Η ιστορική προέλευση της ιρανικής επανάστασης και τα καθήκοντα των επαναστατών μαρξιστών - ΣΤ Μέρος

Πηγή: In Defence of Marxism 27/7/2010

<< << Ε' Μέρος

Οι εξελίξεις που έρχονται, προοπτικές και ζητήματα

Οι άρχουσες τάξεις είναι πάντα έτοιμες να ρίξουν το «φταίξιμο» της επανάστασης στους ώμους μεμονωμένων ταραχοποιών στοιχείων, που έχουν την ικανότητα να υπνωτίζουν εκατομμύρια κόσμο. Το τωρινό ιρανικό κίνημα υπήρξε τόσο αυθόρμητο και ήταν αποτέλεσμα των μεγάλων αντιθέσεων της ιρανικής κοινωνίας και όχι της δουλειάς «κομμουνιστικών ταραξιών».

Αυτό δείχνει ξεκάθαρα πως το αληθινό φταίξιμο για την επανάσταση είναι της άρχουσας τάξης και του τρόπου που υπάρχει! Υπάρχουν βέβαια αρκετοί ταραξίες και ακτιβιστές που έχουν παίξει σημαντικό ρόλο στο κίνημα. Αλλά σε ένα άλλο επίπεδο, η έλλειψη μιας οργανωμένης ηγεσίας με σαφές πρόγραμμα είναι το κρίσιμο στοιχείο που υπαγορεύει τα γεγονότα και θα συνεχίσει να το κάνει. Είναι ένα θέμα που το κίνημα θα συναντάει σε κάθε στροφή του και για το οποίο πρέπει να βρεθεί μια λύση.

Σε κάποιο σημείο, για να αναπτυχθεί το κίνημα, χρειάζεται έναν φορέα, μια οργάνωση που θα ενεργήσει για τις μάζες. Ποιος όμως θα δημιουργήσει αυτόν τον φορέα; Στην επιφάνεια του, το κίνημα έχει υπάρξει τα πάντα εκτός από οργανωμένο, αλλά αυτή δεν είναι ολόκληρη η ιστορία. Στην πραγματικότητα, η νεολαία έχει παίξει σημαντικό ρόλο στο κίνημα, ειδικά οι φοιτητές στα πανεπιστήμια και οι μαθητές, που κινητοποιήθηκαν ακούραστα για μέρες χωρίς να κοιμηθούν.

Λόγω της απουσίας ενός κατάλληλου φορέα που να εκφράζει τα αιτήματα τους, οι μάζες των φοιτητών ενώθηκαν με οργανώσεις της προεκλογικής εκστρατείας των ρεφορμιστών και τις μετέτρεψαν σε μαζικές οργανώσεις νεολαίας. Φανταστείτε «εκστρατείες» να λειτουργούν σαν μαζικές οργανώσεις με δέκα χιλιάδες μέλη, να συζητούν για την πολιτική σε καθημερινή βάση και να εκλέγουν αντιπροσώπους από την βάση προς τα πάνω! Αυτές οι οργανώσεις συμπεριλάμβαναν πολλούς επαναστάτες που επέλεξαν να δουλέψουν με αυτές. Γενικά, το όραμα της νεολαίας που οργανώθηκε σε αυτούς τους σχηματισμούς ήταν πολύ πιο προοδευτικό και η πίστη της στους ρεφορμιστές ηγέτες πολύ μικρότερη από ότι θα μπορούσε κάποιος να φανταστεί. Όταν ο Μουσαβί και οι υπόλοιποι ήταν έτοιμοι να δεχτούν το αποτέλεσμα, αυτοί οι άνθρωποι συνέχιζαν να οργανώνονται. Ο Μουσαβί βρισκόταν πάντα πιο πίσω από το κίνημα, αλλά αναγκάστηκε να παρουσιαστεί ότι ήταν πιο ριζοσπαστικός, από φόβο μήπως χάσει τελείως τον έλεγχο πάνω σε αυτό. Αν απογοήτευε αυτό το στρώμα, θα είχε αποχωρήσει με πλήρη εθνική οργανωτική δομή και πλήρη ανεξαρτησία από το κράτος. Ο Μουσαβί έπρεπε να το ακολουθήσει, ελπίζοντας πως θα κατάφερνε να το εκτροχιάσει.

Το στρώμα αυτό των νέων, έπαιξε σπουδαίο ρόλο, αλλά είχε και μεγάλες αδυναμίες. Για τώρα, είναι τελείως αποκομμένοι από την εργατική τάξη. Αν αυτό το στρώμα και αυτό το κίνημα θέλουν να έχουν επιπλέον πλεονεκτήματα, πρέπει να συνδεθούν με την εργατική τάξη. Αν καταφέρουν να ενωθούν με τους εργάτες, θα μπορούν να γίνουν τεράστια άλματα.

Αν οι νέοι αναδείκνυαν τα αιτήματα των εργατών, όπως αυξήσεις στους μισθούς, 35 ώρες εργασίας την εβδομάδα, αξιοπρεπές επίδομα ανεργίας, το δικαίωμα και κυρίως η ιδιοποίηση των εργοστασίων κάτω από τον δημοκρατικό έλεγχο των εργατών, θα είχαν τέτοια ανταπόκριση που ούτε να την ονειρευτούν δεν μπορούν. Το να συμμαχήσουν οι νέοι με τους εργάτες δεν είναι κάτι καινούριο. Η πλειοψηφία των μελών του Τουντέχ αρχικά ήταν οι διανοούμενοι, οι φοιτητές και οι νέοι. Αλλά μόνο όταν ένωσε τις δυνάμεις του με τους εργάτες μέσω κάποιων λίγων κομμουνιστών αρχηγών, άρχισε να μεγαλώνει.

Αν μείνουν μόνοι τους οι φοιτητές, θα πέσουν σύντομα σε μια κατάσταση πεσιμισμού και παράδοσης, κινούμενοι δεξιά ή αριστερά. Αν όμως καταφέρουν να αναπτύξουν μια συνεπή αντίληψη για το ρόλο κλειδί της εργατικής τάξης, θα μπορούν να συνεισφέρουν σε πολλά πράγματα, με την οργάνωση, την εμπειρία και το υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης, αν και θα πρέπει να μυηθούν στις παραδόσεις και στις μεθόδους των εργατών. Οι εργάτες θα πρέπει να χρησιμοποιήσουν τις πηγές αυτού του στρώματος για να επεκτείνουν και να ενώσουν την δική τους οργάνωση. Θα πρέπει να υπάρξει μια κατανόηση ότι ίσως μόνο η ιρανική εργατική τάξη, η δημιουργός όλης της παραγωγής στην κοινωνία, θα μπορούσε να είναι η αποφασιστική δύναμη που θα αλλάξει το Ιράν.

Ένα άλλο στρώμα που θα μπορούσε να παίξει κάποιο ρόλο, έστω και μικρό, είναι οι εναπομείναντες της παλιάς φρουράς της επανάστασης του 1979, δηλαδή χιλιάδες Μαρξιστές, Σοσιαλιστές και Κομμουνιστές που είχαν ηγετικό ρόλο στην προηγούμενη επανάσταση. Αν και οι παραδοσιακές εργατικές και αριστερές οργανώσεις καταστράφηκαν και έχουν χάσει σχεδόν όλη τη δύναμη, ίσως να μην έχουν εξαντλήσει τον ρόλο τους. Κάτω από την επιφάνεια, αυτές οι αριστερές οργανώσεις δεν έχουν πεθάνει. Οι ίδιοι κομμουνιστές που συγκεντρώνονταν στους πυρήνες, στους κύκλους και στις περιφερειακές επιτροπές στα νιάτα τους, εξακολουθούν να μαζεύονται, μόνο που τώρα φέρνουν μαζί τους και τις γυναίκες και τα παιδιά τους. Οι κοινωνικές τους σχέσεις είναι οι μόνες που επιβίωσαν από το χτύπημα της αντεπανάστασης. Και παρόλο που δεν μοιράζονται ένα κοινό ιδεολογικό σημείο αναφοράς, μοιράζονται ακόμα τις ίδιες προσδοκίες, τάσεις και πάνω απ’ όλα, έχουν κοινές αναμνήσεις, μια κοινή ιστορία για την οποία είναι υπερήφανοι και μοιράζονται τις δυνατές κομμουνιστικές παραδόσεις του Ιράν. Στο μέλλον, ίσως αυτό το στρώμα να μπορέσει να σηκωθεί και με τον δικό του τρόπο, να βοηθήσει στην ανοικοδόμηση του κόμματος της εργατικής τάξης που θα μπορεί να γίνει σημείο αναφοράς. Μπορεί να συμβάλλει με την πολύτιμη εμπειρία του και να επιταχύνει τις διαδικασίες των επαναστατικών γεγονότων.

Ωστόσο, το στρώμα κλειδί που μπορεί να δώσει ώθηση στα γεγονότα, είναι η οργανωμένη εργατική τάξη, η οποία έχει κάνει προόδους στην τελευταία δεκαετία και αναπτύσσεται με ταχύτητα φωτός. Η απουσία παραδοσιακής γραφειοκρατίας βοήθησε αυτή την πρόοδο. Αλλά ο κύριος λόγος ήταν η απόλυτη αύξηση της μεγάλης κλίμακας παραγωγής και η φούσκα στην οικοδομή, που προκάλεσε μια προσωρινή ανάκαμψη στην κατασκευαστική βιομηχανία. Η σχετική αυτή βελτίωση της εργασίας – αν και στην πραγματικότητα ήταν μάλλον μια πιο ήπια πτώση- και η αύξηση των εταιρικών κερδών σε αντίθεση με τα βιοτικά στάνταρς που έπεφταν, οδήγησε στον σχηματισμό και την επιτυχία κάποιων οργανώσεων. Αυτό με την σειρά του οδήγησε στην γρήγορη εξέλιξη του πολιτικού επιπέδου των εμπλεκόμενων εργατών. Το επαναστατικό κίνημα χρειάζεται επειγόντως την εργατική τάξη να έρθει στο προσκήνιο. Μια γενική απεργία θα είναι το αποκορύφωμα για την ανατροπή του καθεστώτος. Εκτός από το κίνημα, οι εργάτες θα καταλάβουν πως χρειάζονται την δική τους ανεξάρτητη πολιτική οργάνωση/παράταξη. Όταν καταφέρουν να δημιουργήσουν αυτή την οργάνωση, θα γίνουν κυρίαρχοι παίχτες στα γεγονότα που θα ακολουθήσουν.

Ό, τι κι αν συμβεί, η νεολαία και οι εργάτες θα πρέπει να προσπαθήσουν να ενωθούν. Αν παραμείνουν χωριστά, θα χαθεί πολύτιμος χρόνος, εμπειρία και ενέργεια. Αν, από την άλλη, καταφέρουν να ενωθούν, η επαναστατική πρόοδος θα προχωρήσει καλώς προς την αποκορύφωση της.

