Iσραήλ: To κίνημα διαμαρτυρίας των σκηνών

Του Shir Hever, πηγή: new left project, 8 Αυγούστου 2011
Αναδημοσίευση από τον Δρόμο της Αριστεράς

Η μαζική διαμαρτυρία που σαρώνει το Ισραήλ, τις τελευταίες εβδομάδες, είναι ενθαρρυντική και εμψυχωτική ταυτόχρονα. Χαρακτηρίζεται από μεγάλο ενθουσιασμό και από ένα μήνυμα αλληλεγγύης και ενότητας στον αγώνα, υπόσχεται να γκρεμίσει τα διαχωριστική τείχη που χωρίζουν την ισραηλινή πολιτική.

Πολλοί από τους διαδηλωτές είναι παλαίμαχοι αριστεροί που, σε βάθος χρόνου, έχουν δώσει σαφή μηνύματα ενάντια στις διακρίσεις, το μιλιταρισμό και την καταπίεση των Παλαιστινίων. Εντούτοις, η πλειοψηφία δεν θα τοποθετούσε τον εαυτό της στην Αριστερά πριν από έναν χρόνο. Κι όμως, σήμερα βρίσκεται να συμμετέχει σε διαδηλώσεις κατά τη διάρκεια των οποίων δίπλα στην ισραηλινή σημαία κυματίζουν σημαίες κόκκινες, ακόμα και σημαίες της Παλαιστίνης.

Ασφαλώς,υπάρχουν πολλά ζητήματα για να διαδηλώσει κανείς.

Το Ισραήλ ήταν ένα ισχυρό κράτος ευημερίας (τουλάχιστον για τους Εβραίους πολίτες του), με εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα εισοδηματικής ανισότητας τη δεκαετία του 1960 (σε σύγκριση με τη Δύση), μικρή ανεργία και χαμηλά ποσοστά φτώχειας και με ταχεία ανάπτυξη που δημιουργούσε ευμάρεια για την πλειοψηφία του πληθυσμού. Αλλά η χώρα υποβλήθηκε σε δραστικές οικονομικές αλλαγές και σήμερα οι Ισραηλινοί πολίτες πλήττονται από τα υψηλότερα επίπεδα ανισότητας στην Δύση (με εξαίρεση εκείνα των ΗΠΑ). Αν, μάλιστα, συμπεριλάβουμε το σύνολο των πολιτών που βρίσκονται κάτω από τον ντε φάκτο έλεγχο του Ισραήλ, όπως για παράδειγμα τους Παλαιστίνιους που ζουν στα υπό κατοχή εδάφη και οι οποίοι δεν έχουν υπηκοότητα, το Ισραήλ εμφανίζεται να είναι εκείνη η χώρα του κόσμου με τη μεγαλύτερη οικονομική ανισότητα.

Νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, υπέρμετρες στρατιωτικές δαπάνες, μεγάλης κλίμακας ιδιωτικοποιήσεις κυβερνητικών επιχειρήσεων και υπηρεσιών και δραστικό χτύπημα της κοινωνικής ευημερίας που συνδέεται με τις μεγάλες επιδοτήσεις προς τους εποικισμούς της Δυτικής Όχθης, έχουν αναδιανείμει τον πλούτο μέσα στο Ισραήλ. Οι επιδοτήσεις και το κόστος για την ασφάλεια των συνοικισμών των εποίκων έχουν αυξηθεί στο 9% του συνόλου του κυβερνητικού προϋπολογισμού, αφήνοντας κάθε χρόνο όλο και μικρότερα ποσοστά να διατεθούν για την κάλυψη βασικών κοινωνικών υπηρεσιών.

Η μεσαία τάξη συρρικνώνεται εδώ και πολλά χρόνια, με μια χούφτα Ισραηλινών να γίνονται πολύ πλούσιοι και πολλούς από τη μεσοαστική τάξη να περνούν στις τάξεις των φτωχών.
Η στεγαστική αγορά, που αυτή την περίοδο βρίσκεται στο επίκεντρο μιας καυτής φούσκας, που σε αντίθεση εκείνες στις ΗΠΑ, τη Βρετανία και μεγάλα τμήματα της Ευρώπης, δεν έχει ακόμα εκραγεί, δημιούργησε μια απαράδεκτη κατάσταση με ευκαιρίες για δουλειά και σωστή εκπαίδευση να υπάρχουν μόνο στο κεντρικό τμήμα της χώρας και τις τιμές των σπιτιών είναι να είναι δυσπρόσιτες για την πλειοψηφία του πληθυσμού. Ειδικά οι νεότερες ηλικίες αναγκάζονται να επιλέξουν τη ζωή στην περιφέρεια με μικρές ευκαιρίες να βρουν δουλειά ή τη ζωή σε κάποιον επιδοτούμενο συνοικισμό εποίκων στη Δυτική Όχθη (με αποτέλεσμα να γίνονται μέρος ενός δεξιού πολιτικού προγράμματος) ή τη ζωή στο κέντρο που σημαίνει πως το μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματός τους πηγαίνει στο ενοίκιο.

Έτσι η παρούσα πολιτική κρίση ήταν αναπόφευκτη. Οι άνθρωποι δεν θα αγνοήσουν έτσι απλά τη συνεχή επιδείνωση του βιοτικού τους επιπέδου. Ενώ πολλοί Ισραηλινοί (κυρίως όσοι είχαν ιδιαίτερη εκπαίδευση) επέλεξαν να φύγουν στο εξωτερικό, σε αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής, εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι επέλεξαν να συμμετέχουν στις διαμαρτυρίες. Παίρνοντας κουράγιο από την επανάσταση στην Αίγυπτο και την παγκόσμια δημοσιότητα που της δόθηκε, οι διαμαρτυρόμενοι ελπίζουν να κάνουν το Ισραήλ έναν καλύτερο τόπο.

Θα νικήσουν οι διαδηλώσεις;
Δυστυχώς, οι καλοί λόγοι που τους έβγαλαν στον δρόμο δεν εξασφαλίζουν και τη νίκη των διαδηλώσεων. Δεν παρατηρείται καμία έλλειψη συντηρητικών και αντιδραστικών δυνάμεων που προσπαθούν να στρέψουν τον άνεμο των διαμαρτυριών, κατηγορώντας τους υπερ-ορθόδοξους Εβραίους του Ισραήλ για την οικονομική κρίση, προτείνοντας ως λύση για την έλλειψη στέγης την κατάσχεση παλαιστινιακής γης (στη Δυτική Όχθη και τις μεικτές πόλεις του Ισραήλ) ή απλά με το να αντιμετωπίζουν τους διαμαρτυρόμενους ως απείθαρχα παιδιά που εκτονώνονται και που απέναντι στα αιτήματά τους αντιπαραβάλλουν τη σοφία του συμβιβασμού, παρουσιάζοντας ως νίκη την όποια αποδοχή δευτερευουσών μεταρρυθμίσεων.

Αλλά το σπουδαιότερο αδύναμο σημείο του κινήματος διαμαρτυρίας προέρχεται από τη δοκιμασμένη στο Ισραήλ παράδοση πως η ασφάλεια υπερέχει των όποιων κοινωνικών αναγκών. Οι διαμαρτυρόμενοι, στο κάτω-κάτω, δεν προέρχονται από άλλον πλανήτη. Μεγάλωσαν σε μια διχασμένη κοινωνία δομημένη πάνω σε εθνικές πολιτικές και πέρασαν μέσα από ένα σιωνιστικό εκπαιδευτικό σύστημα. Όπως δείχνουν οι πρόσφατοι βομβαρδισμοί στη Γάζα και η μυστηριώδης επίσκεψη του υπουργού Άμυνας του Ισραήλ Ehud Barak στις ΗΠΑ, γνωρίζουν καλά, τόσο ο Barak όσο και ο Netanyahu, πως τίποτα δεν μπορεί να σπείρει τη διχόνοια μεταξύ των διαμαρτυρόμενων καλύτερα και γρηγορότερα απ’ ό,τι ένας πόλεμος. Δεδομένης της αναμενόμενης (τον Σεπτέμβρη) έκκλησης των Παλαιστινίων προς τον ΟΗΕ, για αναγνώριση κράτους, ο ισραηλινός στρατός προετοιμάζεται για δράση.

Αν και οι διαδηλωτές έχουν ήδη ξεκαθαρίσει πως ένας πόλεμος θα ήταν μια έκδηλη κυνική κίνηση προκειμένου να κατασιγάσουν οι διαμαρτυρίες, το πραγματικό τεστ μιας τέτοιας επιλογής δεν έχει ακόμα γίνει. Θα δώσουν οι διαμαρτυρόμενοι προτεραιότητα στην ταξική ή στην εθνική τους ταυτότητα; Θα αρνηθούν οι στρατιώτες να εκτελέσουν εντολές και θα παραδώσουν τα όπλα τους;

Το Ισραήλ είναι ένα αποικιακό κράτος και κάθε Ισραηλινός γνωρίζει (παρ’ ότι σπάνια το παραδέχεται) πως το Ισραήλ χτίστηκε πάνω στα συντρίμμια των παλαιστινιακών κοινοτήτων. Τα ιδανικά της δικαιοσύνης και της ισότητας προσφέρουν μια εκρηκτική δυνατότητα στην ισραηλινή κοινωνία, τη δυνατότητα υπονόμευσης ολόκληρου του οικοδομήματος του «εβραϊκού κράτους» που αποτελεί, σε τελευταία ανάλυση, μια πλήρως άδικη και άνιση έννοια. Είναι αμφισβητούμενο το κατά πόσο οι διαμαρτυρόμενοι θα κάνουν σύντομα ένα τέτοιο παραπέρα βήμα. Ακόμα και γνωστοί αριστεροί που συμμετέχουν στο κίνημα προσπαθούν να αποσιωπήσουν το ζήτημα της καταπίεσης των Παλαιστινίων, προκειμένου να αποφύγουν την εκδήλωση φόβου από την πλειοψηφία των διαμαρτυρόμενων.
Πρόκειται για σοβαρούς περιορισμούς, αλλά ακόμα κι έτσι, δεν μπορεί κανείς να αγνοήσει την τεράστια αξία των διαμαρτυριών που ρίχνουν φως στην κοινωνική κρίση που σπαράσσει το Ισραήλ. Όλο και περισσότεροι Ισραηλινοί συνειδητοποιούν πως απαιτούνται ευμάρεια, ισότητα και ένα δίκαιο κοινωνικό συμβόλαιο όχι απλά για να προστατεύουν οι μειονότητες (π.χ. οι Παλαιστίνιοι) αλλά και για την προστασία όλων.

Η μακροπρόθεσμη επιτυχία των διαμαρτυριών θα εξαρτηθεί από ένα και μόνο πράγμα. Την αλληλεγγύη. Παραμένει ζητούμενο το εάν ένας ικανοποιητικός αριθμός ανθρώπων θα ξεπεράσει τα σύνορα που ορθώνονται μεταξύ τους, αλλά μπορούμε να.

Ο «όμορφος μικρός πόλεμος» του Ισραήλ: Γάζα και Αίγυπτος εντός εμβέλειας

Του Ramzy Baroud , πηγή www.palestinechronicle.com, 24 Αυγούστου 2011

Ο Ισραηλινός συγγραφέας Uri Avnery, έγραψε πρόσφατα ένα άρθρο με τίτλο «Πόσο θεϊκές είναι οι σκηνές;», το οποίο ξεκίναγε με τα λόγια «Καταρχάς, μια προειδοποίηση».

Η αναφορά ήταν για τις σκηνές που έχουν εξαπλωθεί σε όλη την χώρα από τους Ισραηλινούς της μεσαίας τάξης, απαιτώντας αλλαγή και μεταρρυθμίσεις. Το οργανωτικό ύφος αυτών των αιτημάτων δεν ήταν τελείως διαφορετικό από εκείνο των αραβικών εξεγέρσεων. Προς έκπληξη όλων, η περιορισμένη ισραηλινή κινητοποίηση, που από τις ανησυχίες για τις υψηλές τιμές των real estate επεκτάθηκε σε φωνές για «κοινωνική δικαιοσύνη», θεωρήθηκε ως η στιγμή της ισραηλινής Πλατείας Ταχρίρ. Το κίνημα ωστόσο πρέπει να αρθρώσει μια πολιτική ατζέντα, αν και κάτι τέτοιο θα έπρεπε να ήταν η φυσιολογική του πρόοδος.

Για ποιο πράγμα λοιπόν προειδοποιεί ο Avnery;

Το «κοινωνικό κίνημα διαμαρτυρίας συσσωρεύει μια δυναμική», έγραψε ο Avnery. «Σε αυτό το σημείο, θα μπει ο πειρασμός – πιθανά παράλογος- να «ζεστάνουν τα σύνορα». Να ξεκινήσουν έναν μικρό όμορφο πόλεμο. Να καλέσουν την νεολαία του Ισραήλ, την ίδια νεολαία που τώρα επανδρώνει… τις σκηνές, να υπερασπιστούν την πατρίδα».
Ήταν μια αποθαρρυντική προειδοποίηση, όχι μόνο γιατί προήρθε από τον Uri Avnery, βετεράνο και με καλή κατάρτιση στο να καταλαβαίνει την ισραηλινή άρχουσα τάξη, αλλά και γιατί υλοποιήθηκε στο σύνολο της, λίγες μέρες αργότερα.

