One World: Freedom for Palestine

Η Παλαιστίνη βρίσκεται σε κρίση. Σήμερα οι Παλαιστίνιοι αντιμετωπίζουν καθημερινά την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους και ζουν μέσα στην φτώχεια σε προσφυγικούς καταυλισμούς και κάτω από την ισραηλινή κατοχή. Σε απάντηση στην αδικία αυτή, μια ομάδα από διεθνείς μουσικούς θα κυκλοφορήσει στις 3 Ιουλίου 2011 το τραγούδι «Freedom for Palestine».

Συμμετέχουν οι: Maxi Jazz (Faithless), Dave Randall (Slovo/Faithless), LSK, η Χορωδία Gospel Durban, μέλη από την Χορωδία Gospel του Λονδίνου, Jamie Catto (1 Giant Leap) και μουσικοί από όλο τον κόσμο.

Τα έσοδα από τις πωλήσεις του single θα διατεθούν για έργα στην Παλαιστίνη

Περισσότερες πληροφορίες, θα βρείτε εδώ

Ένας χρόνος από την δολοφονική επίθεση στον Στόλο της Ελευθερίας

Δελτίο Τύπου της Πρωτοβουλίας "Ένα Καράβι για την Γάζα"

Ένας χρόνος πέρασε από τα ξημερώματα της 31 Μαϊου 2010, όταν ειδικές δυνάμεις του ισραηλινού στρατού επιχειρούν εναντίον του Στόλου της Ελευθερίας σε διεθνή ύδατα, ενώ πλέει προς το λιμάνι της Γάζας μεταφέροντας ανθρωπιστική βοήθεια. Δολοφονούν 9 συνανθρώπους μας, τραυματίζοντας βαριά δεκάδες άλλους ενώ συλλαμβάνουν και φυλακίζουν το σύνολο των επιβαινόντων και κατάσχουν τα πλοία του στολίσκου.

Τριάντα οχτώ Έλληνες της Πρωτοβουλίας ''Ένα Καράβι για τη Γάζα'' συμμετείχαν στην διεθνή αποστολή με τα πλοία ''ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ'' και ''ΣΦΕΝΔΟΝΗ'', τα οποία βρίσκονται ακόμα υπό ισραηλινή κατοχή στο λιμάνι της Χάιφα.

Ένας χρόνος πέρασε από ένα ακόμα έγκλημα της κυβέρνησης του Ισραήλ που εδώ και δεκαετίες παρά τις αντιδράσεις όλου του κόσμου, αλλά ακόμα και αυτές διεθνών οργανισμών συνεχίζει να αιματοκυλεί τον παλαιστινιακό λαό, δολοφονώντας, φυλακίζοντας και ξεριζώνοντάς τον από τον τόπο του.

Ένας χρόνος πέρασε από τη δολοφονική επίθεση στον Στόλο της Ελευθερίας και οι Ισραηλινές αρχές πανικόβλητες πιέζουν τις δυτικές κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμούς να αποτρέψουν τον απόπλου μιας νέας αποστολής.

ΕΜΕΙΣ

Δε ξεχνάμε, δε συγχωρούμε. Καμιά τρομοκρατία δεν πρόκειται να μας φοβίσει ή να μας σταματήσει. Τιμούμε τους νεκρούς συνταξιδιώτες μας συνεχίζοντας τον ίδιο αγώνα.

Σαλπάρουμε ακόμα μια φορά για να σπάσουμε τον αποκλεισμό της Γάζας χωρίς καμιά διαπραγμάτευση με τις αρχές του Ισραήλ στις οποίες δεν αναγνωρίζουμε κανένα δικαίωμα να ασκεί καθήκοντα επικυρίαρχου στη Μεσόγειο.

Σαλπάρουμε ακόμα μια φορά στα τέλη του Ιούνη 2011 με τον Στόλο της Ελευθερίας ΙΙ πιο δυνατοί, πιο αποφασισμένοι, μεταφέροντας το μήνυμα της ελπίδας και της αλληλεγγύης.

Αθήνα 30/5/2011

Sa'adat: Το λαϊκό κίνημα θα ρίξει τους αποτυχημένους ηγέτες και θα απελευθερώσει την Παλαιστίνη

Πηγή:www.pflp.ps/english

Ο φυλακισμένος Γενικός Γραμματέας του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, έγραψε μια επιστολή από το κελί της απομόνωσης του στις 24 Μαΐου, για την επέτειο της Νάκμπα και έστειλε τα συλλυπητήρια του στον παλαιστινιακό λαό και ειδικά στην κοινότητα της διασποράς για τους Μάρτυρες της Επιστροφής, που έδωσαν την ζωή τους στην Ιερουσαλήμ, στα κατεχόμενα Υψώματα του Γκολάν και στην Γάζα στην επέτειο για τα 63 χρόνια από την Νάκμπα, διεκδικώντας το δικαίωμα της επιστροφής.

Ο σύντροφος Sa’adat έδωσε τις σημειώσεις τους στον δικηγόρο Buthaina Duqmaq, Πρόεδρο του Ιδρύματος Μαντέλα για τους Κρατούμενους, που τον επισκέφτηκε στο τμήμα της απομόνωσης της φυλακής Nafha .

Κάλεσε όλο τον παλαιστινιακό λαό να κινητοποιηθεί για την ενότητα, να προχωρήσει τον αγώνα για να πετύχει τους παλαιστινιακούς εθνικούς στόχους της επιστροφής, της απελευθέρωσης και της αυτοδιάθεσης.

Ο Sa’adat βρίσκεται στις κατοχικές φυλακές από τις 14 Μαρτίου 2006, όταν τον απήγαγαν από την φυλακή της ΠΑ στην Ιεριχώ, όπου βρισκόταν ήδη για τέσσερα χρόνια υπό την φύλαξη των ΗΠΑ και της Βρετανίας, χωρίς να έχει κατηγορηθεί για κανένα έγκλημα. Στην απομόνωση βρίσκεται από τον Μάρτιο του 2009.

Ο Sa’adat λέει ότι «η ενέργεια της 15 Μαΐου πρέπει να αξιοποιηθεί και να οδηγήσει τον λαό μας προς μια νέα κατεύθυνση, μέσα από την εθνική ενότητα και ανοικοδομώντας τον παλαιστινιακό οίκο, συγκεκριμένα την PLO και τις πολιτικές και κοινωνικές δομές και τα σωματεία της για όλο τον λαό μας, όπου κι αν ζει, και σχεδιάζοντας πάνω στην δύναμη του λαού μας να αγωνιστεί και να απελευθερωθεί από τον ιστορικό κύκλο εξάρτησης από τις ΗΠΑ και άλλες αρχές».

Τόνισε την ανάγκη να τερματιστούν οι διαπραγματεύσεις και να γίνει δουλειά για να επιτευχθούν οι προσδοκίες του λαού μας και οι εθνικοί του στόχοι, λέγοντας πως οι διαπραγματεύσεις ξεκάθαρα αντιπροσωπεύουν μια άδικη ισορροπία δυνάμεων υπέρ των συμφερόντων της κατοχής και των συμμάχων της, τις ιμπεριαλιστικές χώρες. Είπε ότι ο παλαιστινιακός λαός μπορεί να ωφεληθεί από την αραβική άνοιξη που πυροδότησε την ενέργεια και την φαντασία του αραβικού έθνους και που αντιπροσωπεύει την προοπτική για ένα καλύτερο μέλλον για το έθνος μας και τον λαό μας, μακριά από το αδιέξοδο της εξάρτησης και της υποταγής, επιστρέφοντας στην εθνική κυριαρχία του, την ελευθερία, ανεξαρτησία και ενότητα και ανοίγοντας τον δρόμο για δημοκρατική ανάπτυξη και κοινωνικό-οικονομική ευημερία.

Ο Buthaina Duqmaq ανέφερε ότι ο Sa’adat έμοιαζε να είχε ανεβασμένο ηθικό παρ’ όλες τις δύσκολες συνθήκες της απομόνωσης, την στέρηση όλων των δικαιωμάτων του, όπως οι επισκέψεις της οικογένειας του ή η επικοινωνία με άλλους κρατούμενους, και εκφράζει την αισιοδοξία του για την αλλαγή και την επανάσταση στον αραβικό κόσμο και τις προοπτικές να στηρίξουν τον παλαιστινιακό λαό και τον αγώνα του.

Ο Sa’adat είπε πως οι τρέχουσες συνθήκες αλλάζουν τον σχηματισμό της περιοχής και πιστεύουμε ότι θα είναι προς μια κατεύθυνση που υπηρετεί τον σκοπό μας και τον λαό μας και ότι αυτές οι συνθήκες μας οδηγεί στο να αυξήσουμε το επίπεδο αντιπαράθεσης με την κατοχή, την επιθετικότητα της και την άρνηση των δικαιωμάτων μας – κοινός παρονομαστής για όλα τα σιωνιστικά κόμματα, σε όλα τα επίπεδα.

Είπε ότι ο παλαιστινιακός λαός θα πρέπει να έχει πίστη στην ικανότητα των ανθρώπων και των μαζών να επιτύχουν όσο απέτυχε να κάνει η ηγεσία, να συνεχίσουν την πορεία τους και να αφήσουν πίσω εκείνη την ηγεσία. Κάλεσε σε αγώνα χωρίς περιορισμούς ή εμπόδια από οποιαδήποτε αρχή και να αντιμετωπίσουν την κατοχή, με βάση ενός προγράμματος λαϊκής κινητοποίησης και αγώνα που αντανακλά τα συμφέροντα του λαού μας.

Επιπλέον, σχολιάζοντας την απομόνωση του, είπε ότι γίνεται μια προσπάθεια να σπάσει το ηθικό, την υπερηφάνεια και το πνεύμα των Παλαιστινίων κρατουμένων και γίνεται από εκδίκηση και όχι για «λόγους ασφαλείας». Περιέγραψε την απομόνωση των κρατουμένων από τους υπόλοιπους συγκρατούμενους σαν μια προσπάθεια «αργής εξόντωσης», σκοτώνοντας τους κρατούμενους «κοινωνικά, αν όχι βιολογικά», λέγοντας πως αυτό είναι το κίνητρο των ισραηλινών σωφρονιστικών αρχών.

Ωστόσο, ο Sa’adat είπε «συνεχίζουμε να ζούμε, ξέρουμε τους λόγους για τις πράξεις τους και η παρουσία μας μέσα στις φυλακές συνεχίζει να τους προκαλεί και να τους αντιμετωπίζει. Δεν θα αφήσουμε τον κατακτητή να πετύχει τον στόχο του. Είναι μια επίμονη μάχη και μέρος της μάχης του λαού που εμπνέεται από τα εθνικά και ιστορικά δικαιώματα μας για να νικήσουμε την κατοχή. Όπως και ο λαός μας, θα πετύχουμε την νίκη σε αυτή την μάχη, στο συνολικό επίπεδο που θα κερδίσει η πιο δυνατή θέληση αλλά και με την έννοια ότι η πορεία της ιστορίας και της κοινωνίας είναι υπέρ της δικαιοσύνης και της απελευθέρωσης, παρόλη την βία των όπλων του δυνάστη». Ο σύντροφος Sa’adat τελείωσε λέγοντας ότι ο κατακτητής δεν μπορεί να σκοτώσει το κίνημα μας, ούτε στις φυλακές, ούτε στην Παλαιστίνη, ούτε στην εξορία «Θα αποτύχουν σε όλες τους τις προσπάθειες, δεν μας αποδυναμώνουν», είπε «αλλά μας δίνουν παραπάνω δύναμη».

Τι έγινε με την παλαιστινιακή «συμφιλίωση»;

Του Ali Abunimah, πηγή: electronicintifada.net 28 Μαΐου 2011

Μετά την υπογραφή του συμφώνου «συμφιλίωσης» ανάμεσα στους αρχηγούς της Φατάχ και της Χαμάς, στις 4 Μαΐου στο Κάιρο, μας είπαν πως μέσα σε λίγε μέρες θα σχηματιστεί μια «κυβέρνηση ενότητας». Όμως έχουν περάσει πάνω από τρεις βδομάδες και έχουμε ελάχιστες ενδείξεις γι’ αυτό, ενώ τα ερωτήματα που ανέκυψαν από το σύμφωνο, παραμένουν αναπάντητα.

Η ισραηλινή εφημερίδα Haaretz, έγραφε στις 27 Μαΐου: «Πηγές κοντά στον Παλαιστίνιο πρόεδρο Αμπάς είπαν ότι προσπαθεί να σχηματίσει μια κυβέρνηση τεχνοκρατών στα μέσα Ιουνίου, η οποία θα αποδέχεται τα αιτήματα του Κουαρτέτου, συμπεριλαμβανομένης και της αναγνώρισης του Ισραήλ. Οι πηγές επίσης αναφέρουν ότι ο Αμπάς είναι αποφασισμένος να δει τον Σαλάμ Φαγιάντ διορισμένο πρωθυπουργό στην ενωτική κυβέρνηση, παρ’ όλες τις αντιρρήσεις, μιας και πιστεύει ότι χωρίς τον Φαγιάντ, δεν θα μπορεί να αντιμετωπίσει την διεθνή κριτική που έχει εισπράξει εξαιτίας του συμφώνου συμφιλίωσης με την Χαμάς».

Μέσα Ιουνίου; Αυτό είναι υπόσχεση;

Οι επίσημες επισκέψεις του Αμπάς στην Γάζα

Εν τω μεταξύ, ο Ναμπίλ Σααθ, υψηλός συνεργάτης του Αμπάς, επισκέφτηκε την Λωρίδα της Γάζας την προηγούμενη εβδομάδα, υποτίθεται για να προάγει την εφαρμογή της «ενωτικής» κυβέρνησης. Όμως οι δηλώσεις του στα media κατά την διάρκεια της επίσκεψης για την «εφαρμογή» της συμφωνίας για την ενότητα, παραμένουν ασαφής και παρόμοιες με εκείνες που έκαναν στην διαδικασία της συμφωνίας – γενική δέσμευση για «ενότητα», χωρίς ειδικεύσεις.

Είναι φανερό ότι η ΠΑ του Αμπάς, στην Ραμάλα δέχεται μεγάλες πιέσεις από τους ξένους οικονομικούς σπόνσορες και από το Ισραήλ, που ανοιχτά απαίτησε από τον Αμπάς να ακυρώσει την συμφωνία με την Χαμάς. Στην μεγαλειώδη ομιλία του για την πολιτική της Μέσης Ανατολής, την περασμένη εβδομάδα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα έθεσε κι αυτός δημόσια το αίτημα του, να δεχτούν οι Παλαιστίνιοι τις προϋποθέσεις του, και αυτές των Ισραηλινών, προτού να μπορέσουν να θεωρηθούν συνεργάτες.

Αυτό τονίζει για μια άλλη φορά ότι η αυτό-διαχείριση κάτω από την ισραηλινή βάρβαρη κατοχή και τον εκβιασμό, είναι μια ψευδαίσθηση και θα ήταν προτιμότερο να διαλυθεί η ΠΑ που την συντηρεί.