Οι επαναστάτες Μαρξιστές πρέπει να έχουν ως στόχο να κερδίζουν τα καλύτερα στοιχεία των εργατών και των νέων, προσανατολίζοντας τα προς την εργατική τάξη και τις οργανώσεις της και με υπομονή να τα εκπαιδεύσει στις μεθόδους και στις ιδέες μας. Το μέλλον θα φέρει περισσότερες συγκρούσεις, σε πολύ υψηλότερα επίπεδα απ’ ότι έχουμε δει. Το κλίμα έχει σοβαρέψει και οι επαναστάτες έχουν γίνει πιο αδιάλλακτοι. Οι δυνατές κομμουνιστικές παραδόσεις της ιρανικής κοινωνίας αναβιώνουν με γοργούς ρυθμούς. Το ισλαμικό καθεστώς πέτυχε να περιορίσει τον μαρξισμό και τον κομμουνισμό από την κοινωνία με το να σκοτώσει δέκα χιλιάδες κομμουνιστές αντάρτες την δεκαετία του ’80, αλλά από τότε η ιδέα του μαρξισμού απέκτησε νέα δημοτικότητα ανάμεσα στους νέους. Υπάρχουν χιλιάδες ανάμεσα στους φοιτητές και στους νέους σε όλο το Ιράν και ανάμεσα τους προνομιούχα τμήματα της εργατικής τάξης, που θεωρούν τους εαυτούς τους σοσιαλιστές και μαρξιστές και πολύ περισσότεροι τείνουν προς τις σοσιαλιστικές ιδέες. Επιπρόσθετα των παλιών σχηματισμών της επανάστασης του 1979, που μπορεί να επιζούν με τον ένα ή άλλο τρόπο, κυρίως λόγω των παλιών ακτιβιστών τους (βλέπε παραπάνω), την τελευταία δεκαετία στο Ιράν έχουν ιδρυθεί και συνεχίζονται να ιδρύονται νέες οργανώσεις. Μερικές από τις μεγαλύτερες κομμουνιστικές οργανώσεις έχουν τις ρίζες τους στον εργατικό κομμουνισμό που τον χαρακτηρίζουν τα έργα του Μανσούρ Χεκμάτ. Οργανώσεις όπως το Εργατικό Κομμουνιστικό Κόμμα του Ιράν και κάποιες αποσχισθέντες ομάδες, έχουν βιώσει σημαντική ανάπτυξη από την αρχή του κινήματος, αντανακλώντας το αυξανόμενο ενδιαφέρον για τις ιδέες του κομμουνισμού ανάμεσα στην νέα γενιά και τους εργάτες ακτιβιστές. Επίσης αναπτύσσεται και το Κομμουνιστικό Κόμμα του Ιράν, με την παραδοσιακή οργάνωση στο Κουρδιστάν, το Κομαλάχ και με νέους πυρήνες σε όλο το Ιράν.

Τα παραδείγματα που αναφέρθηκαν εδώ για την ανάπτυξη των κομμουνιστών μορφωμάτων είναι μόνο μια ματιά σε ότι πρόκειται να έρθει. Την ερχόμενη περίοδο θα γίνουμε μάρτυρες μεγάλων ανασυντάξεων στις υπάρχοντες οργανώσεις και την εμφάνιση νέων.

Η Επανάσταση θα βάλει σε δοκιμασία όλες τις τάσεις. Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι ένα κλιμάκιο από εκπαιδευμένα μέλη, που θα βασίζεται στις ιδέες του Μαρξισμού που θα μπορεί να ρίξει ρίζες μέσα στο εργατικό κίνημα. Όπως και το 1979, και πολύ περισσότερο τώρα, εκατοντάδες χιλιάδες ακόμα κι εκατομμύρια θα νοιώσουν έλξη για τις ιδέες του Σοσιαλισμού. Μέσα από την εμπειρία τους στον αγώνα, οι μάζες θα καταλάβουν πως ο αγώνας για δημοκρατικά αιτήματα μπορεί να γίνει αντιληπτός μόνο ως τμήμα του αγώνα για Σοσιαλισμό. Αυτή τη στιγμή, πρέπει να σιγουρέψουμε ότι το κίνημα έχει μια σωστή ηγεσία και στρατηγική που μπορεί να οδηγήσει στην νίκη. Θεωρητικές διευκρινήσεις είναι πολύ σημαντικές. Η ιστορία του Ιράν και του κόσμου δείχνει ότι ακόμα και μια μικρή οργάνωση με σαφή αντίληψη των θεμάτων, μπορεί να γίνει μια δύναμη που θα επηρεάσει την πορεία της επανάστασης, συμμετέχοντας στις μαζικές οργανώσεις που ξεπετάγονται από το κίνημα σαν το πιο προχωρημένο και αποφασιστικό τμήμα τους.

Δεν χρειάζεται πολύ για να καταλάβουμε ότι οι μέρες του ισλαμικού καθεστώτος είναι μετρημένες. Λόγω της απουσίας καθαρής καθοδήγησης και οργανωμένης εργατικής τάξης, το τελειωτικό χτύπημα και η κατάρρευση του καθεστώτος ίσως αργήσει λίγο καιρό, βδομάδες, μήνες ή και μερικά χρόνια. Αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το ισλαμικό καθεστώς θα πέσει και αυτό θα είναι μόνο η αρχή μιας περιόδου έντονων ταξικών συγκρούσεων στο Ιράν.

Οποιαδήποτε φαινομενικά «ήρεμη» κατάσταση μπορεί να παρουσιαστεί, θα είναι σύντομη και ασταθής. Η οικονομική κρίση είναι σαν τα μαύρα σύννεφα στον ουρανό της Τεχεράνης. Το ιερατείο και οι Φρουροί δεν θα έχουν τα μέσα να διατηρήσουν την βάση τους. Απλά δεν θα έχουν τα χρήματα να πληρώσουν όλους τους υποστηρικτές τους. Όσο εντείνεται η μάχη για τον συρρικνωμένο πλούτο, θα μένουν όλο και λιγότερα για τα χαμηλότερα στρώματα. Οι ΗΠΑ φαίνονται πως προτιμούν να παίζουν με τους πιο σκληροπυρηνικούς παράγοντες, αλλά οι παραχωρήσεις που απαιτούνται από τις ΗΠΑ, δεν θα πάνε στον λαό. Στην κορυφή είναι ο καθένας για τον εαυτό του. Η αποσύνθεση και ο αποπροσανατολισμός έχουν αποδυναμώσει το καθεστώς σε τέτοιο βαθμό που, όπως είπαμε νωρίτερα, τελικά η πτώση του θα είναι αναπόφευκτη. Αλλά τι θα το αντικαταστήσει;
Η έλλειψη μιας επαναστατικής ηγεσίας ίσως θα επιτρέψει σε ένα είδος αστικής δημοκρατίας να εδραιωθεί, αλλά δεν θα είναι σταθερό καθεστώς. Θα είναι ένα καθεστώς όπου η μπουρζουαζία θα προσπαθήσει να δυναμώσει τη θέση της, αλλά και που οι εργάτες θα αντισταθούν. Αυτό θα ανοίξει τις ταξικές διαφοροποιήσεις μέσα στο κίνημα σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από ότι έχουμε δει μέχρι σήμερα. Προσθέτοντας και την πολιτική αστάθεια, τα οικονομικά προβλήματα, η ύφεση, ο πληθωρισμός, η ανεργία και η κάθετη πτώση των επενδύσεων, δεν είναι κάτι που φεύγουν με «καθαρό» καπιταλισμό. Η σημερινή οικονομική κρίση έχει χτυπήσει το Ιράν πιο σκληρά από τις άλλες χώρες. Στενεύει αρκετά τα περιθώρια σε οποιοδήποτε μελλοντικό καθεστώς να κάνει μανούβρες. Ακόμα και ο Χομεϊνί, που ανέβηκε στην εξουσία στις πλάτες δεκάδων εκατομμυρίων τον Φεβρουάριο, αντιμετώπισε μεγάλες απεργίες και διαδηλώσεις ανέργων τον Μάιο. Πιέστηκε τόσο πολύ που τον Ιούνιο φυλάκισε αρχηγούς των εργατών για παρακίνηση σε απεργία.

Οι συνθήκες μιας σχετικής ελευθερίας που θα ακολουθήσουν την πτώση του καθεστώτος, θα είναι η καλύτερη ευκαιρία να φτάσουν στις μάζες των εργατών και φοιτητών οι μαρξιστικές ιδέες . Η ιστορική εμπειρία δείχνει πως τέτοιες συνθήκες ευνοούν την ραγδαία ανάπτυξη των εργατικών οργανώσεων και των επαναστατικών τάσεων.

Η ερώτηση του ποιος ελέγχει τις πηγές της κοινωνίας θα έρθει στο προσκήνιο αργά ή γρήγορα. Αν οι μάζες είχαν ένα κόμμα εκείνη την ώρα, αυτά τα γεγονότα θα γινόντουσαν γρηγορότερα παρά αργότερα, αλλά με το παρών κενό ίσως να καθυστερήσει. Σε κάθε περίπτωση, μόνο η σοσιαλιστική επανάσταση μπορεί να λύσει τα προβλήματα της ιρανικής κοινωνίας. Οι πολυάριθμοι, καλλιεργημένοι και ενεργητικοί νέοι, οι υπερήφανες και αγωνιστικές γυναίκες, οι συγκεντρωμένοι εργάτες και γενικά όλος ο κόσμος με τις διαφορετικές εθνικότητες και πλούσια κουλτούρα, μπορούν να εκπληρώσουν τον πραγματικό τους σκοπό με μια δημοκρατικά σχεδιασμένη παραγωγή και με σοσιαλιστική κοινωνία.

Ο ανάγκες της ιρακινής κοινωνίας μπορούν να ικανοποιηθούν με την κατάργηση του καπιταλιστικού συστήματος. Με την προϋπόθεση ότι τα επιτακτικά ύψη της οικονομίας (οι μεγάλες τράπεζες, τα εργοστάσια και οι συνεταιρισμοί) που βρίσκονται τώρα στα χέρια των ιδιωτών, θα λειτουργούν βάση σχεδιασμένης παραγωγής κάτω από τον έλεγχο και την διοίκηση των εργατών, θα ήταν απολύτως εφικτό να παρέχεται δωρεάν υγεία, παιδεία και αξιοπρεπής ζωή για όλους. Είναι ο μόνος τρόπος για την έξοδο από την καπιταλιστική αναρχία και προς μια κοινωνία που θα στοχεύει στις καλύτερες δυνατές συνθήκες ζωής για τις μάζες και όχι για την διατήρηση του κέρδους των λίγων.

Το σοσιαλιστικό καθεστώς θα είναι ο πιο επίμονος προασπιστής των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών και το μόνο που θα καταφέρει να τα επιτύχει. Αυτά θα περιλαμβάνουν πλήρη ελευθερία έκφρασης, λόγου και συνάθροισης, πλήρης διαχωρισμός της εκκλησίας και του κράτους και κατάργηση όλων των μορφών διάκρισης που βασίζονται στο φύλο, τη φυλή, την εθνικότητα ή τον σεξουαλικό προσανατολισμό στα πλαίσια του νόμου, της εργασίας κλπ και η αναγνώριση του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης για όλες τις εθνικότητες που ζουν στο Ιράν, ενώ θα υπερασπίζεται την ιδέα ότι η επαναστατική ενότητα των μαζών του Ιράν είναι ο μόνος τρόπος να προχωρήσει μπροστά.