Ο «πόλεμος» πράγματι ξεκίνησε, στις 18 Αυγούστου. Η «πρόκληση» υποτίθεται ότι έδειξε χωρίς αμφιβολία πως η ασφάλεια του Ισραήλ είχε παραβιαστεί και πως τα «αδύναμα σύνορα» του μικρού αυτού κράτους πλήρωναν υψηλό τίμημα για την αδιαλλαξία της ένοπλης Γάζας και για το μετά-επαναστατικό χάος της Αιγύπτου. Οι ισραηλινές πηγές ανέφεραν ότι μεγάλος αριθμός παραστρατιωτικών διέσχισαν το Σινά, έφτασαν στο Eilat, ισραηλινό θέρετρο στην Ερυθρά Θάλασσα την Πέμπτη, 18 Αυγούστου και άνοιξαν πυρ σε δυο λεωφορεία που μετέφεραν ισραηλινούς στρατιώτες. Η διέλευση ήταν αδιαμφισβήτητα συντονισμένη, όπως και η ικανότητα αυτών των στυγνών εισβολέων να σκοτώσουν και να τραυματίσουν στρατιώτες και άλλους Ισραηλινούς. Σύμφωνα με την ισραηλινή εκδοχή των γεγονότων, κάποιοι από τους εισβολείς σκοτώθηκαν, αλλά οι υπόλοιποι κατάφεραν να καταφύγουν στην Αίγυπτο. Αυτό ανάγκασε τις ισραηλινές δυνάμεις να τους καταδιώξει σε ένα ασυνήθιστο κυνηγητό στο οποίο κατά λάθος σκοτώθηκαν τρεις Αιγύπτιοι στρατιωτικοί.

Οι ισραηλινές πηγές, που φαινομενικά δεν είχαν ιδέα για το πώς διείσδυσαν οι ένοπλες άντρες σε μια περιοχή υψίστης ασφαλείας, έδωσαν αμέσως πληροφορίες για τους εισβολείς. Άμεση ήταν επίσης και η συναίνεση σχετικά με τους δεσμούς των εισβολέων με την Γάζα. Από τα μαζικά χτυπήματα σε πολλούς στόχους στην Γάζα, φαίνεται πως ολόκληρη η Λωρίδα ήταν ένοχη και τιμωρείται.

Το αποτέλεσμα ήταν κατά πολύ προβλεπόμενο, αν και τραγικό. Ισραηλινά πολεμικά αεροπλάνα πέταγαν πάνω από τον ουρανό της Γάζας, μη επανδρωμένα σκάφη περιπλανιόνταν αδικαιολόγητα και ο δείχτης θνησιμότητας των Παλαιστινίων αυξήθηκε. Το όλο θλιβερό σκηνικό σκοτωμένων αμάχων, ανάπηρων παιδιών και καμένων κτιρίων, ήταν για ακόμα μια φορά από πάνω μας. Η υποστήριξη του Ισραήλ και η καταδίκη των Παλαιστινίων από την Ουάσιγκτον, θύμιζε μια ιστορία που δεν σταματά ποτέ να επαναλαμβάνεται.

Πριν όμως ψάξουμε για αντεπιχειρήματα, μπαίνει το ερώτημα για το πόσο βολεύουν το Ισραήλ οι πόλεμοι για την «αυτοάμυνα του». Πόσο διαφορετικός είναι ο τελευταίος «όμορφος μικρός πόλεμος», από την τρομακτική ισραηλινή εισβολή στον Λίβανο το 1982; Όταν ο Ariel Sharon ζήτησε το πράσινο φως από την Αμερική για να επιτεθεί στον Λίβανο, ο Alexander Haig, ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ υπό την προεδρεία του Ronald Reagan, επέμενε πως το Ισραήλ θα πρέπει να παρουσιάσει «αξιόπιστες προκλήσεις» πριν ξεκινήσει μια τέτοια αποστολή. Επιπλέον, η υπόθεση που δημιουργήθηκε για να δικαιολογήσει τον πόλεμο στην Γάζα το 2008-9, είχε την δική της «αξιόπιστη πρόκληση». Στην πραγματικότητα, όλοι οι ισραηλινοί πόλεμοι πουλιούνται στην κοινή γνώμη σε ένα πολύ όμορφο πακέτο, το οποίο όμως περιέχει πολύ λίγη αξιοπιστία.

Αυτή τη φορά, η πρόκληση θα έπρεπε να είναι αρκετά πειστική για να δικαιολογήσει τις πολλαπλές ισραηλινές αεροεπιδρομές σε όλες τις εγκαταστάσεις της Γάζας, όπως και στην πολιτικά ευάλωτη Αίγυπτο.

Γιατί το Ισραήλ έχει πέσει πάνω στην ανυποληψία της Αιγύπτου, εκμεταλλεύεται την πιο ευαίσθητη περίοδο της σύγχρονης ιστορίας της και αποσταθεροποιεί τα σύνορα, ώστε να δείξει την αποτυχία της Αιγύπτου να εγγυηθεί την ασφάλεια των ισραηλινών συνόρων, όπως ορίζει η συμφωνία Camp David;

Αναφέρω πως όλες οι εξέχουσες παρατάξεις της Γάζας, αρνήθηκαν την ευθύνη για τις επιθέσεις στο Eilat, ανάμεσα τους και οι Επιτροπές Λαϊκής Αντίστασης (δεν έχουν συνδέσεις με την Χαμάς), τις οποίες κατηγόρησε το Ισραήλ ότι βρίσκονταν πίσω από τις επιθέσεις.
Σε απάντηση των θανάτων των Αιγυπτίων αξιωματούχων από το Ισραήλ και κάτω από την πίεση χιλιάδων κόσμου, η Αίγυπτος απέσυρε τον πρεσβευτής της στο Ισραήλ στις 20 Αυγούστου. Στο Ισραήλ, η συζήτηση τώρα στρέφεται στην ασφάλεια και στην ανάγκη να αποπερατωθεί η κατασκευή του μπλόκου, μήκους 200 χμ, στα σύνορα με την Αίγυπτο, που υποτίθεται ότι είχε ως σκοπό να εμποδίσει τους Αφρικανούς μετανάστες να μπουν λαθραία στο Ισραήλ. Κατά περίεργο τρόπο, η Αίγυπτος, η οποία κατηγορείται ότι επιτρέπει σε χιλιάδες παραστρατιωτικούς να μπουν στο Ισραήλ από το Σινά, πρόσεχε τα σύνορα παρ’ όλες τις επιπτώσεις που έχει για την ασφάλεια στο εσωτερικό της από την επανάσταση. Για παράδειγμα, στις 7 Ιουλίου και στις 11 Αυγούστου, η αιγυπτιακή ασφάλεια ανέφερε πως σκότωσε έναν άντρα από την Ερυθραία και έναν από το Σουδάν, γιατί προσπαθούσαν να περάσουν τα σύνορα. Πολλοί ακόμα συνελήφθηκαν τους προηγούμενους μήνες για τον ίδιο λόγο.

Η ικανότητα του στρατού να χτυπάει μετανάστες, ενώ δείχνει μια χαλαρότητα και να επιτρέπει την διείσδυση εκατοντάδων, είναι ένα σημείο που μάλλον εγείρει ερωτήματα παρά δίνει απαντήσεις.

Κάποιοι κρυφοί δάκτυλοι φαίνεται πως ενορχηστρώνουν το χάος στο Al Arish και στην υπόλοιπη περιοχή του Σινά, όπως ήταν η περίεργη πρωινή επίθεση εκατοντάδων ένοπλων αντρών σε αστυνομικά τμήματα στο Arish στις 29 Ιουλίου, όπου σκοτώθηκαν αρκετοί Αιγύπτιοι αξιωματούχοι.

Κι ενώ σκόπιμα δημιουργείται χάος στο Σινά, ο φόβος έχει επιστρέψει στην Γάζα από μια ακόμα ισραηλινή στρατιωτική επίθεση.

Στις 9 Αυγούστου, οι κάτοικοι της εξαθλιωμένης Γάζας, φοβόντουσαν για μια επίθεση από το Ισραήλ. Οι φόβοι δεν βασίζονταν μόνο στις επαναλαμβανόμενες απειλές των Ισραηλινών αξιωματούχων, αλλά και σε ένα περίεργο μπλακ άουτ στις τηλεπικοινωνίες, που σύμφωνα με το Ma’an news agency, διακόπηκαν για ώρες το ίντερνετ, τα κινητά και οι διεθνείς κλήσεις. «Εν τω μεταξύ, οι κάτοικοι της Γάζας που βρίσκονται κοντά στα σύνορα με το Ισραήλ, είπαν πως είδαν ισραηλινές μπουλντόζες να επιχειρούν λίγο πριν το μπλακ άουτ».

Γιατί το Ισραήλ έκοψε τις τηλεπικοινωνίες της Γάζας; Είχε υπάρξει τότε η «αξιόπιστη πρόκληση»; Γιατί το Ισραήλ απέτυχε να δώσει μια λογική εξήγηση για το μπλακ άουτ; Επιπλέον, γιατί προσπαθεί να ντροπιάσει, να προκαλέσει ακόμα και να σύρει την Αίγυπτο σε μια σύγκρουση συνόρων την περίοδο που η τελευταία προσπαθεί να μεταβεί προς την δημοκρατία;

Πρέπει να ειπωθεί ότι η «Νέα Αίγυπτος» είχε χρεωθεί επίσης πως διευκολύνει την ενότητα των Παλαιστινίων, ένα πρώτο βήμα για να βγει η Χαμάς από την διεθνή απομόνωση.
Δεν είναι πιθανό λοιπόν, ο «όμορφος μικρός πόλεμος» του Ισραήλ να ήταν μια απάντηση στην επικίνδυνη στροφή της αιγυπτιακής πολιτικής προς την Χαμάς και την Παλαιστίνη γενικά;

Η παλαιστινιακή εθνική επιτροπή μποϋκοτάζ επιβεβαιώνει τη θέση της για το «Σεπτέμβρη»

Πηγή:www.bdsmovement.net

Η Παλαιστινιακή Αρχή (ΠΑ) του Αμπάς επιδιώκει την αναγνώριση της «Παλαιστίνης», δηλαδή της ΠΑ ως μέλος του ΟΗΕ τον Σεπτέμβριο. Αυτή η διπλωματική κίνηση αν και επανεπιβεβαιώνει το δικαίωμα των Παλαιστίνων σε ένα κράτος προφανώς δεν θα τερματίσει από μόνη της την κατοχή ούτε θα οδηγήσει στην επιστροφή των προσφύγων, ούτε θα διαλύσει τους εποικισμούς. Αν θα ενισχύσει τη πολιτική βαρύτητα των Παλαιστίνων είναι αμφισβητήσιμο. Κυρίως όμως πάρα πολλοί Παλαιστίνιοι και διεθνείς ακτιβιστές ανησυχούν και διαμαρτύρονται για την προοπτική της διεθνούς αναγνώρισης της Παλαιστινιακής Αρχής αντί του Οργανισμού για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, δηλαδή του νομιμοποιημένου οργανισμού που εκπροσωπεί όλους τους Παλαιστίνιους (στα κατεχόμενα, στη διασπορά, στο Ισραήλ, πρόσφυγες) και είναι ένας Οργανισμός που σίγουρα έχει ανάγκη αναμόρφωσης και νέων στρατηγικών αλλά που αρμόζει σε ένα απελευθερωτικό κίνημα.

Δήλωση του BNC

Στη συζήτηση σχετικά τις παλαιστινιακές διπλωματικές πρωτοβουλίες που στόχο έχουν να διασφαλίσουν τη συμμετοχή της «Παλαιστίνης» ως μέλος στα Ηνωμένα Έθνη, άνθρωποι με συνείδηση σε όλο τον κόσμο που υποστηρίζουν την ελευθερία, τη δικαιοσύνη και την ισότητα για τον Παλαιστινιακό λαό, θέτουν πολλά σημαντικά ερωτήματά αναφορικά με αυτές τις στρατηγικές και τακτικές. Όπως στον αγώνα ενάντια στο απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής, οι Παλαιστινιακές ομάδες αλληλεγγύης και ακτιβιστές είναι πεπεισμένοι, όπως και εμείς, ότι μόνο συντονισμένες, αποτελεσματικές και διαρκείς δράσεις αλληλεγγύης, ειδικά με τη μορφή μποϋκοτάζ, από-επένδυσης και κυρώσεων (BDS) μπορούν να καταστήσουν το Ισραήλ υπόλογο για τις υποχρεώσεις του σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και να οδηγήσουν στην πραγμάτωση των Παλαιστινιακών δικαιωμάτων.

Η παλαιστινιακή εθνική επιτροπή BDS (BNC), ο μεγαλύτερος παλαιστινιακός συνασπισμός της κοινωνίας των πολιτών, επιβεβαιώνει και εξηγεί περεταίρω παρακάτω τις βασικές αρχές που έχουν διαμορφώσει τη θέση του για αυτό το θέμα, όπως εκφράστηκε με δήλωσή μας η οποία εκδόθηκε την 1η Ιουνίου 2011.

