Πολιτική κρίση στην Αίγυπτο

Πηγή: Δρόμος της Αριστεράς, 28/11/2011

Η αντίφαση ανάμεσα στη λαϊκή επαναστατικότητα και τη «δημοκρατική μετάβαση»


Στην Αίγυπτο δεν λέει να υποχωρήσει το «επαναστατικό πνεύμα». Μόνο αν συλλάβει κανείς αυτή τη δυναμική και τις συνέπειές της στην αλλαγή της πολιτικής, μπορεί να κατανοήσει σε βάθος τι συμβαίνει στην Πλατεία Ταχρίρ. Αυτό υποστηρίζει ο Λαρμπί Σαντίκι του Πανεπιστημίου του Έξετερ, που ασχολείται με τη μεσανατολική πολιτική (Al Jazeera, 24/11/2011 από άρθρο του οποίου παραθέτουμε αποσπάσματα). Ιδίως η ανικανότητα των ελίτ να ανταποκριθούν, πολλώ δε μάλλον να προσαρμοστούν, σ' αυτό το επαναστατικό πνεύμα αποτελεί τον πυρήνα της επιστροφής των «οργισμένων» της Αιγύπτου στον μόνο τόπο που σηματοδοτεί τον αγώνα των «κάτω» και εκεί που ορίζουν οι ίδιοι τη συμμετοχή τους στην πολιτική.

«Από την πρώτη ημέρα των λαϊκών εξεγέρσεων τα πολιτικά υπολείμματα των καθεστώτων σχεδίαζαν τον αφανισμό των αποκλεισμένων και την ανάσχεση των επαναστάσεων στην αραβική Μ. Ανατολή, τρέμοντας μπροστά στην οργή, το πάθος και την επιμονή με την οποία παρουσιαζόταν ο κόσμος στο δημόσιο χώρο. Στην Αίγυπτο και την Τυνησία, η ανάσχεση των επαναστατικών διαθέσεων επιχειρήθηκε μέσω της υποταγής του επαναστατικού πνεύματος στη λεγόμενη δημοκρατική μετάβαση. Στη βάση αυτής της προσπάθειας βρίσκεται η αντίληψη ότι αυτά τα δύο αλληλοαποκλείονται. Δηλαδή, ότι η μετάβαση στη δημοκρατία ολοκληρώνεται με τον τερματισμό της επανάστασης και τερματισμός της επανάστασης σημαίνει εξάλειψη των επαναστατών.

«Μπορεί να φαίνεται παράξενο, αλλά είναι αληθινό: Ο ανασχηματισμός της πολιτικής μέσω της δημοκρατικής μετάβασης είναι το πρώτο βήμα για τη δίωξη των επαναστατών και της ηθικής τους, των αποκλεισμένων, των Μπουαζίζι αυτού του κόσμου.

Ο «αραβικός δρόμος»

«Ίσως υπάρχει ένας «τέταρτος δρόμος» - ο αναπροσδιορισμός του πολιτικού σε κάποια μετα-αυταρχική φάση, έτσι ώστε η επαναστατικότητα του κόσμου και οι τυπικοί δημοκρατικοί κανόνες να συμπίπτουν, να μην αλληλοαποκλείονται. Οι τυπικοί δημοκρατικοί κανόνες προσδιορίζουν την «επίσημη» και «συστημική» πολιτική, το επαναστατικό πνεύμα δημιουργεί το χώρο του «άτυπου» που αναπαράγει και ανανεώνει την επαναστατικότητα. Η επίσημη πολιτική αποτελεί την επικράτεια των συμβατικών καταστάσεων, τον πολιτικό ανταγωνισμό των απόψεων και των πολιτικών δυνάμεων. Η μη «επίσημη» είναι ο τόπος των μη τυπικά ανταγωνιστικών πολιτικών αγώνων που λειτουργούν ως επανεπινόηση του πολιτικού. Η επανεπινόηση του πολιτικού αποτελεί μια συνεχή άσκηση της δύναμης του λαού που διαρκώς εγκαλεί την επίσημη πολιτική ώστε να ενεργεί «έντιμα». Μπορεί να δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια πολιτική ανατροπή. Αυτό φάνηκε στις περιπτώσεις της Αιγύπτου, της Τυνησίας, της Λιβύης και της Υεμένης.Η δημοκρατία [με την έννοια των τυπικών κανόνων της κοινοβουλευτικής διαδικασίας] θα μπορούσε να σκοτώσει την επανάσταση στον αραβικό κόσμο, ενώ το επαναστατικό πνεύμα που επέδειξε ο λαός στην Αίγυπτο και την Τυνησία, αναφέρει ο Σαντίκι, μπορεί να αποτελέσει το αντίβαρο ώστε να οδηγήσει την πολιτική σε μια διέξοδο. Και εδώ εμφανίζεται το δίλημμα της δημοκρατικής αναδόμησης.