Αν επιτευχθεί μια τέτοια νίκη, δεν θα σταματήσει στα σύνορα του Ιράν. Ο Διεθνισμός θα κληρονομηθεί σε κάθε πλευρά της επανάστασης. Από την μία πλευρά η ανάγκη για ραγδαίο εκσυγχρονισμό και ανάπτυξη της βιομηχανίας και της παραγωγής θα αναγκάσει την επανάσταση να διευρύνει τα σύνορα της και από την άλλη, αναπόφευκτα το κίνημα θα εξαπλωθεί σε όλες τις χώρες της περιοχής, με τους λαούς των οποίων μοιραζόμαστε τα βάσανα και τις προσδοκίες μας και μετά σε όλο τον κόσμο.

Μια επιτυχής επανάσταση στο Ιράν θα είναι το σινιάλο για επανάσταση σε όλη την Μέση Ανατολή και Νότια Ασία. Ήδη το επαναστατικό κίνημα των ιρανικών μαζών έχει ταρακουνήσει κάθε κυβέρνηση στην Μέση Ανατολή και άλλαξε την παγκόσμια πολιτική κατάσταση. Η νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης στο Ιράν θα επισκιάσει όλα όσα έχει δει μέχρι σήμερα η ανθρωπότητα. Θα είναι το πρώτο βήμα για την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής ομοσπονδίας στην Μέση Ανατολή, μια παγκόσμια ομοσπονδία σοσιαλιστικών κρατών και ένα σοσιαλιστικό μέλλον για όλη την ανθρωπότητα.

Ο ΟΟΣΑ και η ισραηλινή «τουριστική» αποικιοκρατία των Υψωμάτων του Γκολάν

της Charlotte Silver, πηγή: electronicintifada.net 25/10/2010

Στις 20 και 21 Οκτωβρίου, η 86η συνεδρίαση της Επιτροπής Τουρισμού του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), έγινε στην Ιερουσαλήμ. Πλησιάζοντας η ημερομηνία της συνεδρίασης, υπήρξαν εικασίες για το πώς τα κράτη μέλη θα χειρίζονταν τις πολιτικές του Ισραήλ για τον τουρισμό αναφορικά με τα κατεχόμενα εδάφη: την Δυτική Όχθη, συμπεριλαμβανομένης και της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, στην Λωρίδα της Γάζας και τα Συριακά Υψώματα του Γκολάν.

Η PLO κάλεσε όλα τα κράτη να μποϋκοτάρουν την συνάντηση, λέγοντας πως εξυπηρετεί την παράνομη προσάρτηση της Ιερουσαλήμ στο Ισραήλ. Η Εθνική Επιτροπή BDS της Παλαιστίνης ζήτησε επίσης από τον ΟΟΣΑ να αλλάξει την τοποθεσία της συνεδρίασης.

Αφού απέτυχε να γίνει μέλος του ΟΟΣΑ το 1994 και το 2000, το Ισραήλ έγινε δεκτό στον διεθνή οργανισμό τον Μάιο του 2010. Η συμμετοχή του στον ΟΟΣΑ θεωρείτε ως ένα σημάδι γοήτρου, μιας και επιτρέπεται μόνο στις ανεπτυγμένες δημοκρατίες, και γι’ αυτό θεωρείτε το «κλαμπ των εκλεκτών».

Η αίτηση συμμετοχή του Ισραήλ στον ΟΟΣΑ δημιούργησε συζητήσεις γύρω από το αν οι ισραηλινές πολιτικές που αφορούν στα κατεχόμενα εδάφη, πληρούν τα υψηλά στάνταρ του οργανισμού για να γίνει μέλος του. Ωστόσο, ο ΟΟΣΑ δήλωσε ότι μπορεί να δει πέρα από τις πολιτικές της ισραηλινής κατοχής και απλά επικεντρώθηκε στην οικονομία της χώρας.

Ο οικονομολόγος Shir Hever, στο βιβλίο «Το Ισραήλ και ο ΟΟΣΑ», που εξέδωσε το Εναλλακτικό Κέντρο Πληροφόρησης, τονίζει ότι αυτοί οι διαχωρισμοί είναι αμφίβολοι, γιατί ενώ τα διεθνή αναγνωρισμένα σύνορα είναι αυτά που προηγήθηκαν του Πολέμου των Έξι Ημερών το 1967, το Ισραήλ στην πραγματικότητα ελέγχει πολύ περισσότερα εδάφη. « Οι στατιστικές του Ισραήλ δεν σου επιτρέπουν να έχεις μια ακριβή εικόνα της ισραηλινής οικονομίας, που δεν θα συμπεριλαμβάνει τα κατεχόμενα, αφού οι παράνομοι εποικισμοί συμπεριλαμβάνονται σε κάθε δεδομένο», γράφει ο Hever.

Ενώ το Ισραήλ συγκεντρώνει δεδομένα των Ισραηλινών πολιτών που ζουν στους εποικισμούς και που βρίσκονται σε κατεχόμενα εδάφη, αγνοεί τους Παλαιστίνιους που ζουν στα ίδια εδάφη. Ο Hever γράφει ότι «με το να αποκλείει σχεδόν τέσσερα εκατομμύρια Παλαιστίνιους, που υπόκεινται στην ισραηλινή κατοχή, το Ισραήλ δημιουργεί μια αποπροσανατολιστική και ψευδή εικόνα της οικονομίας του. Καλύπτει της έντονη ανισότητα στα εισοδήματα και στην ποιότητα ζωής. Καλύπτει την βαθιά φτώχεια σε μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού». Άρα, ο ΟΟΣΑ δέχτηκε ένα οικονομικό προφίλ του Ισραήλ που είναι παραπλανητικό, αφού δείχνει ότι η χώρα διατηρεί ένα επίπεδο οικονομικής ευμάρειας και ποιότητας, το οποίο όμως δεν υπάρχει. «Η συμμετοχή στον ΟΟΣΑ ήταν μέρος μια στρατηγικής που υιοθετήθηκε από το Ισραήλ στο 1990, και χρησιμοποίησαν τις Συμφωνίες του Όσλο ως μοχλό, ώστε να αποκτήσουν αξιοπιστία και καλή εικόνα στην διεθνή κοινότητα».

Τουρισμός

Αρχές αυτού του μήνα, ο Ισραηλινός Υπουργός Τουρισμού Stas Misezhnikov, ισχυρίστηκε πως ο ΟΟΣΑ, με το να δεχτεί να γίνει η συνεδρίαση στην Ιερουσαλήμ, την αναγνώριζε σαν πρωτεύουσα του Ισραήλ. Η Angel Gurria, Γενική Γραμματέας του ΟΟΣΑ, διέψευσε δημόσια αυτόν τον ισχυρισμό και επέκρινε τον Misezhnikov για την δήλωση του, λέγοντας ότι είναι «λανθασμένη και απαράδεχτη». Το σχόλιο της Gurria αποκάλυψε την καίρια αντίθεση του ΟΟΣΑ σε σχέση με το Ισραήλ. Μπορεί να επέκρινε το Ισραήλ για τον ισχυρισμό του Misezhnikov, από την άλλη όμως μπαίνει σε μια σχέση συνεργασίας και υποστήριξης, που χωρίς αμφιβολία θα επεκτείνει τις τουριστικές δραστηριότητες του Ισραήλ και στα κατεχόμενα εδάφη.

Κι ενώ ο ΟΟΣΑ ίσως να είναι ικανός να πείσει τον εαυτό του ότι μπορεί να ξεχωρίσει την τουριστική βιομηχανία και την οικονομία του Ισραήλ από τις πολιτικές κατοχής, το Ισραήλ γνωρίζει πόσο σημαντικό είναι να γίνει ακριβώς το αντίθετο. Ο ισχυρισμός του Misezhnikov αντανακλά τις βλέψεις του Ισραήλ να παίξει ο τουρισμός πρωταγωνιστικό ρόλο στο να κρύψει τον αμφιλεγόμενο και υψηλά πολιτικοποιημένο χαρακτήρα της χώρας.

Το site του ισραηλινού Υπουργείου Τουρισμού δείχνει τις φυσικές τοποθεσίες όσο και τα ιστορικά και θρησκευτικά αξιοθέατα σαν τα μοναδικά. Ωστόσο και χωρίς δικαιολογία, προβάλει περιοχές και αξιοθέατα που είναι επιβαρυμένα με πολιτικές διαμάχες. Για παράδειγμα, το site αναφέρει σαν τουριστική ατραξιόν την κοινότητα των Βεδουίδων, τονίζοντας την μεγάλη φιλοξενία και τον αυθεντικό τρόπο ζωής τους, στη σκιά της έκτης κατεδάφισης του Βεδουίνικου χωριού al Arakib, στην Negev. Με παρόμοιο τρόπο, το site δείχνει τα κατεχόμενα Υψώματα του Γκολάν σαν «γεωγραφική περιοχή» του Ισραήλ και περιγράφει το εκπληκτικό σκηνικό, τις αρχαιολογικές τοποθεσίες και πολλά περιβαλλοντικά τουριστικά χαρακτηριστικά.

Υψώματα του Γκολάν

Τα Υψώματα του Γκολάν καταχτήθηκαν από το Ισραήλ στην διάρκεια του πολέμου των Έξι Ημερών το 1967. Προσαρτήθηκαν το 1981, σε παραβίαση του διεθνές δικαίου, των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας των ΗΕ, των συνθηκών ανακωχής με την Συρία και με τις Συμφωνίες του Camp David το 1978. Σύμφωνα με την ομάδα Γκολάν για την Ανάπτυξη και το Ίδρυμα για την Μέση Ανατολή, σήμερα μένουν 21.000 Σύριοι και 19.083 Εβραίοι έποικοι στα Γκολάν.

Σαν τουρίστρια στα Υψώματα του Γκολάν, είδα τα πολλαπλά στρώματα της ιστορίας της γης – από την Ελληνική στην Ρωμαϊκή και Οθωμανική Αυτοκρατορία. Τα αρχαία που βρίσκονται διάσπαρτα στα Υψώματα συνδέονται με δρόμους, πινακίδες και οδηγίες που δίνονται από την Ισραηλινή Αρχή Περιβάλλοντος. Ωστόσο, πηγαίνοντας από το ένα μέρος στο άλλο, είδα επίσης και τα απομεινάρια άλλων κτιρίων – «ερείπια» που φαίνονταν πως ήταν πιο πρόσφατης εποχής. Αυτά είναι τα απομεινάρια μερικών από τα 134 αραβικά χωριά που καταστράφηκαν από το Ισραήλ κατά την διάρκεια και μετά του πολέμου του 1967 και έχουν αφεθεί χωρίς σχόλια ή εξηγήσεις. Με το να σβήσει τα ίχνη της συριακής ταυτότητας της γης, το Ισραήλ προσδοκά τον έλεγχο των Υψωμάτων του Γκολάν.

