αραβικού έθνους, τουλάχιστον σε πολιτιστικό, ψυχολογικό και διαισθητικό επίπεδο.

Ο παλαιστινιακός λαός κατάφερε να απορροφήσει τα χτυπήματα και μετά να συνεχίσει στην αντίσταση, χτίζοντας ενεργές πολιτικές οργανώσεις και αναπτύσσοντας μια ζωντανή παλαιστινιακή εθνική ταυτότητα. Μέσα από την ιστορία των σύγχρονων εθνικών κινημάτων, οι Παλαιστίνιοι κατάφεραν να διαχειριστούν την διαμάχη με όρους που επιτρέπουν την παρουσία του παλαιστινιακού σκοπού σε όλα τα επίπεδα. Το ταξίδι της αντίστασης μπορεί να ανιχνευτεί μέσα από σημαντικούς σταθμούς, σε όλη την πορεία του: η δυναμική έναρξη του παλαιστινιακού εθνικού κινήματος μετά τον Πόλεμο του 1967, η αντίσταση στην Ιορδανία, μετά στον Λίβανο, η πρώτη Ιντιφάντα το 1987 και η δεύτερη το 2000. Στο περιεχόμενο του ταξιδιού, το θέμα των προσφύγων και τα βάσανα των Παλαιστινίων παρέμεναν κραυγαλέοι μάρτυρες της συνεχούς αδικίας αποτελούσαν την βάση για ατελείωτα αντιστασιακά κινήματα. Αυτό επέτρεψε στους Παλαιστίνιους να διατηρήσουν την διαρκή παρουσία τους κάτω από την κατοχή, παρόλα τα εμπόδια.

Οι περισσότεροι Παλαιστίνιοι που μένουν σε προσφυγικούς καταυλισμούς, παρόλα τα χτυπήματα εναντίον τους και την έλλειψη ισορροπίας σε στρατιωτική και οικονομική δύναμη ανάμεσα σε αυτούς και το Ισραήλ, συνεχίζουν να υπάρχουν. Σε αυτά προστίθενται και η απόλυτη στήριξη των ΗΠΑ και της πλειοψηφίας της Ευρώπης προς το Ισραήλ. Υπάρχει ακόμα η αντίσταση και η άρνηση των Παλαιστινίων, έστω και αν αυτό φαίνεται μόνο από την συνεχιζόμενη ύπαρξη τους σαν στρατηγική και από την μόνιμη πρόκληση των ισραηλινών όρων για έλεγχο. Όλα αυτά μας δείχνουν πως οι Παλαιστίνιοι έχουν πετύχει δικαιωματικά, παρ’ όλες τις καταστροφικές ήττες των Αράβων γύρω τους. Οι Παλαιστίνιοι έχουν εμπλέξει το Ισραήλ σε ένα καθεστώς αέναης διαμάχης και αυτό έχει εγείρει κρίσιμα ερωτήματα για την ύπαρξη και το μέλλον του Ισραήλ, αν όχι σε άμεσο και προσωπικό επίπεδο, σίγουρα σε μακροπρόθεσμο. Το διαρκές μπλέξιμο με τα αραβικά περίχωρα, η δημογραφική σύνθεση, η ανάμειξη της οικονομίας και της δημογραφίας τους με τους Παλαιστίνιους, εγείρουν αυτές τις ερωτήσεις.

Παρόλα αυτά, η εμπειρία του παλαιστινιακού εθνικού κινήματος μας δείχνει πως η αντίδραση και η αλληλεπίδραση στις ήττες και τα λάθη, δεν ωφέλησαν το κίνημα που δεν διδάσκονταν από αυτά. Η κοινωνική δομή της Παλαιστίνης ήταν σε θέση να απορροφήσει και να καταλάβει τις ήττες που δέχτηκε εξαιτίας της αδυναμίας των Αράβων και της ανικανότητας. Το εθνικό κίνημα δημιουργήθηκε σε απάντηση αυτών και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην επιμονή και στην ενθάρρυνση. Ωστόσο, οι απαιτήσεις ήταν περισσότερες και πέρα από τα όρια της επιμονής. Η πιο σημαντική ήταν σε πρώτη φάση να διασφαλίσει τις συνθήκες αναζωογόνησης για να πετύχει τους στόχους για ελευθερία και ανεξαρτησία. Αυτό μέχρι στιγμής, δεν το έχει κατορθώσει.

Το πιο επικίνδυνο είναι ότι η κυρίαρχη δύναμη του εθνικού παλαιστινιακού κινήματος έχει αρχίσει να ενσωματώνεται και να υποκύπτει στην λογική και στις απαιτήσεις του νικητή, μέσα από μια σταδιακή και υπολογισμένη διαδικασία. Αυτό φαίνεται μέσα από μια διαρκή, προσεχτική παρατήρηση και συνείδηση και έχει πλήξει την καρδιά των εθνικών δικαιωμάτων του παλαιστινιακού λαού. Έχει πλήξει βαθιά το καθεστώς και την νομιμότητα του και έχει οδηγήσει το εθνικιστικό κίνημα σε κρίση.

Η φτωχή παρουσία της παλαιστινιακής ηγεσίας αποτέλεσε το πλαίσιο για την πολιτική συμπεριφορά και κουλτούρα που έχει κυριαρχήσει στους Παλαιστίνιους στην αναμέτρηση τους με την ήττα. Σαν να ήταν σε αδιέξοδο, ακόμα και αν ερχόταν σε αντίθεση με την έννοια και τις προϋποθέσεις μιας ειρηνικής και δίκαιης λύσης. Αυτό ήταν εμφανές στις αντιδράσεις των Παλαιστινίων και των Αράβων (το Camp David, το Όσλο, το Πρωτόκολλο της Χεβρώνα, η Συμφωνία του Κάιρου, η Οικονομική Συμφωνία των Παρισιών και τέλος ο Οδικός Χάρτης), ακόμα και αν αυτές οι συμφωνίες δεν είχαν καν τις ελάχιστες προϋποθέσεις που χρειάζονταν ως βάση για τον τερματισμό της κατοχής και την ίδρυση μια δίκαιης και περιεκτικής ειρήνης στην περιοχή.