Επανάσταση και δημοκρατία

«Η ανάφλεξη της επαναστατικότητας μέσω της επιστροφής στην Πλατεία Ταχρίρ είναι εντυπωσιακή. Στην κορύφωση των διαδικασιών προς τις εκλογές οι οποίες σχεδιάζονταν να γίνουν, μέσα από πολλά στάδια, στις 28 Νοεμβρίου, αυτή η επανάκαμψη στην Ταχρίρ δεν διέκοψε την επίσημη μετάβαση, αλλά ξέσπασε ως «φωνή λαού».

Αν αυτά όλα είχαν απορροφηθεί από την κομματική πολιτική, τότε η επαναστατικότητα θα είχε σβήσει».

Το δίλημμα στη σημερινή Αίγυπτο, επισημαίνει ο Σαντίκι, είναι ότι ενώ οι κατεστημένες ελίτ ανταγωνίζονται για να παρακάμψουν και να υπερβούν την επανάσταση, οι αποκλεισμένοι επαναστατούν και αυτό αποτελεί τη δική τους δημοκρατία. Αυτές οι ελίτ μαζί με το στρατό (το ανώτατο στρατιωτικό συμβούλιο) ευθύνονται για την αποτυχία της επανάστασης στην Αίγυπτο. Δεν σχεδιάστηκε μια αυθεντική δημοκρατική πορεία, απλώς μια εκλογική διαδικασία, όπου όλοι οι θεσμοί και οι δομές του παλιού καθεστώτος μένουν εν πολλοίς ανέγγιχτοι, ο στρατός, τα ΜΜΕ, ακόμη και οι εκλογικοί κατάλογοι. Αυτό βρίσκεται στον πυρήνα της τρέχουσας πολιτικής κρίσης στην Αίγυπτο, όπου η λαϊκή παρουσία και επαναστατικότητα δεν εκφράστηκε στην εκλογική διαδικασία και γενικότερα στις «επίσημες» πολιτικές διαδικασίες, ενώ η καταστολή και οι διώξεις των πιο αγωνιστικών λαϊκών στοιχείων συνεχίζονται αμείωτα.

Ο λαός διεκδικεί το δικό του, ξεχωριστό ρόλο σε μια συνεχή και εντεινόμενη πολιτική πάλη από τα «κάτω». Η κρατική καταστολή με τις δολοφονίες και τους τραυματισμούς, η πτώση της κυβέρνησης και στο παρασκήνιο ο στρατός, που συνεχίζει να κρατά τα ηνία της πραγματικής εξουσίας, δεν μπορεί παρά να οξύνουν αυτή την πολιτική κρίση. Η «δημοκρατική πολιτική» στην Αίγυπτο δεν φαίνεται να μπορεί να υπερβεί τα εσκαμμένα.