Σύμφωνα με τον Dr. Taiseer Maray, Γενικό Γραμματέα του «Γκολάν για την Ανάπτυξη», μια μη κερδοσκοπική οργάνωση με έδρα στο χωρίο Majdal Shams, το Ισραήλ έχει εφαρμόσει διάφορες πρακτικές στην προσπάθεια του να εξαφανίσει την συριακή ιστορική και εθνική ταυτότητα των Υψωμάτων του Γκολάν. Υπάρχουν πέντε συριακά χωριά που καταλαμβάνουν το 5% των Υψωμάτων και που δεν κατακτήθηκαν από το Ισραήλ το 1967. Αυτά τα χωριά αντιστέκονται σθεναρά στην ισραηλινή κυριαρχία.

Το Ισραήλ υιοθέτησε τον Νόμο για τα Υψώματα του Γκολάν το 1987, επεκτείνοντας την πολιτική διοίκηση του Ισραήλ στην περιοχή. Ο νόμος αυτός αντικατέστησε τον σκληρό στρατιωτικό νόμο που κυβερνούσε την περιοχή από το 1967, όπου και κατακτήθηκε. Ο Maray λέει ότι «η Στρατιωτική Διοίκηση ήταν πολύ αυστηρή και προσπάθησε να μας λυγίσει από την αρχή, το αποτέλεσμα όμως ήταν το αντίθετο. Οι άνθρωποι ενώθηκαν μεταξύ τους και άρχισαν την αντίσταση». Σύμφωνα με τον Maray, την δεκαετία του ’80, υπήρξαν πολλές συγκρούσεις ανάμεσα στους Σύριους εθνικούς και τον ισραηλινό στρατό, με αποκορύφωμα το 1982 όταν οι χωρικοί προχώρησαν σε εξάμηνη απεργία ύστερα από την απαίτηση του Ισραήλ να γίνουν Ισραηλινοί πολίτες.

Τα τελευταία πέντε χρόνια, το Ισραήλ έχει υιοθετήσει μια νέα στρατηγική για να κάμψει την θέληση των Συρίων για ανεξαρτησία: επιτρέπει σε περισσότερους Σύριους επιχειρηματίες να ασχοληθούν με τον τουρισμό. Με αυτό τον τρόπο το Ισραήλ ελπίζει να στρέψει το ενδιαφέρον των Συρίων στο κέρδος παρά στην αντίσταση κατά της κατοχής. Για παράδειγμα, πέντε χρόνια πριν ήταν σχεδόν απίθανο για κάποιον Σύριο που ζούσε στα Γκολάν να αποκτήσει άδεια για ενοικιαζόμενα δωμάτια σε τουρίστες. Τώρα το Ισραήλ έχει δώσει άδεια σε αρκετές επιχειρήσεις που υπάρχει ξενοδοχείο και στο χωριό Majdal Shams και σχεδιάζετε ένα μεγάλο πρόγραμμα τουριστικής ανάπτυξης. “Αυτός είναι ένας από τους τρόπους να μας αφομοιώσουν στην ισραηλινή κοινωνία. Με το να μας κάνουν την ζωή πιο εύκολη, ελπίζουν να μας απασχολήσουν με τις επιχειρήσεις και να μην σκεφτόμαστε την αντίσταση. Έτσι πιστεύουν πως θα ξεχάσουμε την ιστορική και εθνική μας ταυτότητα».

Η οργάνωση «Γκολάν για την Ανάπτυξη» ιδρύθηκε το 1991 και έχει ως σκοπό να αντιμετωπίσει αυτή την αφομοίωση με το να διαθέτει πληροφορίες, με προγράμματα εναλλακτικού τουρισμού και εκπαιδευτικά φόρουμ. «Το Ισραήλ προσπαθεί να παρουσιάσει τα Υψώματα του Γκολάν σαν μέρος του Ισραήλ και εμείς προσπαθούμε να παρουσιάσουμε την πραγματικότητα της κατοχής», λέει ο Maray.

Εν τω μεταξύ, οι προσπάθειες του Ισραήλ για «κανονικοποίηση»της κατοχής και της προσάρτησης της Ανατολικής Ιερουσαλήμ μέσω της συνεδρίασης, απέτυχε. Η Νορβηγία, η Ισπανία, η Βρετανία και η Τουρκία αρνήθηκαν να πάρουν μέρος. Αυτό δείχνει ότι ο λόγος του μποϋκοτάζ των ισραηλινών θεσμών – πολιτικών και μη- αρχίζει να αντικαθιστά την κουρασμένη ρητορική που προσπαθεί να πουλήσει δεσμεύσεις ως μέσο για την ειρήνη.

Επιστολή του Παλαιστίνιου πολιτικού κρατούμενου Ameer Makhoul προς το Παγκόσμιο Φόρουμ Εκπαίδευσης

Πηγή: www.alternativenews.org/english 26/10/2010

Αδερφοί κι αδερφές στο Διεθνές Συμβούλιο του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ

Αδερφοί και αδερφές της Παλαιστινιακής Εθνικής Επιτροπής του Παγκόσμιου Φόρουμ Εκπαίδευσης

Σας χαιρετίζω όλους.

Πρώτα απ’ όλα, στέλνω τους πιο θερμούς μου χαιρετισμούς και την εκτίμηση μου για όλες τις προετοιμασίες που κάνατε για το παγκόσμιο Φόρουμ Εκπαίδευσης στην Παλαιστίνη. Είναι τιμή που η Παλαιστίνη φιλοξενεί αυτό το φόρουμ, που συνοδεύτηκε από μια αξιοσημείωτη διεθνή κινητοποίηση και αλληλεγγύη. Είναι όμως και τιμή για το Παγκόσμιο Φόρουμ Εκπαίδευσης να φιλοξενείτε στην Παλαιστίνη.

Πίσω από τα κάγκελα μιας ισραηλινής φυλακής, σας καλωσορίζω στην Παλαιστίνη, και από τις δύο πλευρές της λεγόμενης Πράσινης Γραμμής της Κατοχής. Σας καλωσορίζω εκ μέρους του Ittijah – την Ένωση των Αραβικών Οργανισμών που εδρεύουν στην Παλαιστίνη του ’48 – και εκ μέρους την κοινωνίας και του παλαιστινιακού κοινωνικού κινήματος, εδώ και στην εξορία.

Μαζί πορευτήκαμε μπροστά και θέσαμε τα θεμέλια για το Παγκόσμιο Φόρουμ Εκπαίδευσης, και χέρι χέρι ξεκινήσαμε τις προετοιμασίες διεθνώς, στην Παλαιστίνη και στον Αραβικό κόσμο. Κατά την διάρκεια αυτής της διαδικασίας με συνέλαβαν, αρχές Μαΐου 2010 – μια εκφοβιστική σύλληψη που στόχευε όλους μας. Έχουν περάσει πέντε μήνες από τότε, αλλά ό, τι και αν έχω αντιμετωπίσει μέχρι σήμερα – με την μορφή μιας άδικης φυλάκισης, δικαστικών διαδικασιών και δίκες – δεν είναι λιγότερο καταπιεστικό από τα σωματικά και ψυχολογικά βασανιστήρια. Ωστόσο, αυτό που ξεχωρίζει εμάς τους Παλαιστίνιους είναι η ελεύθερη βούληση και η αποφασιστικότητα, με τις οποίες έχουμε συνηθίσει να αντιστεκόμαστε στην καταπίεση, στους δυνάστες μας και στην λεγόμενη δικαιοσύνη τους. Δεν έχουμε αυταπάτες ότι επικρατεί το δίκαιο του Ισραήλ. Απεναντίας, θεωρούμε το δικαστήριο σαν μια ευκαιρία να ενώσουμε την λαϊκή και διεθνή κινητοποίηση και τον αγώνα που ήδη υπάρχει – αυτός είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της υπεράσπισης των δικαιωμάτων μας και το εργαλείο που αποτρέπει το κράτος κατοχής από το να μας ληστέψει.

Όπου και αν μπορεί να βρισκόμαστε, είμαστε αδελφοί και αδερφές στις αξίες – στην αξία της δικαιοσύνης, της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Μοιραζόμαστε ένα κοινό όραμα – εκείνο των καταπιεσμένων λαών, εθνών και μεμονωμένων, των θυμάτων ενός καθεστώτος τρομοκρατίας, επιθετικότητας, νέο φιλελευθερισμού και ιμπεριαλισμού, των θυμάτων όλων των ειδών εκμετάλλευσης, βίας και διακρίσεων, όλων των εξαθλιωμένων της γης, που ζητούν απεγνωσμένα την αξιοπρέπεια. Συναντιόμαστε στην Παλαιστίνη, σε αυτό το έθνος και την γη που έχει γίνει το σημείο συνάντησης της ελευθερίας του πνεύματος για όλους εκείνους που πιστεύουν ότι ένας διαφορετικός κόσμος είναι εφικτός.

Καθώς γράφω μέσα από την ισραηλινή φυλακή, επιτρέπω στον εαυτό μου να στείλει χαιρετισμούς σε εκείνο το κομμάτι του παλαιστινιακού λαού που αντιπροσωπεύει ολόκληρη την Παλαιστινιακή κοινωνία – το κομμάτι των φυλακισμένων της ελευθερίας, που βρίσκονται στις φυλακές της κατοχής και του απαρτχάιντ. Αυτοί οι 8.000 κρατούμενοι βρίσκονται στην πατρίδα τους. Την ίδια στιγμή όμως, έχουν εξοριστεί από αυτή την γη. Αλλά, όσο σκληροί και αν είναι οι τοίχοι της φυλακής, δεν μπορούν να σταθούν ανάμεσα τους και ανάμεσα στο δικαίωμα να έχουν ένα έθνος. Είναι σημαντικό να γνωρίζετε πως αυτοί οι 8.000 κρατούμενοι, δεν είναι ένα απλό νούμερο ή μια στατιστική. Κάθε ένας από αυτούς έχει όνομα, ένα όνειρο, έναν πατέρα, έναν αδερφό, μια αδερφή, έναν γιο ή μια κόρη. Καθ’ ένας ή κάθε μία, έχει τα δικά του βάσανα, εκτός από το συλλογικά, και οι οικογένειες τους που ζουν το μεγαλύτερο και εξουθενωτικό βάσανο να βλέπουν τα παιδιά τους από την άλλη πλευρά του τείχους. Δεν μιλάω για το διάσημο τείχος του απαρτχάιντ που όλι ξέρουμε – αυτό το τείχος είναι λιγότερο γνωστό, γιατί είναι φτιαγμένο από γυαλί και εμποδίζει τους Άραβες και τους Παλαιστίνιους κρατούμενους από το να αγγίξουν τους γονείς τους, που τους επιτρέπει να μιλούν με τις οικογένειες τους μία φορά κάθε δυο βδομάδες, για 45 λεπτά, μέσα από ένα ακουστικό τηλεφώνου και για τον εξευτελισμό πίσω από το γυάλινο εμπόδιο.