Η ανικανότητα στις πολιτικές πράξεις της κυρίαρχης παλαιστινιακής πολιτικής ελίτ, την τοποθέτησε σε μια διφορούμενη θέση στην συνείδηση της πλειοψηφίας του λαού. Μετά την ίδρυση της Παλαιστινιακής Αρχής, η ελίτ βρέθηκε να είναι ένα εργαλείο που επέβαλλε τις απαιτήσεις της κατοχής.

Μια διανοητική αναθεώρηση αυτής της συμπεριφοράς δείχνει πως υπάρχει μια επιστροφή στην κουλτούρα της παράδοσης στο staus quo. Μιας και το 99% της λύσης βρίσκεται στα χέρια του Ισραήλ και του συμμάχου του, των ΗΠΑ, τότε οποιαδήποτε ιδέα ή αντίληψη της Αραβικής πολιτικής ελίτ που βρίσκεται έξω από το πλαίσιο αυτής της εξίσωσης, θεωρείται υπερβολική, ουτοπική και παράλογη συμπεριφορά.

Στο μέτρο που αυτή η πολιτική κουλτούρα απομάκρυνε τους Άραβες και τους Παλαιστίνιους από την ικανότητα να ασκήσουν πίεση και να επενδύσουν αποτελεσματικά στην λαϊκή αντίσταση και εναντίωση των Παλαιστινίων, συνέβαλλε επίσης και στο να μεγαλώσει η υπεροψία της άλλης πλευράς. Ενίσχυσε μια αντίληψη και μια συμπεριφορά συγκαταβατικότητας και άρνησης στο να δεχτούν έστω στο ελάχιστο τις θέσεις των ηττημένων. Υπό το πρίσμα αυτό, το Ισραήλ έχει αρνηθεί να αναγνωρίσει την άλλη πλευρά και δουλεύει για να την εξαφανίσει και να εξολοθρεύσει όλα τα δικαιώματα της. Στο τέλος, η μόνη επιλογή των Παλαιστινίων θα είναι η πλήρης παράδοση στις απαιτήσεις του νικητή. Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στην μελέτη μας γύρω από την πολιτική κουλτούρα που διέπει τις πρακτικές των Ισραηλινών.

Η πραγματικότητα που ακολούθησε την ήττα των Αράβων στον Πόλεμο του Ιουνίου το 1967, δεν χρειαζόταν να ήταν τόσο τραγική όσον αφορά την συνεχιζόμενη διαμάχη και τον περιορισμό κάθε πιθανής πολιτικής λύσης. Ωστόσο, η στρέβλωση στην συνείδηση των Ισραηλινών που προκλήθηκε από την μεγάλη στρατιωτική τους νίκη, προσδιόρισε την μετέπειτα συμπεριφορά και τις στρατηγικές τους.

Η γρήγορη νίκη των Ισραηλινών έναντι των αραβικών κρατών, έθεσε το Ισραήλ σε μια νέα πολιτική πραγματικότητα. Ξαφνικά βρέθηκε να βγαίνει από την απομόνωση του, παίζοντας τον ρόλο μιας δύναμης που ελέγχει και προσπαθώντας να σταθεροποιήσει και να επενδύσει στα αποτελέσματα της νίκης του όσο περισσότερο μπορούσε.

Με αυτή την αλληλεπίδραση σε πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό και πολιτιστικό επίπεδο, η ελίτ του Ισραήλ ξεκίνησε από την αρχή, δεν μπόρεσε να συνειδητοποιήσει αυτή την νίκη σε βάθος. Αυτό σημαίνει ότι έχασε την ικανότητα να κλείσει μια πετυχημένη συμφωνία με τους ηττημένους γείτονες του, με τέτοιο τρόπο που θα εξασφάλιζε τις προϋποθέσεις και τις συνθήκες εκείνες για να χτιστούν πραγματικές γέφυρες με την πλειοψηφία των αραβικών περιχώρων. Επιπλέον, έχασε την ικανότητα να βάλει τα θεμέλια για την ύπαρξη του σε αυτή την ευαίσθητη περιοχή. Το Ισραήλ βρέθηκε να επιβαρύνεται με αντιθέσεις που σίγουρα δεν μπορούν να επιλυθούν με μια μεγάλη νίκη ή με στρατιωτικές αντιπαραθέσεις.

Ως εκ τούτου, το Ισραήλ ενίσχυσε μια κουλτούρα αποπροσανατολισμού και αυτό-αντίληψης. Συνεχώς και αυξανόμενα, απομακρύνθηκε από την λογική πολιτική σκέψη και συμπεριφορά. Συνειδητά ή μη, άρχισε να τροφοδοτεί τις δικές του ψευδαισθήσεις και φιλοδοξίες, αποδεσμευμένο από οποιοδήποτε περιορισμό και ξεχνώντας βασικά ιστορικά, γεωγραφικά και δημογραφικά μαθήματα. Μία από τις πιο κοινότυπες έννοιες για παράδειγμα, ήταν «ο ανίκητος ισραηλινός στρατός» και ότι το Ισραήλ μόνο του ήταν πιο δυνατό από όλες τις Αραβικές χώρες μαζί.

Η ελίτ του Ισραήλ παρασύρθηκε πολιτικά και πολιτιστικά μέσα στις ίδιες της τις αυταπάτες και πλέον δεν κυριαρχούσε η λογική. Η βασική ιδεολογία των Ισραηλινών ήταν ότι αυτοί ήταν πέρα από την ιστορία και την πραγματικότητα, ένα είδος «υπέρ-στρατού», «περίπου κράτος», «περίπου κοινωνία». Και όσο το Ισραήλ αντιλαμβάνεται έτσι τον εαυτό του, δεν υπάρχει λόγος να προσέξει τους άλλους γύρω του. Η λογική της δύναμης άρχισε να δημιουργεί μια ιδεολογία δύναμης, μια κουλτούρα δύναμης και μια συνείδηση δύναμης, που ακολουθήθηκαν από την πολιτική δύναμης και τελικά μια ειρήνη που επιβάλλεται από την δύναμη. Γι’ αυτό, δεν είναι περίεργο που από την μία νίκη στην άλλη, το Ισραήλ απομακρυνόταν όλο και περισσότερο από την ειρήνη ή από την αίσθηση ασφάλειας και προστασίας.