Διαχωρισμός μέσα στην Χαμάς και ανάμεσα σε παρατάξεις

Η έλλειψη προόδου προς μια «ενωτική κυβέρνηση» έρχεται ανάμεσα σε αναφορές για διάσπαση στο εσωτερικό της Χαμάς για την συμφωνία- ειδικά ανάμεσα τους ηγέτες της που βρίσκονται στην Γάζα και τον αρχηγό τους, τον Χάλεντ Μεσάλ που εδρεύει στην Δαμασκό.
Η διάσπαση φαίνεται να οξύνεται λόγω της προφανούς υποστήριξης του Μεσάλ στις διαπραγματεύσεις της «ειρηνευτικής διαδικασίας», που δεν έχουν αποδώσει τίποτα για τους Παλαιστίνιους εδώ και σχεδόν δυο δεκαετίες. Οι αξιωματούχοι της Χαμάς επανέλαβαν ξανά την θέση της ομάδας τους για την αποτυχημένη λύση των δύο κρατών.

Μια άλλη αναφορά από το Πρακτορείο Ειδήσεων Ma’an News, λέει ότι οκτώ μικρότερες παρατάξεις της PLO σχεδιάζουν να μποϋκοτάρουν την «κυβέρνηση ενότητας» για να διαμαρτυρηθούν «σε αυτό που χαρακτηρίζουν ως «διμερές μονοπώλιο» ανάμεσα στην Φατάχ και την Χαμάς στις συζητήσεις για την κυβέρνηση ενότητας».

Αυτές οι εξελίξεις δείχνουν ότι η ρίζα του προβλήματος της διάσπασης του πολιτικού σώματος της Παλαιστίνης, ποτέ δεν είχε πραγματικά επιλυθεί. Όπως είχα γράψει και αμέσως μετά την ανακοίνωση της συμφωνίας, μέχρι τώρα είναι μια κενή συμφιλίωση.

Η ΠΑ της Ραμάλα δεν αναθεωρεί καμία θέση της

Ενώ η Χαμάς – παρ’ όλες τις διαφορετικές απόψεις – είναι η πλευρά που έκανε περισσότερα βήματα μπροστά, η ΠΑ του Αμπάς δεν έχει μεταβάλλει καμία απολύτως από τις βασικές της θέσεις.

Παραμένει πλήρη δεσμευμένη στην ενεργή στρατιωτική συνεργασία με τις ισραηλινές κατοχικές δυνάμεις, στις προϋποθέσεις του Κουαρτέτου που απαιτεί από τους Παλαιστίνιους να δεχτούν τις ισραηλινές πολιτικές απαιτήσεις και να εγκαταλείψουν οποιοδήποτε δικαίωμα αντίστασης στην ισραηλινή κατοχή και στο να διατηρήσουν έναν «πρωθυπουργό» δυτικής επιλογής που θα διασφαλίζει ότι οι οικονομικοί χορηγοί, οι οποίοι με τις πολιτικές τους έχουν κάνει τους Παλαιστίνιους να εξαρτιούνται από τις άθλιες δωρεές, να ελέγχουν όλες τις σημαντικές αποφάσεις.

Πρέπει να τονιστεί ότι η ΠΑ της Ραμάλα δεν αποκήρυξε ποτέ τις πολιτικές που δημιούργησαν και διατήρησαν την διάσπαση, μετά την άρνηση της Φατάχ να δεχτεί την εκλογική νίκη της Χαμάς το 2006 και την συνεργασία της με την κυβέρνηση Μπους να ανατρέψουν τα αποτελέσματα. Κανείς δεν έχει λογοδοτήσει για αυτές τις τόσο σοβαρές πράξεις. Υπάρχουν αποδείξεις ότι αυτές οι πράξεις περιλαμβάνουν:

1) την δημιουργία μυστικής επιτροπής με τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και το Αιγυπτιακό καθεστώς του έκπτωτου Μουμπάρακ, από αξιωματούχους πιστούς στην ΠΑ του Αμπάς για να υπονομεύσουν την «εθνική κυβέρνηση ενότητας» της ΠΑ, το 2007
2) την έντονη πίεση αξιωματούχων της ΠΑ προς το Ισραήλ ενάντια στην ανταλλαγή κρατουμένων με την Χαμάς, που θα είχε οδηγήσει στην απελευθέρωση 1.000 Παλαιστινίων
3) τις διαμαρτυρίες της ΠΑ προς το Ισραήλ και τις ΗΠΑ ότι ο αποκλεισμός της Γάζας δεν είναι πολύ σκληρός και τόνιζε πως μπορούν να γίνουν περισσότερα για να σκληρύνει.

Παρ’ όλες τις φανφάρες για την υπογραφή του συμφώνου, μέχρι στιγμής υπάρχουν λίγα πράγματα για να γιορτάσουμε και πολύ λιγότερα για να πιστέψουμε ότι η Χαμάς ή η Φατάχ είναι ικανές να παρουσιάσουν ένα λογικό όραμα που θα αποκαθιστά τα δικαιώματα όλων των Παλαιστινίων και μια στρατηγική για να το πετύχουμε.

Η συμφωνία τους φαίνεται πως έχει δημιουργήσει μια σειρά νέων συναντήσεων αντρών, όμως καμία συνάντηση μυαλών.

Άνεμος ελπίδας στα κατεχόμενα υψώματα του Γκολάν

Πηγή: www.alternativenews.org/english 29 Μαΐου 2011

Φαίνεται πως η ζωή έχει επιστρέψει στο φυσιολογικό της ρυθμό στο Majdal Shams, την κεντρική πόλη στα κατεχόμενα από το Ισραήλ Υψώματα του Γκολάν. Τα μαγαζιά έχουν ανοίξει, οι ντόπιοι αγρότες δουλεύουν στα χωράφια τους και στο κέντρο της πόλης δεν υπάρχει κάτι που να δείχνει ότι τέσσερις Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν στις 15 Μαΐου, στον εορτασμό της Νάκμπα, όταν πέρασαν τα συριακά σύνορα για να διεκδικήσουν το δικαίωμα της επιστροφής των προσφύγων.

Αν όμως πλησιάσεις τον φράχτη που χωρίζει την περιοχή που διοικεί το Ισραήλ από την ζώνη αποστρατικοποίησης, μόλις μερικά εκατοντάδες μέτρα από τα συριακά σύνορα, τα πράγματα φαίνονται διαφορετικά. Το μέρος του φράχτη που έπεσε στην διάρκεια των διαδηλώσεων για την Νάκμπα, έχει επιδιορθωθεί ενώ ο αριθμός των στρατευμάτων που βρίσκονται στην περιοχή, ξεπερνά τα 40, πολύ περισσότερα από όσα υπήρχαν στις 15 Μαΐου.

Και όταν μιλάς με τους ντόπιους, η αίσθηση ότι οι σκοτωμοί θα έχουν μακρόχρονη επίδραση στο Majdal Shams και στο κατεχόμενο Γκολάν, δυναμώνει. «Τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο. Οι Παλαιστίνιοι μας έδειξαν τον δρόμο, γιατί το Ισραήλ είναι έτοιμο να πολεμήσει οποιαδήποτε βίαιη εξέγερση, αλλά δεν ξέρει πώς να αντιδράσει ή να πολεμήσει την μη βία», λέει ο Fawzi Abu Jabal Hussein, μέλος της τοπικής ΜΚΟ «Γκολάν για την ανάπτυξη».

«Ξέραμε πως θα έρθουν πολλοί Παλαιστίνιοι, όμως για μας ήταν έκπληξη ότι εκατοντάδες άνθρωποι πέρασαν τον φράχτη και μπήκαν στην πόλη», λέει ο Salman Fakherldeen, υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων του Al-Marsad, μιας οργάνωσης που υπερασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα στα κατεχόμενα Υψώματα του Γκολάν. Ο Fakherldeen ήταν ένας από τους ντόπιους διαμεσολαβητές ανάμεσα στους Παλαιστίνιους και τους Ισραηλινούς στρατιώτες, για να επιτρέψουν στους πρώτους να διασχίσουν τον φράχτη και να μπουν στα συριακά εδάφη χωρίς περαιτέρω στρατιωτική βία. Όταν οι Παλαιστίνιοι άρχισαν να πηδούν τον φράχτη, μια ανθρώπινη αλυσίδα από κατοίκους του Majdal Shams, τους προστάτευε.

Ο Mahmoud-Frias Mara, κάτοικος του Majdal Shams,που φτιάχνει σπίτι δίπλα στον φράχτη, παραδέχεται πως στην αρχή φοβόταν πιθανές επιθέσεις του ισραηλινού στρατού: «Φοβόμουν πως θα επιτεθούν ή θα βομβαρδίσουν το Majdal Shams, μετά όμως ένοιωσα υπερηφάνεια γι’ αυτό που έκαναν οι Παλαιστίνιοι. Ήταν πολύ γενναίοι! Η αλήθεια είναι πως θα ήθελα να περάσω τον φράχτη και να πάω στην Συρία, την πατρίδα μου, όμως πρέπει να μείνουμε εδώ και να αντισταθούμε στην κατοχή», προσθέτει.

Πέρα από τα όσα έγιναν στις 15 Μαΐου, οι κάτοικοι του Majdal Shams παρακολουθούν στενά τα νέα από την Συρία και την εξέγερση που προκαλεί το καθεστώς του Bashar Al-Assad. Ο Fawzi Hussein τονίζει πως εκείνη η επανάσταση είναι και δική τους «Γιατί είναι η χώρα μου και ότι γίνεται είναι και δική μου δουλειά. Οι Σύριοι έχουν πει αρκετά, δεν θέλουν να ζουν με ένα τυραννικό καθεστώς άλλο πια. Για μας είναι καλό, γιατί αν πέσει η κυβέρνηση, θα σημαίνει περισσότερη ελευθερία και η επανάσταση θα συνεχιστεί. Θα είναι πιο εύκολο να απελευθερωθεί το Γκολάν, μετά από 44 χρόνια κατοχής».

«Όσο οι Ισραηλινοί συνεχίζουν εδώ, είναι αδύνατο για οποιονδήποτε από μας να σκεφτεί μια ειρηνευτική συμφωνία με την Συρία. Είναι αδιανόητο», λέει ο Salman. Όλοι συμφωνούν ότι ο δρόμος είναι μακρύς για την αραβική Μέση Ανατολή, αλλά η επανάσταση έχει ήδη δώσει κάτι σημαντικό στον λαό στα κατεχόμενα Υψώματα του Γκολάν: ελπίδα.

Οι Παλαιστίνιοι διψούν για δικαιοσύνη

Πηγή: www.alternativenews.org/english 30 Μαΐου 2011

Οι Παλαιστίνιοι στην Γάζα και την Δυτική Όχθη έχουν κοινά προβλήματα, παρόλη την απουσία γεωγραφικής σύνδεσης των δυο περιοχών. Ένα από τα πιο σημαντικά είναι το εμπόδιο στο να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους σε νερό. Το ότι πολλοί Παλαιστίνιοι φτιάχνουν δεξαμενές στις ταράτσες των σπιτιών τους, δεν είναι τυχαίο – είναι αναγκαίο για την επιβίωση τους.

Τα προβλήματα στα αποθέματα νερού, είναι αποτέλεσμα των ισραηλινών πολιτικών που βλάπτουν τους Παλαιστίνιους για το όφελος των Εβραίων πολιτών και παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο. Αναφορές από οργανώσεις όπως η Διεθνής Αμνηστία, δείχνουν ότι η κατανομή των υδάτινων πόρων στην περιοχή, που κυρίως βρίσκονται υπό ισραηλινό έλεγχο, είναι άδικη και έχει σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία των Παλαιστινίων και στο περιβάλλον.

Έχοντας σκοπό να επηρεάσουν τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και τους πολίτες ώστε να πιέσουν το Ισραήλ να αλλάξει τις τακτικές του στην περιοχή, η ομάδα Έκτακτης Ανάγκης Νερού, Αποχέτευσης και Υγιεινής, μια ομάδα που ενώνει περίπου 30 οργανώσεις όπως η Oxfam, Save the Children και η UNICEF, ξεκίνησαν στις 22 Μαρτίου την εκστρατεία «Διψώ για Δικαιοσύνη». «Οι Παλαιστίνιοι δυνητικά έχουν αρκετό νερό για να καλύψουν τις ανάγκες τους, στο οποίο όμως δεν έχουν πρόσβαση γιατί το Ισραήλ δεν συμμορφώνεται με την νομοθεσία» λέει Ziyaad Lunati, εκπρόσωπος της εκστρατείας.

Σαν κατεχόμενη δύναμη στην Δυτική Όχθη και την Λωρίδα της Γάζας, σύμφωνα με τον διεθνή ανθρωπιστικό νόμο, το Ισραήλ είναι υπεύθυνο για την καλή διαβίωση των πολιτών στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη και πρέπει να εξασφαλίζει την προμήθεια των αναγκαίων για επιβίωση, όπως τρόφιμα, νερό, ιατροφαρμακευτικές προμήθειες και καταφύγια. Επιπλέον, σύμφωνα με την Συνθήκη της Γενεύης, οι Παλαιστίνιοι πρέπει να έχουν εξασφαλισμένη πρόσβαση σε πόσιμο νερό, προσωπική υγιεινή και αποχέτευση. Ωστόσο, το Ισραήλ είναι ένα από τα τρία κράτη που ακόμα δεν έχουν αναγνωρίσει το ανθρώπινο δικαίωμα στο νερό και την αποχέτευση, που αναγνώρισε νομικά το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των ΗΕ, τον περασμένο Σεπτέμβρη.

Το εβραϊκό κράτος ελέγχει όλες τις πηγές τρεχούμενου νερού και η ΠΑ, που ελέγχει την Δυτική Όχθη, σύμφωνα με την Συνθήκη του Όσλο το 1993, εκμεταλλεύεται το 20% του ορεινού υδροφόρου ορίζοντα, την κύρια δεξαμενή νερού στην περιοχή. Γι’ αυτό οι Παλαιστίνιοι αναγκάζονται να αγοράζουν το περισσότερο από το νερό τους, από το Ισραήλ και μάλιστα σε τιμές αγοράς, ενώ οι έποικοι της Δυτικής Όχθης μπορούν να καταναλώνουν χωρίς όριο το νερό και το αποκτούν σε πολύ χαμηλές τιμές.

Στην Γάζα η κατάσταση είναι πιο δραματική, γιατί το 90 με 95% του παράκτιου υδροφόρου ορίζοντα, η μοναδική υδάτινη πηγή για την Λωρίδα της Γάζας, είναι αλατούχο και μολυσμένο από το υπερβολικό ψάρεμα και την μαζική χρήση λιπασμάτων, θέτοντας σε κίνδυνο τα μελλοντικά αποθέματα νερού. Ο ισραηλινός αποκλεισμός της Γάζας και η άρνηση του Ισραήλ να επιτρέψει την είσοδο σε μια σειρά από υλικά, κάνουν την επισκευή και συντήρηση του συστήματος ύδρευσης και την έρευνα εναλλακτικών πηγών, εξαιρετικά δύσκολες.