Σε αυτούς τους κρατούμενους έχει απαγορευτεί όχι μόνο η ελευθερία, αλλά και οι οικογένειες τους, οι αραβικές εφημερίδες και όλα τα βιβλία, παρά ελαχίστων εξαιρέσεων. Τους έχει απαγορευτεί να φτιάξουν οικογένεια, να μορφωθούν και οτιδήποτε άλλο, εκτός από το όνειρο της ελευθερίας, που είναι προϊόν της αποφασιστικότητας και της θέλησης τους. Μέσα τους φωλιάζει ο πυρήνας της ελπίδας και της ανθρωπιάς του καταπιεσμένου, που έχει μπει στο στόχαστρο του δυνάστη. Ο δυνάστης ξέρει πολύ καλά ότι θα χάσει την μάχη, αν δεν νικήσει την παλαιστινιακή θέληση.

Υπάρχει ένας Ισραηλινός φυλακισμένος στην Γάζα, ένας στρατιώτης της κατοχής και των δολοφονικών δυνάμεων. Όλος ο κόσμος γνωρίζει το όνομα του και την ηλικία του, και νοιώθει τον πόνο της οικογένειας του. Δεν υπάρχει κάτι κακό σε αυτό, φυσικά. Αλλά που είναι η διεθνής κοινότητα όταν πρόκειται για τους 8.000 Παλαιστίνιους κρατούμενους, που φυλακίστηκαν για τον αγώνα τους και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, και για τους εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιους που πέρασαν από τις ισραηλινές φυλακές κατά το παρελθόν; Αυτοί δεν έχουν ιστορία;

Η παγκοσμιοποίηση των media, μαζί με την ηγεμονία των νεοφιλελεύθερων αξιών, είναι αυτά που δημιούργησαν την φανταστική στρατιωτική και οικονομική ισότητα ανάμεσα στους αποικιοκράτες και τα θύματα τους, μια εξίσωση «αξιών». Τα βάσανα γίνονται το μερίδιο του δυνάστη, ενώ οι καταπιεσμένοι γίνονται οι κατηγορούμενοι και στην καλύτερη περίπτωση, μια στατιστική χωρίς όνομα, ιστορία ή πόνο. Εξάλλου, τα βάσανα των Παλαιστινίων, έχουν την ίδια μοίρα με την γη τους: δημεύτηκαν.

Ωστόσο, τα κοινωνικά κινήματα είναι ικανά να δημιουργήσουν μια εναλλακτική και έναν άλλο κόσμο. Αυτό είναι το όνειρο μας, για όλους όσους μοιραζόμαστε το όνειρο της ελευθερίας, της ανθρωπιάς και ενός κόσμου χωρίς καταπίεση.

Σας καλώ, αδέρφια μου, να έρθετε στην Χάιφα την ημέρα της δίκης μου (Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου 2010) για να δείτε με τα μάτια σας πως τα ισραηλινά δικαστήρια και το νομικό σύστημα είναι απλές εκδηλώσεις της αδικίας του Ισραηλινού κράτους. Γι’ αυτό και δεν ψάχνουμε δικαιοσύνη στα συστήματα τους, αλλά επιλέγουμε να τους αντιμετωπίσουμε και να τους αντισταθούμε, και να τους κατηγορούμε ότι είναι όργανα της κατοχής. Ένας Παλαιστίνιος κρατούμενος σε μια ισραηλινή φυλακή δεν πρόκειται ποτέ να κριθεί αθώος.

Μας έχουν στοχοποιήσει, εμάς τους Παλαιστίνιους του ’48, και τους δεσμούς μας με τους Παλαιστίνιους αδερφούς και αδερφές στην Δυτική Όχθη, στην Λωρίδα της Γάζας και στην εξορία. Γιατί σύμφωνα με τους μύθους της ισραηλινής ασφάλειας, αυτοί θεωρούνται «δεσμοί με τον εχθρό». Ωστόσο, ο εχθρός μας δεν είναι και ποτέ δεν θα είναι κανένας λαός ή μια εθνική ή θρησκευτική ομάδα. Όσο και αν θέλουν να μας κατηγορούν γι’ αυτό, οι Εβραίοι δεν είναι ο εχθρός μας. Ο εχθρός μας είναι ο εχθρός της ανθρωπότητας, ο δυνάστης. Ο εχθρός μας είναι το αποικιοκρατικό, ρατσιστικό σιωνιστικό σχέδιο στην Παλαιστίνη σε όλες του τις μορφές. Εχθρός μας είναι ο ιμπεριαλισμός, η ηγεμονία της δύναμης και της νεοφιλελεύθερης εκμετάλλευσης όπου και αν βρίσκεται. Γι’ αυτό, σας ζητώ να προσέξετε τους κινδύνους της επιθετικότητας ενάντια στο Ισλάμ και τις κατηγορίες ότι είναι μουσουλμανικό είναι τρομοκρατία. Την επιθετικότητα ενάντια σε οτιδήποτε είναι αραβικό ή ανατολίτικο και ενάντια των λαών του νότιου τμήματος της γης. Η μεγαλύτερη επιχείρηση τρομοκρατίας που συμβαίνει σήμερα είναι το παγκοσμιοποιημένο καθεστώς τρόμου. Είναι η κατοχή και η αποικιοκρατία στην Παλαιστίνη, στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Είναι ο νεοφιλελευθερισμός που ξεπερνάει τις ηπείρους. Όσο μεγαλώνει η κρίση του νεοφιλελευθερισμού, μεγαλώνει η εκμετάλλευση του και βαραίνουν οι συνέπειες των πράξεων του, που στοχεύουν στο να προστατέψουν τα κέρδη του, τους κλέφτες και την ηγεμονία των πλούτων πάνω στην γη – πλούτοι που θα έπρεπε να ανήκουν στους λαούς της γης.

Το Παγκόσμιο Φόρουμ Εκπαίδευσης στην Παλαιστίνη είναι μια ειδική περίπτωση και μια πολύ καλή εκδήλωση αλληλεγγύης. Το WEF αποτελεί μέρος της διεθνούς εκστρατείας για την άρση του αποκλεισμού της Γάζας, της Ιερουσαλήμ και της Naqab και για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων και της Παλαιστίνης. Το WEF είναι η τοπική και διεθνής κινητοποίηση για την προάσπιση της δικαιοσύνης. Είναι πηγή ελπίδας, δύναμης και αποφασιστικότητας που αποδεικνύει ότι η Παλαιστίνη δεν έχει ξεχαστεί και ότι ο λαός της δεν είναι μόνος του. Αυτό μας εμπνέει και μας κάνει πιο δυνατούς.

Σας χαιρετώ που διαλέξατε τον δρόμο της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας για τον λαό της Παλαιστίνης και για τους λαούς όλου του κόσμου.

Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός και είναι καθήκον μας να το κατορθώσουμε.

Ameer Makhoul

Μέλος του Διεθνούς Συμβουλίου του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ

Μέλος της Παλαιστινιακής Εθνικής Επιτροπής του Παγκόσμιου Φόρουμ Εκπαίδευσης

Γενικός Γραμματέας του Ittijah – της Ένωσης των Αραβικών Οργανισμών που εδρεύουν στην Παλαιστίνη του ’48

Το στρατοδικείο παρέτεινε την απομόνωση του ηγέτη του PFLP

Πηγή: www.maannews.net/eng 24/10/2010

Το ισραηλινό στρατοδικείο την Κυριακή, παρέτεινε την Κυριακή την απομόνωση του Γενικού Γραμματέα του Λαϊκού Μετώπου Ahmad Sa'adat μέχρι τις 21 Απριλίου, 2011, σύμφωνα με το PFLP.

Ο Sa'adat ήδη βρίσκεται στην απομόνωση, στην ισραηλινή φυλακή Ramon, για δεκαοχτώ μήνες, λένε αξιωματούχοι του Λαϊκού Μετώπου, προσθέτοντας ότι η τελευταία απόφαση του δικαστηρίου επαναβεβαιώνει την απαγόρευση των επισκέψεων για επιπλέον τρεις μήνες.

Οι αξιωματούχοι περιέγραψαν την απόφαση ως άδικη, παράνομη και αυθαίρετη και ότι επιβεβαιώνει την πολιτική του Ισραήλ να τιμωρεί τους ηγέτες των εθνικών κινημάτων στις ισραηλινές φυλακές. Το PFLP θα συνεχίσει την εκστρατεία αλληλεγγύης και θα έρθει αντιμέτωπο με την απόφαση μέσα στα παλαιστινιακά εδάφη αλλά και διεθνώς.

Ο Sa'adat βρίσκεται στην φυλακή από το 2002 και το 2008 καταδικάστηκε σε τριάντα χρόνια φυλάκισης

Συνέντευξη με τον Φάτχι Χίντρατ: Σώστε την Κοιλάδα του Ιορδάνη

Δεν μπορεί να υπάρξει «βιώσιμο παλαιστινιακό κράτος» χωρίς της Κοιλάδα του Ιορδάνη και από την άλλη οι Ισραηλινοί λένε ότι είναι ένα από τα θέματα που δεν θα συζητήσουν στις διαπραγματεύσεις εννοώντας ότι θεωρούν δεδομένο ότι θα συνεχίσουν να έχουν πλήρη έλεγχο της κοιλάδας.

Ο Φάτχι Χίντρατ είναι επικεφαλής της Παλαιστινιακής Καμπάνιας «Σώστε την Κοιλάδα τους Ιορδάνη» Μετά από ένα γύρω στην Κοιλάδα όπου είδαμε το μοναδικό τοπίο, τα τεράστια ισραηλινά αγροκτήματα, ισοπεδωμένα παλαιστινιακά χωριά (ένα μάλιστα πρόσφατα), νέους εποικισμούς, επισκεφτήκαμε το μεγαλύτερο χωριό της περιοχής Μπάρνταλα και μιλήσαμε με τον πρόεδρο του συμβουλίου του χωριού για την ασφυκτική κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι κάτοικοι.

Φάτχι: Η Κοιλάδα του Ιορδάνη είναι πολύ σημαντική για εμάς ως Παλαιστίνιους είτε υπήρχε κατοχή είτε όχι. Αποτελεί το 30% της Δυτικής Όχθης, υπάρχουν εκεί πολλοί φυσικοί πόροι, για το μέλλον του παλαιστινιακού λαού και του παλαιστινιακού κράτους από άποψη αγροτική, νερού και καιρικών συνθηκών. Είναι η μόνη διέξοδος για εμάς προς τον έξω κόσμο. Αμέσως μετά τον πόλεμο του 1967 και την κατάληψη της Δυτικής Όχθης από τους Ισραηλινούς οι κατακτητές προσπάθησαν να εκκαθαρίσουν την περιοχή από την παλαιστινιακή παρουσία, μεταφέροντας χιλιάδες πληθυσμού στην άλλη πλευρά. Κατέστρεψαν πολλά χωριά και οικισμούς και εφάρμοσαν διάφορες μεθόδους αναγκαστικής μεταφοράς πληθυσμού, έβαλαν τους ανθρώπους σε λεωφορεία και τους μετέφεραν, διέλυσαν ολόκληρα χωριά, δύο προσφυγικοί καταυλισμοί (όπου ζούσαν πρόσφυγες του 1948) εξαφανίστηκαν από το χάρτη (Νουάμερ και Αμπου ατζάτζ) κάτι που είναι καταγεγραμμένο στα ιορδανικά αρχεία και τα αρχεία του UNRWA και στη θέση τους σήμερα βρίσκονται εποικισμοί, οι οποίοι επεκτείνονται μέχρι σήμερα.