Αυτό που ενίσχυσε αυτή την ανισορροπία στις πολιτικές πρακτικές του Ισραήλ ήταν η αποδοχή και η προθυμία του να αναλάβει τον ρόλο ενός εργαλείου που επιβάλλει τις στρατηγικές των ΗΠΑ για την κυριαρχία τους στην περιοχή. Ολόκληρη η ισραηλινή κοινωνία φαίνεται σαν να ήταν μια στρατιωτική ομάδα που εφαρμόζει τις απαιτήσεις και πληρώνει το τίμημα της φιλοδοξίας της Αμερικής για επέκταση και έλεγχο, ακόμα και αν αυτή η φιλοδοξία ήταν σε βάρος της ύπαρξης της ίδιας της ισραηλινής κοινωνίας.

Κατά συνέπεια, το Ισραήλ έπεσε στην παγίδα της ίδιας του της νίκης, γιατί η πιο επικίνδυνη επίπτωση της νίκης –οποιασδήποτε νίκης – είναι η ανικανότητα του νικητή να προβλέψει τα όρια της νίκης του ή της δύναμης του. Αντικειμενικά, οποιαδήποτε νίκη ιστορικά είναι στο τέλος σχετική. Όποιος παραβλέπει αυτή την αλήθεια, στο τέλος χάνει την μισή του νίκη και ως εκ τούτου, την μισή του σοφία. Με την ιστορική και απτή σημασία της, αυτή είναι και η πρώτη ήττα του Ισραήλ. Οποιαδήποτε δύναμη δεν μπορεί να καταλάβει τα όρια της εξουσίας της ή τους τρόπους να την χρησιμοποιήσει με σοφία, είναι πιο επικίνδυνο και ανόητο από την όποια αντίληψη μπορεί να έχει το αδύναμο μέρος για την δύναμη. Το Ισραήλ κέρδισε τον πόλεμο του 1948 και τον πόλεμο του 1967. Τι ακολουθεί;

Το Ισραήλ, που είναι μια μικρή χώρα, δεν έχει καταλάβει πως ανεξάρτητα από την δύναμη του, είναι πολύ μικρό για να φάει την λεία του –τους Άραβες και τους Παλαιστίνιους- πολιτικά, πολιτισμικά, ιστορικά ή ψυχολογικά. Όσο η κατάσταση παραμένει ως έχει και όσο τα όρια συνειδητοποίησης της δύναμης, της νίκης και η χρήση τους παραμένουν ένα δυναμικό ζήτημα, τότε τα πράγματα θα οδεύουν πάντα προς την αντιπαράθεση. Όσο αυτή η κουλτούρα δύναμης στραγγίζεται στο μέγιστο σε ποιοτικούς και ποσοτικούς όρους, σε ανθρώπινο δυναμικό και εφ’ όσον οι πηγές μιας χώρας ή μιας κοινωνίας λιγοστεύουν, δεν θα υπάρχει καμία πιθανή πρόοδος, παρά μόνο στην καλύτερη περίπτωση στασιμότητα. Επιπλέον, η αδύναμη ή η ηττημένη πλευρά συνεχίζει να ευαισθητοποιείται ως μια ενστικτώδη αντίδραση για την ήττα και την αίσθηση εξευτελισμού και ψάχνει ακούραστα για ευκαιρίες, προκειμένου να ξανακερδίσει τα δικαιώματα της και να επενδύσει σε όσα έχει. Στο Παλαιστινιακό και Αραβικό ζήτημα, αυτό δεν πρέπει να υποτιμάται – η σχετική διαφορά ανάμεσα στον νικητή και στον ηττημένο σταδιακά μειώνεται μέχρι να φτάσει σε ένα σημείο ισορροπίας στο οποίο η σύγκρουση μετατρέπεται σε διαπλεκόμενους κύκλους και κύματα, όπου ο νικητής και ο ηττημένος δεν μπορούν πια να διαφοροποιηθούν στην καταστροφή, τον θάνατο, τον τρόμο και την απόγνωση.

Σε αυτό το σημείο, ο ηττημένος και ο νικητής είναι οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Είναι αδύνατο να μιλάμε για ειρήνη, σταθερότητα, ανάπτυξη ή ασφάλεια του νικητή όσο ο χαμένος αντιστέκεται και σηκώνει το ανάστημα του. Οι Παλαιστίνιοι στέκονται για να θυμίζουν την ύπαρξη τους, για να θυμίζουν ότι το αποτέλεσμα της νίκης ή της ήττας, δεν είναι το τελικό πεπρωμένο για κανένα έθνος, πολιτισμό, κουλτούρα ή αυτοκρατορία.

Τώρα, 40 χρόνια μετά την ήττα του 1967, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με την πραγματικότητα, όπου είναι δύσκολο να διαφοροποιήσεις ή να σκιαγραφήσεις καθαρά τον νικητή και τον χαμένο και όλα τα πολιτικά κόμματα καίγονται ακόμα στις φλόγες της διαμάχης, που δυναμώνουν συνέχεια.

Το Ισραήλ και οι σύμμαχοι του έχουν αποδείξει το σπάνιο ταλέντο τους να χάνουν τις ευκαιρίες και να επενδύουν στις νίκες τους. Και τώρα έρχονται αντιμέτωποι με την κρίση. Αν το Ισραήλ είχε φερθεί με την λογική του νικητή, που βλέπει και συνειδητοποιεί την αξία της νίκης του με τέτοιο τρόπο που να δημιουργεί μια πλατφόρμα προτάσεων για μια δίκαιη, ηθική πολιτική λύση, οι Άραβες, οι Παλαιστίνιοι και οι Ισραηλινοί εδώ και δεκαετίες θα ζούσαν μια διαφορετική πραγματικότητα από αυτή που ζουν σήμερα. Φαίνεται όμως πως η εύκολη νίκη του Ισραήλ, το έκανε να χάσει την ισορροπία του και να αρχίσει να συμπεριφέρεται σύμφωνα με την λογική μιας πολύ μεγάλης αποικιακής χώρας. Και αυτό συμβαίνει παρά τις περιορισμένες δυνατότητες του και τη μοίρα του, που το έριξε στο μέσο του Αραβικού κόσμου. Σύμφωνα με αυτό, άρχισε να συμπεριφέρεται σαν να ήταν το πεπρωμένο του Αραβικού κόσμου, της Μέσης Ανατολής και του Παλαιστινιακού λαού. Άρχισε να ψάχνει τρόπους να επιβάλλει τους όρους του και την λογική του, χωρίς να λαμβάνει υπόψη αυτό που ήδη υπήρχε. Αντί να προσπαθεί να συντηρηθεί σαν μια φυσιολογική και κανονική χώρα στην περιοχή, μια χώρα που σέβεται τον εαυτό της, τα περίχωρα και τους γείτονες της, κυνηγούσε την απόλυτη κυριαρχία. Και αυτό το παρέσυρε σε ένα καθεστώς αντίφασης και τριβής, που δεν μπορούσε να ξεμπερδέψει με τους γύρω του.