(1) Αυτοδιάθεση
Το πιο βασικό, αναφαίρετο δικαίωμα του Παλαιστινιακού λαού είναι το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. Ο τερματισμός της κατοχής είναι ένας πυλώνας της άσκησης αυτού του δικαιώματος. Το δικαίωμα αυτοδιάθεσης, που στην περίπτωση των Παλαιστίνιων εκπροσωπείται από τον ΟΑΠ, ορίζεται ως το δικαίωμα «όλων των λαών…ελεύθερα να καθορίζουν, χωρίς εξωτερική παρέμβαση, την πολιτική τους και να επιδιώκουν την οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ανάπτυξη. Είναι ένα δικαίωμα που το έχουν όλοι οι Παλαιστίνιοι ανεξάρτητα από το που βρίσκονται αυτή τη στιγμή, με βάση το διεθνές δίκαιο και τις αρχές της λαϊκής κυριαρχίας και δημοκρατίας. Όλοι οι Παλαιστίνιοι, συμπεριλαμβανομένων των προσφύγων στη διασπορά και των Παλαιστίνιων κατοίκων του Ισραήλ, έχουν δικαίωμα να συμμετέχουν και να εκπροσωπούνται, στον ΟΗΕ και αλλού, από έναν δημοκρατικό ΟΑΠ που προσδιορίζει τις πολιτικές θέσεις και επιδιώκει την οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ανάπτυξη όλου του Παλαιστινιακού λαού

Το ελάχιστο για την άσκηση του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης από όλους τους Παλαιστίνιους ορίζει:
1. Τερματισμό της κατοχής και του εποικισμού από το Ισραήλ όλων των αραβικών εδαφών που καταλήφθηκαν το 1967.
2. Σεβασμός στο δικαίωμα των Παλαιστίνιων κατοίκων του Ισραήλ για πλήρη ισότητα, σταματώντας το σύστημα της νομιμοποιημένης και θεσμοποιημένης ρατσιστικής διάκρισης (που εμπίπτει στον ορισμό του ΟΗΕ για το απαρτχάιντ) και
3. Σεβασμός και δυνατότητα για την εφαρμογή του διακηρυγμένου από τον ΟΗΕ δικαιώματος των Παλαιστίνων προσφύγων να επιστρέψουν στα σπίτια και τα εδάφη τους από τα οποία εκδιώχτηκαν.

(2) ΟΑΠ
Μέχρι οι Παλαιστίνιοι να ασκήσουν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, ο ΟΑΠ παραμένει ο μόνος νόμιμος εκπρόσωπος που αντιπροσωπεύει όλους τους Παλαιστίνιους στον ΟΗΕ και σε άλλα διεθνή, περιφερειακά και πολυμερή φόρουμ. Καμία άλλη εναλλακτική δεν θα γίνει αποδεκτή από τη μεγάλη πλειοψηφία του Παλαιστινιακού λαού.

(3) Συνενοχή και λογοδοσία
Τα κράτη που έχουν αναγνωρίσει το Παλαιστινιακό δικαίωμα για κράτος είναι ακόμα περισσότερο υποχρεωμένα να τερματίσουν τη συνενοχή τους στη διατήρηση, κάλυψη ακόμα και ενδυνάμωση του ισραηλινού καθεστώτος κατοχής, αποικιοκρατίας και απαρτχάιντ ενάντια στον παλαιστινιακό λαό. Κράτη που προσφέρουν αναγνώριση για το Παλαιστινιακό κράτος και συνεχίζουν τη συνεργασία σαν να μην συμβαίνει τίποτα με το Ισραήλ εκτός από υποκριτικά, προδίδουν τις δικές τους βασικές νομικές και πολιτικές υποχρεώσεις να σταματήσουν τις σοβαρές και συνεχιζόμενες παραβιάσεις από το Ισραήλ του διεθνούς δικαίου και των Παλαιστινιακών δικαιωμάτων.

Πριν και Μετά το Σεπτέμβριο: Ο αγώνας για τα Παλαιστινιακά δικαιώματα πρέπει να ενταθεί.

Αυτός ο Σεπτέμβριος σηματοδοτεί την 20η επέτειος από την έναρξη της Ισραηλινό-Παλαιστινιακής «ειρηνευτικής διαδικασίας» που αναγνωρίζεται ευρέως και αντικειμενικά ως πλήρης αποτυχία. Αυτή η ντροπιαστική διαδικασία είναι μια κάλυψη για την εντατική αποικιοποίηση των Παλαιστινιακών εδαφών, τη συνεχιζόμενη άρνηση των παλαιστινιακών βασικών δικαιωμάτων και τη σταδιακή εθνοκάθαρση των Παλαιστίνιων, ενώ ταυτόχρονα δίνει μια λάθος εντύπωση της ειρηνοποίησης. Σε αυτό το πλαίσιο, το BNC χαιρετίζει την αναγνώριση από μεγάλη πλειοψηφία κρατών σε όλο τον κόσμο ότι τα παλαιστινιακά δικαιώματα για κράτος και ελευθερία από την ισραηλινή κατοχή έπρεπε να είχαν επιτευχθεί πριν από πολύ καιρό και δεν πρέπει πια τα κράτη να είναι όμηροι στη φανατικά μεροληπτική «διπλωματία» των ΗΠΑ που υποστηρίζει τον Ισραηλινό επεκτατισμό. Ωστόσο, η αναγνώριση του Παλαιστινιακού κράτους είναι ξεκάθαρα ανεπαρκής από μόνη της να φέρει πραγματικό τέλος στην κατοχή από το Ισραήλ και την αποικιοκρατική εξουσία. Ούτε θα σταματήσει τo για δεκαετίες σύστημα νομιμοποιημένης ρατσιστικής διάκρισης, που ταιριάζει με τον ορισμό του ΟΗΕ για απαρτχάιντ, ούτε θα επιτρέψει τα εκατομμύρια των Παλαιστίνιων προσφύγων να επιστρέψουν στους τόπους καταγωγής τους από τα οποία ξεριζώθηκαν και εκδιώχτηκαν βίαια.

Η διπλωματική αναγνώριση πρέπει να έχει ως αποτέλεσμα την προστασία των αναφαίρετων δικαιωμάτων για αυτοδιάθεση όλου του Παλαιστινιακού λαού που αντιπροσωπεύεται από έναν ΟΑΠ που πρέπει να γίνει δημοκρατικός και να περιλαμβάνει και να αντιπροσωπεύει όχι μόνο τους Παλαιστίνιους υπό κατοχή, αλλά και τους πρόσφυγες στην εξορία που αποτελούν την πλειοψηφία του Παλαιστινιακού λαού, καθώς και τους Παλαιστίνιους κατοίκους του Ισραήλ που υπόκεινται σε διακρίσεις. Για να συμβεί αυτό πέρα από συμβολισμούς, η αναγνώριση αυτή πρέπει να είναι η έναρξη αποτελεσματικών και σταθερών κυρώσεων ενάντια στο Ισραήλ που στόχο θα έχουν να επιφέρουν την πλήρη συμμόρφωση του με τις υποχρεώσεις του σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Όπως φάνηκε στον αγώνα ενάντια στο απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική καθώς και στους αγώνες που διεξάγονται τώρα για ελευθερία και δικαιοσύνη στις αραβικές χώρες, οι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο δεν στρέφονται ενάντια σε ένα πρόδηλα παράνομο και ανήθικο καθεστώς καταπίεσης μόνο για ηθικούς λόγους. Τα οικονομικά συμφέροντα και η ηγεμονική δυναμική εξουσίας είναι πολύ πιο σημαντικές στην αξιολόγησή τους. Πραγματικά, ο στρατευμένος και πολεμοκάπηλος λόγος του Νετανιάχου μπροστά στο Κογκρέσο των ΗΠΑ, σε συνδυασμό με την τελευταία προσβλητική υποταγή του Ομπάμα στη θέληση του Ισραήλ, δείχνει πέρα από κάθε αμφιβολία ότι όποιος ακόμα έχει ελπίδα ότι η Ουάσιγκτον έχει την ικανότητα ή τη θέληση να συνεισφέρει στην οικοδόμηση μια δίκαιης ειρήνης στην περιοχή απλά αυταπατάται.

Ένα βασικό μάθημα από τη Νότια Αφρική είναι ότι για να σταματήσουν οι κυβερνήσεις τη συνενοχή τους με τις τεράστιες και συνεχείς παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του διεθνούς δικαίου, πρέπει να αναγκαστούν να το κάνουν μέσω της μαζικής, καλά οργανωμένης λαϊκής πίεσης από τα κοινωνικά κινήματα και άλλα στοιχεία της κοινωνίας των πολιτών. Με αυτή την έννοια το BDS έχει αποδειχτεί η πιο ισχυρή και υποσχόμενη στρατηγική διεθνούς αλληλεγγύης με τον Παλαιστινιακό λαό στον αγώνα μας για αυτοδιάθεση, ελευθερία, δικαιοσύνη και ισότητα.

Με βάση τα παραπάνω, και εμπνευσμένοι από τη θέληση και τη δύναμη των ανθρώπων που ανέδειξαν την αραβική άνοιξη, η BNC καλεί τους ανθρώπους με συνείδηση και τις ομάδες διεθνούς αλληλεγγύης να προχωρήσουν στην οικοδόμηση ενός μαζικού κινήματος μποϋκοτάζ στις ΗΠΑ και αλλού στις πιο ισχυρές χώρες πριν και μετά το Σεπτέμβρη. Μόνο ένα τέτοιο μαζικό κίνημα μπορεί να διασφαλίσει ότι όποια διπλωματική αναγνώριση που θα αναδειχτεί στον ΟΗΕ το Σεπτέμβρη για το Παλαιστινιακό κράτος θα προωθήσει τα δικαιώματα του Παλαιστινιακού λαού και θα αυξήσει το κόστος της κατοχής, την αποικιοκρατία και το απαρτχάιντ από το Ισραήλ απομονώνοντας περεταίρω το ίδιο και αυτούς που είναι συνένοχοι με τα εγκλήματά του. Ένα μαζικό κίνημα αλληλεγγύης που μπορεί να θέσει εκλεγμένους αξιωματούχους, ειδικά στις ΗΠΑ, υπόλογους προς το λαό, παρά προς το σιωνιστικό λόμπυ που υπηρετεί την αποικιοκρατική και φιλοπόλεμη ατζέντα που έρχεται σε απευθείας αντίθεση με τα συμφέροντα των λαών σε αυτές τις χώρες, είναι η μόνη ελπίδα για μια περιεκτική και διαρκή ειρήνη που βασίζεται στη δικαιοσύνη.


________________________________________
{1} Διακήρυξη Αρχών Διεθνούς Δικαίου που αφορούν τις φιλικές σχέσεις και τη συνεργασία μεταξύ κρατών σύμφωνα με το Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών: Διακήρυξη της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ 2625 (XXV) 24 Οκτωβρίου 1970

Σεπτέμβρης

Του Mazin Qumsiyeh, πηγή popular-resistance.blogspot.com, 4 Αυγούστου 2011

Όσα θα πω εδώ, ίσως στενοχωρήσουν ορισμένους φίλους μου στην Φατάχ. Άλλοι θα τα σεβαστούν και θα τα εκτιμήσουν, όπως κάποια μέλη της Κεντρικής Επιτροπής της Φατάχ. Η κατάσταση γίνεται δυσβάσταχτη και μερικοί από εμάς αισθανόμαστε ότι δεν μπορούμε να παραμείνουμε άλλο σιωπηλοί. Εγώ προσωπικά το χρωστάω στους σχεδόν 50.000 από εσάς που διαβάζετε τα mail μου και συχνά με ρωτάτε για το θέμα του Σεπτεμβρίου. Το τελικό έναυσμα το πήρα από ένα email που έλαβα από τον Dr. Saeb Erekat και είχε συνημμένο ένα κείμενο που έλεγε ότι ήταν οι στρατηγικές της Παλαιστινιακής ηγεσίας για το πώς θα κινηθεί τον Σεπτέμβριο στον ΟΗΕ για την αναγνώριση. Την ίδια μέρα, οι ισραηλινές αρχές πέρασαν από την Κνεσέτ νόμους, για να κάνουν το Ισραήλ περισσότερο εβραϊκό ΚΑΙ ενέκριναν την κατασκευή 930 κατοικιών για έναν καινούριο εβραϊκό εποικισμό στο Har Homa C. Πρόκειται για έναν παρακείμενο λόφο στο Har Homa Α και Β και βρίσκεται πάνω στο Jabal Al-Deek, γη που ανήκει στο χωριό μου Beit Sahour. Τα λόγια από μη εκλεγμένους εκπροσώπους, μπορούν να χαθούν στην δίνη των κομπρεσέρ και στις μπουλντόζες που ξεσκίζουν το αρχαίο τοπίο. Οι δηλώσεις στα μίντια των 122 χωρών που αναγνωρίζουν την Παλαιστίνη (σχεδόν ίδια περίπτωση με το 1989), έχουν πολύ λίγη σημασία για τους χωρικούς και τους πρόσφυγες που κάθε μέρα χάνουν τον αγώνα να εισακουστούν οι ανησυχίες τους σε αυτούς που κυκλοφορούν με SUVs και Mercedes στους δρόμους της Ραμάλα και περνούν ανεμπόδιστα από τα checkpoints με τις VIP κάρτες τους.