Υπήρχε η κοινότητα των κτηνοτρόφων που εξέτρεφαν αγελάδες και το καλοκαίρι κατέβαιναν στις όχθες του ποταμού γιατί χρειάζονται οι αγελάδες πολύ νερό. Τώρα η περιοχή ανάμεσα στην κοιλάδα του Ιορδάνη και τον δρόμο 90, με φάρδος από 1 έως 3 χιλιόμετρα είναι εντελώς κλειστή. Δηλαδή υπήρχε η άμεση εκτόπιση, πολλά παλαιστινιακά χωριά εξαφανίστηκαν από το χάρτη. Και υπάρχει και η έμμεση εκτόπιση με το να αποτρέπουν τους Παλαιστίνιους από το να ζήσουν στην κοιλάδα του Ιορδάνη. Αυτό γινόταν με την πολιτική του αποκλεισμού από τη δεκαετία του 79 έως το 90, η πολιτική των τσεκ πόιντ που δεν ήταν νέα για εμάς εδώ, με σημεία ελέγχου που τα άνοιγαν στις 6 το πρωί και τα έκλειναν στις 6 το απόγευμα. Έτσι κι αλλιώς το 95% της Κοιλάδας του Ιορδάνη είναι κλειστή στρατιωτική περιοχή. Το 98% του νερού ελέγχεται ή χρησιμοποιείται από τους εποίκους ή από τις ισραηλινές στρατιωτικές βάσεις. Επομένως αυτό που απομένει για τους Παλαιστίνιους δεν είναι τίποτα. Δεν μπορούμε να εισάγουμε προϊόντα ή να εξάγουμε αλλά πρέπει να εξαρτιόμαστε από την ισραηλινή αγορά.

Για μένα είναι δύσκολο να πιστέψω ότι θα διαπραγματευτούμε με τους ισραηλινούς για ένα τετραγωνικό μέτρο της Παλαιστίνης. Μπορεί να είναι αποδεκτό να έρθουν άλλα πέντε εκατομμύρια χριστιανοί, εβραίοι, μουσουλμάνοι να ζήσουν στην Παλαιστίνη, αλλά αν υπάρχει κατοχή και πρέπει να διαπραγματευτείς με την κατοχή ένα τετραγωνικό της γης σου, αυτό είναι απαράδεκτο… Οι Ισραηλινοί θέλουν να συνεχίσουν να ελέγχουν την Κοιλάδα του Ιορδάνη γιατί θέλουν να σφίγγουν τη θηλιά γύρω από το λαιμό του παλαιστινιακού λαού, θέλουν να συνεχίσουν να μας ελέγχουν, είμαστε η δεύτερη μεγαλύτερη αγορά για το Ισραήλ μετά τις ΗΠΑ.

Γιατί είναι η Κοιλάδα του Ιορδάνη τόσο σημαντική για τους Ισραηλινούς;

Γιατί θα συνεχίσουν να ελέγχουν την κίνηση μέσα και έξω από τα κατεχόμενα, θα κρατήσουν τουλάχιστον 30% της Δυτικής Όχθης κάτω από τον έλεγχό τους και τα υπόλοιπα κατεχόμενα που είναι σαν ανοιχτή φυλακή με τις πόλεις όπως η Νάμπλους, η Καλκίλια, η Τζενίν, που περιτριγυρίζονται από το Τείχος και τσεκ πόιντ οπότε θα κρατήσουν αυτούς τους ανθρώπους στη Δυτική Όχθη σαν να ζουν σε φυλακή. Θα συνεχίσουν να ελέγχουν μια από τις κύριες πηγές νερού στη Μέση Ανατολή. Η Κοιλάδα του Ιορδάνη είναι το χαμηλότερο σημείο στον κόσμο. Θα συνεχίσουν να ελέγχουν τη νεκρά θάλασσα που είναι μοναδική γιατί είναι το χαμηλότερο σημείο στον κόσμο. Και θα προσπαθούν να κρατήσουν αυτή την περιοχή από την οποία κατάφεραν να εκτοπίσουν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Οπότε όπως όταν έκανα ειρήνη με την Αίγυπτο ή όταν αποσύρθηκαν από τη Γάζα θα φέρουν του έποικούς στην Κοιλάδα του Ιορδάνη.

Οπότε η εποικιστική δραστηριότητα συνεχίζεται εδώ αλλά όχι με τόσο γρήγορο ρυθμό όπως π.χ. στα Ιεροσόλυμα

Οι εποικισμοί επεκτείνονται και το σημαντικότερο είναι ότι η Κοιλάδα του Ιορδάνη είναι μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, είναι σαν μια ξεχασμένη περιοχή οπότε επεκτείνουν τους εποικισμούς κάνουν ότι θέλουν, παίρνουν περισσότερη γη. Οι 36 εποικισμοί στην Κοιλάδα του Ιορδάνη ελέγχουν γη περισσότερη από ότι όλοι οι εποικισμοί μαζί στην υπόλοιπή Δυτική Όχθη. Και κανέναν δεν μιλάει για την Κοιλάδα του Ιορδάνη, κανένας δεν μιλάει για αυτούς τους ανθρώπους (τους εποίκους) που καταναλώνουν το 45% του νερού όλης της Δυτικής Όχθης

Γιατί οι εποικισμοί αυτοί έχουν μεγάλη αγροτική παραγωγή....;

Ακριβώς. Επενδύουν σε αυτόν τον τομέα. Αυτό είναι από τα σημαντικά προβλήματα της Κοιλάδας του Ιορδάνη, Ελάχιστοι άνθρωποι έρχονται να επισκεφτούν την περιοχή. Πηγαίνουν στα χωριά όπου γίνονται οι διαδηλώσεις και στη Ραμάλλα. Ακόμα και οι παλαιστινιακές οργανώσεις ακόμα και η Παλαιστινιακή Αρχή. Η πρώτη φορά που ο παλαιστίνιος πρωθυπουργός επισκέφτηκε την Κοιλάδα του Ιορδάνη ήταν μετά από 40 χρόνια κατοχής.

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Οι ακτιβιστές έχουν αρχίσει να έρχονται. Αλλά οι Υπουργοί από τη Βηθλεέμ και τη Τζενίν μπορούν να προσεγγίσουν τις πόλεις σχετικά εύκολα αλλά επισκέπτονται την Κοιλάδα του Ιορδάνη μόνο όταν θέλουν ψήφους. Ακόμα και όταν επισκέφτηκαν ιάπωνες βουλευτές μου είπαν ότι δεν ξέρουν την Κοιλάδα του Ιορδάνη.

Αλλά η Ιαπωνία έχει μεγάλα έργα με τον ιαπωνικό φορέα αναπτυξιακής βοήθειας JEICA

Ναι, παρόλα αυτά δεν γνώριζαν την Κοιλάδα του Ιορδάνη. Όμως το τεράστιο αυτό πρόγραμμα της JEICA είναι ένα έργο κανονικοποίησης με την κατοχή που θα επηρεάσει σε τεράστιο βαθμό την Κοιλάδα του Ιορδάνη. Αλλά και οι περισσότερες ξένες ΜΚΟ και δωρεές πηγαίνουν μέσω των Ισραηλινών και εφαρμόζουν του ισραηλινούς κανονισμούς. Αυτό δίνει συνέχεια στην κατοχή, είναι ένα είδος έμμεσης δωρεάς στην κατοχή. Αν είσαι εδώ για να υποστηρίξεις τους Παλαιστίνιους θα πρέπει να το κάνεις απευθείας. Αν θέλεις να πας μέσω των ισραηλινών αρχών αυτό είναι ενάντια στο διεθνές και το ανθρωπιστικό δίκαιο τη σύμβαση της Γενεύης. Αλλά όλοι ακολουθούν τους ισραηλινούς κανονισμούς. Όλοι οι διεθνείς, όλα τα γραφεία αντιπροσώπων και ΜΚΟ ακολουθούν τους ισραηλινούς κανονισμούς, κυρίως μετά τη συμφωνία του Όσλο. Πριν τη συμφωνία τους Όσλο δεν υπήρχε τίποτα. Με το Όσλο οι υπηρεσίες που λαμβάναμε αυξήθηκαν, το ίδιο και οι δωρεές αυτό είναι αλήθεια,. Κάποιες από τις δωρεές ήταν τεράστιες, αλλά μας δένουν περισσότερο με την κατοχή. Για παράδειγμα στην Κοιλάδα του Ιορδάνη το 95% βρίσκεται υπό άμεσο και πλήρη έλεγχο των ισραηλινών Αρχών (χαρακτηρίζοντάς την περιοχή C στη συμφωνία του Όσλο) και στη συνέχεια χαρακτήριζαν αυτά τα εδάφη ως κλειστή στρατιωτική περιοχή ή συνοριακή περιοχή ή περιοχή εποικισμών. Οι δωρητές αρνούνται να δώσουν δωρεές στους ανθρώπους που ζουν σε αυτή την περιοχή (περιοχή C) και με αυτό τον τρόπο ενθαρρύνεις τους ανθρώπους να φύγουν από τη γη τους, να φύγουν από το 95% της περιοχής και να πάνε να ζήσουν στην Ιεριχώ που είναι η μόνη περιοχή Α και άλλα πέντε μικρά χωριά που είναι περιοχή Β. Δηλαδή οι δωρητές βοηθούν την τακτοποίηση των Παλαιστίνιων στις ανοιχτές φυλακές.

Δηλαδή οι δωρητές αρνούνται να κάνουν προγράμματα στις περιοχές C ακόμα και αν είναι θέμα επιβίωσης, ενώ προγράμματα αγροτικής ανάπτυξης είναι στο ίδιο πνεύμα, να συγκεντρωθεί η παραγωγή των Παλαιστίνιων σε μια πολύ μικρή περιοχή;

Ακριβώς, και αυτό είναι κάτι που βοηθάει την κατοχή. Σε πολύ μικρή περιοχή και με ελάχιστη χρήση νερού και πολύ μικρή αγορά. Γιατί δεν μπορούμε να εξάγουμε ελεύθερα αλλά πρέπει να ακολουθούμε όλους τους Ισραηλινού ελέγχους. Είναι ουσιαστικά αδύνατο, όχι γιατί θεωρητικά δεν επιτρέπεται. Σκεφτείτε ότι οι έποικοι μπορούν να στέλνουν τα προϊόντα τους κατευθείαν στο αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν και από εκεί κατευθείαν στο Hethrow. Για παράδειγμα τα βότανα, χρειάζονται μόνο επτά ώρες. Στο ίδιο διάστημα τα προϊόντα του Παλαιστίνιου αγρότη δεν μπορούν να φτάσουν στην τοπική αγορά 20 χιλιόμετρα μακριά, αλλά χρειάζεται τρείς μέρες ή μια εβδομάδα.