«Χωρίς την ισότιμη κατανομή των υδάτινων πηγών, το παλαιστινιακό κράτος δεν μπορεί να είναι βιώσιμο», λέει ο Ziyaad Lunate, που ωστόσο αναγνωρίζει ότι η προθυμία του Ισραήλ να βρεθεί μια δίκαιη συμφωνία για το νερό, είναι θολή. «Είναι ένα ερώτημα που πρέπει να τεθεί στην παγκόσμια ατζέντα. Ο ντόπιος πληθυσμός είναι ξεκάθαρος ως προς την σημασία του θέματος, γιατί πλήττεται άμεσα από την έλλειψη νερού».

Περίπου 20.000 Παλαιστίνιοι που ζουν στις αγροτικές περιοχές την Δυτικής Όχθης, δεν έχουν καν σύνδεση με τις σωλήνες νερού. Σε μερικές περιπτώσεις, ο ισραηλινός στρατός εμποδίζει και την συλλογή βρόχινου νερού και καταστρέφει τις δεξαμενές αποθήκευσης νερού, σύμφωνα με την περσινή αναφορά της Διεθνούς Αμνηστίας.

Πέρα από τα οικονομικά προβλήματα, η ανάπτυξη μιας ανταγωνιστικής γεωργίας γίνεται μια χίμαιρα και το «Διψώ για Δικαιοσύνη» τονίζει επίσης και τις επιπτώσεις στο περιβάλλον και την υγεία, που προκαλούνται από αυτή την κατάσταση. Στην Δυτική Όχθη υπάρχει μόνο ένα σχέδιο για την επεξεργασία αποβλήτων, στο οποίο είναι συνδεδεμένο μόνο το 31% του πληθυσμού ενώ στην Γάζα δεν υπάρχει κανένα. Αυτό σημαίνει, ανάμεσα σε άλλα, ότι περισσότερα από 60 εκατομμύρια γαλόνια αποβλήτων καταλήγουν καθημερινά στην Μεσόγειο Θάλασσα.

Η κατασκευή διαφόρων υποδομών, όπως δεξαμενές νερού, σχέδια αφαλάτωσης ή άλλης επεξεργασίας, που θα βελτιστοποιήσουν και θα αυξήσουν το διαθέσιμο νερό, εξαρτώνται από τις ισραηλινές αρχές. Οι Παλαιστίνιοι αναγκάζονται να ζητούν μια σειρά από διοικητικές άδειες που δίνονται σπάνια και συνήθως τις κατασκευάζουν χωρίς τα έγγραφα που απαιτούν οι Ισραηλινοί. Μετά οι στρατιώτες του ισραηλινού στρατού έχουν την τέλεια δικαιολογία να καταστρέψουν ότι χτίστηκε χωρίς άδεια. Χωρίς νερό, χωρίς μέλλον και με την ισραηλινή αρχή να ελέγχει το 53% του νερού για οικιακή χρήση στην Δυτική Όχθη, φαίνεται πως οι Παλαιστίνιοι δεν θα έχουν το απαραίτητο νερό για ένα βιώσιμο κράτος.

Ameer Makhoul: Ένας χρόνος αποφασιστικότητας στην ισραηλινή φυλακή

Πηγή: electronicintifada.net 25 Μαΐου 2011

Πέρασε ένας χρόνος στην φυλακή. Το να είσαι ένα χρόνο φυλακή είναι υψηλό τίμημα για να πληρώσεις για τους άδικους νόμους του Ισραήλ. Το μερίδιο μου είναι πιο μετριοπαθές σε σύγκριση με τους άλλους φυλακισμένους που πρόκειται να κλείσουν την τέταρτη δεκαετία στις ισραηλινές φυλακές.

Είναι αλήθεια, δεν πρέπει να διαφοροποιούμε τις ποινές, με τον ίδιο τρόπο που δεν πρέπει να διαφοροποιούμε τους αγωνιστές για την ελευθερία – η ποινή των δικαστών της κατοχής είναι πάντα γεμάτη απανθρωπιά, τρόμο και κακομεταχείριση. Το πιο σημαντικό όμως είναι πως πάντα είναι προσωρινή.

Τα πράγματα στην Παλαιστίνη συμβαίνουν πάντα σύμφωνα με τον ακόλουθο νόμο: όσο κλιμακώνεται η τρομοκρατία του κράτους, η καταστολή, η πολιτική δίωξη και οι πολιτικές απέλασης, τόσο δυναμώνει η αποφασιστικότητα μας, η πρόκληση, η επιθυμία να μείνουμε, η διατήρηση της ταυτότητας μας και η δέσμευση μας στον σκοπό και τα δικαιώματα μας.

Επιθυμούν να σπάσουν τον σκοπό μας με την γεωγραφία και το χρώμα των ταυτοτήτων, όμως οι αισθήσεις μας δεν καταστέλλονται και ο αγώνας μας για την απελευθέρωση βρίσκεται παντού. Ενώ συνεχίζουν να αναπαράγουν την καταπίεση, εμείς αναπαράγουμε την ελευθερία και φεύγουμε από τον φαύλο κύκλο τους, μεταμορφώνοντας τις δράσεις τους σε αντιδράσεις μας.

Τα δικαιώματα μας στην Παλαιστίνη, όπου και αν βρισκόμαστε στην πατρίδα μας ή στην εξορία, είναι μοναδικά: επιστροφή, αυτοδιάθεση, τερματισμός της κατοχής, απελευθέρωση των κρατουμένων, γκρέμισμα των εποικισμών και του τείχους, προστασία της Ιερουσαλήμ, της Νεγκέβ, της Γαλιλαίας και των παράλιων από την ιουδαιοποίηση και τα προγράμματα εκδίωξης, και το σπάσιμο του ισραηλινού αποκλεισμού στην Γάζα – όλα αυτά είναι κομμάτια του ένα και μοναδικού αγώνα μας.

Όμως ο αγώνας για τον σκοπό μας, δεν διεξάγεται μόνο από μας, τους Παλαιστίνιους. Είναι συνδεδεμένος με τις εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο και το παγκόσμιο κίνημα μποϋκοτάζ, από-επένδυση και κυρώσεις , που απομονώνει το Ισραήλ σε αραβικό και διεθνή επίπεδο. Αυτές οι πράξεις δεν είναι παρά η επέκταση του παλαιστινιακού κινήματος αντί-κανονικότητας μέσα στο Ισραήλ και του αγώνα μας να απογυμνώσουμε το ρατσιστικό αποικιοκρατικό καθεστώς από την νομιμοποίηση του.

Μιλώντας εκ μέρους του κινήματος κρατουμένων, θα ήθελα να αναφερθώ στους κινδύνους του λεγόμενου συντονισμού ασφάλειας ανάμεσα στο Ισραήλ και σε οποιοδήποτε παλαιστινιακή ή αραβική πλευρά. Τα θύματα αυτού του συντονισμού είναι πρώτα απ’ όλα, οι αγωνιστές και οι κρατούμενοι για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης και των αραβικών λαών. Καλούμε τους αραβικούς λαούς να σταματήσουν την συνεργεία ορισμένων αραβικών καθεστώτων με το Ισραήλ στο επίπεδο του λεγόμενου συντονισμού ασφάλειας, με το να ξεκινήσουν μια αραβική και παλαιστινιακή εκστρατεία για αυτόν τον σκοπό.

Ένας χρόνος στην φυλακή είναι υψηλό τίμημα για τους άδικους νόμους του Ισραήλ. ωστόσο, η ελεύθερη βούληση έκανε αυτόν τον χρόνο μια πράξη αποφασιστικότητας, πρόκλησης και αγώνα για τον λαό μας.

Από δω στέλνω ένα μήνυμα εκτίμησης και αγάπης σε όλους όσους κάλεσαν για την απελευθέρωση μου, όπως και στην λαϊκή επιτροπή για την υπεράσπιση μου και την Λαϊκή Επιτροπή Υπεράσπισης Πολιτικών Ελευθεριών, που ξεκίνησε εκστρατεία για την απελευθέρωση μου από την πρώτη στιγμή της σύλληψης μου.

Μέσα από τα κελιά της φυλακής, θέλω να χαιρετήσω την αγαπημένη μου οικογένεια που με στηρίζει και όλους εκείνους που βρίσκονται αλληλέγγυοι με τον σκοπό μας, εδώ και στο εξωτερικό, μεμονωμένα και τις οργανώσεις που εκπροσωπούν. Βρισκόμαστε σε συχνή επαφή και είμαστε μαζί στον αγώνα μας για απελευθέρωση και ελευθερία. Αυτό που ζητάμε, εμείς οι πολιτικοί κρατούμενοι, είναι ελευθερία και όχι να συσσωρεύουμε περισσότερα χρόνια στις φυλακές. Γεννηθήκαμε ελεύθεροι και το να προστατέψουμε την ελευθερία μας, είναι καθήκον μας.

Στις 15 Μαΐου τιμήσαμε την 63η επέτειο της συνεχιζόμενης παλαιστινιακής καταστροφής. Η δύναμη μας συνεχίζει να πηγάζει από το δίκαιο του αγώνα μας και τα δικαιώματα μας, που μπορούν να εκπληρωθούν μόνο μέσα από τον αγώνα. Ο αγώνας για την απελευθέρωση, όπως και η ανοικοδόμηση του εαυτού μας, ως λαός και ως θεσμός, είναι δικαίωμα και υποχρέωση μας. Όσο για το τίμημα που πληρώνουμε, θα είναι πάντα οδυνηρό, είτε μεμονωμένα είτε συλλογικά. Όσο οδυνηρό κι αν είναι, δεν θα ξεστρατίσουμε από τον δρόμο της απελευθέρωσης και της ελευθερίας του λαού μας και της γης μας.

Η κυριαρχία τους, όσο κι αν κρατήσει, είναι προσωρινή, όμως η ελευθερία είναι το πεπρωμένο μας.

Προβολή και συζήτηση για την Παλαιστίνη στην Πάτρα

Προβολή της ταινίας «Τα παιδιά της Άρνα» του Juliano Mer Khamis και συζήτηση για την Παλαιστίνη θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη, 1η Ιουνίου στις 19:30 στο Πολιτικό και Πολιτιστικό Στέκι AVANTI, Ερισσού 10 & Ηφαίστου στην Πάτρα.

Προϋποθέσεις για ένα βιώσιμο παλαιστινιακό κράτος

Του Shir Hever, πηγή: www.alternativenews.org/english 19 Μαΐου 2011

Η έντονη διεθνής δράση της Παλαιστινιακής Αρχής (ΠΑ) και η συνεχιζόμενη αποτυχία της ειρηνευτικής διαδικασίας, έκαναν πολλά κράτη σε όλο τον κόσμο να αναγνωρίσουν το παλαιστινιακό κράτος και η κυβέρνηση της ΠΑ ετοιμάζεται να ανακοινώσει την ανεξαρτησία του τον ερχόμενο Σεπτέμβρη.

Η προοπτική ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους γρήγορα γίνεται μια απτή πραγματικότητα, όμως πρέπει κανείς να εξετάσει τις διαφορές ανάμεσα στην ανεξαρτησία μόνο στα χαρτιά και την πραγματική κυριαρχία. Μόλις τελειώσουν οι διακηρύξεις και οι τελετές, αυτό που θα καθορίσει αν το νέο Παλαιστινιακό κράτος μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις τους προς τους πολίτες, δεν είναι οι δηλώσεις αναγνώρισης από την διεθνή κοινότητα, αλλά η οικονομική, πολιτική και στρατιωτική πραγματικότητα.

Έχοντας διαβάσει τα πρόσφατα έγγραφα που δημοσίευσε η ΠΑ, προετοιμάζοντας την ανακήρυξη του κράτους και κυρίως τα: Τερματίζοντας την κατοχή, Ιδρύοντας το κράτος (2009), Σχέδιο Εθνικού Σχεδιασμού 2011-2013, Ιδρύοντας το κράτος, Οικοδομώντας το μέλλον μας και Οικοδομώντας την Παλαιστίνη, κατορθώματα και προκλήσεις (Έκθεση της ΠΑ 13 Απριλίου), εντυπωσιάστηκα από την περιεκτική φύση των εγγράφων και τα υψηλά στάνταρτ που θέτουν. Τα έγγραφα τονίζουν ότι η οικονομική ανάπτυξη δεν είναι βιώσιμη ή αποτελεσματική κάτω από την στρατιωτική κατοχή και επιλέγει να παρουσιάσει μια σειρά από σχεδιαζόμενες πολιτικές που βασίζονται στην υπόθεση ότι η κατοχή θα τερματιστεί και οι Παλαιστίνιοι θα απελευθερωθούν από τον ισραηλινό έλεγχο.

Υπάρχει όμως κάτι που καταφανώς λείπει από όλα αυτά τα έγγραφα. Δεν λένε με ποιο τρόπο η ηγεσία της ΠΑ σχεδιάζει να επιτύχει τον τερματισμό του στρατιωτικού και οικονομικού ελέγχου από το Ισραήλ. Ακόμα και οι πιο φιλόδοξες μεταρρυθμίσεις στον δημόσιο τομέα της ΠΑ δεν πρόκειται να αποκρούσουν τα ισραηλινά πολεμικά αεροπλάνα και τανκς και ο βασικός συσχετισμός δυνάμεων ανάμεσα στην κατεχόμενη Παλαιστίνη και στοn κατακτητή Ισραήλ, παραμένει ο ίδιος.

Η επιλογή της ΠΑ να υιοθετήσει πολιτικές που βασίζονται στο υποθετικό σενάριο ότι η κατοχή τελειώνει, είναι μια πολιτική επιλογή που βοηθάει να οραματιστούμε και φανταστούμε πως θα ήταν η ελευθερία και πως θα μπορούσαμε να πετύχουμε ένα βιώσιμο παλαιστινιακό κράτος. Η φαντασία είναι αναγκαία για να έρθει η πολιτική αλλαγή, αλλά από μόνη της δεν αρκεί.

Οι ευθύνες του Ισραήλ μετά την ίδρυση του παλαιστινιακού κράτους

Από το 1990, η κυρίαρχη ισραηλινή πολιτική για τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη ήταν αυτή του διαχωρισμού, όπως έγινε με τον τεμαχισμό της Παλαιστίνης σε περιοχές Α, Β και C, με το Τείχος και τον αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας. Οι ανώτατοι Ισραηλινοί σχεδιαστές στρατηγικής ελπίζουν πως μια μονομερής παλαιστινιακή διακήρυξη ανεξαρτησίας, θα αποτελέσει δικαιολογία για το Ισραήλ προκειμένου να προσαρτήσει τους περισσότερους εποικισμούς του στη Δυτική Όχθη, αποκηρύσσοντας τις ευθύνες του προς την παλαιστινιακή κοινωνία και αφήνοντας το λεγόμενο παλαιστινιακό κράτος περικυκλωμένο, υπανάπτυκτο και αθέατο. Οποιαδήποτε διακήρυξη ανεξαρτησίας από τους Παλαιστίνιους, δεν θα πρέπει να σημαίνει ότι το Ισραήλ δεν έχει καμία ευθύνη πλέον προς τον πληθυσμό των κατεχόμενων παλαιστινιακών περιοχών. Το Ισραήλ θα πρέπει να λογοδοτήσει για τις παραβιάσεις του διεθνές δικαίου και να εξαναγκαστεί να παρέχει ικανοποιητικές αποζημιώσεις για τα κτίρια που γκρέμισε, τους εργάτες που εκμεταλλεύτηκε, τους φυσικούς πόρους που εξόρυξε και τις βασικές ευθύνες για δημόσιες υπηρεσίες (υγεία, εκπαίδευση κλπ), που απέφυγε.