Μιλάω και συνεργάζομαι με ακτιβιστές κάθε μέρα. Το μήνυμα που μου μεταφέρουν είναι ότι υπάρχει μεγάλο χάσμα ανάμεσα στα πολιτικά κόμματα και τον λαό. Το ξέρουν και το παραδέχονται (πολύ ηγέτες λένε πως δεν μπορούν πια να κινητοποιήσουν τον κόσμο τους). Η απάντηση είναι γνωστή: γυρίστε πίσω στον λαό και ξανανάψτε την επαναστατική φλόγα που βρίσκεται μέσα στον καθένα μας. Η θεραπείες για την μεταστατική ανάπτυξη των εποικισμών στην παλαιστινιακή γη, από τους ρατσιστικούς ισραηλινούς νόμους μέχρι την πληγή των προσφύγων, όλα αυτά δεν περιλαμβάνονται στα έγγραφα του Ερεκάτ ή ως επιλογή στα μεροληπτικά διεθνή φόρουμ, που εκδίδουν ψηφίσματα χωρίς να έχουν την πρόθεση να εφαρμόσουν.

Στην κατηγορία «Τι πρέπει να κάνουμε;», τα έγγραφα του Ερεκάτ ξεκινούν: «1. Να ανοίξουμε στρατηγικό διάλογο με την κυβέρνηση των ΗΠΑ για το ζήτημα του μέλους. Είναι φανερό πως η χρήση του βέτο από τις ΗΠΑ, κάνουν αδύνατη την συμμετοχή της Παλαιστίνης ως κράτος-μέλος». Μετά από 37 χρόνια ανοιχτού «στρατηγικού διαλόγου» με τις ΗΠΑ, 18 χρόνια άμεσων διαπραγματεύσεων υπό την αιγίδα των ΗΠΑ, με ποια λογική ένας τέτοιος διάλογος να οδηγούσε κάπου; Δείτε μόνο τις επευφημίες που έδινε ο εγκληματίας πολέμου Νεντανιάχου στο Κογκρέσο των ΗΠΑ για να καταλάβετε ότι πρόκειται για ψευδαίσθηση. Αν η ΠΑ δεν μπορεί να κάνει τον Ομπάμα να τηρήσει τα λόγια του σε απλά θέματα (δηλαδη να σταματήσει η εποικιστική πολιτική), τι κάνει τον Ερεκάτ και την παρέα του να πιστεύουν ότι ο Ομπάμα θα τους βοηθήσει στην δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους. Οι εκπρόσωποι μας, αρνούνται έστω να μποϋκοτάρουν τους Ισραηλινούς επισήμους (ο εκπρόσωπός μας στα ΗΕ παρευρέθηκε σε αποχαιρετιστήριο πάρτι του Ισραηλινού εκπροσώπου). Φυσικά κάποιος καταλαβαίνει ότι εμείς οι Παλαιστίνιοι είμαστε εκείνοι που πιέζονται και όχι η ισραηλινή κυβέρνηση. Η παγίδα του Όσλο που δημιούργησε μια τάξη ανθρώπων, εξαρτημένους στην ανθρωπιστική βοήθεια για την επιβίωση τους, διασφάλισε ότι η απόφαση για μια ανεξάρτητη Παλαιστίνη, θα ήταν αδύνατη.

Στο δεύτερο σημείο του «Τι πρέπει να κάνουμε;», ο Ερεκάτ δηλώνει ότι «Η αναγνώριση ενός Παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967 και η είσοδος του ως μέλος των ΗΕ, θα διευκολύνει την παλαιστινιακή ηγεσία να πάρει αποφάσεις στο τελικό στάδιο των διαπραγματεύσεων, για όλα ανεξαιρέτως τα θέματα (Ιερουσαλήμ, σύνορα, εποικισμοί, πρόσφυγες, νερό, ασφάλεια, απελευθέρωση των φυλακισμένων και των υπό διοικητική κράτηση)». Αυτό είναι πολύ επικίνδυνο και παραπλανητικό. Γιατί η αναγνώριση των ΗΕ συνδέεται με την άνευ όρων επιστροφή στις άκαρπες διαπραγματεύσεις; Τι κάνει τον καθένα με την στοιχειώδη λογική, να πιστέψει ότι οι ΗΠΑ θα αλλάξουν, χωρίς να αλλάξουμε πρώτα εμείς και δεν ασκήσουμε πραγματική πίεση; Και από πότε ο παλαιστινιακός αγώνας μειώθηκε σε ένα παλαιστινιακό «κράτος» σε ένα κομμάτι της Δυτικής Όχθης (κανένας Παλαιστίνιος ή Ισραηλινός αρχηγός δεν πιστεύει πως θα έχουμε ολόκληρη την Δυτική Όχθη); Πολύ Παλαιστίνιοι τονίζουν πως τα αρχεία των προηγούμενων «διαπραγματεύσεων» δείχνουν ότι οι Qurei, Erekat και Abu Mazen, ήταν πρόθυμοι να παραιτηθούν στο θέμα των προσφύγων και σε άλλα δικαιώματα, με αντάλλαγμα αυτό το ευνουχισμένο κράτος.

Στο τρίτο σημείο, δηλώνει: «Υπό το φως της ομιλίας του Ομπάμα στις 19/5/2011, στην οποία αναφέρθηκε στην επιλογή μας να πάμε στα ΗΕ, είπε «για τους Παλαιστίνιους, οι προσπάθειες τους να από-νομιμοποιήσουν το Ισραήλ, στο τέλος θα αποτύχουν. Οι συμβολικές πράξεις για να απομονωθεί το Ισραήλ από τα ΗΕ τον Σεπτέμβριο, δεν θα δημιουργήσουν ένα ανεξάρτητο κράτος. Είναι σαφές ότι ο Ομπάμα καταλαβαίνει ότι πηγαίνουμε στα ΗΕ για:
-να προσπαθήσουμε να από-νομιμοποιήσουμε και να απομονώσουμε το Ισραήλ
-είναι μια πράξη συμβολισμού
-αυτή η προσπάθεια δεν θα οδηγήσει στην δημιουργία ανεξάρτητου κράτους.
Αυτή η ερμηνεία είναι τελείως αντίθετη σε αυτό που θέλουμε να πετύχουμε με το να γίνουμε μέλος ως Κράτος της Παλαιστίνης, στα σύνορα του 1967 με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Δεν ζητάμε την από-νομιμοποίηση του Ισραήλ ή την απομόνωση του, ούτε πρόκειται για συμβολική πράξη». Πόσα απελευθερωτικά κινήματα στον κόσμο γνωρίζετε που αρνούνται έστω να προσπαθήσουν να απομονώσουν ένα καταπιεστικό καθεστώς απαρτχάιντ; Όπως και σε πολλές άλλες περιπτώσεις, η ΠΑ θέλει να απαγκιστρώσει το Ισραήλ. Το ίδιο έγινε όταν έβαλε στο ράφι την αναφορά Γκολντστόουν ή όταν πίεζαν το Ισραήλ να μην απελευθερώσει τους Παλαιστίνιους πολιτικούς κρατούμενους (δήθεν για να μην κερδίσει πόντους η Χαμάς). Όπως πολλοί από αυτούς είπαν δημόσια ότι δεν θα μποϋκοτάρουν τα ισραηλινά προϊόντα αλλά μόνα τα «προϊόντα των εποικισμών» (λες και υπάρχει διαφορά στα προϊόντα απαρτχάιντ). Όπως εξέδωσαν οδηγίες προς τις δικές τους δυνάμεις ασφαλείας να σταματήσουν τις λαϊκές δράσεις αντίστασης (επιτρέποντας αγρυπνίες στα κέντρα των πόλεων αλλά όχι εμπλοκές με τους ισραηλινούς κατοχικούς στρατιώτες). Και η λίστα συνεχίζεται.

Όσο για το αν το γεγονός με τα ΗΕ είναι μια συμβολική πράξη, πράγματι αυτό προβλέπεται. Η ΠΑ θα έπρεπε να προχωρήσει πέρα από τους συμβολισμούς και να αναλάβει σοβαρή δράση, όπως να απαιτήσει από τα ΗΕ να ακυρώσουν την ιδιότητα μέλους του Ισραήλ (αφού δεν σέβεται την Χάρτα των ΗΕ και παραβιάζει την υπόσχεση του να συμμορφώνεται στις υποχρεώσεις του). Μια πραγματική βοήθεια θα είχε ως συνακόλουθο να ζητηθεί από τα κράτη μέλη του ΠΗΕ, να αντιμετωπίσουν το Ισραήλ με τον ίδιο τρόπο που είχαν αντιμετωπίσει το Απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής, αφού το Ισραήλ πληροί όλες τις προϋποθέσεις ενός καθεστώτος απαρτχάιντ, σύμφωνα με την σχετική διεθνή συνθήκη.

Λίγα χρόνια πριν, ο Ερεκάτ επισκέφτηκε τις ΗΠΑ. Όταν κάποιοι εξέχοντες Αμερικανό-παλαιστίνιοι τον ρώτησαν για την αποτυχία του Όσλο, αυτός θύμωσε και είπε απευθυνόμενος σε σχεδόν 40 από μας, ότι έχει διδακτορικό και «ποιοι είστε εσείς να αμφισβητείτε». Είναι απλά απαράδεκτο. Η υπόθεση 11 εκατ. Παλαιστινίων δεν μπορεί να βρίσκεται στα χέρια λίγων (ακόμα και αν έχουν καλές προθέσεις).

Ο φόβος για την περικοπή της βοήθειας

Η βοήθεια των ΗΠΑ προς την ΠΑ έγινε με τέτοιο τρόπο ώστε να εφαρμοστεί η αμερικανική πολιτική, που με την σειρά της (μέσω του AIPAC και άλλων λόμπυ), εξυπηρετεί τις ισραηλινές κατοχικές πολιτικές. Για παράδειγμα, τα περισσότερα από τα δολάρια της αμερικανικής βοήθειας πηγαίνουν στις υποδομές (κυρίως δρόμοι), που δημιουργούν προσωρινές θέσεις εργασίας και ανακουφίζουν τον κατακτητή από τις ευθύνες του. Οι περισσότεροι δρόμοι είναι εναλλακτικοί και βοηθούν στην σταθεροποίηση του συστήματος απαρτχάιντ (πχ δρόμοι γύρω από τα εποικιστικά τετράγωνα κλπ). Ο όγκος της βοήθειας πηγαίνει απευθείας για τους μισθούς των Παλαιστινίων δημοσίων υπαλλήλων της ΠΑ. Το μεγαλύτερο μέρος του προϋπολογισμού πηγαίνει στους υπαλλήλους της ασφάλειας. Σύμφωνα με το Όσλο, η ασφάλεια υπάρχει για να διασφαλίσει ότι δεν υπάρχουν συγκρούσεις με τους Ισραηλινούς (δηλαδή καταστολή οποιασδήποτε αντίστασης, περιλαμβανομένης και της μη βίαιης). Επειδή οι μισθοί και η πολιτική σταθερότητα αυτής της υποταγμένης ΠΑ εξαρτώνται από την βοήθεια, είναι πολύ εύκολο να την χρησιμοποιήσει ως μοχλό για να εκβιάζει υψηλόβαθμους αξιωματούχους. Το είδαμε για παράδειγμα στην έκθεση του Γκολντστόουν, που την έβαλαν στο συρτάρι. Το είδαμε το 2006 και το 2007 (όταν σταμάτησε η βοήθεια μετά τις εκλογές, η ελίτ γρήγορα άρχισε να υπονομεύει την κυβέρνηση και υποστήριξε το status quo). Με λίγα λόγια, η βοήθεια των ΗΑ βλάπτει τα εθνικά συμφέροντα των Παλαιστινίων και βοηθάει στο να διαιωνιστεί η κατοχή, γιατί διατηρεί το status quo, ελαφραίνει το Ισραήλ από το κόστος του να είναι κατακτητής και περιορίζει την πολιτική ελευθερία.

Καλώ την κεντρική επιτροπή της Φατάχ που έχει κάνει τολμηρές ενέργειες, να απομακρύνει το Ντάχλαν από την θέση του ως εκπρόσωπο τύπου και να τολμήσει περισσότερες αλλαγές. Το να βάλει περιοριστικούς όρους στην άσκηση καθηκόντων, θα ήταν ένα κατάλληλο πρώτο βήμα για την Φατάχ και μετά θα προχωρούσε στους όρους για τις θέσεις της ΠΑ. Η ταπεινή και ανοιχτή γνώμη μου είναι να επιστρέψει η ΠΑ στον λαό και να αφήνει καινούριο αίμα να μπει. Με το νέο αίμα, μια κινητοποίηση των Παλαιστίνιων στην εξορία, θα μπορούσε να φέρει αποτέλεσμα, οικοδομώντας βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες στρατηγικές, για παράδειγμα άσκησει πίεσης, μιντιακή δουλειά και BDS (Boycotts, divestments, and sanctions). Εσωτερικά, χρειάζεται να μπει τάξη στον παλαιστινιακό οίκο με το να τεθούν σε εφαρμογή οι υπάρχουσες συμφωνίες για την σύσταση ενός αντιπροσωπευτικού Εθνικού Παλαιστινιακού Συμβουλίου της PLO. Θα δημιουργούσε μια αίσθηση πραγματικής λαϊκής αντίστασης που θα μπορούσε να αλλάξει γρήγορα την δυναμική.