Αίγυπτος: Καζάνι που συνεχίζει να βράζει

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Το Τμήμα Διεθνών Σχέσεων της ΚΟΕ σας προσκαλεί στην εκδήλωση-συζήτηση με θέμα: «Αίγυπτος: Καζάνι που συνεχίζει να βράζει»

Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου, ώρα 18:30, πολυχώρος @Ρουφ
Κωνσταντινουπόλεως 10 και Ανδρονίκου 18, Γκάζι (κοντά στο σταθμό μετρό Κεραμεικός)

Θα μιλήσουν ο Γιάννης Αλμπάνης, που επισκέφθηκε πρόσφατα την Αίγυπτο, και ο Γιώργος Τσίπρας, συντάκτης της εφημερίδας Δρόμος.


Πληροφορίες: 210-6441745, 6972-738059

Παίζοντας με την φωτιά

Του Michael Warschawski , πηγή:www.alternativenews.org/english 14 Νοεμβρίου 2011

Οι διάφορες δηλώσεις ανώτατων ισραηλινών αξιωματούχων για πιθανή στρατιωτική επίθεση στο Ιράν, προκάλεσε τον πανικό στους παγκόσμιους ηγέτες. Το γεγονός ότι αυτές οι πληροφορίες διέρρευσαν σκόπιμα από τον Ehud Barak στον Nahum Barnea, έναν βετεράνο δημοσιογράφο στην εφημερίδα Yedioth Ahronot, δείχνει ότι επρόκειτο για μια μελετημένη κίνηση και δεν ήταν μια από τις συνηθισμένες διαρροές που χρησιμοποιούν οι πολιτικοί για να τραβήξουν τους τίτλους της επικαιρότητας.

Αν αγνοήσουμε τις φίλο-ισραηλινές και φίλο-πολεμικές δηλώσεις των ρεπουμπλικάνων υποψηφίων για την προεδρεία των ΗΠΑ, που συναγωνίζονται για το βραβείο του «καλύτερου φίλου του Ισραήλ», οι αντιδράσεις των άλλων ηγετών του κόσμου, είναι ανησυχητικές. Ο Γάλλος Πρωθυπουργός είπε για παράδειγμα ότι η χώρα του «ανησυχεί για την πιθανότητα να υπάρχουν στα ιρανικά πυρηνικά σχέδια και στρατιωτικές πτυχές, αλλά εναντιώνεται σε οποιαδήποτε πιθανή επίθεση της Ισλαμικής Δημοκρατίας, καθώς θα αποσταθεροποιούσε την περιοχή».

Ένα πράγμα είναι σίγουρο: η ιρανική ηγεσία δεν θα εγκαταλείψει τα σχέδια της εξαιτίας των ισραηλινών απειλών. Είναι δε πιθανό να αποφασίσει να ξεκινήσει μια προληπτική επίθεση. Το γεγονός ότι η ισραηλινή ηγεσία είναι πρόθυμη να αγνοήσει τις προειδοποιήσεις της Ουάσιγκτον και να ξεκινήσει πόλεμο χωρίς το πράσινο φως της Αμερικής, δείχνει ότι ίσως έχουμε φτάσει σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή εξαιτίας της ανευθυνότητας της τρέχουσας ισραηλινής ηγεσίας.

Ο Akiva Eldar, ένας από τους πολλούς ισραηλινούς δημοσιογράφους που ανησυχούν με την ανευθυνότητα της κυβέρνησης και ορισμένων φίλων της στο κόμμα των Αμερικανών Ρεπουμπλικάνων, συνοψίζει τα παραπάνω ως εξής: «Αν οι Αμερικανοί ανησυχούν τόσο πολύ για ένα «δεύτερο ολοκαύτωμα» και αν αισθάνονται ότι έχουν εξαντλήσει τις διπλωματικές επιλογές τους, μπορούν παρακαλώ πολύ, να αναλάβουν δράση από μόνοι τους; Αν ο Ομπάμα αντιτίθεται σε μια στρατιωτική λύση, τότε θα πρέπει να σταματήσει το δίδυμο Νεντανιάχου-Μπαράκ, πριν είναι πολύ αργά»