Πρέπει να είμαστε προσεχτικοί με τις εκφράσεις μας. Συχνά οι Παλαιστίνιοι στην Δυτική Όχθη και στην Λωρίδα της Γάζας, αναφέρονται ως αυτοί που «δεν έχουν κράτος», όμως δεν είναι αλήθεια. Κράτος υπάρχει και ασκεί την κυριαρχία του σε αυτές τις δύο περιοχές και στην πραγματικότητα επεμβαίνει στην ζωή του πληθυσμού περισσότερο από ότι άλλα κράτη επεμβαίνουν στους πολίτες τους. Η ισραηλινή κυβέρνηση ελέγχει ποιος επιτρέπεται να μετακινείται στα κατεχόμενα εδάφη και τι είδους αντικείμενα μπορούν να εισαχθούν και να εξαχθούν από την Λωρίδα της Γάζας. Οι ισραηλινές αρχές στα κατεχόμενα είναι υπεύθυνες για τις πράξεις τους. Ακόμα και όταν το παλαιστινιακό κράτος αντικαταστήσει το Ισραήλ ως κυρίαρχη δύναμη στις περιοχές αυτές, οι ευθύνες του Ισραήλ δεν πρέπει να ξεχαστούν ή να αγνοηθούν και οι Παλαιστίνιοι δεν πρέπει να εξαναγκαστούν να ανεχτούν την ολοκληρωτική ζημιά από την εγκατάλειψη και τις επιθέσεις του Ισραήλ.

Δημοκρατικά επιλεγμένες οικονομικές πολιτικές

Η ΠΑ συχνά επικαλείται τη λέξη «ελευθερία» όταν περιγράφει το μέλλον του Παλαιστινιακού κράτους, όμως η ελευθερία ως πολιτικός όρος είναι επιφορτισμένος με πολλές έννοιες. Η ισραηλινή κατοχή, η καταστολή και η εκμετάλλευση έχουν στερήσει από τους Παλαιστίνιους δύο είδη ελευθερίας, την ελευθερία από τον εξωτερικό έλεγχο και την ελευθερία του να διερευνήσουν τις προοπτικές τους.

Τα δημοκρατικά κράτη σε όλο τον κόσμο είναι χωρισμένα ανάμεσα στο αγγλοσαξονικό μοντέλο που επικεντρώνεται στο πρώτο είδος ελευθερίας και το βόρειο-ευρωπαϊκό μοντέλο του κράτους πρόνοιας, που δίνει έμφαση στο δεύτερο είδος. Το αγγλοσαξονικό μοντέλο δίνει προτεραιότητα στον ιδιωτικό τομέα, επιβάλλοντας τους ελάχιστους περιορισμούς στο πεδίο των επιχειρήσεων, βαθαίνοντας τις κοινωνικές ανισότητες και δίνοντας λιγότερες ευκαιρίες στις χαμηλότερες τάξεις να συμμετέχουν στη δημοκρατική διαδικασία.

Το μοντέλο του κράτους πρόνοιας βασίζεται στον κυβερνητικό παρεμβατισμό και τη νομοθεσία, στους υψηλότερους φόρους με καλύτερες όμως υπηρεσίες και περισσότερες ευκαιρίες για κοινωνική κινητικότητα. Υπάρχουν κι άλλα μοντέλα οικονομικής διοίκησης, κυρίως το σοσιαλιστικό, όμως δεν είναι και τόσο σχετικά με το θέμα μας εδώ. Τα δύο οικονομικά μοντέλα ανταγωνίζονται μεταξύ τους εδώ και δεκαετίες, σε όλο τον κόσμο και η ανεξαρτησία της Παλαιστίνης θα ήταν μια ευκαιρία για να επιλεγούν οι οικονομικές πολιτικές της.

Ωστόσο η ΠΑ στην φάση οικοδόμησης τους κράτους, έχει ήδη αρχίσει να παίρνει αποφάσεις προς αυτή την κατεύθυνση, αποφάσεις που θα μπορούσαν να περιορίσουν την μελλοντική δημοκρατική επιλογή των Παλαιστινίων. Παρά την εκλογική νίκη της Χαμάς το 2006, μιας παράταξης που σχετίζεται με τις πολιτικές πρόνοιας, η κυβέρνηση της ΠΑ που επιλέχθηκε από την Δύση για να αντικαταστήσει τη Χαμάς, είχε μια καθαρή ατζέντα υπέρ του αγγλοσαξονικού οικονομικού μοντέλου. Η Παλαιστίνη δεν είναι ακόμα ένα ανεξάρτητο κράτος, όμως η ΠΑ εφαρμόζει ήδη πολιτικές που ενισχύουν τον ιδιωτικό τομέα σε βάρος του δημοσίου, για να περιορίσει την πρόσβαση στο νερό και στο ηλεκτρικό για οικογένειες που δεν μπορούν να πληρώσουν το αντίτιμο, για να ενθαρρύνει τους ξένους επενδυτές να εισέλθουν στην οικονομία της Παλαιστίνης και να ξεκινήσουν δραστηριότητες μεγάλης κλίμακας.

Όταν ιδρύονται νέα κράτη –και το Ισραήλ συχνά αναφέρεται σαν παράδειγμα οικοδόμησης κράτους- σπάνια εμπιστεύονται τον ιδιωτικό τομέα για τη διαμόρφωση της οικονομίας. Απεναντίας ακολουθούν το δρόμο του υψηλού κρατικού παρεμβατισμού προκειμένου να καθορίσουν τα επιθυμητά επίπεδα απασχόλησης, τους τομείς της οικονομίας που θέλουν να ενισχύσουν και ποιες δημόσιες υπηρεσίες είναι μεγαλύτερης προτεραιότητας για τον πληθυσμό.

Όπως έγραψαν οι Raja Khalidi και Sobhi Samour στην εργασία τους «νεοφιλελευθερισμός όπως απελευθέρωση», μπερδεύοντας την «απελευθέρωση από την κατοχή» με την «απελευθέρωση από την κυβέρνηση», μπορεί να οδηγήσει στην συνολική απώλεια της ελευθερίας των Παλαιστινίων. Και αυτό είναι αλήθεια εξαιτίας της διαφοράς στην ανάπτυξη της οικονομίας του Ισραήλ και των Παλαιστινίων. Η έλλειψη μηχανισμών ελέγχου και κανονισμών από το παλαιστινιακό κράτος θα έδινε την ευκαιρία στις ισραηλινές επιχειρήσεις να χειραγωγήσουν και να εκμεταλλευτούν την παλαιστινιακή οικονομία.

Απαιτούμενα για τη βιωσιμότητα

Για να καθορίσει τις δικές του πολιτικές και για να ανταποκρίνεται στη δημοκρατική επιθυμία του πληθυσμού του, ένα παλαιστινιακό κράτος θα χρειαστεί τέσσερα πράγματα. Θα χρειαστεί πολιτική βιωσιμότητα, στα μάτια των πολιτών του και στα μάτια της διεθνούς κοινότητας, ικανή ασφάλεια, να μπορεί να προστατέψει τους πολίτες του, οικονομική βιωσιμότητα – την ικανότητα να προσφέρει ένα επαρκές βιοτικό επίπεδο και να διατηρεί την ανεργία και τις ανισότητες σε χαμηλά επίπεδα και θα πρέπει να έχει την ικανότητα να παραμένει βιώσιμο, χωρίς να συσσωρεύει υπερβολικό χρέος και χωρίς να εξαντλεί τους φυσικούς πόρους.

Αυτή τη στιγμή, η παλαιστινιακή οικονομία είναι σχεδόν απόλυτα εξαρτημένη από την ισραηλινή. Το Ισραήλ παραμένει η πρωταρχική πηγή εισαγωγών στα κατεχόμενα εδάφη και η κύρια αγορά εξαγωγών από αυτά. Ένα ανεξάρτητο κράτος δεν θα σταματήσει αυτόματα αυτή την εξάρτηση και θα απαιτηθούν πολύπλοκοι μηχανισμοί για να αποτρέψουν τα επιχειρηματικά συμφέροντα του Ισραήλ να εκμεταλλευτούν την οικονομική αδυναμία του παλαιστινιακού κράτους. Για να εδραιωθούν απευθείας εμπορικές σχέσεις με άλλες αγορές, να δοθούν ευκαιρίες απασχόλησης για τους Παλαιστίνιους που δούλευαν στο Ισραήλ ή στους παράνομους εποικισμούς, χρειάζονται μεγάλες και επίμονες προσπάθειες από την πλευρά της κυβέρνησης. Η εξάρτηση επηρεάζει επίσης την εξωτερική πολιτική εμπορίου της Παλαιστίνης. Οι προστατευτικοί δασμοί θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην υποβάθμιση του εμπορίου με το Ισραήλ, ενώ το ελεύθερο εμπόριο θα άφηνε την παλαιστινιακή αγορά απροστάτευτη απέναντι στα ισραηλινά μονοπώλια.

Το νόμισμα της Παλαιστίνης είναι ένα από τα βασικά διλήμματα που αντιμετωπίζει το μελλοντικό κράτος. Αν εκδώσει ξεχωριστό νόμισμα, θα δώσει την ευκαιρία στους κερδοσκόπους να στοχεύσουν το παλαιστινιακό νόμισμα και η διαρκής ανάγκη να μετατρέπεται από και σε ισραηλινά σέκελς (για τις εισαγωγές και τις εξαγωγές), θα εμποδίσει την παλαιστινιακή νομισματική αρχή να υιοθετήσει μια ελεύθερη συναλλαγματική πολιτική. Όμως, αν δεν εκδώσει ξεχωριστό νόμισμα, το παλαιστινιακό κράτος θα επηρεάζεται από την νομισματική πολιτική που καθορίζει η Κεντρική Τράπεζα του Ισραήλ ή Ιορδανίας ή της Αιγύπτου.

Ένας κράτος στα σύνορα του 1967 θα είναι ένα από τα μικρότερα κράτη στον κόσμο και γι’ αυτό θα είναι ιδιαίτερα εξαρτόμενο από το εμπόριο με άλλες χώρες. Γι’ αυτό και είναι κρίσιμο προαπαιτούμενο η είσοδος στις παγκόσμιες αγορές μέσα από ποιοτικές δομές και όχι με τη διαμεσολάβηση του Ισραήλ. Δεν είναι καν ξεκάθαρο πως η ΠΑ πιστεύει ότι θα μπορεί να εδραιώσει την εδαφική συνέχεια μέσα στο παλαιστινιακό κράτος και πως θα εξαναγκαστεί το Ισραήλ να εγκαταλείψει τους παράνομους εποικισμούς του στη Δυτική Όχθη.

Η Παλαιστίνη είναι επίσης φτωχή σε φυσικούς πόρους, ειδικά το νερό. Εξαιρόντας το φυσικό αέριο στις ακτές της Γάζας και τα μάρμαρα κοντά στην Χεβρώνα, η χώρα θα πρέπει να βασιστεί στο ανθρώπινο κεφάλαιο για να παράξει ανταλλάξιμη αξία. Οι Ισραηλινές κατοχικές δυνάμεις είχαν αποτρέψει την ανάπτυξη του βιομηχανικού και οικονομικού τομέας της Παλαιστίνης και θα χρειαστούν πολλά χρόνια για να μπορέσουν να φτάσουν στο επιθυμητό επίπεδο για μια υγιή οικονομία. Από την άλλη, δεν πρέπει να παραβλέπουμε τα πλεονεκτήματα του παλαιστινιακού πληθυσμού και τα στοιχεία που μπορούν να χρησιμοποιήσουν για να πετύχουν οικονομική κυριαρχία.

Οι Παλαιστίνιοι έχουν υψηλό επίπεδο ανθρώπινου κεφαλαίου, με το μεγαλύτερο ποσοστό αποφοίτων πανεπιστημίων στον αραβικό κόσμο. Οι τουριστικοί προορισμοί (ειδικά οι θρησκευτικές τοποθεσίες) είναι μια άλλη πηγή που μπορεί να αναπτυχθεί. Έχουν επίσης υψηλά επίπεδα κατά κεφαλήν οικονομικής βοήθειας σε σύγκριση με τις περισσότερες περιοχές του κόσμου, γιατί πολλές δωρήτριες χώρες αναγνωρίζουν ότι ο τερματισμός των συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή θα είναι και προς το δικό τους συμφέρον. Τα ποσά της βοήθειας μέχρι τώρα επικεντρώνονταν κυρίως στη διατήρηση του status-quo και στην πραγματικότητα βοηθούσαν το Ισραήλ να πληρώνει το κόστος της κατοχής, όμως οι δωρητές πρέπει να αναγνωρίσουν πως μια απότομη παύση της βοήθειας θα προκαλέσει πιθανά άμεση οπισθοδρόμηση της πολιτικής κατάστασης, ανθρωπιστική κρίση και βία.

Οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες σε όλο τον κόσμο είναι ένα σημαντικό στοιχείο του μελλοντικού παλαιστινιακού κράτους. Πολλοί πρόσφυγες μένουν στα κατεχόμενα και όταν επιτέλους εφαρμοστεί το δικαίωμα της επιστροφής τους και αποζημιωθούν, αυτοί οι πρόσφυγες θα μπορούν να εργάζονται στο Ισραήλ και να στέλνουν εμβάσματα στο παλαιστινιακό κράτος, ενώ σίγουρα θα ξοδεύουν κάποια από τα χρήματα τους στην παλαιστινιακή αγορά.

Ωστόσο, το πιο σημαντικό στοιχείο του παλαιστινιακού κράτους είναι το χρέος που του οφείλει το Ισραήλ για τις δεκαετίες κατοχής. Μόλις το Ισραήλ αναγκαστεί να δώσει αποζημιώσεις στους Παλαιστίνιους, αυτοί οι πόροι –αν χρησιμοποιηθούν προσεχτικά- θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση για την οικοδόμηση μιας δυνατότερης και υγιέστερης παλαιστινιακής κοινωνίας με υψηλό βιοτικό επίπεδο και καλύτερες δημόσιες υπηρεσίες.

Συμπέρασμα

Οι πολιτικές εκτιμήσεις δεν μπορούν να διαχωριστούν από τις οικονομικές, ειδικά όταν συζητιέται η οικοδόμηση ενός κράτους. Ενώ οι Παλαιστίνιοι δικαιούνται ελευθερία, υπάρχουν ισραηλινές στρατηγικές που διαμορφώνονται για να μετατρέψουν το παλαιστινιακό κράτος σε ένα κενό σχέδιο και βρίσκουν τρόπους να διατηρήσουν τον έλεγχο στα παλαιστινιακά εδάφη, τον πληθυσμό και την οικονομία.