Η εμπειρία του Ισραήλ αποτελεί ένα καθαρό παράδειγμα της κουλτούρας της δύναμης που της λείπουν τα βασικά στοιχεία σοφίας –μια κουλτούρα που τροφοδοτεί την συλλογική συνείδηση του νικητή με συγκαταβατικότητα και περιφρόνηση για τον νικημένο. Δημιουργεί εξισώσεις σύμφωνα με το ρατσιστικό και παθητικό ρητό «Αν οι Άραβες και οι Παλαιστίνιοι δεν παραδοθούν σε αυτή την μεγαλειώδη δύναμη, τότε θα γονατίσουν μπροστά στην χρήση ακόμα μεγαλύτερης δύναμης». Έτσι, ο νικητής γίνεται αιχμάλωτος μπροστά στην τυφλή του δύναμη, σε βάρος της σοφίας και της λογικής.

Παρόλα αυτά, τι θα συμβεί αν οι Παλαιστίνιοι δεν υποκύψουν και δεν παραδοθούν, κάτι που έχει αποδειχτεί σε όλη την διάρκεια την διαμάχης;

Σε αυτή την περίπτωση, υπάρχει μόνο μια επιλογή: η συνέχεια αυτού του πολεμικού χορού και της καταστροφής. Μέσα σ’ αυτή την κατάσταση, κανένας δεν θα θυμάται ποιος είναι ο νικητής, ούτε καν οι ίδιοι οι νικητές. Και αυτό γιατί η εξίσωση εξουδετέρωσης του άλλου, αφανίζοντας τον και εξευτελίζοντας τον στρατιωτικά, πολιτικά και πολιτισμικά με τέτοιο καταστροφικό τρόπο, θα τους ωθήσει όλους σε έναν κύκλο τρόμου. Στο πλαίσιο αυτής της εξίσωσης τρόμου, δεν υπάρχει χώρος για κανένα πρωτόκολλο εορτασμού για μια νίκη που κάποτε είχε νόημα και αξία, γιατί ο χορός του θανάτου που εξακολουθεί να υπάρχει, δεν αφήνει χρόνο για χαμόγελα.

Για να αντιμετωπιστεί η διαστρέβλωση στην οποία έχει υποπέσει η ισραηλινή κοινωνία, κάτω από την πίεση της ανόητης δύναμης, χρειάζεται μια πολιτική και κοινωνική δύναμη, μια πολιτισμική ελίτ που θα έχει κουράγιο και υπομονή, και πάνω από όλα ιστορικό όραμα. Μια τέτοια δύναμη θα δούλευε επιμελώς για να σώσει την ισραηλινή κοινωνία, όχι από τους Παλαιστίνιους αλλά από το ίδιο το Ισραήλ. Αυτό το κράτος, που επιμένει να σπρώχνει τους Ισραηλινούς στην παγίδα της αυταπάτης μιας καταστροφικής δύναμης που του δίνει την ικανότητα να καταπιεί ολόκληρη την Μέση Ανατολή, να την αναδομήσει και να την ανακατασκευάσει όπως αυτό θέλει. Το Ισραήλ, το οποίο συμπεριφέρεται σαν ένας άλλο Ράμπο, είναι ικανό να εισβάλλει σε ολόκληρες χώρες και στρατούς, χωρίς να τραυματιστεί και χωρίς να χαλάσει όλες του τις σφαίρες. Ναι, αυτό είναι πιθανό, αλλά μόνο στις ταινίες και στα καρτούν.

Μπορούμε να καταλάβουμε τους όρους που τίθενται για την παράδοση της χώρας που υπέστη στρατιωτική ήττα σε έναν πόλεμο από έναν τυπικό στρατό και την διαμάχη για τα συμφέροντα και την ανακατανομή της εξουσίας, των αγορών, των φυσικών πηγών κλπ. Ωστόσο, αυτή η προσέγγιση και ερμηνεία της εξίσωσης, διαφέρει ριζικά όταν μιλάμε για μια ιστορική διαμάχη ανάμεσα σε δύο μπλόκα και ανθρώπινες κοινωνίες «εξ ουρανού» με βαθιές πεποιθήσεις και σύμβολα, που έχουν γαντζωθεί στην περιοχή με ότι αυτό συνεπάγεται. Αυτή είναι η περίπτωση της ισραηλινό-παλαιστινιακής διαμάχης στην γη της Παλαιστίνης. Σε αυτή την γη, όπου ο ουρανός συναντάται με την γη, κάθε πλευρά επικαλείται τους θεούς της και τους προφήτες της να σταθούν δίπλα της. Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, αντιμετωπίζουμε πιο επικίνδυνες και περιπλοκές εξισώσεις. Κάθε στρατιωτική μάχη, με πολιτικούς και πολιτισμικούς όρους σημαίνει την απώλεια κατεύθυνσης και στρατηγικής. Αυτό θα οδηγήσει σε ένα υψηλό τίμημα και θα το αντιμετωπίσουν –αργά ή γρήγορα-όλοι όσοι έχουν αυτό τον τρόπο σκέψης και κουλτούρας, πριν καν αναρωτηθούν για την ύπαρξη τους, με όλη την σημασία της λέξης.