Αυτό είναι κατά βάση το ερώτημα. Ο Ομπάμα αποφάσισε να μην χάσει χρόνο (και ψήφους) πιέζοντας την ισραηλινή κυβέρνηση σε ζητήματα όπως είναι η κατασκευή των εποικισμών. Τα σκληρά λόγια που χρησιμοποίησε σε μια ανεπίσημη κουβέντα του με τον Γάλλο Πρόεδρο Σαρκοζί, όπου αποκάλεσε τον Νεντανιάχου ψεύτη, δείχνει το μέγεθος της δυσαρέσκειας του για την συμπεριφορά της ισραηλινής κυβέρνησης.

Τώρα, ο κίνδυνος μιας περιφερειακής σύγκρουσης μεγάλης κλίμακας, είναι πιο ανησυχητικός από ότι είναι οι εποικισμοί. Θα χρησιμοποιήσει άραγε ο Αμερικανός πρόεδρος την γλώσσα των κυρώσεων προς το Ισραήλ; Αυτός είναι και ο μόνος τρόπος για να αποφευχθεί η καταστροφή για τους πολίτες της Μέσης Ανατολής και όλου του κόσμου.

Solidarity to the organizations for boycott of Israel, in Lebanon and the whole world

Four organizations in Lebanon have been sued and are asked to pay 180,000 dollars because they dared, in June 2010, to call for a boycott of known rock group Placebo’s concert in Lebanon, because (just a few days after the massacre of 8 Turks and 1 American of Turkish origin, participants in the Freedom Flotilla) it had proceed, as if nothing had happened, in carrying out its concert in Israel. While its singer Brian Molko had allegedly made, exactly those days, statements of support of Israel. In the same time while other famous artists were cancelling their concerts in Israel.

The civil complaint was addressed by businessman Jihad Al Murr, representative of the organizing company 2U2C. The organizations sued is Al Adab magazine and more specifically its editor and director of Dar Al Adab publishing house, Samah Idriss, the Aidoun Refugee Rights Center, the Campaign to Boycott the Supporters of Israel in Lebanon, and the Global BDS Campaign in Lebanon.

Note that the concert did happen normally, with 2,000 spectators, although attendance was reduced in comparison with the 5,000 spectators in 2004, because thousands of people asked for reimbursement of already sold tickets. From the 180,000 dollars the businessman is asking, the 150,000 concern reimbursement of tickets, while the rest of it is for other expanses he had made.

As Greek Association for Solidarity with the Palestinian People, we are in solidarity with the organizations for boycotting Israel and its supporters, in Lebanon and we remind that boycott calls are protected by the fundamental right of freedom of opinion and expression (Article 19 of the Universal Declaration of Human Rights).

The civil complaint against the organizations in Lebanon comes after the prosecutions of BDS activists in France and the police repression against activists that had blocked a shop in Australia, as well as the call from the Victorian Consumer Affairs Minister towards the Australian Competition & Consumer Commission to investigate for a possible prosecution of the activists. But also after the voting in the Israeli parliament (Knesset) of a law that makes boycott an offense, something described by Amnesty International as an attack on freedom of expression. All these prosecutions and attacks prove indeed how effective are the different boycott campaigns.

Boycott is the most suitable and non-violent way to put pressure on Israel (but also its supporters) to end occupation and apartheid. Boycott can save lives of both Palestinians and Israelis, as well as foreigners in the area, by helping to have as soon as possible a fair solution, in order to end these bloody conflict. Those who should be tried and pay for compensations are not the boycott supporters, but those guilty of human rights abuses, war crimes and crimes against humanity. Those who should receive compensations are not the businessmen loosing money because of boycott, but the victims of daily human rights abuses, and of war crimes and crimes against humanity.

Solidarity to the prosecuted boycott activists worldwide

Boycott Israeli apartheid!