Μετά την κατάρρευση των διαπραγματεύσεων του Όσλο, υπήρξε μια δραματική αλλαγή στην παλαιστινιακή κοινή γνώμη. Την περασμένη δεκαετία είδαμε μια αυξανόμενη υποστήριξη του παλαιστινιακού πληθυσμού για τον επανασχεδιασμό της παλαιστινιακής στρατηγικής, μια μετακίνηση από τις αποσχιστικές τάσεις σε ένα κίνημα πολιτικών δικαιωμάτων. Η υποστήριξη αυτή είναι εμφανής στις Λαϊκές Επιτροπές των χωριών, στην αριστερά και ειδικά στη νεολαία. Είναι ακόμα διαδεδομένη και στην παλαιστινιακή διασπορά σε όλο τον κόσμο, στους Παλαιστίνιους διανοούμενους και έχει λάβει μεγάλη διεθνή υποστήριξη μέσα από το αυξανόμενο παγκόσμιο κίνημα BDS (Μποϋκοτάζ-απόεπένδυση-κυρώσεις), που καθοδηγούν οι Παλαιστίνιοι.

Η προοπτική ενός δημοκρατικού κράτους όπου οι Παλαιστίνιοι θα είναι ισότιμοι πολίτες είναι μεγαλύτερη απειλή για την ισραηλινή κυβέρνηση από ένα ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος στην Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας και γι’ αυτό η ισραηλινή κυβέρνηση θα εφαρμόσει, κι έχει ήδη αρχίσει να το κάνει, μηχανισμούς για να μετατρέψει την ΠΑ σε υπεργολάβο της κατοχής. Είναι ευθύνη των μελών της διεθνούς κοινότητας, που θέλουν να βοηθήσουν τους Παλαιστίνιους να πετύχουν τα αναπαλοτρίωτα δικαιώματα τους, να το κάνουν με τρόπο που να έχει σημασία και να διασφαλίσουν ότι οι προσπάθειες τους δεν παραμερίζονται από το Ισραήλ που θέλει για να συνεχίσει να κρατάει του Παλαιστίνιους υποταγμένους, ακόμα κι αν τυπικά έχουν ξεχωριστό κράτος.

*Παρουσίαση σε σεμινάριο των ΗΕ: Για τον παλαιστινιακό λαό: Κινητοποίηση της διεθνούς προσπάθειας για την στήριξη του προγράμματος οικοδόμησης του κράτους της παλαιστινιακής κυβέρνησης, Ελσίνκι 28-29 Απριλίου 2011

Είσαι ένας απ΄την Γάζα

Οι σκέψεις μιας κοπέλλας που συμμετείχε στο καραβάνι "Να Mείνουμε Άνθρωποι"

πηγή: vik2gaza.org 18 Μαΐου 2011

Και ξαφνικά μιά μεγάλη χαρά γεμάτη από συγκίνηση κυριαρχεί, ποτισμένη από εκείνο το ιδιαίτερο που έχει η φαντασία, που νιώθεις μόνο όταν δεν βλέπεις αυτό που νομίζεις ότι ξέρεις. Κι έτσι μπαίνεις στη Γάζα, περνάς τη διάβαση, τους ελέγχους, το άγχος κυριαρχεί, τα πόδια ψάχνουν να πατήσουν πάνω στη νέα γη και ξαφνικά η φαντασία παίρνει μορφή και γίνεται τοπίο: κτίρια, άνθρωποι, μάτια, χέρια και ψυχές του κόσμου που έχει δει τόσο μακρύ πόλεμο. Κραυγές μέσα κι έξω. Ο ουρανός ανοίγει το βράδυ και η γη σκίζεται σε κρατήρες που άφησαν οι σιωνιστικές επιθέσεις από καιρό. Ξημερώνει κι έρχεται ο καινούργιος ήλιος να σε συνοδεύσει. Άμμος κάτω απ΄τα πόδια σου και βλέμματα στραμμένα πάνω σου. Είναι τα μάτια αυτών που ξέρουν τι τους έφερε το παρελθόν σαν μια πληγή που δεν σταματά να ματώνει. Και τότε ακούς για ιστορίες ζωής ανάκατες με αίμα και με πόνο. Με ανείπωτη λύπη και με αξιοπρέπεια. Σπίτια γεμάτα από κόσμο με καρδιά που μετά από ψηλά τα τινάζουν στον αέρα σαν μυρμήγκια λιωμένα με τη βία.

Κάποιοι επιζούν αλλα τα σημάδια παραμένουν βαθειά, εγκαύματα που έχει επουλώσει ο ήλιος της Γάζας. Το μίσος από ψηλά, από τα σύνορα κι από τη θάλασσα, σε απειλεί και σου θυμίζει ότι είσαι ένας από τη Γάζα, είσαι ένας που προσπαθεί να αντισταθεί στη Γάζα. Η γή εδώ είναι καλή και γενναιόδωρη μα και η θάλασσα είναι. Ξέρεις ότι μπορείς ακόμα να συνεχίσεις να ζεις. Όμως υπάρχει κάποιος που καίει τους κάμπους και σ΄εμποδίζει να μαζέψεις την πληρότητα της θάλασσας και της ζωής. Και κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό και κάθε δευτερόλεπτο καταλαβαίνεις ότι είσαι ένας από τη Γάζα.

Πόσα χρόνια παλεύεις για νάρθει ένα τέλος σ΄όλα αυτά; Ναι, το τέλος της απάνθρωπης κατοχής. Ο αριθμός 63 γίνεται το σημάδι απ΄τη φωτιά μες΄στη καρδιά σου, που κάθε χρόνο αλλάζει μορφή και σ΄αυτό τον αριθμό από χρόνια, προστίθενται συνεχώς κι άλλα.

Βγαίνεις στους δρόμους. To πλήθος είναι γεμάτο από αλληλεγγύη και νιάξιμο ανθρώπων απ΄όλα τα μέρη που βρίσκονται κοντά σου, με σένα που είσαι ένας από τη Γάζα. Ο ήλιος καίει, οι κραυγές θά ήθελαν να σπάσουν την πολιορκία, αλλά είναι πιό δυνατός από σένα, εκείνοι είναι κει.

Είναι μάτια μέσα στα τανκς. Δεν είναι το τανκ που σε κοιτάζει και σε πυροβολεί, είναι τα μάτια τους που σε σκοτώνουν. Η άμμος γίνεται κόκκινη. Το παζλ της Παλαιστίνης και του λαού της δεν πρέπει να τακτοποιηθεί Έτσι ισχυρίζονται εκείνοι. Κι έτσι λοιπόν φεύγεις. Πας στη θάλασσα να χαρείς τη δύση. Τις κραυγές του θανάτου προσπαθείς να τις αφήσεις πίσω σου. Πέπλα και φορέματα που τα φύσηξε ο άνεμος και τα πότισαν τα κύματα της θάλασσας της Γάζας ρωτάνε γιατί τ΄αδέλφια σου και οι αδελφές σου, σήμερα, τώρα, δεν υπάρχουν πιά.

Η Νάγκμπα σου είναι μιά καθημερινη επανάληψη σ΄ένα μαρτύριο από καταπίεση, παραλήρημα και τρομερή ωμότητα.

Αναρωτιέσαι γιατί. Είσαι ένας απ΄τη Γάζα.

Υποστήριξη στην νέα αποστολή διεθνούς στολίσκου για τη Γάζα

Από την νύχτα της Κυριακής προς Δευτέρα 31 Μαΐου 2010, όταν οι ισραηλινές ειδικές ναυτικές δυνάμεις επιτέθηκαν σε διεθνή ύδατα (80 μίλια από τις ακτές του Ισραήλ) στον πολυεθνικό στολίσκο «Freedom Flotilla», σκοτώνοντας 9 συνανθρώπους μας, τραυματίζοντας βαριά δεκάδες άλλους, οδηγώντας στην συνέχεια το σύνολο των συλληφθέντων σε ισραηλινές φυλακές, πέρασε σχεδόν ένας χρόνος.

Οι 38 Έλληνες της Πρωτοβουλίας «Ένα Καράβι για τη Γάζα» που συμμετείχαν στην διεθνή αυτή αποστολή -την δεύτερη σε αριθμό επιβαινόντων αντιπροσωπεία- συνελήφθησαν, κάποιοι υπέστησαν σοβαρούς τραυματισμούς, τα υπάρχοντά τους κλάπηκαν, ενώ τα 2 ελληνικά πλοία της αποστολής, σε αντίθεση με τα τουρκικά πλοία που αποδεσμεύθηκαν σε τρεις μόλις μήνες μετά το πειρατικό συμβάν, βρίσκονται ακόμα, υπό ισραηλινή κατοχή στο λιμάνι της Χάιφας.

Σε όλο τον κόσμο ξέσπασαν τότε ισχυρές αντιδράσεις και κινητοποιήσεις καταγγελίας που οδήγησαν το Ισραήλ σε σχετική απομόνωση και –πρόσκαιρη έστω- διπλωματική αναδίπλωση. Η απόφαση του Δικαστηρίου Ανθρώπινων δικαιωμάτων του ΟΗΕ, που ορίσθηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας, υπήρξε αποκαλυπτική σε ότι αφορά την χρήση άμετρης και αναίτιας βίας.

Οι περισσότερες αποφάσεις των διεθνών οργανισμών ζητούσαν τότε και την άρση του αποκλεισμού της Γάζας ενώ παράλληλα, ορισμένοι από αυτούς, εκπονούσαν σχέδια για την υλοποίησή του. Όμως, και σε αυτή την περίπτωση, δεν έγινε δυνατό να διασφαλιστεί η εφαρμογή των ευνοϊκών για τα στοιχειώδη δικαιώματα και τις βιοτικές ανάγκες του παλαιστινιακού λαού αποφάσεων.

Όμως η Μέση Ανατολή σήμερα αλλάζει. Όποια κι’ αν είναι η εξέλιξη, όποια κι’ αν είναι η νέα γεωπολιτική μορφολογία η πορεία των ανθρώπων της περιοχής προς την χειραφέτησή τους είναι βέβαιο ότι συντελείται. Τα ολιγαρχικά αυταρχικά καθεστώτα που μακροημέρευσαν, στηριζόμενα στην πολύτροπη συνεργασία και συνενοχή των καθ’ ημάς επαιρόμενων για την πολιτική και κοινωνική τους δημοκρατία κρατών, καταρρέουν..

Η Ελληνική Πρωτοβουλία «Ένα Καράβι για τη Γάζα», γενεσιουργός συνιστώσα του κινήματος για το σπάσιμο της 43χρονης πολιορκίας, συμμετέχει και πάλι με τρόπο καθοριστικό στην νέα διεθνή πρωτοβουλία «Freedom Flotilla - Stay Human» στο πλαίσιο μιας νέας, ευρύτερης, ριζικά αναβαθμισμένης, διεθνούς αποστολής.

Κείμενο Υπογραφών

Περί τα τέλη Ιουνίου 2011, η αποστολή «Freedom Flotilla - Stay Human», με περισσότερα από 10 σκάφη και πάνω από 1000 υποστηρικτές του εγχειρήματος, ανάμεσά τους, όπως και στο παρελθόν, ανθρώπους της τέχνης και του πολιτισμού, εκπροσώπους πολιτικών οργανισμών [ευρωβουλευτές, βουλευτές], πολιτικών-κοινωνικών κινημάτων και θρησκευτικών δογμάτων, με δημοσιογραφική κάλυψη από όλα τα διεθνή ΜΜΕ, θα πλεύσει για μια ακόμα φορά προς τη Λωρίδα της Γάζας.

Η αποστολή θα μεταφέρει και πάλι φορτίο χιλιάδων τόνων ανθρωπιστικής βοήθειας.
Το κράτος του Ισραήλ, προσηλωμένο στην επιθετική του στρατηγική, αγνοώντας τα διδάγματα της ιστορίας αδυνατεί να συλλάβει τα μηνύματα των καιρών στην ευρύτερη περιοχή, επενδύει στο μίσος και συνάμα επιδίδεται σε πολιτική ισχύος και σε μικροπολιτικούς εκβιαστικούς χειρισμούς σπίλωσης και ακύρωσης της αποστολής. Πέρα όμως από τις διπλωματικές πιέσεις που εξασκεί προς όλες τις ευρωπαϊκές –κυρίως- κυβερνήσεις και προς τους διεθνείς οργανισμούς, απαιτεί να εμποδιστεί με κάθε τρόπο ο απόπλους των σκαφών, προβάλλοντας έωλες εικασίες περί μεταφοράς «όπλων» και συμμετοχή «τρομοκρατών».

Εμείς, που υποστηρίζουμε την αποστολή, υπογράφουμε το παρόν κείμενο, απορρίπτοντας τα φαιδρά αυτά επιχειρήματα, που επιχειρούν να καλύψουν τα πραγματικά αίτια της επικυρίαρχης συμπεριφοράς και τους επιθετικούς-απειλητικούς σχεδιασμούς του κράτους του Ισραήλ.

Συνάμα :
Απαιτούμε την άρση του αποκλεισμού της Γάζας από στεριά, θάλασσα και αέρα, ώστε να αποδοθούν στον παλαιστινιακό λαό τα ζωτικά και κυριαρχικά του δικαιώματα.

Θέτουμε τις κυβερνήσεις των χωρών από λιμάνια των οποίων θα αποπλεύσουν πλοία του «Στολίσκου της Ελευθερίας ΙΙ» μπροστά στις ευθύνες τους και τις καλούμε να τηρήσουν την νομιμότητα, να μην υποκύψουν σε πιέσεις και να μη αποδεχθούν εκβιασμούς, μεταβαλλόμενες σε εργαλεία της ισραηλινής πολιτικής.

Αντιτείνουμε το πολύ απλό, πολύ αποτελεσματικό μέτρο, εκτός από τους ελέγχους των εθνικών λιμενικών αρχών, αυτό του ελέγχου των πλοίων από διεθνή οργανισμό επιφορτισμένο με καθήκοντα ειρηνικής επίλυσης κρίσεων [υπό την ευθύνη του ΟΗΕ].

Απαιτούμε την άμεση επιστροφή των 2 Ελληνικών πλοίων, που -σε αντίθεση με τα Τουρκικά τα οποία το Ισραήλ εξαναγκάστηκε να αποδεσμεύσει- κατέχονται ακόμη παράνομα ως πειρατική λεία, προσβάλλοντας έτσι βάναυσα τον Ελληνικό λαό και την χώρα.

Για να υπογράψετε πατήστε εδώ.