Υπάρχουν εκατοντάδες Παλαιστίνιοι δικηγόροι, καθηγητές πολιτικών επιστημών και άλλων ειδικοτήτων που μπορεί να ζητηθεί η γνώμη τους για να χτιστεί μια πραγματική στρατηγική με κατεύθυνση προς την απελευθέρωση. Η έναρξη ενός ανοιχτού διαλόγου για αυτά τα ζητήματα, είναι καλό για όλους μας. Αυτό το status quo δεν αντέχεται. Και είναι καλύτερα να το κάνουμε τώρα παρά να περιμένουμε τον Σεπτέμβριο όταν ο λαός (που του έχουν ψευδώς δημιουργήσει ελπίδες για τον τερματισμό της κατοχής) θα δει τους αρχηγούς που του μίλαγαν συνέχεια για τον Σεπτέμβριο, να πέφτουν.

Δεν κάνει καμία διαφορά στο να είσαι απαθής και στο να συγκαλύπτεις το status quo μιας κερδοφόρας για τους κατακτητές, κατοχής (χάρη στις συμφωνίες του Όσλο). Εξάλλου, η σιωπή είναι συνεργεία.

Συρία: Εσωτερική λαϊκή απαίτηση και εξωτερική πολιτική ατζέντα

Του Nassar Ibrahim, πηγή:www.alternativenews.org/english/, 4 Αυγούστου 2011
Αναδημοσίευση από τον Δρόμο της Αριστεράς


Αυτό που συμβαίνει στη Συρία, απαιτεί να αναλυθεί με καθαρό μυαλό. Αφελείς προσεγγίσεις ή υπεκφυγές που παίζουν με τα συναισθήματα, τις λέξεις, το αίμα και τα δάκρυα δεν χρησιμεύουν, όταν επίκειται ο κίνδυνος της κατάρρευσης της Συρίας. Αυτό που θέλουν τώρα να κάνουν οι δυτικές δυνάμεις, είναι να της πάρουν το κεφάλι, τίποτα λιγότερο!


Όσοι προσπαθούν να καταλάβουν τι γίνεται σε αυτή τη χώρα, πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι δεν υπάρχει ένας μόνο παίχτης και το να προσπαθήσουν να συγκρίνουν την εμπειρία της Συρίας με της Αιγύπτου, είναι λάθος αν όχι προσπάθεια να εκμεταλλευτούν μια διφορούμενη στιγμή, με σκοπό να αποκτήσουν νομιμότητα και να δημιουργήσουν μεγαλύτερη σύγχυση.

Και η σύγχυση εδώ μπορεί να είναι αυθεντική ή υποτιθέμενη. Είναι αυθεντική, γιατί οι προσδοκίες του συριακού λαού για ελευθερία και δημοκρατία είναι αυθεντικές και πραγματικές, όπως είναι και οι παρόμοιες προσδοκίες και απαιτήσεις εκατοντάδων εκατομμυρίων Αράβων. Υπό αυτή την έννοια, η συνάντηση του κινήματος του συριακού λαού με των Αράβων, είναι λογική και θετική.

Το πρόβλημα ξεκινά, ωστόσο, όταν η σύγχυση γίνεται «υποτιθέμενη», μια σχεδιασμένη πολιτική με κρυφές ατζέντες, σκοπούς και προθέσεις, με στόχο να πατήσουν ή να προχωρήσουν πέρα από τους σκοπούς και τις προθέσεις του συριακού λαϊκού κινήματος.

Κίνημα και εξωτερικές παρεμβάσεις
Το συριακό κίνημα έχει, σίγουρα, αληθινά και σοβαρά εσωτερικά κίνητρα. Ο λαός ζητάει δημοκρατία, πολιτική και κοινωνική ελευθερία. Αυτά, όμως, δεν πρέπει να χειραγωγηθούν από τους στόχους της εξωτερικής παρέμβασης. Η εκμετάλλευση του συνθήματος «ελευθερία και δημοκρατία» για να δικαιολογηθεί η εξωτερική παρέμβαση, είναι ένας τρόπος για να τιμωρηθεί η Συρία για το ρόλο της και τις αποφασιστικές πολιτικές της, αφού τις προηγούμενες δεκαετίες αποτελούσε τον ακρογωνιαίο λίθο της αραβικής αντίστασης.

Η Συρία αντιπολιτεύτηκε τις αμερικανικές και ισραηλινές εισβολές στα εσωτερικά θέματα του Λιβάνου και εναντιώθηκε στην υποστηριζόμενη από τη Σαουδική Αραβία κυβέρνηση Al Hariri και σε αυτό το πλαίσιο αποκτά νέα σημασία η χρησιμότητα της διεθνούς δίκης για την δολοφονία του Hariri. Ο Assad υποστήριξε τη λιβανέζικη αντίσταση κατά τη διάρκεια του πολέμου στον Λίβανο το 2006, παίζοντας κεντρικό ρόλο στην ήττα του ισραηλινού στρατού. Η συριακή κυβέρνηση υποστήριξε, επίσης, τις παλαιστινιακές οργανώσεις (Hamas, Al Jihad, PFLP, DFLP και άλλες) που απέρριψαν την ειρηνευτική διαδικασία που βασιζόταν στους όρους της Αμερικής και του Ισραήλ και αντικρούουν τις πολιτικές της Παλαιστινιακής Αρχής. Όσον αφορά το ζήτημα με τα κατεχόμενα Υψώματα του Γκολάν, η Συρία παραμένει ακλόνητη στις θέσεις της: καμία ειρήνη αν το Ισραήλ δεν αποσυρθεί πλήρως στα σύνορα του 1967. Πιο πρόσφατα, η Συρία εναντιώθηκε στον πόλεμο του Ιράκ το 2003 και στήριξε την ιρακινή αντίσταση. Αν και ορισμένοι έχουν μικρή μνήμη γι’ αυτά τα θέματα, η μνήμη των ΗΠΑ, του Ισραήλ και άλλων αποικιοκρατικών δυνάμεων, είναι αρκετά δυνατή.

Η προσέγγιση αυτή δεν προσπαθεί να υπερασπιστεί τα λάθη του συριακού καθεστώτος ή να δικαιολογήσει τις εκάστοτε εσωτερικές πολιτικές. Αντιθέτως, το καθεστώς Assad πρέπει να κριθεί από διάφορες πλευρές. Ο σκοπός εδώ είναι να καθοριστούν τα όρια και η φύση των εξελίξεων, ώστε να μη γίνουν τα πραγματικά, αυθεντικά, πολιτικά και κοινωνικά λαϊκά αιτήματα εργαλεία στα χέρια των αποικιοκρατικών δυνάμεων για να τακτοποιήσουν τους λογαριασμούς τους με τη Συρία. Όποιος δεν μπορεί να καταλάβει αυτό τον συσχετισμό και τις συνέπειες του, συνειδητά ή ασυνείδητα, θα στείλει την Συρία στην γκιλοτίνα. Και όλα τα λόγια και τα συνθήματα για ελευθερία, δημοκρατία και ανθρώπινα δικαιώματα θα γίνουν ανούσια.

Το παράδειγμα της Λιβύης
Είναι λογικός ο φόβος ή είναι μια προσπάθεια να ξεφύγουν από τις προκλήσεις; Ρίχνοντας μια γρήγορη ματιά στις εξελίξεις στην Λιβύη, θα καταλάβουμε πόσο «σοβαρό παιχνίδι» παίζεται και θα αναγνωρίσουμε ότι οι αποικιοκρατικές δυνάμεις δεν αστειεύονται. Κάτω από τη νομιμότητα της «δημοκρατίας, ελευθερίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων», η Λιβύη βομβαρδίζεται. Κι όμως, η επέμβαση με την κάλυψη αυτών των συνθημάτων, δεν έχει να κάνει με την ελευθερία, τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως τα εννοούν οι αραβικοί λαοί και εκφράστηκαν με τον καλύτερο τρόπο στην Πλατεία Ταχρίρ, τη Δαμασκό και τις άλλες αραβικές πόλεις.

Ο λιβυκός λαός, για παράδειγμα, πλήρωσε υψηλό τίμημα για να ξεφύγει από τον ιταλικό αποικιοκρατικό ζυγό, αφού ηττήθηκε υπό την ηγεσία του ηρωικού αγωνιστή της λιβυκής ανεξαρτησίας Omar Al-Mukhtar. Η τραγωδία σήμερα είναι να βλέπεις τις αποικιοκρατικές σημαίες να υψώνονται στις πλατείες της Βεγγάζης, ενώ συνεχίζονται οι καταστροφές και οι στρατιωτικές επιθέσεις, σε μια προσπάθεια να υποτάξουν και να ξανά αποικιοκρατήσουν τη χώρα και το φυσικό της πλούτο. Το αστείο στην υπόθεση είναι ότι όλα αυτά γίνονται σύμφωνα με την απαίτηση της «Λιβυκής Επανάστασης»! Φέρνει ευθύνες το καθεστώς Καντάφι; Σίγουρα, αλλά αυτό δεν μειώνει τον τρόμο της τραγωδίας, που γίνεται όλο και πιο περίπλοκος και φοβερός, όταν οι λαϊκές εξεγέρσεις γίνονται εργαλεία για να διαλύσουν την ελευθερία και την αξιοπρέπεια των ανθρώπων, βασιζόμενα στην επέμβαση των αποικιοκρατικών δυνάμεων. Έτσι, αν η δικτατορία και η καταστολή εκφράζουν ένα κοινωνικό δίλημμα, τότε η εξωτερική παρέμβαση που προσποιείται ότι θα αντιμετωπίσει αυτό το δίλημμα εκ μέρους όλων, θα αποδειχθεί ότι είναι μια ιστορική καταστροφή. Ο λαός της Λιβύης, αργά ή γρήγορα, θα πληρώσει το τίμημα για όλες τις χαμένες δεκαετίες.

Η ελευθερία και η δημοκρατία δεν είναι απλά λέξεις ή μαθήματα διανόησης, στις περιθωριακές δυτικές κοινωνίες ή τα πανεπιστήμια. Είδαμε τις πραγματικές εκδηλώσεις τους στην αφύπνιση των αραβικών λαών, μια και η ελευθερία και η δημοκρατία συνδέονται με την απόρριψη της εξάρτησης, της υποταγής και των πολιτικών που υπαγορεύονται από εξωτερικές δυνάμεις. Το είδος της δημοκρατίας και της ελευθερίας που ζητούν οι λαοί στους αραβικούς δρόμους, είναι πάνω απ’ όλα το αίτημα της ελευθερίας και της εθνικής αυτοδιάθεσης από τις αποικιοκρατικές δυνάμεις. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, άλλωστε, πως αυτές ευθύνονται για τη διάσπαση του αραβικού κόσμου και μετά στήριξαν, προστάτεψαν, εξόπλισαν και εκπαίδευσαν τα περισσότερα αραβικά, δικτατορικά καθεστώτα. Και ακόμα στηρίζουν τα ίδια καθεστώτα που έκλεψαν τον πλούτο των αραβικών λαών και επιδοτούν, με κάθε τρόπο, τη σιωνιστική κατοχή στην Παλαιστίνη.

Αναγκαία προϋπόθεση της ανάλυσης
Η κατανόηση αυτών των παραμέτρων είναι απαραίτητη για οποιαδήποτε ανάλυση σε βάθος για το τι συμβαίνει, τώρα, στη Συρία. Δεν σημαίνει, βέβαια, πως απαλλάσσει από τις ευθύνες του κανέναν. Το καθεστώς της Συρίας, σίγουρα, έχει μερίδιο ευθύνης, όπως και ο πρόεδρος Bashar Al-Asad, όπως όμως θα θυμάται και σέβεται ο αραβικός λαός την αποφασιστικότητα του τα τελευταία χρόνια, την εποχή που η Συρία βρισκόταν σχεδόν μόνη στο «πεδίο μάχης», αντιπροσωπεύοντας τη δυνατότερη φωνή που υποστήριζε τα κινήματα της αραβικής αντίστασης στον Λίβανο, την Παλαιστίνη και το Ιράκ.

Εκείνα τα δύσκολα χρόνια, κανείς δεν τολμούσε να υψώσει τη φωνή του ενάντια στις εξωτερικές παρεμβάσεις και τους αποικιοκρατικούς και καταστροφικούς πολέμους, ενώ η πλειοψηφία των αραβικών καθεστώτων και τα ΜΜΕ απέκλειαν τη Συρία και τα αραβικά αντιστασιακά κινήματα. Όποιος αρνείται να το δεχτεί αυτό, απλά υποστηρίζει τις εξωτερικές και εσωτερικές δυνάμεις που προσπαθούν να σπείρουν τη σύγχυση για να καταστρέψουν εκείνη την εμπειρία, να εξαφανίσουν τα θετικά της αποτελέσματα και τελικά να τιμωρήσουν τη Συρία για τη στάση της.

Με αυτά τα δεδομένα, το να περιγράφουμε ως συνωμοσία τη σύγχυση που δημιουργήθηκε γύρω από τις εξελίξεις στη Συρία, δεν είναι προπαγάνδα, μια και οι εξωτερικές παρεμβάσεις στην Συρία, de facto, σπρώχνουν τη χώρα στην άκρη της αβύσσου. Το ρίσκο της κατάρρευσης είναι πραγματικό και σοβαρό, αφού η λαϊκή οργή των Σύρων που ξέσπασε αυθόρμητα και συνδεόταν με τις επαναστάσεις στον αραβικό κόσμο, έχει χρησιμοποιηθεί με έξυπνο τρόπο για να την απομακρύνει από τους αρχικούς σκοπούς της.