Greek Association for Solidarity with the Palestinian People

Αλληλεγγύη στις οργανώσεις για το μποϊκοτάζ του Ισραήλ, στο Λίβανο και ολόκληρο τον κόσμο

Πηγή: Σύλλογος Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό "Ιντιφάντα" 9 Νοεμβρίου 2011

Τέσσερις οργανώσεις στο Λίβανο έχουν δεχθεί αγωγή και καλούνται να πληρώσουν 180.000 δολάρια επειδή τόλμησαν να καλέσουν τον Ιούνιο του 2010 σε μποϊκοτάζ της συναυλίας του γνωστού ροκ συγκροτήματος Placebo στο Λίβανο, επειδή αυτό (μόλις λίγες μέρες μετά τη σφαγή 8 Τούρκων και 1 Αμερικανού τουρκικής καταγωγής που συμμετείχαν στο Στόλο της Ελευθερίας) προχώρησε ωσάν να μη συνέβη τίποτα στη διεξαγωγή της συναυλίας του στο Ισραήλ. Ενώ ο τραγουδιστής του Brian Molko φέρεται να είχε κάνει εκείνες ακριβώς τις μέρες δηλώσεις στήριξης του Ισραήλ. Όλα αυτά την ίδια ώρα που διάσημοι καλλιτέχνες ακύρωναν τις συναυλίες τους στο Ισραήλ.

Την αγωγή έχει κάνει ο επιχειρηματίας Jihad Al Murr εκπρόσωπος της διοργανώτριας εταιρίας 2U2C. Οι οργανώσεις στις οποίες έχει γίνει η αγωγή είναι το περιοδικό Al Adab και συγκεκριμένα ο εκδότης του και διευθυντής του εκδοτικού οίκου Dar Al Adab, Samah Idriss, το Κέντρο Δικαιωμάτων των Παλαιστινίων Προσφύγων «Αϊντούν», η Καμπάνια στο Λίβανο για το Μποϊκοτάζ των Υποστηριχτών του Ισραήλ, και η Παγκόσμια Καμπάνια BDS του Λιβάνου.

Ας σημειωθεί ότι η συναυλία διεξήχθη κανονικά, με 2.000 θεατές, αν και η προσέλευση ήταν μειωμένη σε σχέση με τους 5.000 θεατές το 2004, επειδή χιλιάδες άτομα ζήτησαν επιστροφή προπωλημένων εισιτηρίων. Από τις 180.000 δολάρια που ζητάει ο επιχειρηματίας, οι 150.000 αφορούν επιστροφές εισιτηρίων, ενώ τα υπόλοιπα, άλλα έξοδα που είχε κάνει.

Ως Σύλλογος Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ στεκόμαστε αλληλέγγυοι-ες στις οργανώσεις για το μποϊκοτάζ του Ισραήλ και των υποστηρικτών του στο Λίβανο και υπενθυμίζουμε ότι τα καλέσματα σε μποϊκοτάζ προστατεύονται από το θεμελιώδες δικαίωμα στην ελευθερία της γνώμης και της έκφρασης (Άρθρο 19 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου).

Η αγωγή εναντίον των οργανώσεων στο Λίβανο έρχεται μετά από τις διώξεις ακτιβιστών του BDS στη Γαλλία και την αστυνομική καταστολή ακτιβιστών που είχαν μπλοκάρει κατάστημα στην Αυστραλία, καθώς και το κάλεσμα του Υπουργού Καταναλωτικών Υποθέσεων της Πολιτείας της Βικτώρια προς την Αυστραλιανή Επιτροπή Ανταγωνισμού και Καταναλωτών να διερευνήσει για πιθανή δίωξη των ακτιβιστών. Αλλά και μετά την ψήφιση νόμου στο ισραηλινό κοινοβούλιο (Κνεσέτ) που ποινικοποιεί το μποϊκοτάζ, κάτι που χαρακτηρίστηκε από τη Διεθνή Αμνηστία ως επίθεση στην ελευθερία της έκφρασης. Όλες αυτές οι διώξεις και επιθέσεις αποδεικνύουν ακριβώς πόσο αποτελεσματικές είναι οι διάφορες καμπάνιες μποϊκοτάζ.