Ο Ομπάμα υποστηρίζει την πλήρη απομάκρυνση των Ισραηλινών; Λόγια vs Πράξεις

Michael Warschawski, πηγή: www.alternativenews.org/english 22 Μαΐου 2011

Η ανακοίνωση του Προέδρου Ομπάμα πως είναι υπέρ της απομάκρυνσης στα σύνορα του 1967, αποτέλεσε έκπληξη, ειδικά μιας και ανακοινώθηκε λίγες μόνο ώρες πριν την συνάντηση τους με τον Ισραηλινό Πρωθυπουργό Μπέντζαμιν Νεντανιάχου, στην Ουάσιγκτον.

Οι συμβουλάτορες του αμερικανού προέδρου προφανώς γνώριζαν ότι η ανακοίνωση θα προκαλούσε την αντίδραση του πιο ακροδεξιού πρωθυπουργού στην ιστορία του Ισραήλ. «Ωμή» την χαρακτήρισαν οι αναλυτές που βρίσκονται κοντά στον Λευκό Οίκο: χωρίς διπλωματική γλώσσα, ο πρωθυπουργός απάντησε πως δεν έχει καμία πρόθεση ή δυνατότητα να επιστρέψει στα σύνορα της 4ης Ιουνίου 1967, τόσο για λόγους ασφάλειας όσο και δημογραφικούς.

Ήθελε ο Ομπάμα να έρθει σε αντιπαράθεση με τον Νεντανιάχου; Βρισκόμαστε στην αρχή μιας κρίσης στις σχέσεις ΗΠΑ-Ισραήλ; βρισκόμαστε σίγουρα ένα χρόνο πριν τις εκλογές των ΗΠΑ και το Δημοκρατικό κόμμα σύντομα θα ζητήσει τις παραδοσιακές χορηγίες από τους εβραίους και φιλο-ίσραηλινούς καπιταλιστές.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι διαφορές στην προσέγγιση ανάμεσα στις δυο χώρες είναι πραγματικές και πως τελειώνοντας την συνάντηση με τον Νεντανιάχου, ο Ομπάμα προειδοποίησε ότι «οι κύριες διαφορές με το Ισραήλ ως προς τον τρόπο επίτευξης της ειρήνης στην Μέση Ανατολή, παραμένουν». Ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο. Ενώ οι Αμερικανοί πιστεύουν ότι η ειρήνη απαιτεί την απομάκρυνση των Ισραηλινών στα σύνορα της 4ης Ιουνίου 1967, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός πιστεύει ότι η ειρήνη στην περιοχή θα έρθει με την επέκταση των εποικισμών. Μικρές διαφορές… και παρ’ όλα αυτά, παραδόξως παρουσιάστηκε ότι η ανακοίνωση του Ομπάμα ήταν για το καλό του Ισραηλινού κράτους, γιατί μετά τις ανακοινώσεις θα έρθουν οι πράξεις, και ειδικά η σχεδιαζόμενη ψήφος τον Σεπτέμβρη στην Γενική Συνέλευση των ΗΕ.

Υπάρχει μια βάση να πιστεύουμε ότι οι αμερικανικές δηλώσεις για την απόσυρση στα σύνορα του 1967, έχουν σκοπό να ευχαριστήσουν τα αραβικά κράτη και την αραβική οδό, για να τους δείξουν ότι οι ΗΠΑ δεν καλύπτει άνευ όρων τις ισραηλινές πολιτικές. Με αυτή την έννοια, ο Λευκός Οίκος προκάλεσε την ωμή απάντηση του Νεντανιάχου και βασιζόταν σε αυτή. Τώρα ο Ομπάμα έχει το ελεύθερο να τορπιλίσει την απόφαση των ΗΕ που αφορά στο ένα παλαιστινιακό κράτος, στα σύνορα της 4ης Ιουνίου.

«Τα λόγια δεν κοστίζουν» και φυσικά ο Ομπάμα και η Κλίντον εκτιμούν πως σύντομα το Ισραήλ θα χρειαστούν πρακτική βοήθεια από τις ΗΠΑ στην διεθνή αρένα. Δεν είναι δύσκολο να στοιχηματίσουμε πως σε αυτή την δοκιμασία, οι ΗΠΑ και ο πρόεδρος τους θα σταθούν στο πλευρό του Ισραήλ. Δεν χρειάζεται να αγαπά κάποιος τις θεωρίες συνομωσίας για να καταλάβει πως πίσω από την αμοιβαία έλλειψη συμπάθειας ανάμεσα στον Ομπάμα και τον Νεντανιάχου, υπάρχει ένα είδος συντονισμού και καταμερισμός εργασιών. Ο ένας μιλάει κατά των εποικισμών και ο άλλως αμέσως χτίζει 1400 νέα σπίτια μέσα σε αυτούς.

Θα μπορούμε να μιλήσουμε για κρίση ανάμεσα στους δύο συμμάχους μόνο όταν η Ουάσιγκτον θα επιβάλλει κυρώσεις στο Ισραήλ, για παράδειγμα αν σταματήσει την στρατιωτική βοήθεια για κάποιους μήνες. Το τέλος των ημερών; Όχι απαραίτητα. Όταν το 1991 ο Τζορτζ Μπους συνάντησε την άρνηση του Σαμίρ να ανακοινώσει το πάγωμα των εποικισμών, πάγωσε τις τραπεζικές εγγυήσεις αξίας 13 δις δολαρίων, που είχε υποσχεθεί το Κογκρέσο και τα χρήματα παρέμειναν στις ΗΠΑ μέχρι που ο Σαμίρ έπεσε και αντικαταστάθηκε από την κυβέρνηση Ραμπίν. Η πίεση της Αμερικής είναι δυνατή, αλλά υπάρχουν αμφιβολίες για το αν θα την χρησιμοποιήσει ο Ομπάμα. Οι πολλά υποσχόμενες δηλώσεις τους δεν είναι παρά ένα προκάλυμμα για την αναμενόμενη αμερικανική στήριξη προς το Ισραήλ στην Γενική Συνέλευση των ΗΕ, τον Σεπτέμβρη.

PFLP: Η ομιλία του Ομπάμα στο AIPAC κηρύσσει πόλεμο στα παλαιστινιακά δικαιώματα

Πηγή: www.pflp.ps/english

Ο Σύντροφος Jamil Mizher, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Λαϊκού Μετώπου είπε πως η ομιλία του αμερικανού προέδρου Barack Obama στο ετήσιο συνέδριο του AIPAC, της Αμερικανό-ισραηλινής επιτροπής δημοσίων υποθέσεων, το μεγαλύτερο σιωνιστικό λόμπυ στις ΗΠΑ, ήταν «κήρυξη πολέμου στην Ουάσιγκτον ενάντια στα νόμιμα εθνικά δικαιώματα του παλαιστινιακού λαού, την ύπαρξη μας και την ζωή μας στην Παλαιστίνη» και μια προσπάθεια να αντιστρέψει το διεθνές δίκαιο και τα ψηφίσματα των ΗΕ που αναγνωρίζουν τα δικαιώματα του λαού μας.

Μιλώντας στις 22 Μαΐου στο Palestine TV, ο σύντροφος Mizher είπε ότι «η ομιλία του Ομπάμα δείχνει το αληθινό του πρόσωπο- κι αυτό της κυβέρνησης του- ξεκάθαρα. Είναι πλήρως ευθυγραμμισμένοι με την κατοχική δύναμη. Με μια πρώτη ματία, ίσως πιστέψετε ότι ο ομιλητής ήταν ο Νεντανιάχου, μιλώντας εκ μέρους της ισραηλινής κυβέρνησης. Ανέφερε την «ισραηλινή ασφάλεια» 23 φορές στην ομιλία τους, ενώ δεν είπε ούτε μία λέξη για τα εθνικά δικαιώματα – ή την ασφάλεια – του παλαιστινιακού λαού».

Ο σύντροφος Mizher σχολίασε επίσης ότι ο αμερικανός πρόεδρος αγνοεί τα βάσανα χιλιάδων Παλαιστινίων κρατούμενων στις φυλακές της κατοχής, ενώ δίνει έμφαση στην απελευθέρωση του Ισραηλινού στρατιώτη Gilad Shalit, που πιάστηκε αιχμάλωτος σε μια στρατιωτική βάση όπου εξαπέλυαν επιθέσεις ενάντια σε γυναίκες και παιδιά στην Λωρίδα της Γάζας.

Είπε πως πρέπει να σταματήσει κάθε είδους εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση των ΗΠΑ και να παραμεριστούν οι ψευδαισθήσεις. Είναι ξεκάθαρο ότι ο ΗΠΑ είναι πλήρως ευθυγραμμισμένες με την κατοχή. Απεναντίας, είπε, οι Παλαιστίνιοι πρέπει να αποκτήσουν νέες πολιτικές για να αντιμετωπίσουν τις αμερικανικές πολιτικές, να απορρίψουν τις άσκοπες διαπραγματεύσεις και να οικοδομήσουν μια στρατηγική που θα βασίζεται στην τήρηση των εθνικών αξιών και της αντίστασης ενάντια στην κατοχή και τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό.

Κάλεσε επίσης την διεθνή κοινότητα να απορρίψει τον εκφοβισμό των ΗΠΑ και να δράσει για να επιβάλλει το διεθνές δίκαιο και τα ψηφίσματα των ΗΕ, μιας και αυτά δεν υπόκεινται σε παζάρια από καμιά πλευρά και ότι ο παλαιστινιακός λαός συνεχίζει να υποφέρει από τις συνεχιζόμενες παραβιάσεις, την οικοδόμηση των εποικισμών, τις στρατιωτικές επιθέσεις και την εθνοκάθαρση από το χέρια του ακροδεξιού καθεστώτος του Νεντανιάχου.

Ο σύντροφος Mizher σημείωσε επίσης ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ και η ισραηλινή κατοχή είναι ενωμένες απέναντι στην ενότητα των Παλαιστινίων και την συμφιλίωση, γιατί αναγνωρίζουν ότι μια τέτοια ενότητα δυναμώνει την παλαιστινιακή αντίσταση ενάντια στις πολιτικές και τακτικές τους. «Θέλουν να διασπάσουν τον παλαιστινιακό λαό για να διατηρήσουν την κυριαρχία τους στην περιοχή. Κατά συνέπεια, η απάντηση μας στις δηλώσεις τους θα δυναμώσει την εθνική συμφιλίωση, γιατί η ενότητα του λαού μας είναι σημαντική για να αντιμετωπίσουμε την κατοχή και τον ιμπεριαλισμό».

Είπε ότι ο ρατσιστικός, φασιστικός λόγος του Ομπάμα δεν θα γίνει δεχτός από τους Παλαιστίνιους, ανάμεσα τους και η Φατάχ με την Χαμάς, που πρέπει σήμερα να αναγνωρίσουν ότι χρειάζονται την ενότητα για να αντιμετωπίσουν το αποικιοκρατικό καθεστώς. Ο σύντροφος Mizher είπε ότι ο παλαιστινιακός λαός θα συνεχίσει να αγωνίζεται για τα εθνικά του δικαιώματα, την απελευθέρωση του, την αυτοδιάθεση και ειδικά για το δικαίωμα της επιστροφής των Παλαιστινίων προσφύγων.

Η ΠΑ αρνείται την έκδοση διαβατηρίων στους κατοίκους της Γάζας

Πηγή:www.alternativenews.org/english 23 Μαΐου 2011

Χιλιάδες κάτοικοι της Λωρίδας της Γάζας διαδήλωσαν το Σάββατο, 21 Μαΐου στην πλατεία του Άγνωστου Στρατιώτη στην πόλη της Γάζας για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στην άρνηση της Παλαιστινιακής Αρχής να εκδώσει διαβατήρια για περίπου 30.000 κατοίκους.

Η διαμαρτυρία απευθυνόταν στο Υπουργείο Εσωτερικών της ΠΑ στην Ραμάλλα. Σύμφωνα με τους διαδηλωτές, η άρνηση για την έκδοση διαβατηρίων απορρέει από την διαμάχη ανάμεσα στην Φατάχ, που ανάμεσα σε άλλα ελέγχει και το Υπουργείο Εσωτερικών, και την Χαμάς που ελέγχει την Λωρίδα της Γάζας. Η πρόσφατη συμφωνία συμφιλίωσης που υπογράφτηκε ανάμεσα στις δύο πλευρές δεν έφερε καμία θετική εξέλιξη στο ζήτημα αυτό.

Ανάμεσα σε αυτούς που δεν παίρνουν διαβατήρια είναι κάτοικοι της Γάζας που χρήζουν ιατρικής παρακολούθησης μη διαθέσιμης στην Γάζα, φοιτητές που σπουδάζουν στο εξωτερικό και άνθρωποι που θέλουν να προσκυνήσουν στην Μέκκα. Κάποιοι κάτοικοι περιμένουν να πάρουν διαβατήριο από το 2007, όταν η Χαμάς ανέλαβε τον έλεγχο της Γάζας.

Οι πιθανότητες να φύγει κάποιος από την Λωρίδα της Γάζας είναι πολύ συγκεκριμένες. Το πέρασμα από το τσεκ-πόιντ στο Ερέζ, ανάμεσα στην Γάζα και το Ισραήλ είναι περιορισμένο και επιτρέπεται σε όσες περιπτώσεις χαρακτηρίζει το Ισραήλ ως εξαιρετικά ανθρωπιστικές, κυρίως σε όσους χρήζουν άμεσης και επείγουσας ιατρικής φροντίδας.

Τον Ιούνιο του 2010 η Αίγυπτος άνοιξε το πέρασμα της Ράφα, σε απάντηση στην ισραηλινή επίθεση στον Στόλο της Ελευθερίας. Από τον Ιούνιο του 2010 ως τον Ιανουάριο του 2011, περίπου 19.000 κάθε μήνα περνούσαν από την Ράφα, και προς τις δύο κατευθύνσεις. Αυτός ο αριθμός αντιπροσωπεύει περίπου το 47% του μηναίου αριθμού ταξιδιωτών, πριν τον αποκλεισμό το 2006. Μετά τις λαϊκές εξεγέρσεις και την πτώση του Μουμπάρακ, ο αριθμός των ανθρώπων που περνούν από την Ράφα έχει περιοριστεί στους 300.

Στις 29 Απριλίου, η Αίγυπτος ανακοίνωσε ότι θα ξανά ανοίξει τα σύνορα στην Ράφα. Όμως, πέρα από αυτή την ανακοίνωση φαίνεται πως η μετακίνηση προς τα σύνορα συναντάει δυσκολίες. Την περασμένη Τετάρτη (18 Μαΐου), η ΠΑ ανακοίνωσε το κλείσιμο του περάσματος, λέγοντας πως πρόκειται για ανάρμοστη συμπεριφορά των Παλαιστίνιων ταξιδιωτών που περνούν από εκεί.

PLO: Ιστορία μιας επανάστασης

Πηγή: english.aljazeera.net/programmes

Το 1948 ανακηρύχθηκε το κράτος του Ισραήλ. Η Παλαιστίνη έχασε.

Δεκαέξι χρόνια αργότερα, ιδρύθηκε η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO). Αποτελούμενη από διαφορετικές παρατάξεις, η PLO βρέθηκε έκτοτε στην καρδιά του αγώνα για την ανάκτηση της Παλαιστίνης.