Πειρατεία εναντίον του κινήματος
Μπορούμε να πούμε ότι το λαϊκό κίνημα στην Συρία βρίσκεται σε μια διαδικασία πειρατείας, που κινούν πολλοί πειρατές από κοντά και μακριά και έχουν εφοδιαστεί με όλα τα μέσα -όπλα, χρήματα και ΜΜΕ- για να παίξουν το ρόλο τους. Ο σκοπός είναι ξεκάθαρος: να μην αιχμαλωτίσουν το πλοίο αλλά να το βυθίσουν. Η κατάρρευση της Συρίας θα αποδυνάμωνε τις σχέσεις Συρίας-Ιράν, που αποτελούν απειλή για την αμερικανική περιφερειακή πολιτική και θα εμπόδιζε την ανάπτυξη μιας δυνατής συμμαχίας με την Αίγυπτο, ως αποτέλεσμα της επανάστασης εκεί. Δεν θα ήταν, λοιπόν, απίθανο αν ο Ομπάμα σταθεί στον Λευκό Οίκο -όπως έκανε πρόσφατα για τον Μπιν Λάντεν- και πει με ένα χαμόγελο: Σας το είχαμε πει! Όποιος δεν είναι μαζί μας, αργά ή γρήγορα, θα πληρώσει!

Αυτά που γίνονται στην Συρία είναι θλιβερά και οδυνηρά και αποτελεί τραγικό παράδοξο την στιγμή που ο αραβικός κόσμος είναι χαρούμενος που πήρε πίσω την Αίγυπτο, να φοβάται ότι θα χάσει τη δίδυμη Συρία. Πρέπει να γίνει ξεκάθαρο ότι όποιος δεν ενδιαφέρεται για την ευημερία και την ενδυνάμωση της Συρίας ως χώρας, αντικρούει τα συμφέροντα του αραβικού κόσμου. Όποιος δεν θέλει ελευθερία και αξιοπρέπεια για τους Σύριους, δεν ανήκει στην πλευρά μας, όπως κι εκείνοι που δεν προστατεύουν και δεν εκτιμούν τον εθνικό ρόλο της Συρίας και ικετεύουν την Ουάσιγκτον, το Παρίσι, το Λονδίνο και το ΝΑΤΟ να επέμβουν για να βοηθήσουν τον συριακό λαό να επιτύχει την λεγόμενη «δημοκρατική αλλαγή», δηλαδή να καλυφθεί η πολιτική ατζέντα των αποικιοκρατικών δυνάμεων.

Αυτή η ξεκάθαρη προειδοποίηση δεν πρέπει να ληφθεί ως το πράσινο φως για να συνεχιστεί η καταστολή του συριακού λαού, ούτε σημαίνει να προσπεράσουμε ή να αγνοήσουμε τα αιτήματα των Σύριων για ελευθερία και δημοκρατία. Είναι, όμως, περισσότερο απαραίτητο να καταλάβουμε τις απειλές που δέχεται η Συρία από τους πειρατές των αποικιοκρατικών δυνάμεων, όπως και το να πιεστεί ξεκάθαρα το συριακό καθεστώς να συναντηθεί με τα λαϊκά αιτήματα και να αναγκαστεί να παραδοθεί σε αυτά χωρίς συμβιβασμούς. Αυτό προϋποθέτει πραγματικές πολιτικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις και να πολεμηθεί η διαφθορά που θα θωρακίσουν τη Συρία από τις εξωτερικές αποικιοκρατικές επεμβάσεις και θα κερδίσει την εμπιστοσύνη εκατομμυρίων Σύριων, που μόλις αναγνωριστεί ο σεβασμός της αξιοπρέπειας και της ελευθερίας τους, θα είναι πρόθυμοι να πολεμήσουν για να προστατέψουν τη χώρα τους.

Εμπιστοσύνη στο λαό
Τελειώνοντας, υπάρχουν λόγοι να έχουμε εμπιστοσύνη στην αφύπνιση του συριακού λαού. Από την εμπειρία της ιστορίας, οι λαοί έχουν μάθει να είναι έτοιμοι να πληρώσουν το τίμημα για να προστατέψουν τις αρχές τους, την ανεξαρτησία και την ελευθερία του. Γι’ αυτό και δεν είναι εύκολο να εξαπατήσουμε ή να παρασύρουμε το λαό στην παγίδα της αυτοκαταστροφής, αφού καταλαβαίνει τι κρύβεται πίσω από το κάθε τι. Σίγουρα δεν είναι η αγάπη για τη Συρία ούτε η επιθυμία των Δυτικών αποικιοκρατικών δυνάμεων και των αραβικών αντιδραστικών καθεστώτων να δουν μια ελεύθερη, δημοκρατική και δυνατή Συρία.

Ο τελικός σκοπός είναι ολοφάνερος: αυτό που θέλουν τώρα είναι το κεφάλι της και να αποδυναμώσουν τη χώρα για να μην έχει ουσιαστικό ρόλο η επιρροή. Όποιος δεν το γνωρίζει αυτό, ας κοιτάξει προς την Ανατολή για να δει τι συμβαίνει στο Ιράκ και μετά στη Δύση, να δει τη Λιβύη να βομβαρδίζεται με δυτικές βόμβες. Στο κάτω-κάτω, ποιος νοιάζεται για το λαό της Συρίας ή της Λιβύης;

Οι διαδηλώσεις στο Ισραήλ: προοπτικές και προκλήσεις

Του Sergio Yahni, πηγή: www.alternativenews.org/english/ 2Αυγούστου 2011

"οι αγορές είναι ελεύθερες, εμείς είμαστε σκλάβοι"

Ο Stanley Fischer, διευθυντής της Κεντρικής Τράπεζας, ελαττώνει τα κοινωνικά προβλήματα του Ισραήλ σε τέσσερα βασικά φαινόμενα: στέγαση, κόστος ζωής, φορολογία και η (αν)ικανότητα της κυβέρνησης να παρέχει τις υπηρεσίες που απαιτεί το κοινό. Το Υπουργείο Οικονομικών υπολογίζει ότι τα κοινωνικά αιτήματα των διαδηλωτών θα κοστίσουν περίπου 60 δις σέκελς (σχεδόν 12 δις ευρώ). Οι αναλυτές στα μίντια και τα δεδομένα που δημοσιεύθηκαν και από την Κεντρική Τράπεζα του Ισραήλ και από το Υπουργείο Οικονομικών, δείχνουν πως το κράτος θα μπορούσε να ανταποκριθεί θετικά σε αυτά.

Όμως οι χιλιάδες κόσμου που κατασκηνώνουν στις πλατείες της χώρας και οι εκατοντάδες χιλιάδες που βγήκαν στους δρόμους το Σάββατο, 30 Ιουλίου, απαιτούν μια ουσιαστική αλλαγή στις εθνικές προτεραιότητες, την κατάργηση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών του Ισραήλ και την επιστροφή του κράτους πρόνοιας. Ή, όπως φωνάζουν οι διαδηλωτές, «επανάσταση».

Η κυβέρνηση του Ισραήλ δεν έχει την πολιτική βούληση να λύσει τα προβλήματα που αναδεικνύουν οι διαδηλώσεις, αλλά προσπαθεί να τις χειραγωγήσει και να τις χρησιμοποιήσει για να εμβαθύνει το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα.

Στη συνέντευξη τύπου που έγινε στην Ιερουσαλήμ την 1η Αυγούστου, ο Stanley Fischer δήλωσε πως η λύση για το πρόβλημα έλλειψης σπιτιών θα περιλαμβάνει την δημιουργία επιτροπών που θα παρακάμψουν το υπάρχον οικιστικό πρόγραμμα, θα εγκρίνουν τις κατασκευές και θα μετασχηματίσουν την κτηματομεσιτική αγορά. Διαβάζοντας ανάμεσα στις γραμμές, ο Fischer θέλει να προχωρήσει σε μεγάλες κατασκευές, υπογράφοντας με τις εταιρίες συμβόλαια που θα έχουν λιγότερους οικολογικούς και κοινωνικούς περιορισμούς, ενώ παράλληλα θα προωθεί την ιδιωτικοποίηση δημόσιας γης.

Σήμερα, το 93% της δημόσιας γης του Ισραήλ αποτελείται από εδάφη που ανήκουν τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες και γι’ αυτό προστατεύονται από τις διεθνείς εγγυήσεις που εξέδωσαν τα ΗΕ από το 1950.

Αντίστοιχα, ο πρωθυπουργός Νεντανιάχου προωθεί το άνοιγμα των εισαγωγών στην αγορά γαλακτοκομικών προϊόντων, ως απάντηση στο υψηλό κόστος διατροφής και την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων υπηρεσιών.

Μέσα από τους κόλπους των κοινωνικών διαδηλώσεων ωστόσο, προκύπτει μια πιο ριζοσπαστική πρόταση: η μείωση των στρατιωτικών δαπανών. Στις 31 Ιουλίου, κατά την διάρκεια της μηνιαίας ενημέρωσης της κοινοβουλευτικής επιτροπής για ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και άμυνας, ο Στρατηγός Benny Gantz αναφέρθηκε σε αυτή και είπε «πρέπει να λάβουμε υπόψη μας την περίοδο στην οποία βρισκόμαστε, όπου οι απειλές είναι σημαντικές και δεν μπορούμε να διαπραγματευτούμε την ικανότητα μας για δράση. Γι’ αυτό και δεν μπορεί να υπάρξει κανένας συμβιβασμός». Αναφερόταν στην απαίτηση της PLO να αναγνωρίσουν τα ΗΕ ένα ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος. Σύμφωνα με τον Gantz, το Σεπτέμβριο θα ξεσπάσει ένα μη βίαιο κίνημα διαδηλώσεων «ενάντια στο τείχος ή στους εποικισμούς». Πρόσθεσε πως τώρα ο στρατός εξοπλίζεται με όπλα για να ανταποκριθεί στην μαζική κινητοποίηση των Παλαιστινίων και αναπτύσσει τα δίκτυα των μυστικών υπηρεσιών του για να αποτρέψει ένα τέτοιο κίνημα.

Σε μια συνεδρίαση του κόμματος της Likud στην Κνεσέτ, η οποία πραγματοποιήθηκε την 1η Αυγούστου, ο Πρωθυπουργός καθησύχασε τις ανησυχίες του Στρατηγού: «πέρα από τις διαδηλώσεις, οι περικοπές των στρατιωτικών δαπανών δεν βρίσκονται στην κυβερνητική ατζέντα».

Οι χιλιάδες κόσμου που κατέβαλαν τους δημόσιους χώρους στις πόλεις του Ισραήλ, δεν αποτελούν μια ομογενοποιημένη ομάδα και δεν έχουν αναγνωρισμένη ηγεσία. Απορρίπτουν το νεοφιλελεύθερο καθεστώς του Ισραήλ, την ιδιωτικοποίηση των δημοσίων υπηρεσιών και την ιδιαίτερη σχέση κεφαλαίου-κυβέρνησης. Πέρα από αυτά, οι διαδηλωτές δεν συμφωνούν σε τίποτα άλλο.

Η διαδήλωση δεν έχει εθνική ηγεσία. Καμία κατασκήνωση διαμαρτυρίας δεν αντιπροσωπεύει κάποια άλλη. Μέσα στις ίδιες τις κατασκηνώσεις, υπάρχει ένα συναινετικό κλίμα στους προβληματισμούς και τις ανησυχίες που εκφράζονται. Οποιαδήποτε ομάδα ακτιβιστών μπορεί να πάρει αποφάσεις αλλά θα πρέπει να βρεθεί κι ένας τρόπος να υπάρξουν συναντήσεις στις οποίες θα παίρνονται αποφάσεις με συνείδηση. Ωστόσο, η διαμαρτυρία έχει εδραιώσει έναν χώρο όπου εξυπηρετεί ως σημείο αναφοράς στον τοπικό και διεθνές τύπο. Αυτός ο χώρος είναι η λεωφόρος Rothschild, στο Τελ Αβίβ.

Οι ακτιβιστές μπορεί να έχουν κατασκηνώσει στην λεωφόρο Rothschild, δεν σημαίνει όμως ότι εκπροσωπούν όλους τους άλλους διαδηλωτές. Η προσοχή των ΜΜΕ έχει στραφεί εδώ όχι μόνο γιατί ήταν η πρώτη ομάδα διαδηλωτών που κατασκήνωσε στην λεωφόρο Rothschild, αλλά και γιατί τα κυρίαρχα ισραηλινά μίντια και οι πολιτικοί προτιμούν να βλέπουν το κίνημα διαμαρτυρίας ως κίνημα της μεσαίας τάξης, παρόλο που οι περισσότεροι διαδηλωτές μένουν στις εργατικές κατοικίες, είναι από μονογονεϊκές οικογένειες, εβραίοι μετανάστες από την Ασία και την Αφρική και εργάτες.

Η μεροληπτική αυτή άποψη για την μεσαία τάξη, διευκόλυνε τον Δήμο του Τελ Αβίβ να προσπαθήσει να διώξει με την βία τους διαδηλωτές που είχαν κατασκηνώσει στο πάρκο Lewinsky. Οι διαδηλωτές εκεί δεν ανήκουν στην φανταστική μεσαία τάξη του Ισραήλ, αλλά είναι κάτοικοι μιας από της πιο φτωχής γειτονιάς στην πόλη και οι περισσότεροι είναι οικονομικοί μετανάστες. Αντίστοιχα, το κλίμα που επικρατεί στο κοινωνικό κίνημα που έχει κατασκηνώσει έξω από την λεωφόρο Rothschild και οι πορείες αλληλεγγύης που γίνονται, έπεισε τον Δήμο να παραιτηθεί από τις προσπάθειες έξωσης του.