Το μποϊκοτάζ είναι ο πιο πρόσφορος και μη βίαιος τρόπος για να πιεσθεί το Ισραήλ (αλλά και όσοι το υποστηρίζουν) να σταματήσει την κατοχή και το απαρτχάιντ. Το μποϊκοτάζ μπορεί να σώσει ζωές τόσο Παλαιστινίων όσο και Ισραηλινών, αλλά και ξένων στην περιοχή, βοηθώντας να υπάρξει όσο το δυνατόν γρηγορότερα μια δίκαιη λύση ώστε να τερματιστεί η αιματηρή σύγκρουση. Αυτοί που πρέπει να κάτσουν στο σκαμνί και να καταβάλουν αποζημιώσεις δεν είναι οι υποστηρικτές του μποϊκοτάζ, αλλά οι ένοχοι για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Αυτοί που πρέπει να δεχθούν αποζημιώσεις δεν είναι οι επιχειρηματίες που χάνουν φράγκα από το μποϊκοτάζ, αλλά τα θύματα των καθημερινών παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των εγκλημάτων πολέμου και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας.

Αλληλεγγύη στους ανά τον κόσμο διωκόμενους ακτιβιστές μποϊκοτάζ

Μποϊκοτάζ στο ισραηλινό απαρτχάιντ!

Σύλλογος Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ

Επέστρεψαν οι απαχθέντες καπετάνιοι από τα ισραηλινά κρατητήρια

Πηγή: Ένα καράβι για τη Γάζα 5 Νοεμβρίου 2011

Σώοι επέστρεψαν σήμερα το πρωί οι δυο κρητικοί καπετάνιοι, Γιώργος Κλώντζας και Ζαχάρης Στυλιανάκης που είχαν απαχθεί χτες από το ισραηλινό ναυτικό ενώ προσπαθούσαν να σπάσουν τον παράνομο αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας, συμμετέχοντας στην διεθνή αποστολή «Κύματα Ελευθερίας» ("Freedom Waves").

Για μια ακόμα φορά, Έλληνες, μαζί με άλλους διεθνείς συναλληλέγγυους απήχθησαν - υπό την απειλή όπλων - σε διεθνή ύδατα, υπέστησαν παράνομη κράτηση, σωματικούς ελέγχους, αλλεπάλληλες ανακρίσεις, κλοπή προσωπικών τους αντικειμένων και απέλαση. Όλα αυτά από μια χώρα στην οποία ουδέποτε είχαν την πρόθεση να μεταβούν, ούτε και διαθέτει καμμία νομιμοποίηση να παριστάνει το χωροφύλακα της Ανατολικής Μεσογείου.

Η ελληνική κυβέρνηση, στα πλαίσια της νέας «στρατηγικής συμμαχίας» της με το ισραηλινό απαρτχάιντ, άφησε και πάλι απροστάτευτους Έλληνες πολίτες που εκτελούσαν με απολύτως νόμιμο τρόπο το ηθικό και ανθρωπιστικό τους καθήκον απέναντι στον αγωνιζόμενο λαό της Παλαιστίνης.

Ευτυχώς, οι Έλληνες καπετάνιοι, για μια ακόμα φορά, περιέσωσαν την τιμή του λαού αυτής της χώρας, εκφράζοντας τα πραγματικά μας αισθήματα αλληλεγγύης προς τους Παλαιστινίους.