Αυτή η βαθιά μεθοδολογική και ψυχολογική δυσλειτουργία, τόσο του ηττημένου όσο και του νικητή, στην αντίληψη και διαχείριση των μεγάλων γεγονότων έχει μετατραπεί –όπως είδαμε – σε κυρίαρχη συμπεριφορά. Ο αποπροσανατολισμός στο θέμα της δύναμης συνεχίζεται ακόμα και όταν οι σχέσεις αλλάζουν ριζικά ανάμεσα στις δύο πλευρές. Δηλαδή, όταν υπάρχει μια νίκη ή εναλλαγή θέσεων, έστω και με την σχετική έννοια όπου ο νικημένος καταφέρνει να βελτιώσει την θέση του και να πετύχει συγκεκριμένες νίκες. Η πλευρά που είχε εξοικειωθεί με τις νίκες, βρίσκεται αντιμέτωπη με ήττες (ένα πολύ καλό παράδειγμα θα μπορούσε να είναι ο πόλεμος στον Λίβανο, τον Ιούλιο του 2006). Ο νέος νικητής (ο Άραβας νικητής) δεν μπόρεσε να καταλάβει ή να επενδύσει στα αποτελέσματα της νίκης του, για να πετύχει συγκεκριμένα πολιτικά επιτεύγματα. Απεναντίας, οι πρακτικές του και τα πολιτικά του όρια συνέχισαν να κινούνται στην ίδια τροχιά με την οποία είχε εξοικειωθεί, σαν να μην πίστευε ότι θα μπορούσε πραγματικά να νικήσει. Επιπλέον, ο νέος ηττημένος (το Ισραήλ), ο οποίος ήταν εθισμένος στις νίκες, δεν μπόρεσε να πιστέψει ότι έχασε. Έτσι, συνεχίζει να συμπεριφέρεται σαν νικητής, επιρρίπτοντας τις αποτυχίες του σε παράγοντες και στοιχεία που απέχουν πολύ από τα πραγματικά αίτια της ήττας του.

Με αυτό τον τρόπο, τα μαθήματα από τις νίκες και τις ήττες συνεχίζουν να μην αξιοποιούνται από κανέναν, με παρόμοια απερισκεψία, ενώ οι προσεγγίσεις συνεχίζονται σαν αποτέλεσμα της νίκης ή της ήττας να είναι το τελικό και που δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα και με την αλλαγή των δεδομένων. Στο μέσο αυτής της διαστρέβλωσης, σύγχυσης και ανικανότητας και από τις δύο πλευρές, οι διαθέσιμες ευκαιρίες για να πετύχουμε μια πραγματική και διαρκή ειρήνη, συνεχίζονται να χάνονται και να σπαταλιούνται. Το τίμημα αυτής της υπεροψίας θα πληρωθεί προκαταβολικά με το αίμα, την ασφάλεια, το μέλλον και την ανθρωπιά του καθενός.

Στο τέλος, κάθε νίκη (ανεξάρτητα από το αν πρόκειται για δίκαιο πόλεμο ή όχι), δεν έχει ενσωματώσει κάποιο συγκεκριμένο στόχο ή ιδέα. Αυτό θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε ένα καθεστώς καταπίεσης και θα προκαλέσει αλληλόαντιδράσεις που θα αλλάξουν την επικείμενη πραγματικότητα. Έτσι, η παράλογη κούρσα συνεχίζεται περιμετρικά του κύκλου αυτής της διαμάχης, με την ελπίδα να φτάσει σε μια απίθανη γραμμή τερματισμού.

Υπάρχει τρόπος να αποφύγουμε αυτή την κατάληξη; Ας κοιτάξουμε πίσω και ας αναλογιστούμε την πραγματικότητα στην οποία οι Παλαιστίνιοι και οι Ισραηλινοί ζουν μετά από δεκαετίες και μετά από όλες αυτές τις νίκες και τις ήττες που έχουν βιώσει. Μετά από κάθε γύρο μάχης, η κυρίαρχη δύναμη χρησιμοποιεί όλη της την ενέργεια για να τροφοδοτήσει συστηματικά αυτή την εξαπάτηση, την υπεροψία και την κουλτούρα της δύναμης ενώ αγνοεί την προετοιμασία της για την επόμενη μάχη.

Όσο η διαμάχη κυβερνάται με αυτή την λογική, τότε η μόνιμη και διαρκής ειρήνη θα παραμένει ο κρίκος που λείπει από την αλυσίδα.

Ο Πόλεμος του 1967 (5-10 Ιουνίου 1967)

Πηγή: http://electronicintifada.net/bytopic/675.shtml

Τις πρώτες πρωινές ώρες στις 5 Ιουνίου 1967, το Ισραήλ επιτέθηκε στην Αίγυπτο και κατέστρεψε σχεδόν όλον τον αεροπορικό πολεμικό της στόλο. Στα σύνορα Συρίας-Ισραήλ, το Ισραήλ προσπάθησε να εκδιώξει τους κατοίκους και προκάλεσε την αντίδραση της Συρίας. Στις 7 Απριλίου και ενώ ο πόλεμος διαφαινόταν, οι ισραηλινές αεροπορικές δυνάμεις επιτέθηκαν στην Συρία, καταρρίπτοντας έξι αεροπλάνα, χτυπώντας τριάντα ενισχυμένες θέσεις και σκοτώνοντας περίπου εκατό άτομα. Μέχρι τις 10 Ιουνίου, οι ισραηλινές δυνάμεις είχαν αιχμαλωτίσει την Δυτική Όχθη, την Ανατολική Ιερουσαλήμ και την Γάζα, (φωτ. δεξιά: Ισραηλινές δυνάμεις στη Γάζα) μαζί με το Σινά και τα Υψώματα του Γκολάν. Στο τέλος του πολέμου, το Ισραήλ είχα καταφέρει σχεδόν να διπλασιάσει την έκταση των εδαφών που ήλεγχε.

Ενώ το 1/3 του αιγυπτιακού στρατού βρισκόταν στην Υεμένη και άρα η Αίγυπτος ήταν απίθανο να ξεκινήσει πόλεμο, το Ισραήλ ισχυρίζονταν στον κόσμο που τους πίστεψε ότι οι Άραβες επιτέθηκαν στο Ισραήλ και ότι αυτό κινδύνευε με αφανισμό. Και οι δύο ισχυρισμοί ήταν ψευδείς. Ο Στρατηγός της Πολεμικής Αεροπορίας του Ισραήλ, Ezer Weizman, δήλωσε πως «ποτέ δεν υπήρξε κίνδυνος εξόντωσης μας». Σχεδόν ένα χρόνο μετά τον πόλεμο, ο Ισραηλινός Στρατηγός Matityahu Peled είπε ότι «Το να προσποιούμαστε ότι οι αιγυπτιακές δυνάμεις ανακατεύονταν στα σύνορα μας και βρίσκονταν σε θέση να απειλούν την ύπαρξη του Ισραήλ, αποτελεί προσβολή όχι μόνο για την νοημοσύνη του οποιουδήποτε μπορεί να κάνει μια ανάλυση της κατάστασης, αλλά πάνω από όλα προσβολή για το Zahal( ισραηλινός στρατός).