Η άμορφη φύση αυτού του κινήματος το προστατεύει από το να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από ομάδες που παραδοσιακά οργανώνουν τις κοινωνικές διαμαρτυρίες στο Ισραήλ και ειδικά από την Γενική Ομοσπονδία Εργαζομένων (Histadut), που είναι το πλειοψηφικό σωματείο και έχει το αποκλειστικό δικαίωμα να διαπραγματεύεται με την κυβέρνηση και τους εργαζόμενους.

Σε μια συνέντευξη στο Ραδιόφωνο του Στρατού του Ισραήλ, ο Γενικός Γραμματέας του Histadut, ο Ofer Eini, παραδέχτηκε ότι το σωματείο δεν καθοδηγεί τον κοινωνικό αγώνα, αλλά δήλωσε πως αν ο σκοπός των διαδηλωτών είναι η ανατροπή του Νεντανιάχου, το Histadut δεν θα συμμετάσχει. «Είμαστε δημοκρατική χώρα, δεν είμαστε Αίγυπτος ή Συρία», πρόσθεσε ο Eini.
Ο Eini αρχικά θορυβήθηκε από την λαϊκή απαίτηση να υπάρχει πλήρης διαφάνεια σε όλες τις συναντήσεις με την κυβέρνηση. Το Εθνικό Σωματείο Φοιτητών επίσης μίλησε κατά αυτού του αιτήματος. Ο Molly Itzik, πρόεδρος των φοιτητών δήλωσε στον τύπο ότι θα πρέπει να «φερθούν ως υπεύθυνοι ενήλικες στις συνομιλίες τους με την κυβέρνηση». Μέλη του Σωματείου Φοιτητών είπαν πως στους σκηνίτες της Rothschild έχουν διεισδύσει «αναρχικά στοιχεία που βάζουν αυτά τα αιτήματα».

Το Σωματείο των Φοιτητών ελπίζει πως η νέα ακαδημαϊκή χρονιά θα ανοίξει με μια νίκη που θα φανεί στις φοιτητικές εκλογές. Ο Ofer Eini ξέρει πως η λαϊκή απαίτηση για μεγαλύτερη διαφάνεια στις διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση, είναι επικίνδυνη. Τον περασμένο Μάρτιο, το Histradut ήρθε αντιμέτωπο με ένα μεγάλο κύμα διαμαρτυριών από τους κοινωνικούς λειτουργούς που δεν ήταν πρόθυμοι να δεχτούν την συμφωνία που διαπραγματεύτηκε το Σωματείο Εργαζομένων με την κυβέρνηση και τις επιχειρήσεις, μετά από σχεδόν τρεις βδομάδες απεργιών.

Ο βασικός κίνδυνος που αντιμετωπίζει το Histadrut δεν είναι η ισραηλινή κυβέρνηση ή οι εργαζόμενοι, αλλά οι ριζοσπαστικές εργατικές οργανώσεις «Δύναμη στους Εργάτες» (Koach Laovdim) και Maan. Οι οργανώσεις αυτές είναι σχετικά καινούριες στο πεδίο των βιομηχανικών σχέσεων και προσπαθούν να δημιουργήσουν εργατικά σωματεία που θα εκπροσωπούν οριζόντια τους εργάτες, ενώ το Histadrut είναι μια οργάνωση που συνεργάζεται και με την κυβέρνηση και με τους εργαζόμενους.

Ο Ισραηλινός Πρόεδρος Shimon Peres παρενέβη στην κρίση την 1η Αυγούστου για να καλύψει το κενό με το κίνημα διαμαρτυριών και να πείσει την ομάδα της λεωφόρου Boulevard να απορρίψει το αίτημα για την διαφάνεια στις επαφές με την κυβέρνηση. Η κατάσταση είναι ρευστή και ακόμα κι αν αυτή η ομάδα δεχόταν να διαπραγματευτεί με την κυβέρνηση, μια άλλη ηγεσία του κινήματος μπορεί να αποφασίσει να μην υπακούσει στις επιταγές της γραφειοκρατίας των σωματείων και να απορρίψει τα συμφέρονται του Εθνικού Σωματείου των Φοιτητών.

Το θέμα που όλοι σκέφτονται, αλλά κανένας δεν το συζητάει έχει να κάνει με τους Παλαιστίνιους. Οι ακτιβιστές του κινήματος φοβούνται ότι η κυβέρνηση χρησιμοποιεί ή θα χρησιμοποιήσει το παλαιστινιακό ζήτημα ως όπλο εναντίον τους. Ωστόσο, σε όλες τις δημόσιες συζητήσεις, οι ομιλητές τονίζουν ότι οι Εβραίοι και οι Άραβες είναι μαζί σε αυτόν τον αγώνα, αν και κανένας δεν είναι πρόθυμος να ορίσει την άμεση πρακτική σημασία μιας τέτοιας δήλωσης.

Οι ακτιβιστές επίσης γνωρίζουν την πιθανότητα να επιλέξει η κυβέρνηση την στρατιωτική πρόκληση για να εκτονώσει την πίεση και να στρέψει αλλού την προσοχή. Αυτό ίσως μπορεί να εκφραστεί με μια επίθεση στον Λίβανο ή τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Πολλοί διαδηλωτές πιστεύουν ότι η δολοφονία των δύο Παλαιστινίων στην Qalandiya το βράδυ της 31ης Ιουλίου ήταν προβοκατόρικη κι έγινε επίτηδες.

Χωρίς ιδιαίτερες εξελίξεις, οι ομάδες θα συνεχίσουν να αγωνίζονται μαζί μέχρι τα τέλη του καλοκαιριού. Η διάσπαση όμως της Λεωφόρου Rothschild και των κατασκηνώσεων που βρίσκονται στο κοινωνικό περιθώριο, όπου οι άνθρωποι δεν έχουν άλλη επιλογή, θα φανεί τον Σεπτέμβριο, όταν τα παιδιά θα επιστρέψουν στο σχολείο και η μεσαία τάξη θα τελειώσει τις επαναστατικές της διακοπές. Όσοι παραμείνουν θα είναι εκείνοι που δεν έχουν άλλες εναλλακτικές. Ωστόσο, το καλοκαίρι του 2011 θα είναι το σημείο «πριν» και «μετά» για τα κοινωνικά κινήματα του Ισραήλ.

Writers on the Borders – ένα ταξίδι στην Παλαιστίνη

Σκηνοθεσία: Samir Abdallah & Josée Reynès
Παραγωγή: Les Films du cyclope
Διάρκεια: 80’

Μετά από την πρόσκληση του Παλαιστίνιου ποιητή Mahmoud Darwich, ενός από τα ιδρυτικά μέλη του Διεθνές Κοινοβουλίου Συγγραφέων που βρίσκεται αποκλεισμένος στην Ραμάλα, μια αποστολή από συγγραφείς επισκέπτεται την πόλη για να δείξουν μαζί με τους Παλαιστίνιους «ένα εξαιρετικό παράδειγμα συνεργασίας της διανόησης» σε αυτόν τον «τόπο πνευματικότητας» (Ramallah στα Αραβικά).

Η ταινία μετατρέπεται σε ταξιδιωτικό ημερολόγιο της αποστολής που την αποτελούν οι Christian Salmon, Russel Banks, Wole Soyinka, José Saramago, Bei Dao, Breyten Breytenbach, Juan Goytisolo και Vincenzo Consolo.

Από τα τραγούδια διαμαρτυρίας στους επαναστατικούς ύμνους

Πηγή: Δρόμος της Αριστεράς

Διαδηλωτές της αραβικής άνοιξης συνειδητοποιούν τη δύναμη της μουσικής και ανακαλύπτουν την έκφρασή τους με στυλ που ξεκινά από το παραδοσιακό και φτάνει μέχρι το χιπ-χοπ. Του Μαρκ Λέβιν.

«Η μουσική μου μπορεί να είναι απαλή, αλλά είμαι πολεμίστρια στη σκηνή», μας είπε η Τυνήσια λαϊκή ροκ τραγουδίστρια Emel Mathlouthi, την ώρα που καθόμασταν στο εστιατόριο του African Hotel - μετά από σχεδόν 8 ώρες πρόβας για μια συναυλία που πραγματοποίησε 2 μέρες αργότερα, στο Μουσείο του Carthage. Ήταν μια προκλητική παρατήρηση, ως απάντηση στη συζήτηση για το πολυσυζητημένο ρόλο της χιπ χοπ μουσικής στην επανάσταση της Τυνησίας. Σίγουρα η Mathlouthi είχε δίκιο.

Οι ράπερ, όπως ο Τυνήσιος El General, έχουν δεχτεί εκατοντάδες χιλιάδες επισκέψεις στο YouTube και έχουν επανειλημμένα τραβήξει τη διεθνή προσοχή, λόγω των τραγουδιών τους που υποστηρίζουν την επανάσταση. Όμως, παρακολουθήστε την ερμηνεία της Mathlouthi στο τραγούδι Kilmati Houra (Ο λόγος μου είναι ελεύθερος). Είναι ένα τραγούδι που ερμήνευσε στο δρόμο, ανάμεσα στο πλήθος της Λεωφόρου Bourghiba μια κρύα βραδιά του χειμώνα, καταμεσής της επανάστασης. Θα δείτε ξεκάθαρα τη δύναμη μιας απλής φωνής, χωρίς τον έκδηλο θυμό και τα άλλα μουσικά στοιχεία (ντραμς) που χαρακτηρίζουν τη χιπ χοπ μουσική.

Στο δρόμο, αλλά όχι στο δρόμο;
Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους η αραβική χιπ χοπ έχει γίνει ένα από τα καθοριστικά στοιχεία των εξεγέρσεων των τελευταίων 8 μηνών. Είναι τραχιά, θυμωμένη και θυμίζει το αστικό σκηνικό: φτώχεια, ανεργία, αστυνομική βαρβαρότητα, έλλειψη ευκαιριών ζωής -στοιχεία του πυρήνα της χιπ χοπ κουλτούρας, πριν αυτή καταληφθεί από τη φανταχτερή εικόνα. Σήμερα η Τύνιδα, το Κάιρο και άλλες αραβικές πρωτεύουσες συνεχίζουν, υπό μια έννοια, στο δρόμο του Compton, του Oakland ή του Brooklyn, απ' όπου ξεπήδησε η πιο διάσημη πολιτική αμερικανική ραπ μουσική.

Αντίθετα, τα τραγούδια της Mathlouthi θυμίζουν την προηγούμενη γενιά, υπενθυμίζοντάς μας τον ισχυρό ρόλο της φολκ μουσικής στους αμερικανικούς αγώνες για τα πολιτικά δικαιώματα και τους αντιπολεμικούς αγώνες των δεκαετιών '60 και '70. Έτσι, δεν με εξέπληξε το γεγονός ότι καθώς μιλούσαμε για την εξέλιξη τη δικής της μουσικής, αναφέρθηκε σε τραγουδιστές όπως η Τζόαν Μπαεζ και ο Μπομπ Ντίλαν, πριν προλάβω εγώ να αναφερθώ σε αυτούς.
«Στην αρχή, συμμετείχα σε ένα ροκ συγκρότημα και παίζαμε τραγούδια από hard rock μπάντες, όπως οι In Flames, οι Dark Tranquillity, οι The Gathering και το ιταλικό γκόθικ συγκρότημα Lacuna Coil. Όμως, μετά, έχοντας ακούσει Μπαέζ και Ντίλαν, στράφηκα προς απαλότερη μουσική και συνειδητοποίησα τι μπορεί να κάνει κανείς μόνο με μια κιθάρα και τη φωνή του. Η μουσική μου γινόταν όλο και περισσότερο επαναστατική, καθώς γινόταν απαλότερη».

Η διορατικότητα της Mathlouthi σχετικά με τη δύναμη της απαλότητας άγγιξε μια ευαίσθητη χορδή μου, καθώς καθρέφτιζε ακριβώς την εμπειρία του Ramy Essam, ενός Αιγύπτιου πρώην metal head τραγουδιστή που στράφηκε στην ακουστική μουσική και έγινε μία από τις κύριες φωνές της Πλατείας Ταχρίρ.

Ήδη πεισμένος για την σημασία της χιπ χοπ μουσικής στην επανάσταση στην Τυνησία, όταν άκουσα από τον Essam την εκδοχή του τραγουδιού Irhal (Φύγετε τώρα! το αιγυπτιακό αντίστοιχο του πανταχού παρόντος συνθήματος «degage» στην Τυνησία), το οποίο συνόδευε μόνο με την ακουστική του κιθάρα, αμέσως τηλεφώνησα σε έναν φίλο μου παραγωγό για να δουλέψει πάνω σε ένα χιπ χοπ ρεμίξ του τραγουδιού, με ντραμς και μπάσο. Για τα δικά μου αφτιά ένα τέτοιο ρεμίξ θα βοηθούσε να μετατραπεί ένα μεγάλο τραγούδι διαμαρτυρίας, σε επαναστατικό ύμνο. Όμως, όταν παρακολούθησα την αντίδραση του πλήθους κατά τη ζωντανή του συναυλία στην Πλατεία Ταχρίρ, μερικές μέρες αργότερα, κατάλαβα ξεκάθαρα πως όποια έξτρα ενορχήστρωση ήταν περιττή».