Πρωτοβουλία Ένα Καράβι για τη Γάζα

Οι Έλληνες καπετάνιοι εκφράζουν το λαό μας, όχι η κυβέρνηση

Πηγή: Σύλλογος Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό "Ιντιφάντα" 3 Νοεμβρίου 2011

Ο Σύλλογος Ιντιφάντα χαιρετίζει την προσπάθεια των διεθνών ακτιβιστών που απέπλευσαν χθες με 2 πλοία για να σπάσουν τον παράνομο και απάνθρωπο αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας αψηφώντας τους κινδύνους από μια νέα –ήδη προαναγγελθείσα – επίθεση των ισραηλινών πειρατών της Μεσογείου.

Υπενθυμίζουμε ότι και τα δύο πλοία αποτελούσαν μέρος του «Στόλου της Ελευθερίας ΙΙ – Ας Παραμείνουμε Άνθρωποι» που το περασμένο καλοκαίρι εμποδίστηκε σχεδόν ολοκληρωτικά και με διάφορους τρόπους (σαμποτάζ, απαγορεύσεις απόπλου, ρεσάλτα, συλλήψεις, αφαιρέσεις σημαιών κ.λπ.) και από διάφορες κυβερνήσεις με προεξάρχουσα την ελληνική, και με την υποστήριξη διακρατικών φορέων, να μεταφέρει ανθρωπιστική βοήθεια και ακτιβιστές στην αποκλεισμένη Λωρίδα της Γάζας. Το καναδικό πλοίο Ταχρίρ είχε εμποδιστεί από τις ελληνικές αρχές κατ’ εντολήν της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, και ακτιβιστές είχαν συλληφθεί και καταδικαστεί. Το δε ιρλανδικό Saoirse είχε σαμποταριστεί στην Τουρκία με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που είχε σαμποταριστεί και το ελληνο-σκανδιναβικό στη μαρίνα του Αλίμου.

Είναι ιδιαίτερης σημασίας για το ελληνικό κίνημα αλληλεγγύης προς την Παλαιστίνη η τωρινή προσπάθεια, καθώς και στα δύο πλοία κυβερνήτες είναι πολύπειροι Έλληνες αλληλέγγυοι καπετάνιοι. Με τους οποίους, μέλη του Συλλόγου Ιντιφάντα έχουν ταξιδέψει στο παρελθόν μαζί, είτε κατά το πρώτο σπάσιμο του αποκλεισμού τον Αύγουστο του 2008, είτε και με τον πρώτο «Στόλο της Ελευθερίας» το 2010 (όταν δολοφονήθηκαν οι 9 Τούρκοι συναγωνιστές). Η στάση των δύο καπετάνιων αποτελεί την πραγματική έκφραση της υποστήριξης του ελληνικού προς τον παλαιστινιακό λαό, εν αντιθέσει με την ελληνική κυβέρνηση που υποστηρίζει και έχει συνάψει στρατηγική συμμαχία με τους ισραηλινούς εγκληματίες πολέμου.

Καθιστούμε την ελληνική κυβέρνηση Παπανδρέου συνυπεύθυνη για οτιδήποτε συμβεί στους δύο Έλληνες καπετάνιους και τους υπόλοιπους επιβαίνοντες στα δύο καράβια της αλληλεγγύης.

Κάτω τα χέρια από τους καπετάνιους μας και τους διεθνείς ακτιβιστές για τη Γάζα!

Να σταματήσει άμεσα ο αποκλεισμός της Λωρίδας της Γάζας

Σύλλογος Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό – ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ

Η ένταξη της Παλαιστίνης στην UNESCO σηματοδοτεί μια νέα στρατηγική αγώνα

Πηγή: www.alternativenews.org 1 Νοεμβρίου 2011

Μόλις ένα μήνα μετά την αίτηση της Παλαιστινιακής Αρχής για την αναγνώριση της Παλαιστίνης ως πλήρες μέλος στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, η ΠΑ κέρδισε την πρώτη της ένταξη ως ισότιμο μέλος σε οργανισμό του ΟΗΕ, στην UNESCO. 107 χώρες ψήφισαν υπέρ της ένταξης, 14 κατά και 52 απείχαν.