Στα ισραηλινό-συριακά σύνορα, το Ισραήλ προχώρησε με απειλές και προκλητικές επιθέσεις. Ένα τέτοιο περιστατικό ήταν και μεγάλη αεροναυμαχία της 7ης Απριλίου 1967 ανάμεσα στο Ισραήλ και την Συρία. Έξι συριακά αεροπλάνα καταρρίφθηκαν. Σε μια συνέντευξη που έδωσε τον Μάιο του 1967 ο Yitzhak Rabin, απείλησε πως θα έριχνε την κυβέρνηση της Συρίας. Ο Πρωθυπουργός Levi Eshkol, έλεγε επανειλημμένα ότι το Ισραήλ «μάλλον θα πρέπει να δώσει στην Συρία ένα μεγαλύτερο μάθημα από αυτό της 7ης Απριλίου». Στις 14 Μαΐου, οι σοβιετικές και οι αιγυπτιακές μυστικές υπηρεσίες ανέφεραν μια μαζική κινητικότητα των ισραηλινών στρατευμάτων στα σύνορα με την Συρία.

Μια παρόμοια προκλητική επίθεση εναντίον της Ιορδανίας, έγινε τον Νοέμβριο του 1966, όταν 4.000 Ισραηλινοί στρατιώτες επιτέθηκαν στο Samu στην Δυτική Όχθη και σκότωσαν 18 Ιορδανούς στρατιώτες. Η δημόσια δικαιολογία γι’ αυτή την πράξη ήταν για «να αποφευχθεί η διείσδυση των Παλαιστινίων», αν και εκείνη την εποχή «οι Ιορδανικές αρχές έκαναν τα πάντα για να εμποδίσουν την διείσδυση», σύμφωνα με τον Odd Bull, τον τότε επικεφαλή των ΗΕ.

Στην διάρκεια του πολέμου, περισσότεροι από 300.000 Παλαιστίνιοι εκδιώχθηκαν, οι μισοί για δεύτερη φορά (φωτ. αριστερά). Ένας μικρότερος αριθμός Παλαιστινίων εκδιώχθηκε εσωτερικά, ανάμεσα τους και αυτοί που εξορίστηκαν από την Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ. Ο μετέπειτα διωγμός και η εξορία των προσφύγων συνεχίστηκε στην κατεχόμενη Παλαιστίνη του 1967 και στις χώρες εξορίας. Πολλοί από αυτούς βρέθηκαν εξόριστοι στην ανατολική πλευρά του Ιορδάνη Ποταμού, μαζί με άλλους 400.000 που είχαν καταφύγει εκεί το 1948. Πάνω από 100.000 άνθρωποι, ανάμεσα τους και 17.000 Παλαιστίνιοι πρόσφυγες που εγγράφτηκαν στον UNRWA, είχαν μετακινηθεί από τα Υψώματα του Γκολάν προς την Συρία. Στην Ιορδανία, ο πληθυσμός των προσφύγων αυξήθηκε στο διπλασιο. Ένας μικρότερος αριθμός έφυγε πιο βόρεια, στα εδάφη της Συρίας που δεν είχαν καταλάβει οι ισραηλινές δυνάμεις, στον Λίβανο και στην Αίγυπτο.

Οι απώλειες της Αιγύπτου, της Ιορδανίας και της Συρίας μετριούνται σε 4.296 νεκρούς στρατιώτες και 6.121 τραυματίες. Από την πλευρά του Ισραήλ, σκοτώθηκαν 983 στρατιώτες και 4.517 τραυματίστηκαν.

Περίπου ένα εκατομμύριο Παλαιστίνιοι παρέμειναν στα κατεχόμενα τμήματα της Παλαιστίνης το 1967. Όπως και στις κατακτημένες από το 1948 περιοχές με μεγάλο πληθυσμό Παλαιστινίων, το Ισραήλ εδραίωσε μια στρατιωτική κυβέρνηση στην Δυτική Όχθη και την Γάζα. Η στρατιωτική κυβέρνηση εμπόδισε την επιστροφή των προσφύγων που είχαν μετακινηθεί λόγω του πολέμου και βοήθησε το Ισραήλ να πάρει τον έλεγχο σε μεγάλα εδαφικά τμήματα χωρίς να παραχωρήσει την ιθαγένεια, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα στους Παλαιστίνιους που έμεναν εκεί.

Στην απαρχή του πολέμου του Ιουνίου 1967, το Ισραήλ κατέστρεψε περίπου δέκα αραβικά χωριά στη Δυτική Όχθη. Χωριά όπως το Imwas, το Yalu και το Beit Nuba στην περιοχή Λάτρουν, καταστράφηκαν και οι κάτοικοι τους εξορίστηκαν. Τα εδάφη αυτών των χωριών τελικά έγιναν πάρκο, το Πάρκο Καναδά, το οποίο μέχρι και σήμερα παραμένει μια από τις πιο δημοφιλείς τοποθεσίες των Ισραηλινών εκδρομέων. Στην παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ, το Ισραήλ εκδίωξε τους κατοίκους και κατέστρεψε τη γειτονιά Mughrabi, που βρισκόταν δίπλα στο Τείχος των Δακρύων, για να κάνει χώρο ώστε να φτιάξει πλατεία. Το Ισραήλ έδιωξε επίσης τον πληθυσμό από τα χωριά Beit Marsam, Beit Awa, Jiftlik, και al-Burj όπως και τους μισούς κάτοικους της Qalqilya. Μόνο οι Παλαιστίνιοι (και οι απόγονοί τους) που καταγράφηκαν στην ισραηλινή απογραφή το Σεπτέμβριο του 1967 στη Δυτική Όχθη, την Ανατολική Ιερουσαλήμ και στην Λωρίδα της Γάζας θεωρούνται νόμιμοι κάτοικοι των Κατεχόμενων. Αυτό το διοικητικό μέτρο απαγόρευσε την επιστροφή των προσφύγων του 1967 στα σπίτια τους.

Στην κατεχόμενη Ανατολική Ιερουσαλήμ, το Ισραήλ ανέτρεψε το δημοτικό συμβούλιο και επέκτεινε την εφαρμογή του ισραηλινού νόμου και την δικαιοδοσία του. Η στρατιωτική κυβέρνηση στην Δυτική Όχθη και στην Γάζα σε συνδυασμό με την επιβολή της δημοτικής αρχής στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, έλεγχε τον παλαιστινιακό πληθυσμό εφαρμόζοντας πολιτικές διαχωρισμού και απομόνωσης.