Μπορείς να μας πεις μερικά παραπάνω στοιχεία για το θέμα του νερού;

Το νερό σε μια περιοχή όπως η κοιλάδα του Ιορδάνη είναι παραπάνω από ζωτικό. Ακόμα και για προσωπική χρήση οι άνθρωποι χρειάζονται περισσότερο νερό από ανθρώπους οπουδήποτε αλλού. Αλλά οι Ισραηλινοί ελέγχουν κάθε σταγόνα νερού. Από την πρώτη μέρα της κατοχής του 1967 άρχισαν να ανοίγουν νέα πηγάδια, πολύ βαθιά, καταστρέφοντας τα περισσότερα από τα παλαιστινιακά πηγάδια που είτε μολύνονταν, είτε το νερό γινόταν αλμυρό ή ξεραινόταν εντελώς και οι περισσότερες πηγές που ήταν οι βασικές πηγές στη Μπάρνταλα ή στην Ελ Ότζε που ήταν σαν μικροί ποταμοί έχουν ξεραθεί και έτσι πολλές οικογένειες έχουν χάσει το εισόδημά τους που προερχόταν από την παραγωγή κυρίως λαχανικών και εσπεριδοειδών. Επίσης καταστρέφουν το περιβάλλον που είναι πολύ σημαντικό και τον αποκλεισμό του Ιορδάνη ποταμού για τους Παλαιστίνιους. Δεν έχουμε χρησιμοποιήσει ούτε σταγόνα από τον Ιορδάνη από το 1967 και ο Ιορδάνης έχει ξεραθεί από την υπερεκμετάλλευση, μεταφέρουν το νερό ακόμα και στην έρημο της Νέγκεβ.

Η καμπάνια σας πως παρεμβαίνει σε αυτή την κατάσταση;

Η καμπάνια μας είναι κάτι πολύ απλό. Είναι μια καμπάνια βάσης, βασίζεται στην μη βία και δεν συνδέεται με συγκεκριμένο κόμμα ή την κυβέρνηση ή θρησκεία. Αυτή η ανεξαρτησία είναι κάτι σημαντικό στο οποίο δίνουμε έμφαση και πολλοί αρνούνται να το πιστέψουν και θέλουμε να πρστατέψουμε την καμπάνια ώστε να μην συνδεθεί με καμία πολιτική ομάδα. Παλεύουμε για τα δικαιώματά μας στην Παλαιστίνη, ως άνθρωποι, ως λαός υπό κατοχή, ως μέλη της διεθνούς κοινότητας. Είναι σημαντικό για εμάς να μπορούμε να κάνουμε γνωστή την κατάσταση στην Κοιλάδα του Ιορδάνη που είναι κομμάτι της κατάστασης στα κατεχόμενα εδάφη. Επίσης έχουμε τα «χρυσά χέρια» των εθελοντών και επίσης έχουμε αυτή την τεράστια τράπεζα που είναι η βοήθεια της διεθνούς κοινότητας, η υποστήριξη από ανθρώπους με ελεύθερα μυαλά. Μη νομίζετε ότι μιλάμε για κάποια χρηματική δωρεά. Υπάρχουν άνθρωποι που δίνουν το χρόνο τους, που υποστηρίζουν την καμπάνια και μας δίνουν τη δυνατότητα να υπάρχουμε. Αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία που δίνουν ζωή στην Καμπάνια για την Κοιλάδα του Ιορδάνη επτά χρόνια τώρα και πιστεύουμε ότι είναι ένα είδος ευθύνης. Γιατί αν γνωρίζεις, αν βλέπεις, αν ακούσεις και μένεις σιωπηλός, είσαι μέρος του προβλήματος. Γι αυτό και εγώ δεν θέλω να είμαι μέρος του προβλήματος και εύχομαι το ίδιο και για εσάς. Μιλάμε και θα συνεχίσουμε να μιλάμε, ξεκινήσαμε και δεν θα σταματήσουμε ακόμα και αν δεν υπήρχε κατοχή αν υπήρχε αυτή η κατάσταση θα ήταν κάτι απαράδεκτο. Δεν υπάρχουν αφεντικά και δούλοι, αυτό είναι απλώς μη αποδεκτό.

Οι φωτογραφίες είναι από το βιβλίο "To Exist is to Resist: Save the Jordan Valley", μια έκδοση του Maan development center Ramallah

Όταν το πολιτικό κόστος της οικοδόμησης οικισμών γίνεται μικρότερο από το κόστος του «παγώματος»

Του Nassar Ibrahim
Πηγή: Δρόμος της Αριστεράς, 16/10/2010

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Βενιαμίν Νετανιάχου έθεσε ως όρο για την αποδοχή της προτεινόμενης, από την Ουάσιγκτον, επέκτασης της περιόδου παγώματος του εποικισμού για δύο ακόμα μήνες, την υποστήριξη από τον πρόεδρο Ομπάμα της «επιστολής εγγυήσεων» που δόθηκε από τον Τζορτζ Γ. Μπους στον πρώην Ισραηλινό πρωθυπουργό Αριέλ Σαρόν, το 2004. Το πάγωμα που συζητά ο Νετανιάχου αυτές τις μέρες είναι μόνο για δύο μήνες και είναι μόνο θεωρητικό δηλαδή χωρίς κανένα μηχανισμό για τη διασφάλιση της πραγματικής του εφαρμογής.

Ο όρος του Ισραήλ για την αποδοχή του «παγώματος» είναι η επαναδέσμευση του Ομπάμα στην «επιστολή εγγυήσεων» προς τον Σαρόν, το 2004.

Όμως, τι είναι αυτές οι εγγυήσεις;
Ο Σαρόν, ένα χρόνο πριν από την πραγματοποίηση της «απαγκίστρωσης» από τη Γάζα, το 2005, έλαβε γραπτή υπόσχεση από τον Μπους που δήλωνε ότι οι ΗΠΑ υποστηρίζουν τη θέση του Ισραήλ ότι οι δημογραφικές αλλαγές που έχουν συμβεί στα παλαιστινιακά εδάφη που καταλήφθηκαν το 1967 «θα ληφθούν υπ’ όψιν για τον καθορισμό των συνόρων μεταξύ του Ισραήλ και του παλαιστινιακού κράτους». Το Ισραήλ αντιλαμβάνεται αυτή την υπόσχεση ως υποστήριξη της απαίτησής του για προσάρτ ηση μεγάλων μπλοκ οικισμών στη Δυτική Όχθη, όπως της Κοιλάδας του Ιορδάνη, το Gush Etzion, Ariel-Kedumim, Maale Adumim, Kiryat Arba και Beit El, με συνολικά περίπου 500.000 εποίκους.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Al Hayat της 8 Οκτωβρίου 2010, η επιστολή εγγυήσεων αναφέρει επίσης ότι οι ΗΠΑ αρνούνται το δικαίωμα επιστροφής των Παλαιστίνιων προσφύγων στο Ισραήλ (δηλαδή όσων προέρχονται από τα εδάφη του 1948) και ότι η επιστροφή τους θα είναι δυνατή μόνο μέσα στα σύνορα του παλαιστινιακού κράτους (1967). Η εφημερίδα, επίσης, αναφέρει ότι το μήνυμα του Μπους περιλάμβανε τη φράση ότι θα υπάρχει «παλαιστινιακή δέσμευση για τη λήξη της ένοπλης δραστηριότητας και κάθε βίας ενάντια σε Ισραηλινούς οπουδήποτε, καθώς και δέσμευση από τους επίσημους παλαιστινιακούς θεσμούς για διακοπή των προκλήσεων ενάντια στο Ισραήλ».

Αυτό είναι το τεράστιο πολιτικό τίμημα που το Ισραήλ απαιτεί για το δίμηνο πάγωμα του εποικισμού (των παλαιστινιακών εδαφών), ένα πάγωμα που θα επηρεάσει βαθιά την ουσία των παλαιστινιακών εθνικών δικαιωμάτων και επομένως τις βάσεις μιας τελικής συμφωνίας και που επίσης συνδέεται με τη διακήρυξη, εκ μέρους του Ισραήλ, ότι θα παύσει την παραβίαση του διεθνούς δικαίου ως δύναμη κατοχής. Αν το Ισραήλ απαιτήσει τέτοιο τίμημα για ένα δίμηνο «πάγωμα», τότε ποιο θα είναι το τίμημα που θα απαιτήσει αναφορικά με τα παλαιστινιακά εθνικά δικαιώματα, όταν ξεκινήσουν οι τελικές διαπραγματεύσεις;

Δεν έχουμε ακόμα φτάσει σε αυτό το σημείο. Το θέμα δεν είναι ακόμα στην ατζέντα των διαπραγματεύσεων, αναγκάζοντας επομένως την παλαιστινιακή πλευρά να κάνει μαραθώνιο για την προώθηση ενός πιθανού παγώματος των εποικισμών. Το δίμηνο πάγωμα θα τελειώσει σύντομα και δεν υπάρχει τίποτα στον ορίζοντα που να υπόσχεται το ξεκίνημα ειλικρινών συζητήσεων για τα πολιτικά ζητήματα της διαμάχης. Οι Παλαιστίνιοι και οι Άραβες θα αναγκαστούν να επανέλθουν σε περισσότερες εκκλήσεις για πάγωμα του εποικισμού και οι συζητήσεις θα περιστρέφονται γύρω από τη διάρκεια του νέου παγώματος για μια περίοδο είκοσι ημερών, μιας εβδομάδας, πιθανά μερικών ωρών. Αλλά ποιο είναι το τίμημα που οι Παλαιστίνιοι θα πρέπει να πληρώσουν για αυτές τις ώρες και ποιες θα είναι οι εγγυήσεις που θα ζητήσει ο Νετανιάχου, προκειμένου να συνεχίσει τις διαπραγματεύσεις;

Αν αυτές είναι οι απαιτήσεις του Ισραήλ, απλά για να διακηρύξει το πάγωμα των παράνομων οικισμών για μια περίοδο δύο μηνών, τότε ένας υπολογισμός που βασίζεται σε μια ξεκάθαρη επιχειρηματική προσέγγιση (που απέχει πολύ από παλαιστινιακά εθνικά δικαιώματα) δείχνει ότι η συνέχιση της επέκτασης των οικισμών θα στοιχίσει λιγότερο από το πολιτικό κόστος που πληρώνουν οι Παλαιστίνιοι για τη συνέχιση του παιχνιδιού των απευθείας διαπραγματεύσεων που παίζουν ανάδοχοι της ειρηνευτικής διαδικασίας.

Το δίλημμα που αντιμετωπίζουν οι Παλαιστίνιοι (με την πολιτική κάλυψη των αραβικών μετριοπαθών χωρών) είναι ότι επανήλθαν στις διαπραγματεύσεις με λάθος εξίσωση, όταν συμφώνησαν να επιστρέψουν στις απευθείας διαπραγματεύσεις χωρίς καθαρές βάσεις.