«Πρόκειται για μια ιστορική στιγμή που επιστρέφει στους Παλαιστίνιους κάποια από τα δικαιώματα τους», τόνισε ο Υπουργός Εξωτερικών της Παλαιστίνης Ryad Al Malki. Πιστεύεται ότι η ΠΑ θα ανακηρύξει μερικά σημαντικά μνημεία, όπως το Al Aqsa, το τζαμί του Αβραάμ, τον Ναό της Γεννήσεως και την παλιά πόλη της Νάμπλους ως αξιοθέατα της Παγκόσμιας Κληρονομιάς.

Πριν την ψηφοφορία, οι ΗΠΑ απείλησαν ότι θα αποσύρουν την χρηματοδότηση τους προς την UNESCO. Οι ΗΠΑ συνεισφέρουν 70 εκατ. δολάρια τον χρόνο, σχεδόν το 22% του προϋπολογισμού του οργανισμού.

Ο πρώην γερουσιαστής και νυν διευθυντής του Ειδικού Ταμείο του ΟΗΕ, Timothy Wirth επισήμανε ότι η παλαιστινιακή ένταξη στην UNESCO θα μπορούσε να μεταφραστεί σε «απώλεια της αμερικανικής επιρροής στις μεγάλες διεθνείς διαπραγματεύσεις». Ο Timothy Wirth δεν ανησυχούσε μόνο για τις διαπραγματεύσεις μέσα στην UNESCO, αλλά και για τις συνέπειες που πιθανά να αντιμετωπίσει η αμερικανική κυβέρνηση αν ο Παλαιστίνιος Πρόεδρος Mahmoud Abbas αποφασίσει να καταθέσει αιτήματα για πλήρη ένταξη και σε άλλους οργανισμούς των ΗΕ, όπως ο Διεθνής Οργανισμός Ατομικής Ενέργειας, τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Τροφίμων. Σύμφωνα με την ισραηλινή εφημερίδα Haaretz, η ΠΑ ήδη μελετάει και ετοιμάζει αιτήσεις για επιπλέον 16 οργανισμούς των ΗΕ.

Δύο νόμοι από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, απαγορεύουν στην κυβέρνηση των ΗΠΑ να χρηματοδοτεί οργανισμούς των ΗΕ που δέχονται την Παλαιστίνη ως πλήρες μέλος, πριν να υπογραφεί οποιαδήποτε ειρηνευτική συμφωνία με τους Ισραηλινούς. Παραμονές μιας εκλογικής χρονιάς και χωρίς να έχει την πλειοψηφία στην Βουλή των Αντιπροσώπων, ο αμερικανός πρόεδρος Ομπάμα δεν φαίνεται ικανός ή να θέλει να περάσει σχετική τροπολογία, για να αποφύγει μελλοντικά ρήγματα μέσα στις δομές των ΗΕ.

Κι ενώ οι ΗΠΑ παλεύουν με τις δικές τους εσωτερικές πολιτικές, το ισραηλινό κοινοβούλιο επεξεργάζεται το επόμενο βήμα του για να αντιμετωπίσει αυτό που ορισμένοι θεωρούν ως διπλωματικό πλεονέκτημα των Παλαιστινίων. Υπάρχουν αρκετές επιλογές στο τραπέζι: να σταματήσουν οι ισραηλινές επιχορηγήσεις σε προγράμματα της UNESCO, να εγκαταλείψουν τον οργανισμό ή να προσπαθήσουν να τιμωρήσουν την ΠΑ. Όμως, ότι κι αν αποφασίσουν να κάνουν οι Ισραηλινοί, η ψήφος της UNESCO- και τα σχέδια της ΠΑ να επαναλάβει την κίνηση αυτή και σε άλλους οργανισμούς του ΟΗΕ- δείχνει ότι το παλαιστινιακό ζήτημα θα παραμείνει στην διεθνή ατζέντα.