Η σειρά, αποτελούμενη από έξι επεισόδια, αφηγείται την ιστορία της PLO, ξεκινώντας από την δημιουργία της το 1964 και τελειώνοντας με τον θάνατο του Yasser Arafat, τον αρχηγό της PLO, το 2002, την νίκη της Χαμάς στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2006 και την επακόλουθη μάχη για την εξουσία ανάμεσα στην Φατάχ και την Χαμάς.

Το PLO: Ιστορία μιας επανάστασης, περιέχει αποκλειστικές συνεντεύξεις ορισμένων που βρέθηκαν στην καρδιά του παλαιστινιακού ένοπλου αγώνα τα τελευταία 50 χρόνια, όπως την τελευταία συνέντευξη του Αραφάτ στην οποία μίλησε για την ιστορία του κινήματος και τις συνεντεύξεις από σημαντικά στελέχη της Οργάνωσης Μαύρος Σεπτέμβρης.

Επεισόδιο 1: Αφέντες της δικής τους μοίρας

Το 1964, ο Gamal Abdul Nasser, ο Αιγύπτιος πρόεδρος, συγκάλεσε την πρώτη Αραβική Συνδιάσκεψη. Σκοπός του ήταν να δώσει μια αραβική απάντηση στο κράτος του Ισραήλ. Οι Άραβες ηγέτες ψήφισαν την συγκρότηση ενός σώματος που θα οργανώσει τους Παλαιστίνιους της Διασποράς. Ο Ahmad al-Shuqairy, ένας Παλαιστίνιος διπλωμάτης, επιλέχθηκε ως επικεφαλής του νεοσυσταθέντος οργάνου. Ο Al-Shuqairy ήθελε μια οργάνωση που δεν θα υποκλινόταν στα αραβικά καθεστώτα. Τέσσερις μήνες αργότερα, συγκάλεσε το πρώτο παλαιστινιακό κοινοβούλιο στην Ιερουσαλήμ. Εκεί ανακοινώθηκε επίσημα η ίδρυση της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης.

Επεισόδιο 2: Μαύρος Σεπτέμβρης

Ως συνέπεια της αραβικής ήττας στον Πόλεμο των Έξι Ημερών, το 1967, οι αντάρτικες ομάδες των Παλαιστινίων, ένωσαν τις δυνάμεις τους στους προσφυγικούς καταυλισμούς του αραβικού κόσμου. Το 1969, ο αρχηγός της Φατάχ, Yasser Arafat, εκλέχθηκε πρόεδρος της PLO, σηματοδοτώντας μια νέα εποχή όπου οι αντάρτες ανέτρεψαν την παράδοση που ήταν εδραιωμένη στις περισσότερες παλαιστινιακές οικογένειες. Στην Ιορδανία, ένοπλοι Παλαιστίνιοι είχαν δημιουργήσει ένας κράτος μέσα στο κράτος, όμως ο Βασιλιάς Χουσεΐν άρχισε να χάνει την υπομονή του με τους Παλαιστίνιους. Ο ιορδανικός στρατός αναπτύχθηκε στους δρόμους και σύντομα ξέσπασαν οδομαχίες ανάμεσα στους Ιορδανούς στρατιώτες και τους Παλαιστίνιους αντάρτες.

Επεισόδιο 3: Οι άνεμοι των ουρανών

Το 1974, η PLO αναγνωρίστηκε ως η μοναδική νόμιμη εκπρόσωπος του παλαιστινιακού λαού και η Γενική Συνέλευση των ΗΕ υποδέχτηκε τον Yasser Arafat με ενθουσιασμό. Όμως σε μια άλλη αραβική χώρα θα στηνόταν το σκηνικό για το επόμενο κεφάλαιο της παλαιστινιακής τραγωδίας. Μετά την εξορία της από την Ιορδανία, η PLO είχε μεταφέρει το αρχηγείο της στην λιβανέζικη πρωτεύουσα, την Βυρηττό. Τον Απρίλιο του 1975, ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος στον Λίβανο. Το 1982, το Ισραήλ επεμβαίνει στον Λίβανο και οι παλαιστινιακές δυνάμεις καταρρέουν γρήγορα. Η PLO διώχτηκε από την Βυρηττό μετά από δέκα χρόνια παρουσίας της εκεί. Ήταν το τέλος μιας εποχής.

Επεισόδιο 4: Η μεγάλη επιβίωση

Ο Yasser Arafat γρήγορα μπλέχτηκε σε μια αδελφοκτόνα μάχη για τον έλεγχο της PLO – και για την ζωή του. Τον Ιούλιο του 1983, ξέσπασε στον Λίβανο μάχη ανάμεσα στους υποστηρικτές και στους αντιπάλους του Arafat. Σε ένα τολμηρό ταξίδι από την Τυνησία, την νέα βάση του αρχηγείο του, ο Arafat κατάφερε να περάσεις τον Λίβανο κρυφά και να συναντήσει τους αγωνιστές του. Το παραστρατιωτικό κίνημα Amal, που στήριζε η Συρία και αντι-αραφατικές παρατάξεις, κατέλαβαν τους καταυλισμούς των Παλαιστινίων στην Βυρηττό και στον νότιο Λίβανο που οδήγησε στην τρίχρονη σφαγή, γνωστή ως ο πόλεμος των καταυλισμών.

Επεισόδιο 5: Ιντιφάντα

Το 1987 το σύνθημα ήταν η εθνική ενότητα. Η ενότητα αυτή θα έπαιρνε ώθηση από ένα απροσδόκητο γεγονός. Τον Δεκέμβριο του 1987, στην Γάζα ένας Ισραηλινός οδηγός σκότωσε τέσσερις Παλαιστίνιους εργάτες και τραυμάτισε εννέα, όταν το αυτοκίνητο του έφυγε από τον δρόμο. Οι Ισραηλινοί το χαρακτήρισαν ατύχημα. Οι Παλαιστίνιοι είπαν πως ήταν προμελετημένη δολοφονία. Το περιστατικό πυροδότησε μια σειρά από παλαιστινιακές διαμαρτυρίες που εξαπλώθηκαν σε όλα τα κατεχόμενα εδάφη. Η Ιντιφάντα – ή εξέγερση- γεννήθηκε.

Επεισόδιο 6: Θάνατος και απόρριψη

Υπήρχε η υπόσχεση για μια νέα παγκόσμια τάξη με την έναρξη του Πολέμου του Κόλπου το 1991. Άρχισαν οι διαπραγματεύσεις, που θα κατέληγαν στην ιστορική επιστροφή στην πατρίδα. Όμως οι προκλήσεις για την δημιουργία του κράτους έμοιαζαν αξεπέραστες και νέες πολιτικές δυνάμεις εμφανίστηκαν στην κοινωνία της Παλαιστίνης, οι οποίες θα μπορούσαν να απειλήσουν τον ρόλο και την σημασία της PLO. Την άνοιξη του 2002, ισραηλινές δυνάμεις περικύκλωσαν το αρχηγείο του Arafat. Κρατήθηκε μέχρι τον Οκτώβριο, όταν κι αρρώστησε από μια μυστηριώδης ασθένεια και τελικά πέθανε σε ένα νοσοκομείο στο Παρίσι.

Γάζα-Παιδιά σε πολιορκία

Έτος Παραγωγής: 2010
Σκηνοθεσία: Jezza Neumann

Ποια είναι τα αποτελέσματα του πολέμου και η επίδραση τους στα παιδιά που ζουν στην Γάζα; Στη διάρκεια ενός χρόνου η κάμερα του ντοκιμαντέρ ακολουθεί τις ζωές τεσσάρων παιδιών που η καθημερινότητα τους έχει αλλάξει κατά πολύ. Θα γνωρίσουμε τις επιδράσεις του πολέμου και της συνεχούς πολιορκίας σ αυτά τα παιδικά μυαλά, σ αυτές τις παιδικές ψυχές. Κάποια από αυτά έχουν χάσει τους γονείς τους. Ίσως να γίνουν τα εύκολα θύματα συνταγματικών ομάδων, στην ανάγκη τους να αποκτήσουν έναν νέο μέντορα. Με την εκδίκηση να ζει μέσα στην καρδιά τους ίσως σταδιακά να ωθούνται και σε σκέψεις βίας. Είναι μεγάλος ο κίνδυνος δημιουργίας της νέας γενιάς των ζωσμένων με εκρηκτικά καμικάζι.

Mαρόκο: Ανακοινώσεις του Δημοκρατικού Δρόμου

Καλπονοθευτικοί εκλογικοί νόμοι στην υπηρεσία της τυραννίας

Το μοναρχικό καθεστώς επιμένει στη διαμόρφωση εκείνων των όρων που θα του επιτρέψει να περάσει ένα σύνταγμα αντιδημοκρατικό ώστε να μπορεί αυτό, μετά και το σχηματισμό της Επιτροπής για την Αναθεώρηση του Συντάγματος, η οποία αποτελείται από αφοσιωμένους υπηρέτες του, να θέσει ένα όριο στην αναθεώρησή του ώστε να διατηρηθεί η τυραννία και η προσωποπαγής διακυβέρνηση του βασιλιά, ο οποίος θα περιβάλλεται από ιερότητα. Και μετά τη διαβούλευσή του με κόμματα, συνδικάτα, συλλογικότητες και «προσωπικότητες» που δεν εκπροσωπούν το λαό, στη συντριπτική του πλειοψηφία, και οι οποίοι έχουν κοινό παρονομαστή την αφοσίωσή τους στο βασιλικό οίκο και στην ευλογία του, να που το σύστημα αποκαλύπτει εκ νέου την αέναη αντιλαϊκή φύση του, χρησιμοποιώντας ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία του: τον εκλογικό νόμο, για την παραποίηση της λαϊκής θέλησης.

Ο Δημοκρατικός Δρόμος απορρίπτει τη βασιλική εκδοχή της αναθεώρησης του Συντάγματος, η οποία συνιστά μια προσπάθεια κατάπνιξης του λαϊκού αιτήματος για πραγματική Δημοκρατική Αλλαγή, το οποίο έθεσε το Κίνημα 20 Φλεβάρη και επέμεινε με σθένος να τονίζει σε κάθε διαδήλωση. Ο Δημοκρατικός Δρόμος μποϊκόταρε τη Συμβουλευτική Επιτροπή για τη Συνταγματική Αναθεώρηση, ρίχνοντας το σύνθημα για την πτώση της. Και απαιτεί την δημιουργία των δεόντων όρων για το σχηματισμό μιας Συντακτικής Συνέλευσης που θα εκπροσωπεί πραγματικά το μαροκινό λαό. Οι σημαντικότεροι αυτών των όρων μπορούν να συνοψιστούν στα παρακάτω:

- Απομόνωση της βασιλικής μαφίας, η οποία είναι υπεύθυνη για τα πολιτικά και οικονομικά εγκλήματα.

- Διάλυση του μηχανισμού της μυστικής αστυνομίας και των παρακρατικών μηχανισμών.

- ’νοιγμα των Δημόσιων Μέσων Ενημέρωσης στις αποκλεισμένες από αυτά δυνάμεις.

- ’μεση απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων

Να, όμως, που διαδοχικά γεγονότα εγγυώνται την ειλικρίνεια των προθέσεων..

Επομένως, η πραγματική απάντηση πρέπει να είναι η απερίφραστη απόρριψη των σχεδιασμών του βασιλικού οίκου για την αναθεώρηση του Συντάγματος, η κλιμάκωση του αγώνα για την πτώση της Συμβουλευτικής Επιτροπής για την Αναθεώρηση του Συντάγματος, και η αποφασιστική σύγκρουση με κάθε δύναμη η οποία παρεμποδίζει τους αγώνες του λαού μας εναντίον της τυραννίας, της προσωποπαγούς διακυβέρνησης και της διαφθοράς.

Καζαμπλάνκα, 12 Μάη 2011
Το Πανεθνικό Γραφείο

Ανακοίνωση

Η χώρα μας βιώνει με σταθερά αυξανόμενο ρυθμό κύματα αγώνων που ξεκίνησε το Κίνημα 20 Φλεβάρη και αντλούν τα συνθήματά τους από το αίτημα για Δημοκρατία, Ελευθερία, Αξιοπρεπή ζωή και καταδίκη της τυραννίας, της προσωποπαγούς διακυβέρνησης, της περιθωριοποίησης και της φτωχοποίησης.

Το καθεστώς και οι συσπειρωμένες γύρω από αυτό δυνάμεις σταθερά προσπαθούν, είτε μέσω της βίας (εναντίον των κινημάτων διαμαρτυρίας και των αγωνιστριών και αγωνιστών του Κινήματος 20 Φλεβάρη) είτε με τη μερική αποδοχή των λαϊκών πολιτικών (ειδικά για την Αναθεώρηση του Συντάγματος), όπως και των κοινωνικών- οικονομικών (ειδικά με τη Συμφωνία της 26 Απρίλη 2011) αιτημάτων να διασπάσουν το Κίνημα 20 Φλεβάρη και να το αποδυναμώσουν, ειδικά μέσω της υπόθαλψης εχθροτήτων στους κόλπους του και μάλιστα στο όνομα της υπεράσπισης της ανεξαρτησίας του. Προσπαθούν να τερματίσουν τους αγώνες του μαροκινού λαού και να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για ένα αντιδημοκρατικό Σύνταγμα που θα υπερψηφιστεί βάσει ενός καλπονοθευτικού εκλογικού νόμου. Επίσης, το καθεστώς προσπαθεί απεγνωσμένα να ενδυναμώσει τις συμμαχίες του με εξωτερικούς παράγοντες, καθώς, όπως μεταδίδουν τα μέσα ενημέρωσης, το Συμβούλιο Συνεργασίας των Χωρών του Κόλπου αρχίζει διαπραγματεύσεις για την ένταξη του Μαρόκου σε αυτό.

Το Πανεθνικό Γραφείο του Δημοκρατικού Δρόμου:

Καταγγέλλει έντονα τις επιθέσεις εναντίον των κινημάτων διαμαρτυρίας και του Κινήματος 20 Φλεβάρη, και ειδικότερα τις απαγωγές αγωνιστών του.

Καταγγέλλει τη βία των κατασταλτικών δυνάμεων του καθεστώτος εναντίον κάποιων διαδηλώσεων στις 15 Μάη στις οποίες καλούσε το Κίνημα 20 Φλεβάρη, συμπεριλαμβανομένης και αυτής που διοργανώθηκε μπροστά από τις μυστικές φυλακές στην Τεμάρα και δηλώνει την αλληλεγγύη του με τους συλληφθέντες και τους τραυματίες και με τις οικογένειές τους.

Χαιρετίζει το μαροκινό λαό και το Κίνημα 20 Φλεβάρη για την επιτυχία αυτών των μεγάλων πορειών και συγκεντρώσεων που διοργανώθηκαν στις 15 Μάη 2011 μετά από κάλεσμα του Κινήματος, και είναι περήφανο για τη μεγάλη, ένθερμη και υπεύθυνη κινητοποίηση διαφόρων στρωμάτων του πληθυσμού.