Επανεφευρίσκοντας την παράδοση σε επαναστατικούς καιρούς
Μια γενιά πριν γεννηθούν ο Essam ή η Mathlouthi, ο θρυλικός Αιγύπτιος τραγουδιστής Sheikh Imam και το ούτι του, συχνά με τη συμβολή του γνωστού ποιητή Ahmed Fouad Negm, ενέπνευσαν τους Αιγύπτιους με τα έντονα φορτισμένα τραγούδια τους που καταφέρονταν ενάντια στην κρατική βία και τα βάσανα της αιγυπτιακής φτωχής και εργατικής τάξης και κατ' επέκταση του αραβικού κόσμου, συνολικά. Το διάσημο ποίημα του Negm Ο γάιδαρος και το πουλάρι, το οποίο αποτελεί έναν υπαινιγμό για τον Μουμπάρακ και το γιο και διάδοχο του Gamal, μελοποιήθηκε από τον Essam ο οποίος , όπως η Mathlouthi και σχεδόν κάθε τραγουδιστής ή ράππερ που γνωρίζω, εμπνεύστηκε από τον Sheikh Imam.

...Αλλά δεν ήταν μόνο η ποίηση του Negm που έδωσε έναν παραδοσιακό αέρα στις διαμαρτυρίες της Ταχρίρ. Ένα από τα κύρια μουσικά αποκορυφώματα των διαμαρτυριών ήταν η συναυλία του διάσημου παραδοσιακού συγκροτήματος Tanboura. Έφεραν την παράδοση της μουσικής διαμαρτυρίας από την περιοχή της Διώρυγας του Σουέζ που τα έχει βάλει με το ίδιο σθένος με τον Nasser, τον Sadat και την ισραηλινή κατοχή . Για τις δράσεις τους, τα μέλη του συγκροτήματος αντιμετώπισαν, όπως ο Imam και ο Negm πριν από αυτούς, φυλακές, διώξεις και βασανιστήρια στα χέρια του καθεστώτος.

Για τον Zakaria Ibrahim, ιδρυτή του συγκροτήματος Tanboura και διευθυντή του κέντρου για την αιγυπτιακή παραδοσιακή μουσική El Mastaba, η δημοτικότητα του γκρουπ Tanboura είναι αδιαχώριστη από τον διττό του ρόλο ως φωνή διαμαρτυρίας και αναβιωτή των παραδοσιακών στυλ μουσικής, που μέχρι πρόσφατα κινδύνευαν να εξαφανιστούν εντελώς.
«Ξεκίνησα το γκρουπ Tanboura», εξηγεί ο Ibrahim, «ως μια απάντηση, όχι μόνο στην τοπική καταπίεση αλλά στο διεμβολισμό από την εμπορευματική αισθητική που σχεδόν κατέστρεψε την παραδοσιακή μουσική στην Αίγυπτο, καθώς και τη νοοτροπία και τις αυθεντικές αξίες που αυτή εμπεριείχε».

Οι μελετητές ίσως να δίσταζαν μπροστά σε μια τόσο, φαινομενικά, ρόδινη όψη της «παράδοσης» και «αυθεντικότητας», δεδομένου ότι η λεγόμενη παραδοσιακή και αυθεντική αιγυπτιακή κουλτούρα σίγουρα δεν είναι απαλλαγμένη από την προκατάληψη, την καταπίεση και τη βία. Αλλά η εστίαση του Ibrahim, εδώ, είναι για τη μουσική και όχι την κοινωνία ως σύνολο.

«Πριν υπήρχε μόνο η παραδοσιακή μας μουσική στο δρόμο. Οι άνθρωποι τη μοιράζονταν γιατί εξέφραζε τις ελπίδες και τις ανάγκες τους. Εμείς τραγουδήσαμε κατά της καταπίεσης, τραγουδήσαμε τη λαχτάρα για επιστροφή μετά από την ισραηλινή κατάκτηση του Σινά, είχαμε τις ίδιες επιθυμίες να ζητήσουμε δημοκρατία και τιμωρία της κυβέρνησης, και όπως ακριβώς σήμερα πήγαμε στη φυλακή γι' αυτό. Στη συνέχεια, όμως, με την εμπορευματοποίηση της μουσικής τα τραγούδια άλλαξαν εντελώς. Αντί να μοιράζονται οι άνθρωποι, η τέχνη τώρα έγινε μόνο εμπορική, έγινε άτεχνη, ενώ τα υπόλοιπα παραδοσιακά γκρουπ έπρεπε να παίζουν για τον Μουμπάρακ και να ελέγχονται από το σύστημά του για να επιβιώσουν. Έχασαν την ελευθερία τους».

Παράδοση και υβριδισμός μέσω κινήματος
Οι λαϊκές διαμαρτυρίες που ανέτρεψαν τον Μπεν Αλί και τον Μουμπάρακ πέτυχαν εν μέρει, επειδή τα δικτατορικά καθεστώτα που είχαν να αντιμετωπίσουν δεν ήταν σε θέση να σταματήσουν την ανεξέλεγκτη ροή πληροφορίας, είτε μέσω των κοινωνικών Μέσων δικτύωσης είτε μέσω των δορυφορικών δικτύων, όπως το Al Jazeera (το οποίο, στην πραγματικότητα, έκανε πρωτοφανή χρήση των social Μedia στην κάλυψη των διαδηλώσεων).
Η δυνατότητα κυκλοφορίας της γνώσης χωρίς δεσμεύσεις από ισχυρά κυβερνητικά λογοκριτικά καθεστώτα συνέδεσε ακτιβιστές και διαδηλωτές και έβγαλε σε δημόσια θέα τις πραγματικότητες της κυβερνητικής καταστολής και τα ψέματα.

Μία από τις πιο ισχυρές δυνάμεις που βοήθησαν στην ενθάρρυνση της απεριόριστης εξάπλωσης της γνώσης και του πολιτισμού, μέσω του Διαδικτύου και των πολύπλευρων μορφών των social Μedia, είναι το κίνημα Creative Commons του οποίου, όπως ήταν αναμενόμενο, το Al Jazeera υπήρξε σημαντικός υποστηρικτής.

Ως ακαδημαϊκός και μουσικός, πιστεύω καιρό τώρα ότι η ενθάρρυνση της απεριόριστης ελεύθερης κυκλοφορίας της γνώσης και των πολιτιστικών προϊόντων που ενεργοποιείται από τη χρήση των νομικών μηχανισμών του κινήματος Creative Commons έχει ζωτική σημασία για το μέλλον τόσο της τέχνης όσο και της επιστημονικής/ ακαδημαϊκής γνώσης, στην παγκόσμια εποχή.

Στις αρχές του Ιουλίου, το Al Jazeera και το Creative Commons διοργάνωσαν από κοινού την 3η Creative Commons Αραβική Περιφερειακή Συνάντηση και συναυλία που, όπως ήταν ταιριαστό, πραγματοποιήθηκε στην Τύνιδα. Όπως εξήγησαν στο δημοσιογράφο του Al Jazeera και ειδικό τεχνολογίας Bilal Randare πολλοί από τους συμμετέχοντες στη συνάντηση, από τον πρόεδρο του Creative Commons Joi Ito, μέχρι το μέλος του συγκροτήματος Tanboura και μαθητή κάποτε του Sheikh Imam, Yassre Shoukry, υπάρχει μία δυνατή συγγένεια μεταξύ των αρχών του Creative Commons και εκείνων της Αραβικής Άνοιξης.

Ερχόμενος στη συνάντηση είχα ήδη εμπειρία από πρώτο χέρι των ακτιβίστικων και πολιτικών συνεπειών των μέσων κυκλοφορίας της γνώσης που διευκολύνονται από το κίνημα Creative Commons. Αυτό που δεν μπορούσα να φανταστώ, όμως, ήταν το πώς η κοινότητα που δημιουργήθηκε από το Creative Commons θα μπορούσε να φέρει κοντά παραδοσιακές και σύγχρονες μορφές καλλιτεχνικής παραγωγής με τρόπους που παρήγαγαν πραγματικά δυνατές και καινοτόμες υβριδικές μορφές μουσικής και τέχνης.

Για τη συνάντηση και τη συναυλία φέραμε κοντά δεκάδες καλλιτέχνες από την Τυνησία, την Αίγυπτο, την Παλαιστίνη, το Μαρόκο και τις ΗΠΑ. Απελευθερωμένοι από την πίεση να δημιουργήσουν ένα εμπορικά βιώσιμο προϊόν, οι παραδοσιακοί τραγουδιστές μας από την Αίγυπτο Yasser Shoukry, και από την Τυνησία, Alia Sellami, ενώθηκαν με τα τυνησιακά ραπ συγκροτήματα, Armanda Bizerta και Lak3y και τον ράπερ Ayman Mghamis από τη Γάζα, για να γράψουν δύο τραγούδια-επιτομές των συνεχιζόμενων αγώνων της νέας γενιάς που ηγήθηκε των αραβικών επαναστάσεων. Οι αγώνες περιλαμβάνουν τη δυσκολία που αντιμετωπίζουν οι νεαροί Άραβες να ταξιδέψουν έξω από τις πατρίδες τους (πολλοί από τους προσκεκλημένους από τη Γάζα δεν μπορούσαν να βγάλουν βίζα, ενώ όσοι από αυτούς κατάφεραν να βγάλουν βίζα περίμεναν τρεις μέρες στα σύνορα για να βγουν από τη χώρα. Δεν επιτράπηκε στον Ramy Essam να φύγει από την Αίγυπτο) και την ανάγκη να συνεχίσουν την επαναστατική ώθηση, παρ' ότι οι πιέσεις για επιστροφή στην «ομαλότητα» μεγαλώνει μέρα με τη μέρα.

Ο συνδυασμός της ποίησης του Negm και των Abdel Rahman Al Abnundi, Shoukry και Sellami παρείχε τα φωνητικά θεμέλια πάνω στα οποία οι ράπερ μπορούσαν να απελευθερώσουν κάποιες από τις πιο οικείες και ταυτόχρονα δυναμικά δοσμένες αλήθειες των αγώνων που έχουν αντιμετωπίσει και συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν αυτοί και οι συνομήλικοί τους, ανεξαρτήτως του αν αυτοί βρίσκονται στην Τύνιδα, το Κάιρο, τη Γάζα ή αλλού.
Από τη μεριά μας οι μουσικοί έφεραν κοντά τα παραδοσιακά μαροκινά guimbris με τις ακουστικές κιθάρες, με «πειραγμένες» ηλεκτρικές κιθάρες και κάποια απίστευτα φάνκι μπάσα, χάρη στην προθυμία των μελών άλλων συγκροτημάτων που συμμετείχαν στη συναυλία για να πάρουν μέρος στο Creative Commons τζαμάρισμά μας.

Μετά από λίγες μόνο ώρες πρόβας δημιουργήσαμε δύο δυνατά τραγούδια που έδωσαν στους ράπερ και τους τραγουδιστές ένα μοναδικό ήχο. Οι ράπερ «έφτυσαν» σε άγριο στακάτο τις πραγματικότητες της στιγμής στην οποία βρίσκονταν, ενώ οι Shoykry και Sellami, πρόσφεραν τη φωνή της ήρεμης παράδοσης για να μας θυμίσουν που έχουμε βρεθεί και πώς θα προχωρήσουμε μπροστά στο επόμενο επίπεδο.

Και μέσα από όλα αυτά, ο μουσικός διευθυντής και Μαροκινός πρωτοπόρος της μέταλ μουσικής, Reda Zine, επικέντρωσε στους ρυθμούς gnawa και σε μελωδίες που έχουν ενώσει τη Δυτική Αφρική όχι μόνο με τη Νότια Αφρική αλλά και με την Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Το μόνο που είχαμε να κάνουμε, εγώ και ο κιθαρίστας/ μπλογκερ, Gerim Bouzouita, ήταν να προσθέσουμε μερικά κιθαριστικά riff και δημιουργήσαμε έτσι και επισήμως ένα νέο είδος μουσικής που δεν έχει ακόμα όνομα.

...Θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε να προσεγγίσουμε εκείνους που δεν μπορέσαμε να συναντήσουμε στη διοργάνωση μέσω αυτών των μορφών των social Μedia. Θα τους φέρουμε στο μουσικό και οπτικό διάλογο όσο το δυνατόν περισσότερο, με την ελπίδα, πάντα, ότι στο τέλος της μέρας όλοι θα μοιραζόμαστε την ίδια πραγματική σκηνή – είτε βρισκόμαστε στην Ταχρίρ, στο Μουσείο Carthage ή ελπίζουμε στο κοντινό παρόν, στη Δαμασκό ή το Μπαχρέιν.

* Ο Μαρκ Λέβιν είναι καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια Irvine και συγγραφέας των βιβλίων Ισλαμικό Χέβι Μέταλ: Ροκ, αντίσταση και ο αγώνας για την ψυχή του Ισλάμ (εκδόσεις Random House, 2008) και Ανέφικτη ειρήνη: Ισραήλ/Παλαιστίνη από το 1989 έως σήμερα (Εκδόσεις Zed, 2009).