Οι διαπραγματεύσεις πρέπει να ξεκινήσουν καθαρά και βασιζόμενες σε καθαρές αρχές: διεθνή ψηφίσματα και άρνηση να αναγνωρίσουν τη νομιμότητα κάθε ενέργειας που διενεργείται από την ισραηλινή κατοχή στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη (που συμπεριλαμβάνουν τα μη διαπραγματεύσιμα ζητήματα του εποικισμού, του τείχους, της εξορίας και εκτόπισης, της μεταφοράς και μετακίνησης του πληθυσμού, της κλοπής των φυσικών πόρων, της εβραιοποίησης της Ιερουσαλήμ, της αποστέρησης του δικαιώματος διαμονής για τους καταγόμενους από την Ιερουσαλήμ, τις δημογραφικές αλλαγές και αλλαγές συνόρων, τους κρατούμενους και χιλιάδες άλλες αποφάσεις και εντολές του στρατού όλες τις δεκαετίες της κατοχής, που στόχο είχαν να αλλάξουν τα πραγματικά δεδομένα). Όλα αυτά τα στοιχεία μας απαγορεύουν, ως Παλαιστίνιους και Άραβες, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, να επιβραβεύσουμε την κατοχή. Ο κατακτητής είναι αυτός που θα πρέπει να πληρώσει χρηματικά, νομικά και ηθικά για εγκλήματα που διαπράχθηκαν ενάντια στον παλαιστινιακό λαό, στις δεκαετίες της κατοχής.

Με αυτή την αντίληψη πρέπει να εισέλθουμε στην εμπειρία των διαπραγματεύσεων. Με αυτό εννοούμε το τέλος της ισραηλινής κατοχής, με όλα τα σωρευτικά αποτελέσματά της, για τη διασφάλιση των παλαιστινιακών εθνικών δικαιωμάτων σύμφωνα με τα σχετικά διεθνή ψηφίσματα και σύμφωνα με το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο (το δικαίωμα της επιστροφής και αυτοδιάθεσης, ένα ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος με πλήρη κυριαρχία του παλαιστινιακού λαού και τα Ιεροσόλυμα ως πρωτεύουσα).

Με αυτή την έννοια, είναι δικαίωμα των Παλαιστίνιων στους διαπραγματευτικούς τους ελιγμούς να αντιστέκονται στην κατοχή και να χρησιμοποιούν όλες τις μορφές αντίστασης που διασφαλίζονται από τη διεθνή νομιμότητα.

* Το άρθρο γράφτηκε ειδικά για το Δρόμο.

Μονόλογοι παιδιών από τη Γάζα

Πηγή: http://www.theatroedu.gr 16 Οκτώβρη 2010

…τα όνειρα, η ασφάλεια, η ελπίδα και το μέλλον είναι λέξεις που χάνουν το νόημά τους σε μια πόλη που σκοτώνει και το παραμικρό όνειρο…. (Άνας, 15 χρονών μαθητής στη Γάζα)

…θα ήθελα να ζω σε μια δημοκρατική κοινωνία, με νόμους, με ειρήνη και με είκοσι κινηματογράφους, για να πηγαίνω να βλέπω ταινίες, να πετάω με τη φαντασία μου και να ονειρεύομαι… (Ραουάντ, μαθήτρια 13 χρονών από τη Γάζα)

Από τον Νοέμβριο 2009 μέχρι τον Απρίλιο 2010, με τη βοήθεια ενός θεατροπαιδαγωγού και ενός ψυχολόγου, 32 νέοι και νέες 13-17 ετών στη Γάζα επεξεργάστηκαν και κατέγραψαν σε μορφή μονολόγων τις εμπειρίες, τις σκέψεις, τις ελπίδες, τα όνειρα και τους φόβους τους κατά τη διάρκεια και μετά την εισβολή και τον πόλεμο τον Δεκέμβριο του 2008. Η προσέγγιση έγινε με τη βοήθεια τεχνικών του Θεάτρου του Καταπιεσμένου του Αουγκούστο Μποάλ, της Δραματοθεραπείας και των Αφηγήσεων-Παραμυθιών.

Οι ιστορίες τους θα παρουσιαστούν θεατρικά στις 17 Οκτωβρίου 2010 ταυτόχρονα στην Παλαιστίνη και σε ακόμα 30 χώρες. Οι εκδηλώσεις θα ξεκινήσουν στην παραλία της Γάζας στις 10π.μ. όπου χάρτινα καραβάκια με τα κείμενα των μαθητών θα ταξιδέψουν στη θάλασσα.

Αργότερα, στις 29 Νοεμβρίου 2010 μια ομάδα νέων από αυτές τις χώρες θα ταξιδέψουν στη Νέα Υόρκη για να παρουσιάσουν τους Μονολόγους σε διάφορες γλώσσες στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στην ετήσια συνεδρίαση της για το Παλαιστινιακό ζήτημα.

Ταυτόχρονα οι Μονόλογοι απ τη Γάζα θα αποτελέσουν αφορμή για επικοινωνία μαθητών από διάφορα μέρη του κόσμου και για δημιουργία εκπαιδευτικών προγραμμάτων σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πολέμου-βίας, διαπολιτισμικότητας κ.ά.

Πρόκειται για ένα διεθνές πρόγραμμα του θεάτρου ASHTAR της Παλαιστίνης το οποίο στην Ελλάδα συνεργάζεται με το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση (www.TheatroEdu.gr)

Αθήνα: Θέατρο Νέου Κόσμου, 11π.μ. & Πλατεία στο Μοναστηράκι, 6μ.μ.
Θεσσαλονίκη: Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών (Κρατικό Θέατρο), 11π.μ.
Ηράκλειο: Πλατεία Λιονταριών, 12 μεσιμέρι
Σέρρες: Δημοτικό Θέατρο ΑΣΤΕΡΙΑ & Πεζόδρομος, 11π.μ.
Πρέβεζα: Κάστρο Αγίου Ανδρέα, 11π.μ.
Χίος: Πλατεία Φρουρίου, Κάστρο Χίου, 5μ.μ.
Κέρκυρα: Μουσείο Ασιατικής Τέχνης & Λευκίμμη, 7μ.μ.
Ρόδος: Θόλος, απέναντι από το ΑΚΤΑΙΟ, 5μ.μ.
Δράσεις και σε Πάτρα, Κοζάνη, Μυτιλήνη

Ακτιβιστικη ενέργεια στον αγώνα "Ελλάδα - Ισραήλ"

Πηγή: Δικτύωση Αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση 13 Οκτώβρη 2010

Η πρώτη ακτιβιστική ενέργεια της «Δικτύωσης Αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση» έγινε στον ποδοσφαιρικό αγώνα Ελλάδα-Ισραήλ. Περίπου 40 σύντροφοι και συντρόφισσες, σε συνεργασία και με το Σύλλογο Ιντιφάντα, άνοιξαν ένα μεγάλο πανό και Παλαιστινιακές σημαίες.

Να σταματήσουν οι διώξεις σε βάρος των Γάλλων αλληλέγγυων στην Παλαιστίνη

Σύλλογος Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό «Ιντιφάντα»
www.intifada.gr

Το τελευταίο διάστημα στη Γαλλία έχει στηθεί μια πραγματική βιομηχανία διώξεων σε βάρος αλληλέγγυων στον παλαιστινιακό αγώνα. Τουλάχιστον 80 ακτιβιστές της καμπάνιας BDS ("Μποϊκοτάζ – Απόσυρση Επενδύσεων – Κυρώσεις ενάντια στο ισραηλινό απαρτχάιντ"), φέρεται να έχουν μηνυθεί από σιωνιστικούς κύκλους για δήθεν πρόκληση ρατσιστικού και αντισημιτικού μίσους. Ήδη ακτιβίστρια έχει καταδικαστεί πρωτόδικά και της έχει επιβληθεί πρόστιμο 1500 ευρώ. Μόνο αυτή την εβδομάδα δικάζονται 5 άτομα σε 2 πόλεις, ανάμεσά τους και μια γερουσιαστής των Πρασίνων. Πρόκειται στην πραγματικότητα για μια καμπάνια ποινικοποίησης του πολιτικού φρονήματος και στήριξης της ισραηλινής κατοχής των παλαιστινιακών εδαφών. Για μια ακόμα φορά επιχειρείται τεχνηέντως να ταυτιστεί η κριτική στο Ισραήλ και η αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη με τον αντισημιτισμό. Και για μια ακόμα φορά εμείς θα επαναλάβουμε ότι η καμπάνια BDS, που στηρίζεται και από ισραηλινές οργανώσεις και πολίτες, έχει στόχο το τερματισμό της κατοχής της Παλαιστίνης, και στρέφεται κατά του ρατσιστικού ισραηλινού κράτους και όχι εναντίον των Εβραίων. Βρίσκεται δηλαδή στον ιδεολογικό και πολιτικό αντίποδα του αντισημιτισμού, του ρατσισμού και της άκρας Δεξιάς. Η προσπάθεια ταύτισης της αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη με αντιδραστικά ιδεολογήματα είναι το προκάλυμμα της προσπάθειας να σιγήσουν οι φωνές ενάντια στην Κατοχή, τις καθημερινές δολοφονίες Παλαιστινίων, στο στραγγαλισμό της Γάζας, τον εποικισμό στη Δ. Όχθη και την Ιερουσαλήμ, τα βασανιστήρια και τις χιλιάδες φυλακίσεις.

Ζητάμε την άμεση παύση όλων των διώξεων σε βάρος των Γάλλων ακτιβιστών της καμπάνιας BDS
Λευτεριά στην Παλαιστίνη!

Σάς καλούμε να στείλετε μηνύματα διαμαρτυρίας στη διεύθυνση της γαλλικής πρεσβείας στην Αθήνα info(at)ambafrance-gr.org

Δράση Γάλλων ακτιβιστών σε supermarket

Ανακοίνωση της υποψήφιας αντιπεριφερειάρχη Αρκαδίας, Πάνυ Φουφοπούλου για τις κοινές ελληνο-ισραηλινές ασκήσεις

Η ελληνική κυβέρνηση στα πλαίσια της, καθ’ υπαγόρευση των ΗΠΑ, ελληνο-ισραηλινής προσέγγισης οργανώνει από τις 11 έως τις 14 του Οκτώβρη κοινή εκπαιδευτική άσκηση µε ελικόπτερα από Ελλάδα και Ισραήλ στην Πελοπόννησο. Λίγες βδομάδες μετά την βίαιη και δολοφονική επέμβαση στους ακτιβιστές του «Στόλου της Ελευθερίας» και αφού επισκέφθηκε και υποδέχτηκε θερμά τον Ισραηλινό πρωθυπουργό, η κυβέρνηση αποφασίζει να μετατρέψει την Πελοπόννησο σε πεδίο πολεμικών δοκιμών. Ισραηλινοί κομάντος και ελικόπτερα θα υλοποιήσουν για τρεις μέρες στρατιωτικές ασκήσεις. Με τη συμβολή της χώρας μας, πιο εκπαιδευμένοι, θα επιστρέψουν στο Ισραήλ για να συνεχίσουν τις επιδρομές σε Παλαιστίνη και Λίβανο ή θα είναι σε ετοιμότητα ενόψει του νέου πολέμου που ετοιμάζεται στο Ιράν. Οι απάντηση των πολιτών της Πελοποννήσου δε μπορεί να είναι άλλη από την άρνηση να χρησιμοποιηθεί ο τόπος μας για πολεμικές δοκιμές.

Οι παρατάξεις των κυρίων Δράκου και Τατούλη, και ειδικά οι υποψήφιοι αντιπεριφερειάρχες Αρκαδίας τι θέση παίρνουν;