Ένα χρόνο μετά την κατοχή των Ισραηλινών στα εναπομείναντα εδάφη της Παλαιστίνης, ξεκίνησε η δημιουργία εποικισμών. Το 1979 το Συμβούλιο Ασφαλείας των ΗΕ με το Ψήφισμα 446, καθόρισε ότι οι πολιτικές και οι πρακτικές του Ισραήλ να ιδρύσει εποικισμούς στα παλαιστινιακά και αραβικά εδάφη που κατείχε από το 1967, δεν είχαν νομική υπόσταση και αποτελούσαν σοβαρά εμπόδια στην επίτευξη μιας περιεκτικής, δίκαιης και διαρκούς ειρήνης στην Μέση Ανατολή.

Μετά τον πόλεμο του 1967, το Συμβούλιο Ασφαλείας των ΗΕ πέρασε το Ψήφισμα 242 που καλούσε σε τερματισμό της κατοχής. Το Ψήφισμα τόνιζε «τον απαράδεκτο τρόπο απόκτησης των εδαφών μέσω πολέμου και την ανάγκη να δουλέψουν για μια δίκαιη και διαρκή ειρήνη, ώστε κάθε κράτος στην περιοχή θα μπορεί να ζει με ασφάλεια». Ανάμεσα σε άλλα, καλούσε και σε «απομάκρυνση των ισραηλινών δυνάμεων ασφαλείας από τα κατεχόμενα εδάφη» και «την ανάγκη μιας δίκαιης τακτοποίησης του προβλήματος των προσφύγων».

Σύμφωνα με την 4η Συνθήκη της Γενεύης, την οποία έχει προσυπογράψει το Ισραήλ, οι Παλαιστίνιοι εντός των κατεχόμενων εδαφών θεωρούνται «προστατευόμενος πληθυσμός» και έχουν το δικαίωμα προστασία από την αδιάκριτη χρήση βίας ενάντια του άμαχου πληθυσμού, την απρόκλητη καταστροφή ιδιωτικής περιουσίας, τα βασανιστήρια, συλλογική τιμωρία, την προσάρτηση των κατεχόμενων εδαφών και την ίδρυση εποικισμών. Παραβιάσεις ορισμένων από αυτά τα δικαιώματα, θεωρούνται εγκλήματα πολέμου (σύμφωνα με τα άρθρα 146, 147, 148).

Τα ΗΕ και πολλές ισραηλινές, παλαιστινιακές και διεθνείς οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έχουν καταγράψει εκτενείς παραβιάσεις από την πλευρά του Ισραήλ σε περίοδο δεκαετιών.

Η φυσική προστασία του άμαχου πληθυσμού και της ιδιοκτησίας είναι τα βασικά σημεία ενδιαφέροντος στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη – ειδικά τα ατυχήματα, οι κατεδαφίσεις σπιτιών και η δήμευση της γης. Η ανθρωπιστική βοήθεια και η μετακίνηση του προσωπικού πρώτων βοηθειών, συχνά εμποδίζεται από το Ισραήλ. Το Γραφείο Συντονισμού της Ανθρωπιστικής Βοήθειας των ΗΕ καταγράφει αυτά τα περιστατικά σε εβδομαδιαία βάση.

Παγκόσμιο κύμα μποϋκοτάζ κατά του Ισραήλ μετά τη δολοφονική επίθεση στο Στόλο της Ελευθερίας

Πηγή: Σύλλ.Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό «ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ» 14 Ιούνη 2010

Στις 31 Μαΐου, όλος ο κόσμος υπήρξε μάρτυρας της νέας ισραηλινής δολοφονικής επίθεσης, που είχε ως αποτέλεσμα εννέα άνθρωποι να χάσουν την ζωή τους και πολλοί να τραυματιστούν. Η επίθεση αυτή είχε ως στόχο, όχι κάποιο χωριό της Δυτικής Όχθης ή της Γάζας, αλλά μια διεθνής νηοπομπή που κατευθυνόταν στην Λωρίδα της Γάζας και μετέφερε πολύτιμη ανθρωπιστική βοήθεια.
Ο Στόλος της Ελευθερίας με 700 περίπου ακτιβιστές από όλο τον κόσμο, δέχτηκε επίθεση από Ισραηλινούς κομάντο ενώ βρίσκονταν ακόμα σε διεθνή ύδατα, πράξη που ισοδυναμεί με πειρατεία σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Κι όμως, η αντίδραση των επίσημων αξιωματούχων θα μπορούσε να χαρακτηριστεί – στην καλύτερη περίπτωση – χλιαρή.

Το Συμβούλιο Ασφαλείας των ΗΕ πήρε μια ομόφωνη μεν, αλλά όχι δεσμευτική απόφαση, καταδικάζοντας την βία της επίθεσης και όχι την ίδια την επίθεση. Την ίδια τακτική ακολούθησαν και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, ανάμεσα τους και η ελληνική. Το Ισραήλ από την άλλη, απέρριψε το αίτημα του Γενικού Γραμματέα των ΗΕ για δημιουργία διεθνούς επιτροπής που θα ερευνούσε την υπόθεση.
Σε όλο τον κόσμο, χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν για να εκφράσουν την οργή τους ενάντια στο ρατσιστικό κράτος του Ισραήλ και την αλληλεγγύη τους προς τον δοκιμασμένο λαό της Παλαιστίνης, απαιτώντας δικαιοσύνη και να σταματήσει πια να υπάρχει αυτό το καθεστώς Απαρτχάιντ του Ισραήλ.
Ήδη, η ιδέα του μποϋκοτάζ κερδίζει έδαφος και φαίνεται πως αποτελεί την μόνη λύση που μπορεί να σταματήσει την εγκληματική συμπεριφορά και την ατιμωρησία των Ισραηλινών. Τις μέρες μάλιστα που ακολούθησαν την αιματηρή επίθεση, υπήρξαν αρκετές αντιδράσεις και καλέσματα για εντατικοποίηση των προσπαθειών, ώστε να αποκλειστεί το Ισραήλ. Ο Ειδικός Απεσταλμένος των ΗΕ στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη, Ρίτσαρντ Φόλκ και υποστηρικτής του Κινήματος Μποϋκοτάζ, αμέσως μετά την σφαγή στον Στόλο, δήλωσε «Είναι καιρός να επιμείνουμε στην άρση του αποκλεισμού της Γάζας. Το παγκόσμιο κίνημα μποϋκοτάζ, από-επενδύσεις και κυρώσεις ενάντια στο Ισραήλ, αποτελεί τώρα επιτακτική ανάγκη, ηθικά και πολιτικά, και χρειάζεται να υποστηριχθεί και να δυναμώσει παντού».