Καλεί εκ νέου όλες τις αγωνίστριες και τους αγωνιστές του Δημοκρατικού Δρόμου στην ολόψυχη αφιέρωση των δυνάμεών τους και των πράξεών τους, ενωτικά στο Κίνημα 20 Φλεβάρη, και στην καταβολή κάθε προσπάθειας για την επιτυχία του νέου αγωνιστικού κύματος στις 22 Μάη.

Καλεί τις ζωντανές δυνάμεις να επαγρυπνούν και να εμφορούνται από πνεύμα ενότητας και συνέπειας για να αποτρέψουν την επιτυχία των συνομωσιών που εξυφαίνονται εναντίον των αγωνιστών του λαού μας, οι οποίες στοχεύουν στην αποστέρηση του δικαιώματός του στον καθορισμό της μοίρας του από τον ίδιο.

Θεωρεί πως η προσχώρηση της χώρας μας στο Συμβούλιο Συνεργασίας των Χωρών του Κόλπου αποσκοπεί στην ενδυνάμωση των πλέον αντιδραστικών συστημάτων στην περιοχή μας, για να μπορούν να αντιμετωπίζουν τους λαούς τους (π.χ. ανάμειξη της Σαουδικής Αραβίας για την καταστολή της εξέγερσης του λαού του Μπαχρέιν), και καλεί όλες τις ζωντανές δυνάμεις να αντισταθούν σε αυτή με κάθε δυνατό μέσο

Ανανεώνει τη δέσμευσή του υπέρ του δικαιώματος του παλαιστινιακού λαού στην Επιστροφή η οποία παραμένει επίκαιρη για όλο το φιλελεύθερο κόσμο, με αφορμή και τη 15^η Μάη, επέτειο της Νάκμπα

Στέκεται με σεβασμό απέναντι στους μάρτυρες που έπεσαν αυτή την ημέρα από τα σιωνιστικά εχθρικά πυρά κατά την ημέρα μνήμης για τη Νάκμπα υπερασπιζόμενοι το Δικαίωμα στην Επιστροφή, αμφισβητώντας τα ψευδο-σύνορα της σιωνιστικής οντότητας.

Καταγγέλλει τη βία εναντίον του λαού του Μπαχρέιν και ιδιαίτερα τα στρατοδικεία τα οποία δικάζουν αγωνιστές, μεταξύ των οπίων τον αγωνιστή Ιμπραήμ Σαρίφ, Γενικό Γραμματέα της Δημοκρατικής Πατριωτικής Δράσης και διαμαρτύρεται για την ύποπτη σιωπή των Μέσων Ενημέρωσης για όσα συμβαίνουν στο Μπαχρέιν και που αποτελούν πρωτοφανή παραβίαση για τα ανθρώπινα δικαιώματα, και στέκεται αλληλέγγυο με κάθε αγωνιστική δύναμη για την άμεση απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων στο Μπαχρέιν.

Καζαμπλάνκα, 16 Μάη 2011
Το Πανεθνικό Γραφείο

Ανακοίνωση του Παγκόσμιου Συνασπισμού για το Δικαίωμα Επιστροφής των Παλαιστινίων (Al Awda)

Πηγή: www.al-awda.org 16 Μαΐου 2011



Ο λαός θέλει να τελειώνει (το καθεστώς προσφυγιάς τους)…ο Λαός θέλει να γυρίσει

Ω, ηρωικές μάζες στην ιστορική Παλαιστίνη και στην εξορία

Οι πορείες για την επιστροφή, φέτος στις 15 Μαΐου, απέδειξαν σε όλους ότι ο λαός της Παλαιστίνης, σε όλες τις θέσεις, είναι ένας και ενωμένος και ότι η μακρινή παραμονή στην εξορία, δεν έχει αποδυναμώσει την επιθυμία του να επιστρέψει στα πατρογονικά σπίτια του. Αυτό που έγινε αυτή την μέρα στο Maroun al-Ras, Majdal Shams, και Karameh, όπως και στην ιστορική Παλαιστίνη και σε πολλές πρωτεύουσες στον κόσμο, επιβεβαιώνουν τον παραλογισμό των διαπραγματεύσεων, που δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα κόλπο δημοσίων σχέσεων της Αμερικής. Έδειξαν επίσης τον κίνδυνο εξάρτησης των Δυτικών χωρών και ότι η ειρήνη με το αποικιοκρατικό κράτος του Ισραήλ, του ρατσιστικού διαχωρισμού και της κατοχής, είναι απάτη. Οι χθεσινές πορείες απέδειξαν ότι είναι μάταιο να παραβλέπουμε την επιθυμία του λαού και απέδειξαν ότι ο λαός μας έχει την ικανότητα και την θέληση να θυσιαστεί για το δικαίωμα στην επιστροφή, την αυτοδιάθεση και για την οικοδόμηση μιας ελεύθερης, δημοκρατικής Παλαιστίνης.

Ω, αγωνιζόμενες μάζες, όπως σας χαιρετίζουμε και τιμούμε τους μάρτυρες, τους τραυματίες και τους φυλακισμένους της πορείας για την επιστροφή, σας τονίζουμε τα εξής:

Πρώτον: η Νάκμπα δεν είναι απλά μια μέρα που τιμούμε μια ανάμνηση, μια φορά τον χρόνο, αλλά έχει συνέχεια. Γι’ αυτό, τα γεγονότα και οι πορείες της επιστροφής θα συνεχίσουν όσο συνεχίζεται η Νάκμπα και μέχρι να καταφέρουμε να επιστρέψουμε σπίτια μας.

Δεύτερον: η ετοιμότητα του λαού να θυσιαστεί, χρειάζεται ένα μεγαλύτερο επίπεδο προετοιμασίας, οργάνωσης και δράσης από την πλευρά των πολιτικών μας δυνάμεων, των εθνικών θεσμών μας και των Παλαιστινίων πολιτών, για να γίνει μια δουλεία με σκοπό την διασφάλιση των συγκεντρωτικών αποτελεσμάτων για την εξασφάλιση των εθνικών μας, αδιαμφισβήτητων δικαιωμάτων μας, και κυριότερα του δικαιώματος της επιστροφής και της εθνικής αυτοδιάθεσης.

Τρίτον: το να στηριζόμαστε στα ΗΕ για ένα παλαιστινιακό κράτος στα σύνορα του’67, χωρίς να το συνδυάζουμε με την εξασφάλιση του δικαιώματος της άμεσης επιστροφής των προσφύγων στα πατρικά τους σπίτια, δείχνει τον δρόμο σε έναν νέο και μάταιο γύρο διεθνών και διπλωματικών διαβουλεύσεων, που δεν απευθύνονται στην ρίζα της σύγκρουσης και δίνει στην διεθνή κοινότητα μια νέα ευκαιρία ή καλύτερη μια δικαιολογία να αποποιηθεί των ευθυνών της προς τα δικαιώματα του λαού μας.

Τέταρτον: η ανάγκη να επανεξετάσουμε την πορεία της αντίστασης μας, οικοδομώντας ένα εθνικό, ενωτικό πρόγραμμα, οικοδομώντας την PLO στην βάση της δημοκρατίας, διασφαλίζοντας τις εκλογές του εθνικού συμβουλίου, που αντιπροσωπεύει όλο τον λαό μας, σε οποιαδήποτε θέση και που με την σειρά του μπορεί να εκλέξει μια παλαιστινιακή ηγεσία, ικανή να ανταποκριθεί στις ευθύνες σε αυτό το στάδιο. Αυτό έχει γίνει πια επιτακτική ανάγκη που δεν μπορεί να καθυστερήσει άλλο.

Δόξα και αιωνιότητα στους πιστούς μας μάρτυρες, σε όλη την ιστορία της αραβό-σιωνιστικής διαμάχης.

Θα επιστρέψουμε

16 Μαΐου, 2011

Για την επέτειο της «Νάκμπα» (Η Καταστροφή της ιστορικής Παλαιστίνης)

Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας «Ένα Καράβι για τη Γάζα»

Η 15η Μαΐου είναι η επέτειος της «Νάκμπα», της Καταστροφής των Παλαιστινίων, το 1948 και της ίδρυσης του ρατσιστικού κράτους-απαρτχάιντ του Ισραήλ.



Κάπου 800 χιλιάδες Παλαιστίνιοι, από περισσότερα από πεντακόσια χωριά και πόλεις, αναγκάστηκαν δια πυρός και σιδήρου να εγκαταλείψουν τις εστίες τους. Ο παλαιστινιακός λαός, στο μεγαλύτερο μέρος του, εξαναγκάστηκε είτε στην εξορία στο εξωτερικό είτε στον περιορισμό του στο 22% των εδαφών της ιστορικής Παλαιστίνης, εδάφη που καταλήφθηκαν τελικά και αυτά από τις ισραηλινές δυνάμεις κατοχής το 1967. Σήμερα υπολογίζεται ότι υπάρχουν πάνω από 5 εκατομμύρια Παλαιστίνιοι πρόσφυγες, εκ των οποίων κάπου 250 χιλιάδες βρίσκονται εσωτερικά εκτοπισμένοι εντός αυτού που ονομάζεται σήμερα κράτος του Ισραήλ. Πάνω από ενάμισι εκατομμύριο πρόσφυγες ζουν στα διεθνώς αναγνωριζόμενα ως «Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη» της Λωρίδας της Γάζας και τη Δυτικής Όχθης. Και οι υπόλοιποι στις γειτονικές αραβικές χώρες, πολλοί από αυτούς ζώντας σε υποτυπώδεις συνθήκες στα «προσφυγικά στρατόπεδα», αλλά και σε άλλες χώρες σε όλον τον κόσμο.

Το Ισραηλινό απαρτχάιντ απαγορεύει στους Παλαιστίνιους πρόσφυγες, δηλαδή τους γηγενείς κατοίκους των εδαφών που ελέγχει να επιστρέψουν, την ίδια ώρα που επιτρέπει σε οποιονδήποτε ανά τον κόσμο εβραίο στο θρήσκευμα να μεταναστεύσει και να αποκτήσει την ισραηλινή υπηκοότητα. Κανείς όμως δεν μπορεί να αφαιρέσει από αυτούς τους πρόσφυγες το δικαίωμα της επιστροφής στις εστίες στους, στα χωριά τους, στα κτήματά τους, στη γη τους. Άλλωστε πρόκειται για ένα δικαίωμα που αναγνωρίζεται από το ψήφισμα 194 του ΟΗΕ. Σαν να μην έφτανε αυτό το Ισραήλ συνεχίζει την εθνοκάθαρση με την καταστροφή χωριών και τον εκτοπισμό Παλαιστίνιων βεδουίνων, στην έρημο Νεγκέβ. Οι οποίοι όμως αντιστέκονται μέσα από κινητοποιήσεις αλλά και συνεχή επιστροφή στον τόπο τους.

Την ίδια ώρα υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις εντός του Ισραήλ που ονειρεύονται την ολοκλήρωση αυτού που «έμεινε ημιτελές», την εθνοκάθαρση και της υπόλοιπης Παλαιστίνης και το διωγμό των Παλαιστινίων πέραν από τον Ιορδάνη ποταμό. Παράλληλα το Ισραηλινό απαρτχάιντ προωθεί ολοένα και περισσότερο ρατσιστικούς νόμους εναντίον των Παλαιστινίων που έχουν ισραηλινή υπηκοότητα. Η φετινή επέτειος της Νάκμπα τιμάται υπό την απειλή του ήδη ψηφισμένου από τις 22 Μαρτίου στην Κνεσέτ νόμου, γνωστού και ως «νόμου της Νάκμπα».

Σύμφωνα με το κέντρο Adalah για τα δικαιώματα της αραβικής μειονότητας, «ο νόμος αυτός παραβιάζει τα δικαιώματα της αραβικής μειονότητας να συντηρήσει την Ιστορία και τον Πολιτισμό της. […] Ο νόμος που απειλεί ότι θα διακόψει τη χρηματοδότηση σε πολλά ιδρύματα συμπεριλαμβανομένων των εκπαιδευτικών και πολιτιστικών οργανώσεων-διακυβεύει την δυνατότητά τους να παρέχουν σημαντικές υπηρεσίες στο κοινό. Αυτές οι περικοπές χρηματοδότησης ισοδυναμούν με τη συλλογική τιμωρία του κοινού που δέχεται αυτές τις υπηρεσίες. […] Μπορεί να εφαρμοστεί σε ένα ίδρυμα απλώς και μόνο επειδή π.χ έχει κανονίσει ένα σεμινάριο ή μελέτη για ένα πολιτικό ζήτημα που αναφέρεται στον ορισμό του κράτους, ή που συζητά το μελλοντικό όραμα των Αράβων πολιτών, ή σε έναν πολιτιστικό οργανισμό επειδή πρόβαλε μια ταινία ή ανέβασε ένα έργο που αναφέρεται στη Νάκμπα. Σύμφωνα με το νόμο, οι δραστηριότητες αυτές θεωρούνται ως απειλή για την ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ ως «εβραϊκό και δημοκρατικό κράτος.». Αξίζει να σημειωθεί ότι έτσι όπως ψηφίστηκε ο νόμος τελικά, δίνεται η ευχέρεια στο ισραηλινό απαρτχάιντ να επιβάλλει απαράδεκτες διακρίσεις όχι μόνο στην επέτειο της Νάκμπα, μια φορά το χρόνο, αλλά οποτεδήποτε. Ήδη το Κέντρο Adalah μαζί με άλλες οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν προσφύγει στο Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ, εναντίον του νόμου.

Το Ισραήλ στην επέτειο της Νάκμπα την Κυριακή 15/5 επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά τον ρατσιστικό και αποικιοκρατικό χαρακτήρα του δολοφονώντας και τραυματίζοντας Παλαιστίνιους και Άραβες διαδηλωτές στα σύνορά του, που έφτασαν ως εκεί από τις γειτονικές αραβικές χώρες, για να διαδηλώσουν, διεκδικώντας το δικαίωμα της επιστροφής .

Από τη μεριά μας ως Πρωτοβουλία Ένα Καράβι για τη Γάζα, υποστηρίζουμε από την πρώτη στιγμή, όπως φαίνεται και από την ιδρυτική μας διακήρυξη, το δικαίωμα όλων των Παλαιστινίων προσφύγων να επιστρέψουν στις εστίες τους και στη γη τους. Παράλληλα συνεχίζουμε με εντατικούς ρυθμούς τη συνεργασία με οργανώσεις της παλαιστινιακής διασποράς, για την επικείμενη αποστολή του Στόλου της Ελευθερίας ΙΙ – Stay Human. Η αποστολή μας σκοπεύει στην έμπρακτη αλληλεγγύη στους απάνθρωπα αποκλεισμένους Παλαιστίνιους που ζουν στη Γάζα, οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι ακριβώς θύματα της Νάκμπα, οικογένειες Παλαιστινίων προσφύγων του 1948. Η δική μας επιστροφή στον τόπο προσφυγιάς τους είναι ταυτόχρονα υπόσχεση υποστήριξης στο αναφαίρετο δικαίωμά τους για επιστροφή στις εστίες τους.