Ο Σουηδός συγγραφέας Χένινγκ Μανκέλ, ένας από τους επιβαίνοντες στον Στόλο της Ελευθερίας, μετά την απελευθέρωση του είπε πως ήρθε η ώρα να επιβληθούν κυρώσεις στο Ισραήλ: «Δοκιμάσαμε πολλές άλλες λύσεις, αλλά οι Ισραηλινοί αρνούνται να ακούσουν. Νομίζω ότι πρέπει να χρησιμοποιήσουμε την εμπειρία μας από την Νότια Αφρική. Ξέρουμε ότι οι κυρώσεις έφεραν αποτέλεσμα εκεί. Πήρε πολύ χρόνο, αλλά είχαν αποτέλεσμα». Με την σειρά του, ο Σκοτσέζος συγγραφέας Ιαν Μπάνκς κάλεσε τους συναδέλφους του και ανθρώπους της τέχνης και των γραμμάτων, να σταματήσουν κάθε σχέση με το Ισραήλ. Ο ίδιος ζήτησε από τον εκδότη του να σταματήσει την συνεργασία τους με ισραηλινούς εκδοτικούς οίκους.
Το ροκ συγκρότημα The Pixies, οι Βρετανοί The Klaxons και οι Gorillaz Sound Systems θα εμφανίζονταν στο PicNic Festival του Τελ Αβίβ στις 5 και 6 Ιουνίου. Μόλις μαθεύτηκε η αιματηρή επίθεση των Ισραηλινών, και τα τρία συγκροτήματα ακύρωσαν τις συναυλίες τους και προστίθενται στην λίστα των καλλιτεχνών που αρνούνται να ψυχαγωγήσουν ένα κράτος δολοφόνων, μαζί με τον Santana, τον Roger Waters και τον Elvis Costello.

Σημαντική πρωτοβουλία ανέλαβε και το Σουηδικό Συνδικάτο Λιμενεργατών, το οποίο αποφάσισε να μην φορτώνει/ξεφορτώνει ισραηλινά πλοία καθώς και εμπορεύματα που προορίζονται για το Ισραήλ, από τις 15 μέχρι και τις 24 Ιουνίου. Το Συνδικάτο Λιμενεργατών της Σουηδίας είχε υποστηρίξει την Πρωτοβουλία «Ένα καράβι για την Γάζα» και με την απόφαση αυτή θέλει να διαμαρτυρηθεί τόσο για την παραβίαση του διεθνούς δικαίου από το Ισραηλινό κράτος με την επίθεση στο στόλο της ειρήνης που μετέφερε προμήθειες σε πολίτες όσο και για το συνεχιζόμενο αποκλεισμό του πολύπαθου πληθυσμού της Γάζας. Επίσης, καλεί σε γενικό αποκλεισμό των ισραηλινών προϊόντων μέχρις ότου γίνουν σεβαστά τα δικαιώματα του παλαιστινιακού λαού. Σε ανάλογη κίνηση προχώρησε και το Σωματείο Εργαζομένων στον Τομέα Μεταφοράς την Νότιας Αφρικής και καλεί και άλλα σωματεία να ακολουθήσουν το παράδειγμα τους. Στα ίδια πλαίσια κινήθηκε και το Σωματείο Δημοτικών Υπαλλήλων της Νότιας Αφρικής, που σε ανακοίνωση του αναφέρει πως «ο άμεσος στόχος μας είναι κανένας Δήμος μας να μην έχει εμπορικές, ακαδημαϊκές, πολιτιστικές, αθλητικές ή άλλου είδους σχέσεις με το καθεστώς του Ισραήλ».

Στη Γαλλία, μια εταιρεία που έχει αλυσίδα κινηματογράφων, η Utopia, αποφάσισε να ακυρώσει την προβολή της Ισραηλινής ταινίας «Five Hours From Paris», η οποία επρόκειτο να παιχτεί σε 40 κινηματογράφους στη Γαλλία, ως διαμαρτυρία για την επίθεση του Ισραήλ στο Στόλο της Ελευθερίας. Στη θέση της Ισραηλινής ταινίας, η εταιρεία, αποφάσισε να προβάλει το ντοκιμαντέρ «Rachel» που αναφέρεται στη ζωή της Rachel Corrie, της 22χρονης Αμερικανίδας, που συνεθλίβη από μία Ισραηλινή μπουλντόζα στη Λωρίδα της Γάζας το 2003 προσπαθώντας να αποτρέψει την καταστροφή σπιτιών των Παλαιστινίων.
Στην Αγγλία, η Βρετανική Αρχή Ελέγχου και Διαφημίσεων (ASA) απαγόρευσε την καμπάνια του Ισραηλινού Οργανισμού Τουρισμού, στην οποία προβάλλονταν φωτογραφίες της κατεχόμενης Ανατολικής Ιερουσαλήμ, σαν αξιοθέατο για τους επισκέπτες του Ισραήλ. Μάλιστα, η ASA είχε απαγορεύσει και άλλη διαφήμιση στην οποία εμφανιζόταν ένας χάρτης του Ισραήλ με ενσωματωμένα τα εδάφη της Δυτικής Όχθης, τα Υψώματα Γκολάν και την Λωρίδα της Γάζας. Η κίνηση αυτή ίσως δεν έχει άμεση σχέση με το κίνημα μποϋκοτάζ, φανερώνει όμως την στάση της Ευρώπης στο να μην αναγνωρίζει την κατοχή στην Ανατολική Ιερουσαλήμ.
Στον κατάλογο με τις πρωτοβουλίες και τις δράσεις για μποϋκοτάζ, θα προστεθούν και άλλες. Οι αντιδράσεις και οι πιέσεις των πολιτών της διεθνούς κοινότητας μπορούν να οδηγήσουν στην απομόνωση του Ισραήλ και να δημιουργηθούν εκείνες οι συνθήκες που οδήγησαν στην κατάρρευση του αδελφού καθεστώτος, του Απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής.