Ερωτήματα για την «συμφιλίωση Φατάχ-Χαμάς»

Του Ali Abunimah, πηγή electronicintifada.net 27 Απριλίου 2011

Η μεγάλη είδηση σήμερα είναι η αναφερόμενη συμφωνία «συμφιλίωσης Χαμάς-Φατάχ». Τι σημαίνει όμως αυτό; Πρώτα απ’ όλα, αυτά είναι όσα ξέρουμε από το Reuters:

«Ο Παλαιστίνιος πρόεδρος Μαχμούν Αμπάς του κινήματος της Φατάχ κατέληξε σε συμφωνία με την Χαμάς για τον σχηματισμό μιας ενδιάμεσης κυβέρνησης και θα καθορίσουν την ημερομηνία των εκλογών», λένε οι αξιωματούχοι.

«Η ανεπάντεχη συμφωνία επιτεύχθηκε υπό την αιγίδα της Αιγύπτου και ακολούθησαν μυστικές συνομιλίες ανάμεσα στις δύο πλευρές, που είχαν εμπλακεί σε έναν σύντομο εμφύλιο πόλεμο το 2007, αφήνοντας τον έλεγχο της Λωρίδας της Γάζας στην ισλαμιστική Χαμάς και τον Αμπάς, με την στήριξη της Δύσης, να ελέγχει την Δυτική Όχθη».

Η σφυρηλάτηση της παλαιστινιακής ενότητας θεωρείται κρίσιμη για την αναζωογόνηση κάθε προοπτικής για ένα ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος. «Συμφωνήσαμε στον σχηματισμό μιας κυβέρνησης που θα αποτελείται από ανεξάρτητες προσωπικότητες και θα αρχίσουν να προετοιμάζουν τις προεδρικές και κοινοβουλευτικές εκλογές», είπε ο Azzam al-Ahmad, επικεφαλής της διαπραγματευτικής ομάδας της Φατάχ το Κάιρο. «Οι εκλογές θα γίνουν σε περίπου οκτώ μήνες από σήμερα», πρόσθεσε.

Οι απλοί Παλαιστίνιοι επανειλημμένα είχαν καλέσει τους ηγέτες τους να λύσουν τις βαθιές διαφορές τους, όμως αναλυτές ανέφεραν πως οι διαφορές ανάμεσα στις δυο πλευρές για θέματα όπως είναι η ασφάλεια και η διπλωματία, είναι πολύ μεγάλες για να γεφυρωθούν.

Ο Mahmoud al-Zahar, ένας από τους ανώτερους αρχηγούς της Χαμάς που συμμετείχε στις συνομιλίες, είπε πως η συμφωνία καλύπτει πέντε σημεία, ανάμεσα τους τις εκλογές, τον σχηματισμό ενδιάμεσης κυβέρνησης και τον συνδυασμό των δυνάμεων ασφαλείας. «Επίσης συζητήσαμε για την ενεργοποίηση του Παλαιστινιακού Νομοθετικού Συμβουλίου, της PLO και για τον σχηματισμό μιας κυβέρνησης που θα αποτελείται από εθνικές προσωπικότητες που θα συμφωνηθούν», είπε ο Zahar σε συνέντευξη του στο Al Jazeera. Είπε ακόμα πως η Χαμάς και η Φατάχ συμφώνησαν να απελευθερώσουν τους κρατούμενους της κάθε πλευράς.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Μέχρι στιγμής καμιά πλευρά δεν έχει δημοσιεύσει το κείμενο της συμφωνίας- και σίγουρα οι Παλαιστίνιοι έχουν δικαίωμα να το δουν. Αρκετές μυστικές συμφωνίες και δηλώσεις έχουν κάνει.

Κάποιες άμεσες ερωτήσεις που μου έρχονται στο μυαλό και οδηγούν στον σκεπτικισμό:

• Αν υπάρχει συμφωνία για μια κοινή «κυβέρνηση», πως μπορεί να λειτουργήσει χωρίς την έγκριση των Ισραηλινών; Θα επιτρέψει το Ισραήλ στους υπουργούς της Χαμάς να λειτουργούν ελεύθερα στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη; Θα μπορούν οι αξιωματούχοι της ΠΑ να μετακινούνται ελεύθερα ανάμεσα στην Δυτική Όχθη και την Γάζα; Το Ισραήλ βρίσκεται σε ειρήνη με την πτέρυγα του Αμπάς στην ΠΑ και σε πόλεμο με την Χαμάς. Είναι αδύνατο να λειτουργήσει μια τέτοια κυβέρνηση κάτω από την ισραηλινή κατοχή. Αν κάτι αποδεικνύει όλο αυτό, είναι η αδυναμία για δημοκρατία και για μια φυσιολογική κυβέρνηση με την ισραηλινή στρατιωτική κατοχή.

• Στα Παλαιστινιακά έγγραφα, η κύρια ανησυχία των αξιωματούχων της Ραμάλλα ήταν πως θα διατηρήσουν την οικονομική βοήθεια της Δύσης προς την ΠΑ και να μην προχωρήσουν σε καμιά συμφωνία με την Χαμάς που θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την αμερικανική και ευρωπαϊκή χορηγία της ΠΑ. Ξεπέρασε ο Αμπάς και η ΠΑ αυτόν τον φόβο ή έχουν συμφωνήσει με τους χορηγούς να επιτρέψουν στην Χαμάς να συμμετέχουν στην «κυβέρνηση» της ΠΑ;

• Ολοκλήρωση των δυνάμεων ασφαλείας. Μέχρι τώρα, η Χαμάς στην Γάζα και η ΠΑ του Αμπάς στην Δυτική Όχθη έχουν ανταγωνιστικές δυνάμεις ασφαλείας. Οι δυνάμεις του Αμπάς συνεργάζονται ανοιχτά με την ισραηλινή κατοχή, ακόμα για το «καλωσόρισμα και την φιλοξενία του Ισραηλινού αρχηγού», όπως περιέγραψε ο διοικητής της ΠΑ στην Νάμπλους. Οι δυνάμεις του Αμπάς χρηματοδοτούνται και επιβλέπονται από τις ΗΠΑ και σκοπός τους είναι να πολεμούν την Χαμάς. Απεναντίας, οι δυνάμεις της Χαμάς θεωρούνται από το Ισραήλ ως εχθρικές και συχνά αντιμετωπίζουν στρατιωτικές επιθέσεις και εξωδικαστικές δολοφονίες από το Ισραήλ. Μπορούν τόσο αντιθετικές δυνάμεις να συνδυαστούν πραγματικά χωρίς η πλευρά του Αμπάς να αποκηρύξει τους δεσμούς της με το Ισραήλ ή η πλευρά της Χαμάς να εγκαταλείψει τις δεσμεύσεις της για αντίσταση;

• Εκλογές: ποιο το νόημα να γίνουν εκλογές στην Δυτική Όχθη και την Λωρίδα της Γάζας για ακόμα μία φορά κάτω από τις συνθήκες της βάρβαρης ισραηλινής στρατιωτικής κατοχής, του αποκλεισμού και του ελέγχου; Ούτε η κυβέρνηση της Δυτικής Όχθης ούτε της Γάζας ελέγχουν πραγματικά την μοίρα των Παλαιστινίων. Η δύναμη βρίσκεται στα χέρια των Ισραηλινών. Όπως έγραψα και πρόσφατα, τέτοιου είδους εκλογές απλώς συντηρούν την ψευδαίσθηση για αυτοδιάθεση ενώ δεν κάνουν τίποτα για να προκαλέσουν ή να αλλάξουν τον πραγματικό ισραηλινό έλεγχο. Και ενώ υπάρχει τόση πολιτική καταπίεση στην Δυτική Όχθη και την Γάζα, πως μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι θα έχουμε ελεύθερες εκλογές;

• Η μεταρρύθμιση της PLO: αν η Χαμάς και ο Αμπάς συμφώνησαν για την ανασχηματισμό της PLO, που απλά θα περιλαμβάνει την συμμετοχή της Χαμάς στο νεκρό σώμα της PLO, πως αυτό εξυπηρετεί τον παλαιστινιακό λαό; Γιατί να μην γίνουν εκλογές για το Παλαιστινιακό Νομοθετικό Συμβούλιο που περιλαμβάνει ΟΛΟΥΣ τους Παλαιστίνιους, ακόμα και την πλειοψηφία που δεν μένει στα κατεχόμενα του 1967; Μια συμφωνία που ο Αμπάς και η Χαμάς καταλήγουν σε μια βολική συμφωνία για το μοίρασμα των θέσεων σε μια μη δημοκρατική PLO είναι απλά απαράδεκτη.

• Πιο ανοιχτά, στόχος των Παλαιστινίων δεν πρέπει να είναι η «ενότητα» των πολιτικών παρατάξεων, αλλά οι κοινοί στόχοι για τον παλαιστινιακό λαό. Ποιος είναι ο σκοπός και η πλατφόρμα της σχεδιαζόμενης «μεταβατικής κυβέρνησης» εκτός του απλά θα υπάρχει; Μια ρεαλιστική παλαιστινιακή στρατηγική που ενώνει όλα τα κομμάτια του παλαιστινιακού λαού, έχει εκφραστεί από το κίνημα BDS:

(α) τερματισμός της κατοχής και την αποικιοκρατίας στα εδάφη του 1967 (β) πλήρης ισότητα και τερματισμός κάθε είδους διαχωρισμού για τους Παλαιστίνιους στα εδάφη του 1948 («Ισραήλ») και (γ) πλήρης σεβασμός και εφαρμογή των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων προσφύγων.

Αξίζει να σημειωθεί πως ούτε η Φατάχ του Αμπάς ούτε η Χαμάς έχουν στηρίξει την εκστρατεία BDS, όπως και δεν έχουν εκφράσει μια πραγματική στρατηγική που θα αποκαταστήσει τα δικαιώματα όλων των Παλαιστινίων.

Απομακρύνουν «αθόρυβα» τους Παλαιστίνιους από την Ανατολική Ιερουσαλήμ

Πηγή: electronicintifada.net 19 Απριλίου 2011

Για τον Mahmoud Qaraeen, η ανάκληση του δικαιώματος παραμονής για τους Παλαιστίνιους κάτοικους της κατεχόμενης Ανατολικής Ιερουσαλήμ είναι κάτι παραπάνω από μια προβληματική πολιτική. Είναι μια συγκεκριμένη απειλή που επηρεάζει την δυνατότητα του να σπουδάσει, να δουλέψει ή έστω απλά να ταξιδέψει στο εξωτερικό. «Ο κόσμος αισθάνεται πως βρίσκεται σε πολιορκία», λέει ο 25χρονος Qaraeen που μένει στο Σιλουάν, στην Ανατολική Ιερουσαλήμ. «Δεν μπορώ να κάνω τίποτα και να διακινδυνέψω την πιθανότητα να μην ξαναγυρίσω (στην Ιερουσαλήμ)».

Ο Qaraeen, ερευνητής του Οργανισμού Πολιτικών Δικαιωμάτων του Ισραήλ (ACRI) για το πρόγραμμα «Τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ανατολική Ιερουσαλήμ», κατέθεσε αναφορά μαζί με το ACRI και το Hamoked – το Κέντρο Ατομικής Υπεράσπισης προς το Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ, την Πέμπτη 7 Απριλίου. Στην αναφορά τους απαιτούν να αλλάξει η τρέχουσα πρακτική ανάκλησης του δικαιώματος παραμονής ώστε να προστατευθούν τα δικαιώματα των Παλαιστινίων στην Ανατολική Ιερουσαλήμ και στα κατεχόμενα Υψώματα του Γκολάν. «Θα έπρεπε να μας αντιμετωπίζουν σαν ντόπιους σε αυτά τα μέρη. Δεν είμαστε φιλοξενούμενοι. Είμαστε από εδώ και θα πρέπει να μπορούμε να φεύγουμε και να επιστρέφουμε στην πόλη όποτε το επιλέγουμε».

Πιο συγκεκριμένα, στο δελτίο τύπου που εξέδωσε το Hamoked στις 7 Απρίλη αναφέρει ότι με την αναφορά ζητούν «να αποφασίσει το δικαστήριο, με σεβασμό στους κατοίκους της Ανατολικής Ιερουσαλήμ για τους οποίους αυτό το κομμάτι γης είναι το σπίτι τους, ότι η μόνιμη άδεια παραμονής δεν μπορεί να λήγει, ακόμα και αν έχουν προηγηθεί μεγάλες περίοδοι παραμονής στο εξωτερικό ή απόκτησης δικαιωμάτων σε άλλη χώρα».

Από το 1967 που το Ισραήλ κατέλαβε παράνομα την Ανατολική Ιερουσαλήμ και αργότερα προσάρτησε την περιοχή, εκτιμάται πως περισσότερες από 14,000 ταυτότητες έχουν απομακρυνθεί από Παλαιστίνιους Ιερουσαλημίτες, έχοντας χάσει το δικαίωμα παραμονής και δεν μπορούν να ζήσουν στην πόλη.

«Η αναφορά επικεντρώνεται κυρίως στην νομοθεσία για την Είσοδο στο Ισραήλ», λέει η δικηγόρος του Hamoked, Noa Diamond. Το άρθρο 11 του νόμου για την Είσοδο στο Ισραήλ, που τέθηκε σε εφαρμογή το 1974, δηλώνει ότι «ένα άτομο θεωρείτε ότι έχει εγκαταλείψει το Ισραήλ και έχει εγκατασταθεί σε άλλη χώρα εκτός του Ισραήλ αν έχει λείπει τουλάχιστον επτά χρόνια, έχει μόνιμη άδεια παραμονής σε άλλη χώρα ή έχει αποκτήσει ιθαγένεια σε άλλη χώρα λόγω πολιτογράφησης.

Το 1988, ο Ισραηλινός Υπουργός Εσωτερικών προσπάθησε να αφαιρέσει την άδεια παραμονής του Μουμπάρακ Αουάντ, ενός Παλαιστίνιου κάτοικου της Ιερουσαλήμ που γεννήθηκε στην πόλη το 1943. Ο Αουάντ πολέμησε την διαταγή απέλασης του και έφερε την υπόθεση το ισραηλινό Ανώτατο Δικαστήριο.

Στην «δίκη Αουάντ» όπως είναι γνωστή σήμερα «το δικαστήριο επικύρωσε την διαταγή απέλασης και το πιο σημαντικό, αποφάσισε πως η νομοθεσία που διέπει το καθεστώς της Ανατολικής Ιερουσαλήμ είναι ο νόμος για την Είσοδο στο Ισραήλ».

Αυτή η απόφαση σχημάτισε και την βάση της ισραηλινής πολιτικής για να ανακαλέσει το δικαίωμα παραμονής των Παλαιστινίων κατοίκων της Ανατολικής Ιερουσαλήμ. Αν οι Παλαιστίνιοι της Ιερουσαλήμ θα πρέπει να φύγουν από την πόλη για μεγάλο διάστημα ή δεχτούν ξένη ιθαγένεια, κινδυνεύουν να χάσουν το δικαίωμα τους να επιστρέψουν στα σπίτια τους.

«Αυτό που λέμε στην αναφορά είναι πως υπάρχει ένα βασικό πρόβλημα εφαρμόζοντας αυτή την νομοθεσία σε ανθρώπους που γεννήθηκαν και ζουν όλη τους την ζωή ή σχεδόν όλη, εδώ», εξηγεί η Diamond. «Μιλάμε για μια περιοχή που το Ισραήλ προσάρτησε το 1967. Δεν μιλάμε για μετανάστες που ζητούν άσυλο από το Ισραήλ αλλά για γηγενείς που βρίσκονταν εδώ από πριν».

Σε ανακοίνωση του στις 10 Απρίλη το ACRI εξηγεί περισσότερα «οι οργανώσεις ζητούν να τροποποιηθεί ο νόμος και να περιέχει ειδικές ρήτρες ασφάλειας για αυτούς που κατοικούν σε περιοχές που προσάρτησε το κράτος του Ισραήλ (η Ανατολική Ιερουσαλήμ και τα Υψώματα του Γκολάν), ώστε οι κάτοικοι αυτών των περιοχών να μπορούν να μετακινούνται μέσα κι έξω από αυτές ελεύθερα. Και προσθέτουν «Πρέπει να γίνει ένας διαχωρισμός ανάμεσα στους μετανάστες που αποκτούν δικαιώματα στο Ισραήλ επειδή παντρεύτηκαν έναν Ισραηλινό πολίτη για παράδειγμα και θα πρέπει να αποδεικνύουν πως η κύρια ζωή τους είναι εδώ και ανάμεσα στους κατοίκους της Ανατολικής Ιερουσαλήμ και των Υψωμάτων του Γκολάν που θα πρέπει να είναι ελεύθεροι να μετακινούνται σύμφωνα με την θέληση τους, όπως συμβαίνει με όλους τους πολίτες».

Περισσότερες από 14,000 ταυτότητες ανακλήθηκαν από το 1967

Σχεδόν αμέσως μετά την ισραηλινή κατοχή της Ανατολικής Ιερουσαλήμ το 1967 και την επακόλουθη προσάρτηση της περιοχής, οι ισραηλινές αρχές πραγματοποίησαν απογραφή του παλαιστινιακού πληθυσμού της Ιερουσαλήμ και έδωσαν ταυτότητες σε όσους έμεναν στην πόλη, δίνοντας τους μόνιμα δικαιώματα παραμονής –κι όχι ιθαγένεια.

Οι Παλαιστίνιοι Ιερουσαλημίτες μπορούσαν να αιτηθούν και να αποκτήσουν ισραηλινή ιθαγένεια αν συνέτρεχαν ορισμένες προϋποθέσεις, όπως να ορκιστούν υποταγή στο κράτος του Ισραήλ. Οι περισσότεροι αρνήθηκαν.

Σαν μόνιμοι κάτοικοι, οι Παλαιστίνιοι στην Ανατολική Ιερουσαλήμ έχουν το δικαίωμα να εργάζονται και να μένουν στο Ισραήλ, όμως στερούνται άλλων δικαιωμάτων που αποκτούνται με την πλήρη ισραηλινή ιθαγένεια. Για παράδειγμα, αντίθετα με την ιθαγένεια, η άδεια μόνιμης παραμονής μεταβιβάζεται στα παιδιά κάποιου μόνο αν συντρέχουν κάποιοι όροι και ο πιο σημαντικός είναι να είναι η Ιερουσαλήμ το «κέντρο ζωής» του.

Το ισραηλινό Υπουργείο Εσωτερικών παρουσίασε την πολιτική για το «κέντρο ζωής» το 1995, βάζοντας τους Παλαιστίνιους να αποδείξουν ότι η καθημερινή τους ζωή είναι στην πόλη. Λογαριασμοί τηλεφώνου, ηλεκτρικού ρεύματος και φόροι, πιστοποιητικά από το σχολείο ή την δουλειά είναι μερικά από τα έγγραφα που μπορούν να χρησιμοποιήσουν για να αποδείξουν πως το επίκεντρο της ζωής τους είναι η Ιερουσαλήμ. Αν αποτύχουν να το αποδείξουν, μπορεί να τους αφαιρεθούν τα δικαιώματα παραμονής και κατ’ επέκταση να αναγκαστούν να εγκαταλείψουν την Ανατολική Ιερουσαλήμ.

Σύμφωνα με την αναφορά του ΑCRI «τα τελευταία χρόνια έχει υπάρξει σημαντική αύξηση στις ανακλήσεις αδειών παραμονής και το 2008 ήταν σταθμός με 4,577 ανακλήσεις. Περίπου το 50% των συνολικών ανακλήσεων από την προσάρτηση της Ιερουσαλήμ το 1967, έλαβαν χώρα τα έτη 2006-8».

Αν και δεν υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία, το Κέντρο Κοινωνικών και Οικονομικών Δικαιωμάτων της Ιερουσαλήμ (JCSER) εκτιμά πως μέχρι στιγμής για το 2011 έχουν ανακληθεί 191 άδειες.

Οι δημοτικοί φόροι χρησιμοποιούνται για να διώχνουν τους κατοίκους

Τον τελευταίο μήνα, οι οργανώσεις για τα δικαιώματα των Παλαιστινίων που έχουν την έδρα τους στην Ιερουσαλήμ, κατήγγειλαν αυτό που βλέπουν ως προσπάθεια του Δήμου της Ιερουσαλήμ να διώξει τους Παλαιστίνιους από την πόλη: την συλλογή φόρων. «Έχουμε κάποιους ισχυρισμούς από Παλαιστίνιους που λένε ότι δεν έλαβαν τον λογαριασμό για τα δημοτικά τέλη (arnona). Κάποιοι πήγαν στον δήμο και τον ζήτησαν κι εκεί τους είπαν «δεν πρόκειται να σας τον δώσουμε και δεν θεωρούμε ότι είσαστε από την Ανατολική Ιερουσαλήμ», εξηγεί ο Ziad al-Hammouri, γενικός διευθυντής του JSCER. Οι Παλαιστίνιοι που ζουν στην άλλη πλευρά του τείχους, σε κοινότητες όπως η Anata, Shufat και Ras Khamis — είναι αυτοί που δεν παίρνουν λογαριασμούς». «Ο Δήμος της Ιερουσαλήμ λέει πως εισπράττει από τους Παλαιστίνιους περίπου το 33-35% του προϋπολογισμού του και ξοδεύει για τις παλαιστινιακές γειτονίες το πολύ 5%. Φυσικά και ξοδεύουν τα χρήματα αυτά στους εποικισμούς», εξηγεί.

Ο Al-Hammouri προσθέτει πως η μη αποστολή του λογαριασμού για τον δημοτικό φόρο είναι μια καινούρια εξέλιξη, αρκετά επικίνδυνη – όσο και η ανάκληση των ταυτοτήτων- στην προσπάθεια του δήμου να διώξει τους Παλαιστίνιους από την Ιερουσαλήμ και περισσότεροι από 100.000 Παλαιστίνιοι της Ιερουσαλήμ μπορούν να επηρεαστούν. «Νομίζω πως οι περισσότεροι Παλαιστίνιοι θα ήταν ευτυχισμένοι αν μπορούσαν να ξεφορτωθούν τους φόρους. Στην περίπτωση μας όμως, οι Ισραηλινοί χρησιμοποιούν τον λογαριασμό του δημοτικού φόρου ως ένα από τα έγγραφα που αποδεικνύουν την ύπαρξη σου στην Ανατολική Ιερουσαλήμ». «Στο τέλος θα χάσεις την περιουσία σου από αυτή την μορφή φορολογίας. Και μετά, αν χάσεις την περιουσία σου, θα φύγεις και από την πόλη».

Αργή γενοκτονία

Στα τέλη Μαρτίου το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των ΗΕ και ο ειδικός στο διεθνές δίκαιο Ρίτσαρντ Φολκ δήλωσαν πως το Ισραήλ διεξάγει μια μορφή εθνοκάθαρσης ενάντια στους Παλαιστίνιους της Ανατολικής Ιερουσαλήμ. «Το συνεχές σχέδιο της επέκτασης των εποικισμών στην Ανατολική Ιερουσαλήμ σε συνδυασμό με τον βίαιο διωγμό των επί μακρά διαμένοντος Παλαιστινίων, δημιουργεί μια ανυπόφορη κατάσταση στο τμήμα της πόλης που αρχικά ελεγχόταν από την Ιορδανία», είπε ο Φολκ στο Συμβούλιο. «Αυτή η κατάσταση μπορεί μόνο να περιγραφεί στα πλαίσια της σωρευτικής επίπτωσης που έχει ως μια μορφή εθνοκάθαρσης».

Σύμφωνα με τον Mahmoud Qaraeen, αυτός ακριβώς είναι ο στόχος της ισραηλινής πολιτικής με την ανάκληση των ταυτοτήτων των Παλαιστινίων Ιερουσαλημιτών: να διώξει τους Παλαιστίνιους κάτοικους από την πόλη. «Η αύξηση στον αριθμό των αδειών που ανακλήθηκαν από το 2006 έως το 2008 δείχνει πως απειλείται η ύπαρξη των Αράβων στην Ανατολική Ιερουσαλήμ», λέει ο Qaraeen εξηγώντας πως ακόμα και αν του δοθεί η ευκαιρία να σπουδάσει στο εξωτερικό, δεν θα το κάνει από φόβο μήπως χάσει το δικαίωμα παραμονής του.
Αν και είπε ότι δεν περιμένει πολλά από την αναφορά που κατέθεσε στο ισραηλινό δικαστήριο, ο Qaraeen ελπίζει πως είναι πιθανό να αλλάξει ή τροποποιηθεί κάτι στον τρόπο που εφαρμόζονται οι νόμοι για τους Παλαιστίνιους κάτοικους της Ανατολικής Ιερουσαλήμ.

«Είναι επίσης μια προσπάθεια να ξαναφέρουμε στο μυαλό και την συνείδηση των ανθρώπων το θέμα την ανάκλησης των αδειών παραμονής στην Ανατολική Ιερουσαλήμ. Ελπίζουμε να φέρουμε το θέμα μπροστά στην κοινή γνώμη, στο μυαλό των ανθρώπων», είπε.

«Έχει σχέση με το να σπάσουμε τα δεσμά του φόβου. Ακόμα και σαν κατεχόμενος λαός, έχουμε το δικαίωμα να αναφερθούμε ενάντια στον νόμο και να ακουστούν οι φωνές μας».

Μαρόκο: Ανακοίνωση του ΠΓ του Δημοκρατικού Δρόμου

Για την περαιτέρω συμμετοχή των δυνάμεων της εργατικής τάξης στον τωρινό αγώνα του μαροκινού λαού

Η μαροκινή εργατική τάξη γιορτάζει την Πρωτομαγιά του 2011, μια διεθνιστική γιορτή, που λαμβάνει χώρα σε εξαιρετικές συνθήκες, οι οποίες χαρακτηρίζονται από τη συνέχιση του σκληρού αγώνα των λαών του αραβικού κόσμου για την εξάλειψη των δικτατορικών καθεστώτων, και για την οικοδόμηση δημοκρατικών συστημάτων που θα ενσαρκώνουν τη βούληση των λαών και θα εξασφαλίζουν τα πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά, πολιτιστικά και κοινωνικά τους δικαιώματα: αγώνα που αποτελούσαν έκφραση αυτής της αλύγιστης θέλησης για ρήξη με την προηγούμενη περίοδο, η οποία σφραγίστηκε από την επιδείνωση της τυραννίας και της διαφθοράς, το βάθεμα της εκμετάλλευσης και της φτώχειας και της εξάρτησης από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα και την εξομάλυνση των σχέσεων με τη σιωνιστική οντότητα.

Ο λαός μας δεν έμεινε ανέπαφος από αυτό το επαναστατικό κύμα: το Κίνημα 20 Φλεβάρη μπόρεσε να ενοποιήσει τους λαϊκούς αγώνες για τη Δημοκρατία, για την Ελευθερία, για την αξιοπρεπή ζωή, και να αποσπάσει τμήμα κατακτήσεων οικονομικών και κοινωνικών (πρόσθεση 15,7 δις ντίρχαμ (σ.μετ: εθνικό νόμισμα) στο Ταμείο για τη Στήριξη των Τιμών των Βασικών Αγαθών, δημιουργία πάνω από 4.000 θέσεις εργασίας κλπ) και πολιτικών (προετοιμασία του καθεστώτος για την αναθεώρηση του συντάγματος, απελευθέρωση μερικών πολιτικών κρατουμένων). Ωστόσο, αυτές οι μερικές κατακτήσεις δεν έχουν φτάσει σε τέτοιο επίπεδο που να συναντούν τα βασικά αιτήματα που συνίστανται κυρίως στη μετάβαση της χώρας μας από το μοναρχικό τυραννικό καθεστώς και την απόλυτα μονοπρόσωπη διακυβέρνηση στην πραγματική δημοκρατία. Κι αυτό γιατί το σύστημα προσβλέπει στο να γίνει η αναθεώρηση του συντάγματος από μια επιτροπή διορισμένη από αυτό, η οποία απαρτίζεται από στοιχεία προσκείμενα σε αυτό, η οποία θα διαβουλεύεται κόμματα, συνδικαλιστές, οργανώσεις και «προσωπικότητες» που είναι πιστά στη μοναρχία στη μεγάλη τους πλειοψηφία ή πρόσκεινται σε αυτή, και που τη διατηρούν στο νέο σύνταγμα ως τη βάση της χώρας και ως επικεφαλής της τον «Εμίρη των Πιστών», και κατοχυρώνει την ατιμωρησία της βασιλικής μαφίας που είναι υπεύθυνη για πολιτικά και οικονομικά εγκλήματα, ενώ συνεχίζουν διακεκριμένες μορφές της να κρατούν θέσεις κλειδιά στον κρατικό μηχανισμό.

Η υλοποίηση των αιτημάτων του λαού μας και η θέλησή του για δημοκρατία, ελευθερία και αξιοπρεπή ζωή προϋποθέτουν τη μεγαλύτερη εμπλοκή των δυνάμεων των εκμεταλλευόμενων τάξεων οι οποίες έχουν συμφέρον από τη Δημοκρατική και κοινωνική Αλλαγή, και με επικεφαλής την εργατική τάξη σε αυτό το τρέχον κίνημα αγώνων, παρότι το σύστημα προσπαθεί να αποτρέψει αυτή την εξέλιξη, προωθώντας τη συνδικαλιστική διάσπαση και επωφελούμενο από την πολυδιάσπαση της ριζοσπαστικής αριστεράς, όπως επίσης και διαμέσου της εισαγωγής ψηγμάτων ενός νοθευμένου κοινωνικού διαλόγου.

Ο Δημοκρατικός Δρόμος, χαιρετίζοντας ολόψυχα τον αγώνα και τις θυσίες της εργατικής τάξης, καλεί:

1) στο να αποτελέσει η Πρωτομαγιά του 2011 ευκαιρία για την προβολή των λαϊκών αιτημάτων που ανέδειξε το Κίνημα 20 Φλεβάρη και οι οργανώσεις και οι εκπρόσωποί τους που το στηρίζουν, πάνω από όλα για την εξάλειψη της βασιλικής τυραννίας και της απόλυτα μονοπρόσωπης διακυβέρνησης, όπως και της διαφθοράς σε κάθε μορφή και έκφρασή της, στοχεύοντας, αυτό το διάστημα, στην πτώση της επιτροπής για την αναθεώρηση του συντάγματος, και την ποινική λογοδοσία των υπευθύνων για τα πολιτικά και οικονομικά εγκλήματα. Η προσοχή πρέπει να δίνεται στην ενότητα του Κινήματος 20 Φλεβάρη, στην ανεξαρτησία του, και τη συνέχιση των αγώνων του μέχρι την πλήρη υλοποίηση των αιτημάτων του.

2. την εργατική τάξη, και γενικά τους εργαζόμενους, να μην παρασυρθούν από τις πενιχρές και μερικές παραχωρήσεις του συστήματος, να δώσουν τις δυνάμεις τους στον αγώνα του μαροκινού λαού, με προοπτική να αναλάβουν τη φυσική τους θέση σε αυτόν, δηλαδή την ηγεσία του, και να υιοθετήσουν κάθε μορφή αγώνα, συμπεριλαμβανομένης της γενικής πανεθνικής απεργίας.

3. τους αγωνιστές συνδικαλιστές των κεντρικών αγωνιστικών συνδικάτων, να καταβάλουν κάθε προσπάθεια για την αγωνιστική ενότητα της εργατικής τάξης, με στόχο την συνδικαλιστική της ενότητα.

4. τους πραγματικούς σοσιαλιστές στη συμμετοχή στην οικοδόμηση μιας πολιτικής οργάνωσης πραγματικά ανεξάρτητης, για την εργατική τάξη, και γενικά για τον εκμεταλλευόμενο λαό μας.

Ζήτω η Μαροκινή Εργατική Τάξη

Ζήτω οι Αγώνες του Λαού μας για Δημοκρατία, Ελευθερία και Αξιοπρεπή Ζωή

Καζαμπλάνκα 25 Απρίλη 2011
Πανεθνικό Γραφείο

Mπαχρέιν: εκτός νόμου η Πατριωτική Δημοκρατική Δράση

Πηγή: http://www.alayam.com/Save.aspx?aid=74709 25 Απρίλη 2011

Ο Γενικός Στρατιωτικός Εισαγγελέας των Ένοπλων Δυνάμεων του Μπαχρέιν δήλωσε ότι σύμφωνα με τις πρόνοιες του Βασιλικού Διατάγματος αρ.18 του 2011 σχετικά με την κήρυξη κατάστασης εκτάκτου ανάγκης και βάσει των παραγράφων 8 και 9 του άρθρου 5 του Διατάγματος αυτού, αποφασίζεται η παύση της δραστηριότητας της Πατριωτικής Δημοκρατικής Δράσης (Ουέντ) και το κλείσιμο της έδρας του και της ιστοσελίδας του μέχρι νεοτέρας. Και αυτό γιατί εξέδωσε ανακοίνωση με ημερομηνία 3 Απρίλη 2011 στην οποία περιέχονταν επιτιμητικές εκφράσεις για τις Ένοπλες Δυνάμεις και ψευδείς ειδήσεις και που υποκινούσαν σε στάση και χώριζαν τους πολίτες. Ο Γενικός Στρατιωτικός Εισαγγελέας έχει αναλάβει δράση για την υπόθεση αυτή που σχετίζεται με την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης γιατί έχει ήδη εκδώσει απόφαση που απαγορεύει τις δημοσιεύσεις.

Παράλληλα, συνελήφθη ο αναπληρωτής Γραμματέας του κόμματος Αμπντ Αλ Χαμίντ Αμπντ Αρ Ράχμαν Μουράντ και ανακρίθηκε για το περιεχόμενο της ανακοίνωσης, ενώ ασκήθηκε ποινική δίωξη εναντίον του.

Μαρόκο: άρθρο Αμπντάλα Ελ Χαρίφ για την Κοινοβουλευτική Μοναρχία

Τα Μέσα Ενημέρωσης προβάλλουν ότι το Κίνημα 20 Φλεβάρη στοχεύει στην εγκαθίδρυση Κοινοβουλευτικής Μοναρχίας στο Μαρόκο. Η αλήθεια είναι πως αυτό που ενώνει το Κίνημα 20 Φλεβάρη είναι η δημιουργία ενός δημοκρατικού συστήματος που θα εγγυάται την ελευθερία, την αξιοπρέπεια και την κοινωνική δικαιοσύνη. Δεν έχει τέτοια θέση το κίνημα αυτό για κοινοβουλευτική μοναρχία, και θα ήταν λάθος, κατά τη γνώμη μας, η υιοθέτηση εκ μέρους του μιας τέτοιας θέσης. Γιατί;

Επειδή αυτή είναι μια πολύ χαλαρή και αόριστη έννοια: έχουμε δει κόμματα που επί δεκαετίες επαινούν τη μοναρχική τυραννία και την μονοπρόσωπη ηγεσία των βασιλιάδων να έχουν υιοθετήσει φραστικά το σύνθημα για κοινοβουλευτική μοναρχία. Όμως αυτό μας δείχνει το περιεχόμενό του, που συνίσταται στην υιοθέτηση καθόλου ριζικών μεταρρυθμίσεων στο υπάρχον μοναρχικό σύστημα.

Για αυτό, αυτή η έννοια οδηγεί στην διάδοση των ασαφειών και την είσοδο σε διάλογο για μεταρρυθμίσεις τις οποίες να φέρει ο ίδιος ο βασιλιάς. Κάτι το οποίο θα οδηγούσε στην παρέκκλιση του κινήματος από τον πραγματικό στόχο του, που είναι η κινητοποίηση των εκμεταλλευόμενων μαζών οι οποίες έχουν πράγματι συμφέρον από τη Δημοκρατική Αλλαγή και οι οποίες μπορούν να αλλάξουν το συσχετισμό δυνάμεων. Η ώθηση του Κινήματος σε συζητήσεις κορυφής είναι ακόμα πολύ πρόωρη.

Αυτό ισχύει πολλώ δε μάλλον γιατί οι πρόωρες αυτές συζητήσεις για το εύρος των αρμοδιοτήτων του βασιλιά σημαίνουν εκ των προτέρων αποδοχή της ιδέας ότι υπάρχουν πεδία τα οποία θα υπόκεινται στην επίβλεψη του λαού και για τα οποία θα υπάρχει λογοδοσία σε αυτόν και άλλα, ευαίσθητα και καθοριστικά για τη σύγκρουση, όπως ο στρατός, η δημόσια τάξη και οι διεθνείς σχέσεις, για τα οποία δεν θα υπάρχει καμία επίβλεψη και λογοδοσία σε αυτόν. Και αυτές ακριβώς οι αρμοδιότητες ήταν που επέτρεψαν σε δυνάμεις αντιτιθέμενες στη Δημοκρατική Αλλαγή να επιτεθούν στις δημοκρατικές κατακτήσεις σε πολλές χώρες (π.χ. Χιλή). Επίσης, βασικές αρχές στη Δημοκρατία είναι:

- ο λαός να είναι η πηγή όλης της εξουσίας, κάτι που συνεπάγεται ότι οι εκπρόσωποί του πρέπει να έχουν όλες τις αρμοδιότητες και όχι μερικές από αυτές.

- κάθε ένας που έχει αρμοδιότητες και φέρει ευθύνες πρέπει να λογοδοτεί και να υπόκειται σε έλεγχο.

Επιπροσθέτως, η συζήτηση για κοινοβουλευτική μοναρχία προϋποθέτει ότι η βασιλεία προετοιμάζεται και είναι σε θέση να παραχωρήσει αρμοδιότητες και να κινηθεί με σοβαρότητα για τη δημιουργία μιας πραγματικής δημοκρατίας. Η εμπειρία της χώρας μας από την περίοδο της τυπικής ανεξαρτησίας και μετά μας κάνει να αμφιβάλλουμε για κάτι τέτοιο: έτσι, η Επιτροπή που δημιουργήθηκε κατά την Ανεξαρτησία για να εκπονήσει Σύνταγμα και είχε επικεφαλής της το Μάρτυρα Μεχντί Μπεν Μπάρκα διαλύθηκε. Και η βασιλεία του Χασάν του 2^ου επί των ημερών της ενδυνάμωσε την κυριαρχία της και την τυραννία της και επέβαλε συντάγματα που νομιμοποιούσαν την τυραννία και την απόλυτα μονοπρόσωπη εξουσία. Και ο Μοχάμεντ ο 6^ος επιμένει εδώ και πάνω από 11 χρόνια να αρνείται τη Δημοκρατική Αλλαγή και έκανε λόγο για «εκτελεστική βασιλεία», ενώ πριν από τη συνταγματική μεταρρύθμιση το Μάρτη θέσπισε επιτροπή εκπόνησης συντάγματος που δεν εκπροσωπεί το μαροκινό λαό και που περιορίζει τους ορίζοντές του, καθώς διατηρεί για τη βασιλεία διευρυμένες εξουσίες και θα τις ενισχύει, επενδύοντάς τες με μια ιερότητα (βλ. «το εμιράτο των πιστών»-σ.μετ: όπως ονομάζεται ο θρόνος του Μαρόκου).

Για όλα τα παραπάνω, δηλώνουμε ότι το σύνθημα που πρέπει να ενώνει το Κίνημα 20 Φλεβάρη, και που θα το σώσει από την παρέκκλιση και την παραίτηση από τα αιτήματά του, είναι η δημιουργία ενός δημοκρατικού συστήματος και πως θα πρέπει να αφήσει στην άκρη το ζήτημα της μορφής του συστήματος στην παρούσα φάση, και να επικεντρώσει τις προσπάθειές του στην κινητοποίηση των εκμεταλλευόμενων μαζών οι οποίες έχουν συμφέρον από την πραγματική δημοκρατική αλλαγή.

Αμπντάλα Ελ Χαρίφ
Πανεθνικός Γραμματέας του Δημοκρατικού Δρόμου

Μαρόκο: Ανακοίνωση του Πανεθνικού Γραφείου του Δημοκρατικού Δρόμου

Ενώπιον των θυσιών του μαροκινού λαού και της συνέχισης των αγώνων του Κινήματος 20 Φλεβάρη, το καθεστώς υποχρεώθηκε στη λήψη μερικών μέτρων για να καλμάρει τη λαϊκή οργή. Μεταξύ αυτών ήταν η απελευθέρωση ενός αριθμού πολιτικών κρατουμένων, εκ των οποίων του αγωνιστή Σακίμπ Αλ Χαϊαρί και 5 κρατουμένων με αυτό που αποκαλείται «μαύρο φάκελο» (Μοχάμαντ Αλ Μαρουάνι, Μουσταφά Αλ Μού τασιμ, Αλ Αμίν Αρ Ρακάλα, Αμπντ Αλ Χαφίδ Ας Σαριτί, Αλ Αμπαντιλα Μα Αλ Αλαϊνίν). Επίσης, απελευθέρωσε προσωρινά το Σαλίμ Ατ Τάμεκ και 4 συντρόφους του. Το Πανεθνικό Γραφείο του Δημοκρατικού Δρόμου, που παρακολουθούσε αυτές τις υποθέσεις λεπτομερώς από την αρχή, οι οποίες αποτελούσαν προφανείς επιθέσεις στα ανθρώπινα δικαιώματα και ειδικότερα στην ελευθερία γνώμης και έκφρασης και στην ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι:

- στέλνει τα συγχαρητήριά του στους απελευθερωμένους και εύχεται την επιστροφή τους στο πολιτικό κίνημα το οποίο λαμβάνει χώρα αυτό τον καιρό, για να ενισχύσουν το λαϊκό κίνημα αντίστασης στην τυραννία

- χαιρετίζει την απελευθέρωση της ομάδας των αγωνιστών γύρω από το Σαλίμ Ατ Τάμεκ και ζητά την παύση της δίωξής τους και την απόδοση όλων των δικαιωμάτων τους.

- Θέτει για άλλη μια φορά το αίτημα για την άμεση απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων και των κρατουμένων συνείδησης και την αποκάλυψη της τύχης των απαχθέντων, όπως και για τη λογοδοσία όλων των πολιτικών εγκληματιών.

Πανεθνικό Γραφείο 17/4/2011

Οι επιπτώσεις των αναταραχών στην Συρία μπορούν να αλλάξουν τον χάρτη της Μέσης Ανατολής

Της Ελευθερίας Καραγιώργη, πηγή: Κέντρο Μεσογειακών, Μεσανατολικών και Ισλαμικών Σπουδών

Το κύμα των περιφερειακών αναταραχών έφτασε στην Συρία στα μέσα Μαρτίου, με τους οργανωτές της αντιπολίτευσης και τους διαδηλωτές να διαμαρτύρονται καθημερινά. Το καθεστώς της Συρίας απάντησε αμέσως χρησιμοποιώντας δυσανάλογη βία με σκοπό να καταπνίξει τις διαμαρτυρίες και να τονίσει τις συνέπειες της όποιας εναντίωσης. Ωστόσο, η εσωτερική δομή της Συρίας έχει ιδιαίτερη σημασία λόγω του ρόλου που παίζει η χώρα στην περιοχή.

Οι μαζικές διαδηλώσεις στην Συρία ξεκίνησαν στην βόρεια πόλη Νταράα στις 18 Μαρτίου, όπου ο στρατός με την βία κατέστειλε χιλιάδες ανθρώπους που βγήκαν στους δρόμους να διαμαρτυρηθούν. Περίπου εκατό πολίτες σκοτώθηκαν από τις δυνάμεις ασφαλείας. Ο δείχτης των νεκρών συνεχίζει να αυξάνεται. Η σύλληψη αρκετών εφήβων που έφτιαχναν αντικυβερνητικά γκράφιτι στους τοίχους ήταν και η σπίθα που προκάλεσε τους διαφωνούντες. Οι εκκλήσεις για την απελευθέρωση των φοιτητών ακολουθήθηκαν από τις εκκλήσεις για πολιτική ελευθερία και οι διαδηλωτές φώναζαν «θέλουμε αξιοπρέπεια και ελευθερία» ενώ είπαν «όχι στον νόμο έκτακτης ανάγκης». Η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, μια κληρονομιά που έρχεται από το πραξικόπημα του 1963, όταν το Μπαάθ ήρθε στην εξουσία. Οι συριακές αρχές χρησιμοποιούν αυτόν τον νόμο για να εξορίζουν τους διαδηλωτές, να δικαιολογούν τις αυθαίρετες συλλήψεις, να κλείνουν τα δικαστήρια και να περάσουν τον έλεγχο στις μυστικές υπηρεσίες της αστυνομίας.

Όμως, τα αίτια των αναταραχών είναι πιο βαθιά. Η Νταράα υπέφερε πολύ από την ξηρασία που επίσης είχε χτυπήσει την ανατολική Συρία. Επιπλέον, σύμφωνα με δημοσίευμα της Jerusalem post, «η πόλη αποτελεί το σπίτι για χιλιάδες ανθρώπους από την ανατολική Συρία που μετακινήθηκαν παρά την θέληση τους. Ένα εκατομμύριο άνθρωποι εγκατέλειψαν τα σπίτια τους λόγω της κρίσης νερού τα τελευταία έξι χρόνια». Αυτή η άνευ προηγουμένου κρίση νερού, σε συνδυασμό με τις φτωχές αγροτικές υποδομές της Συρίας, οδήγησε στον αποπροσανατολισμό του βιοτικού επιπέδου στην Νταράα και στην Συρία γενικά. Ακόμα, ο πληθυσμός στην Νταράα είναι στην πλειοψηφία του σουνίτες μουσουλμάνοι, παραμελημένοι από το καθεστώς του Alawite Assad. Είναι επίσης μια περιοχή με φυλές που παραδοσιακά έχουν αντισταθεί στην κεντρική εξουσία και κάποιοι αποδίδουν την σοβαρότητα των διαδηλώσεων στην σημασία της ταυτότητας των φυλών.

Μετά την Νταράα, διαδηλώσεις ακολούθησαν στην Δαμασκό, Λαττάκεια, Χόμς, Χάμα και Καμίσλι. Αν και υπάρχουν κάποιες πρώτες ενδείξεις για την εμπλοκή των Αδελφών Μουσουλμάνων στις διαδηλώσεις, η κύρια αντιπολιτευτική ομάδα δεν έχει δώσει την πλήρη στήριξη της. Η Αδελφότητα θυμάται έντονα την σφαγή στην Χάμα το 1982, όταν ο συριακός στρατός διέλυσε βίαια τις προσπάθειες εναντίωσης. Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι κοιτούν τώρα στην Δύση για διαβεβαιώσεις υποστήριξης, αν και μια τέτοια προοπτική δείχνει αδύνατη. Μετά από εβδομάδες βίαιων διαδηλώσεων, το κοινοβούλιο της Συρίας παραιτήθηκε στις 29 Μαρτίου 2011. Ωστόσο αυτή η κίνηση δεν ικανοποίησε τα αιτήματα των διαδηλωτών, μιας και η αλλαγή ήταν μικρή για να αλλάξει την ισορροπία δυνάμεων στην κυβέρνηση της Συρίας, όπου η εξουσία βρίσκεται δυσανάλογα στα χέρια του Bashar Al- Assad, της οικογένειας του και στο σύστημα ασφάλειας.

Παρόλα αυτά, ενώ απευθυνόταν στο κοινοβούλιο της Συρίας στις 30 Μαρτίου, ο Bashar Al-Assad αναμενόταν πως θα ανακοινώσει μεταρρυθμίσεις και την άρση του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης. Αντί αυτού, ο Πρόεδρος απλά τόνισε πως η ασφάλεια και η σταθερότητα είναι οι προτεραιότητες του. Κατηγόρησε επίσης τις ξένες δυνάμεις ότι προσπαθούν να οδηγήσουν συγκεκριμένες διαμάχες στην Συρία. Ωστόσο, αν και ο Bashar Al-Assad υποστηρίζει ότι προωθεί τις μεταρρυθμίσεις από το 2005, κάποιοι λένε πως είναι ανίκανος να εφαρμόσει πραγματικές αλλαγές. Στην πραγματικότητα το καθεστώς του Assad δεν έχει καμία πρόθεση να κάνει οποιαδήποτε παραχώρηση προς την αντιπολίτευση, εκτός και αν αναγκαστεί.

Ωστόσο, πέρα από τα εσωτερικά ζητήματα για την επιβίωση του καθεστώτος και τον ρόλο των Ισλαμιστών στην πολιτική, οι αναταραχές στην Συρία δημιουργούν περιφερειακές και παγκόσμιες σπαζοκεφαλιές. Αυτό που διακυβεύεται στην Συρία δεν είναι μόνο εσωτερικό θέμα, απεναντίας είναι περισσότερο γεωπολιτικό σε περιφερειακή κλίμακα. Η Συρία είναι ο σύνδεσμος του άξονα Τεχεράνη-Δαμασκός-Χεζμπολάχ όπου πολλοί ηγέτες της περιοχής τον θεωρούν ως σήμα κατατεθέν της αντίστασης ενάντια στην ισραηλινή και αμερικανική ηγεμονία. Αυτό κάνει και την χώρα να είναι σημαντική τόσο σε περιφερειακό όσο και διεθνές επίπεδο.

Ο άξονας Ιράν-Συρία-Χεζμπολάχ

Ενώ οι σχέσεις της Συρίας με το Ιράν έχουν δυναμώσει, ορισμένοι που διαμορφώνουν πολιτικές έχουν καλέσει τις ΗΠΑ να χτυπήσουν την Συρία και να την απομακρύνουν από το Ιράν. Η κυβέρνηση Ομπάμα έχει προσπαθήσει να πλησιάσει διπλωματικά την χώρα προκειμένου να την ενθαρρύνει να αναθεωρήσει την «απορριπτική» συμπεριφορά της. Οι ΗΠΑ για καιρό υπήρξαν επικριτικές για την στήριξη της Συρίας σε αντι-ισραηλινές στρατιωτικές ομάδες και για την ανάμειξη της στον Λίβανο και αποκατέστησαν πλήρως τις διπλωματικές τους σχέσεις με την Συρία μόλις πρόσφατα, στέλνοντας πρέσβη στην Δαμασκό, μετά από έξι χρόνια διπλωματικής απομόνωσης. Ωστόσο, ορισμένοι υποστηρίζουν πως τα θεμέλια των σχέσεων Συρίας-Ιράν, όπου περιλαμβάνονται η στήριξη στην Χεζμπολάχ και η αναμέτρηση με το Ισραήλ, βασίζονται σε γεωπολιτικά κριτήρια και είναι δύσκολο να διαχωριστεί η μία από την άλλη.

Μέχρι τον αποκλεισμό της το 2005, η Συρία λειτουργούσε ως μια de facto δύναμη στον Λίβανο και κατάφερε να δυναμώσει την Χεζμπολάχ και να γίνει το ενδιάμεσο σημείο για την μεταφορά ιρανικών προμηθειών στην λιβανέζικη οργάνωση. Η χώρα επίσης λειτουργούσε ως το ασφαλές καταφύγιο για τους αξιωματούχους, το προσωπικό και τις οργανώσεις τόσο της Χεζμπολάχ όσο και των παλαιστινιακών παραστρατιωτικών ομάδων, όπως η Χαμάς, η Παλαιστινιακή Ισλαμική Τζιχάντ και το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης.

Επιπλέον, η Ισλαμική Δημοκρατία και η Συρία μοιράζονται το ίδιο ενδιαφέρον για ανάμειξη στο Ιράκ. Από το 2003 και τον ιρακινό πόλεμο, ο ρόλος του Ιράν στο Ιράκ, όπως και της Συρίας έχει αποτελέσει αντικείμενο εκατοντάδων αναφορών, αρκετές από τις οποίες υπαινίσσονται ότι η Τεχεράνη έχει βαθιά ανάμειξη στον εξοπλισμό και την βοήθεια ομάδων Σιιτών. Οι αναφορές εικάζουν πως υπάρχουν πολλές διασυνδέσεις ανάμεσα στο Ιράν και τις παραστρατιωτικές ομάδες, ειδικά με τον στρατό Mahdi και την Ταξιαρχία Badr, λέγοντας πως εξοπλίζονται με όπλα από Ιρανούς πράκτορες. Επιπλέον, υπήρχαν αναφορές πως στον ιρακινό πόλεμο σε πολλούς από τους ανώτατους αξιωματούχους του καθεστώτος του Σαντάμ, προσφέρθηκε καταφύγιο στην Συρία.

Η Συρία βρίσκεται στο κέντρο ενός πυκνού δικτύου στις μεσανατολικές σχέσεις και η κρίση της μπορεί να έχει μεγάλη επίδραση στην περιφερειακή ισορροπία δυνάμεων. Τώρα που η Συρία αντιμετωπίζει εσωτερικά προβλήματα, ο άξονας Τεχεράνη-Δαμασκός-Χεζμπολάχ δεν μπορεί να μείνει ανεπηρέαστος. Αν το καθεστώς της Συρίας αποδυναμωθεί λόγω της λαϊκής δυσαρέσκειας, η επιρροή του Ιράν στα αραβικά ζητήματα πιθανά να μειωθεί – τόσο στο Λίβανο όσο και στην Παλαιστίνη. Όπως παρατήρησε και ο Antoine Basbous, ο επικεφαλής του Παρατηρητηρίου των Αραβικών Χωρών στο Παρίσι «το Ιράν είναι πολύ μπλεγμένο με το καθεστώς και θα το υπερασπιστεί με κάθε πιθανό τρόπο».

Κίνδυνοι και ευκαιρίες

Ο Λίβανος δεν μπορεί να μείνει ανεπηρέαστος από τις αναταραχές της Συρίας που μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερη σεχταριστική διάσπαση της λιβανέζικης κοινωνίας. Για την ώρα, το φάντασμα του εμφύλιου πολέμου εμφανίζεται ξανά στον Λίβανο και οι ντόπιοι εχθροί της Χεζμπολάχ επιδιώκουν να επωφεληθούν από αυτήν αιρετική διαμάχη. Αυτός ίσως να εξηγεί τον έντονο λόγο του πρώην πρωθυπουργού Saad Hariri που επιβεβαίωσε πως τα όπλα της Χεζμπολάχ δεν είναι τόσο μεγάλη απειλή για το Ισραήλ όσο για την ελευθερία και κυριαρχία του Λιβάνου – στα χέρια του Ιράν. Στην πραγματικότητα, οι σουνίτες μουσουλμάνοι προσπάθησαν να συσπειρώσουν τους υποστηρικτές τους ενάντια στην νέα λιβανέζικη κυβέρνηση. Ο σχηματισμός της τελευταίας έχει ανατεθεί στον διάδοχο του Saad και υποστηρικτή της Χεζμπολάχ Najib Mikati. Αναλυτές ισχυρίζονται πως η λύση στο τρέχον πολιτικό κενό εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις μετέπειτα πράξεις της Συρίας, μιας και το καθεστώς ίσως είναι πολύ απασχολημένο από τα εσωτερικά προβλήματα για να επικεντρωθεί στους γείτονές του.

Ο κίνδυνος ενός αποσταθεροποιημένου Λιβάνου μπορεί να εξυπηρετήσει ως ενωτικός παράγοντας για τις διαφορετικές ομάδες της χώρας. Η Συρία έχει χαλιναγωγήσει την Χεζμπολάχ σε αρκετές περιπτώσεις. «Η Ουάσιγκτον, η Τουρκία και το Ιράν έχουν σοβαρούς λόγους να θέλουν να παραμείνει ο Assad», λέει ο Ισραηλινός αναλυτής Zvi Bar’el στην ισραηλινή Haaretz. «Τον θεωρούν ως την βαλβίδα ασφαλείας ενάντια σε μια επίθεση της Χεζμπολάχ στο Ισραήλ ή την φυσική κατάληψη του Λιβάνου».

Επιπλέον, η Συρία μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο και σε ένα άλλο γειτονικό γήπεδο, τον Κόλπο. Οι λόγοι πίσω από τον ανταγωνισμό ανάμεσα στην Σαουδική Αραβία και τις άλλες αραβικές χώρες του Κόλπου και το Ιράν είναι παλιοί αλλά ξαναεμφανίστηκαν μετά την πρόσφατη ανάμειξη στο Μπαχρέιν. Παρόλη την επίσημη θέση πως τα στρατεύματα της Σαουδικής Αραβίας και των Ενωμένων Αραβικών Εμιράτων έφτασαν στο Μπαχρέιν – υπό την αιγίδα του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου- για να αποκαταστήσουν την τάξη στους δρόμους, υπάρχουν λίγες αμφιβολίες ως προς τον αληθινό σκοπό: να βοηθήσουν στην καταστολή των διαδηλώσεων των Σιιτών που ήθελαν να προκαλέσουν τον σουνίτη βασιλιά. Οι Άραβες του Κόλπου πιστεύουν πως οι αναταραχές των σιιτών οργανώνονται από την Τεχεράνη και φοβούνται πως θα εξαπλωθούν σε όλη την αραβική χερσόνησο. Κι εδώ μπαίνει η Συρία: η Δαμασκός μπορεί να γίνει η γέφυρα ανάμεσα στο Ιράν και τις χώρες του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου στις τρέχοντες διαμάχες του Περσικού Κόλπου. Σε αντάλλαγμα για την παύση της ιρανικής εμπλοκής στα εσωτερικά ζητήματα του Κόλπου, η Σαουδική Αραβία θα μπορούσε να σταματήσει να ενισχύει πράξεις εξέγερσης ενάντια στην συριακή κυβέρνηση. Μέχρι στιγμής αυτό το σενάριο ακούγεται παρατραβηγμένο, ωστόσο δείχνει τον σημαντικό ρόλο της Συρίας στην Μέση Ανατολή.

Ένα άλλο ενδιαφέρον σενάριο είναι πως οι αναταραχές στην Συρία θα μπορούσαν να στρέψουν τον Ασσάντ πιο κοντά στην Δύση. Η αλήθεια είναι πως σε αντίθεση με τον Αιγύπτιο Χόσνι Μουμπάρακ και τον Λίβυο Μουαμάρ Καντάφι, οι ΗΠΑ δεν έχουν ασκήσει καμία πίεση στον Ασσάντ για να φύγει. Στην πραγματικότητα, η Χίλαρυ Κλίντον τον αποκάλεσε σε συνέντευξη της στο CBS μεταρρυθμιστή. Αυτό κάνει και την διαφορά στις αναταραχές της Συρίας. Αν επιβιώσει ο Ασσάντ, που είναι και το πιο πιθανό σενάριο, θα βρεθεί να κρέμεται από την Δύση και να διατηρεί πιο στενές σχέσεις ως απάντηση στα εσωτερικά του προβλήματα. Πιθανά να ζητήσει και οικονομική βοήθεια από την Δύση, εικάζει ο Σύριος αναλυτής Moshe Maoz.

Εν τω μεταξύ, η Τουρκία παρακολουθεί με αγωνία από το περιθώριο τις διαμαρτυρίες της Συρίας. Τα πρόσφατα χρόνια η Άγκυρα και η Δαμασκός είχαν κάνει σημαντικά βήματα για να βελτιώσουν τις σχέσεις τους. Αν το κύμα αναταραχών χτυπήσει την Συρία, θα είναι ένα πλήγμα για την οικονομία και την σταθερότητα της Τουρκίας. Οι δύο χώρες κινούνται προς την οικονομική ολοκλήρωση. Ένα από τα προγράμματα τους είναι η δημιουργία ενός οικονομικού μπλοκ με τον Λίβανο και την Ιορδανία, το οποίο είναι ήδη μια πραγματικότητα μετά την κατάργηση της βίζα. Μια μάχη εξουσίας στην Συρία θα μπορούσε να καθυστερήσει αυτό το πρόγραμμα. Ωστόσο για την Άγκυρα, τέτοιες πρωτοβουλίες έχουν μια πιο ευρεία έννοια στο πλαίσιο της περιφερειακής ασφάλειας και της μάχης της Τουρκίας με το Κουρδικό Κόμμα Εργατών (ΡΚΚ). Έχοντας επίγνωση για την διασυνοριακή διάσταση του κουρδικού προβλήματος, η Άγκυρα θέλει να δεσμεύσει τους γείτονες της στην Μέση Ανατολή με διάφορες πλατφόρμες συνεργασίας ώστε το ΡΚΚ να μην μπορεί να πάρει καμία στήριξη από την περιοχή. Σε αυτή την γραμμή, η Συρία είχε υπάρξει ο πιο συνεργάσιμος γείτονας, εκφράζοντας την στήριξη της στο δικαίωμα της Άγκυρας να μάχεται ενάντια της τρομοκρατίας. Την ίδια ώρα η Άγκυρα αγωνιά για την πιθανότητα να μετατραπούν οι αναταραχές σε σεχταριστικές συγκρούσεις, που θα δώσει ώθηση και στον κουρδικό πληθυσμό της Συρίας.

Η Συρία μπορεί να αλλάξει τον χάρτη της Μέσης Ανατολής αν οι αναταραχές οδηγήσουν στην πτώση του καθεστώτος του Ασσάντ. Όμως, η διεθνής και περιφερειακή «κατανόηση» της σημασίας της περιφερειακής σταθερότητας κάνει την Δαμασκό να κρατάει γερά ενάντια στους διαφωνούντες. Ωστόσο το καθεστώς δεν πρέπει να υποτιμάει την δύναμη των θυμωμένων Αράβων στους δρόμους, που κινητοποιούνται από την ανάγκη να προστατέψουν τα συμφέροντα, τις θέσεις και τις αρχές τους. Γι’ αυτό ο Ασσάντ δεν μπορεί να μένει ήσυχος από την «κατανόηση», γιατί πολλά είναι ρευστά όταν αφορά στις αραβικές επαναστάσεις και την τύχη της Μέσης Ανατολής.

Αντίο Βικ – «Γάζα Μείνε Ανθρώπινη»

Ούτε δάκρυα, ούτε γροθιές, ούτε τραγούδια, ούτε πυροβολισμοί μπορούνε να ξεθυμάνουν την λύπη και την οργή συνάμα που προκαλεί ο άδικος χαμός του Βιττόριο Αρριγκόνι. Του Βικ, όπως τον φωνάζαμε, του Ιταλού ανοιχτόκαρδου γεροδεμένου παληκαριού που πολλοί Έλληνες και διεθνείς ακτιβιστές είχαμε γνωρίσει πρώτη φορά τον Αύγουστο του 2008, σε αυτό το ταξίδι των δύο καϊκιών που θα έσπαγε μετά 40 χρόνια τον ναυτικό αποκλεισμό της Γάζας από το Ισραήλ.

Ο Βιττόριο είχε αφιερώσει ολάκερα τη ζωή του στον αγώνα του Παλαιστινιακού λαού μέσα από το ISM (Διεθνές Κίνημα Αλληλεγγύης), πιστός στις διεθνιστικές και κομμουνιστικές του ιδέες που δεν έκρυβε ούτε στη Γάζα, φορώντας πάντα στο καπέλο του ή στο πέτο του την κονκάρδα του PFLP (Λαϊκού Μετώπου). Με το μπλογκ του (guerillaradio.iobloggo.com), τις ανταποκρίσεις του στο Il Manifesto και στο Peacereporter, τα βιβλία του και τη σελίδα του στο facebook, έγινε από τις πιο δυνατές φωνές του λαού της Γάζας τα τελευταία χρόνια προς στον έξω κόσμο. Πήγε, έζησε, αγωνίστηκε, τραυματίστηκε, φυλακίστηκε και απελάθηκε από τους Ισραηλινούς και τελικά πέθανε ανάμεσα στο λαό για τον οποίο ανέπνεε, στη χώρα που είχε κάνει πατρίδα του. Ο Βιττόριο έμεινε από εκείνο το ταξίδι τον Αύγουστο του 2008, συνεχόμενα σχεδόν στην Γάζα με ένα μόνο διάλλειμα δύο μηνών. Όταν τον συνέλαβαν και τον απέλασαν οι Ισραηλινοί για πολλοστή φορά μετά από επιδρομή τους σε Παλαιστινιακά ψαροκάικα στα οποία επέβαινε για προστασία ο Βικ. Επέστρεψε όμως σύντομα και βρέθηκε εκεί κατά τη διάρκεια της σφαγής της Ισραηλινής επιδρομής το Δεκέμβρη ‘08 – Γενάρη ‘09.

Η κραυγή του τίτλου του βιβλίου του, που κατέγραφε την θηριωδία των βομβαρδισμών, Γάζα: Μείνε Αθνρώπινη (Gaza: Stay Human), αποτελεί μικρό δείγμα του ήθους, της συνείδησης και της αγωνιστικότητας του. Ακριβώς το αντίθετο από αυτά των δειλών δολοφόνων του, που δεν τήρησαν ούτε καν την προθεσμία που είχαν δώσει (Παρασκευή 15/4, 5μμ) και τον σκότωσαν ώρες μετά τη σύλληψη του, όταν ένοιωσαν την πίεση και την κατακραυγή του λαού της Γάζας για την ενέργεια τους πάνω τους και τον κλοιό που θα τους αποκάλυπτε να στενεύει. Το να χαρακτηρίσει κανείς τραγική την ειρωνεία να δολοφονηθεί από «παλαιστινιακά χέρια» (άραγε;;;) είναι λίγο. Δείγμα ίσως και αυτό του παραλογισμού που γεννάει η μαζική «απαγωγή» και φυλάκιση 1,5 εκατομμυρίου ανθρώπων στη λωρίδα της Γάζας από το φασιστικό κράτος του Ισραήλ. Μακάρι οι δολοφόνοι του να είχαν κάνει όσα αυτός για το λαό τους.

Βικ, καλή ξεκούραση τώρα. Μείνε ήσυχος ότι το ανήσυχο πνεύμα σου, η αποφασιστικότητα και η τόλμη σου έχουν ρίξει γερό σπόρο και θα κάνουμε τα πάντα για να ανθίσει. Για μια λεύτερη Παλαιστίνη, για έναν λεύτερο κόσμο.

Χ.Γ.

Τζουλιάνο Μερ Καμίς: Έπεσε αγωνιζόμενος για μια «τρίτη Ιντιφάντα»

Πηγή: «Δρόμος της Αριστεράς» 16 Απρίλη 2011

«Η ελευθερία ήταν η ουσία της ύπαρξής του... Η τέχνη, η πολιτική, η ζωή κι η αγάπη ήταν γι’ αυτόν ένα. Ήταν ένας επαναστάτης με αιτία, ένας μαχητής για την πολιτιστική ελευθερία». Με αυτά τα λόγια, μεταξύ άλλων, αποχαιρέτισαν οι οικείοι του, μαζί με τους συνεργάτες του στο Θέατρο της Ελευθερίας, αλλά και ο λαός της Τζενίν, τον Τζουλιάνο Μερ Καμίς, τον αραβοϊσραηλινό σκηνοθέτη και ηθοποιό που δολοφονήθηκε στις 4 Απριλίου έξω από το θέατρο που ο ίδιος είχε ιδρύσει, στον προσφυγικό καταυλισμό της Τζενίν, στη Δυτική Όχθη...

Ποιος ήταν, όμως, αυτός ο «άνθρωπος που πέθανε για το θέατρο», όπως τον χαρακτήρισε η βρετανική Guardian;

Ο Τζουλιάνο Μερ Καμίς ήταν, όπως έλεγε συχνά και ο ίδιος, «100% Παλαιστίνιος και 100% Εβραίος», καθώς γεννήθηκε το 1958 στη Ναζαρέτ από Εβραία μητέρα και Παλαιστίνιο πατέρα, στελέχη και οι δύο του Κ.Κ. Ισραήλ. Έτσι, ήταν αδύνατον γι’ αυτόν να απαρνηθεί οποιαδήποτε από τις δύο του ταυτότητες... Αυτό, όμως, που συναιρούσε και τις δύο του ταυτότητες ήταν η λαχτάρα του για την ελευθερία και ο αγώνας του ενάντια στην αδικία. Υπηρετώντας στον ισραηλινό στρατό στα 20 του χρόνια, αρνήθηκε να βιαιοπραγήσει ενάντια σε έναν γέροντα Παλαιστίνιο, ακριβώς στην Τζενίν, κάτι που του στοίχισε μερικές βδομάδες στη φυλακή και την αποβολή του από το στρατό.

Στράφηκε προς το θέατρο και αργότερα τον κινηματογράφο, όπου πρωτοεμφανίστηκε το 1984, στο θρίλερ του Τζ. Ρόι Χιλ Η μικρή τυμπανίστρια, που αφορούσε την αραβοϊσραηλινή διαμάχη, για να γίνει ένας ταλαντούχος ηθοποιός. Ο Χ. Φράιταγκ, πρόεδρος της Ένωσης Γερμανικών Θεάτρων, δήλωσε πως υπήρξε ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς που γνώρισε. Αργότερα συνεργάστηκε σε πολλές από τις ταινίες του διάσημου Ισραηλινού σκηνοθέτη Άμος Γκιτάι, ενώ το 2003 σκηνοθέτησε την πρώτη δική του ταινία, που είχε τίτλο το όνομα της μητέρας του: Τα παιδιά της Άρνα.

Μέσα στις φλόγες της δεύτερης Ιντιφάντα, ο Τζουλιάνο Μερ Καμίς αποφάσισε να επιστρέψει στα κατεχόμενα, στην Τζενίν, και να προσπαθήσει να εφαρμόσει την ιδέα του για μια «τρίτη Ιντιφάντα» που έπρεπε, όπως έλεγε, να είναι «πολιτιστική: με ποίηση, μουσική, θέατρο, κάμερες και περιοδικά». Έτσι, το 2006 ίδρυσε το Θέατρο της Ελευθερίας, που προσέφερε στους νεαρούς κατοίκους του καταυλισμού παραστάσεις και θεατρικά εργαστήρια ή κινηματογραφικά σεμινάρια αλλά και την πρώτη δραματική σχολή στην Παλαιστίνη.

Η ίδρυση του θεάτρου, στην οποία συμμετείχε και ο πρώην ηγέτης των Μαρτύρων του Αλ-Άκσα στην Τζενίν, Ζαχαρίας Ζουμπέιντι, είχε προκαλέσει πολλές αντιδράσεις, ενώ και τα έργα που ανέβαζε πολλές φορές θεωρούνταν προκλητικά για τα συντηρητικά ήθη (η συνύπαρξη αντρών και γυναικών στη σκηνή, η ερμηνεία του ρόλου του γουρουνιού από την Φάρμα των ζώων κ.λπ.). Η δολοφονία του από ένοπλους μασκοφόρους έξω από την πόρτα του θεάτρου που ο ίδιος ίδρυσε, μια πράξη μίσους, ανεξάρτητα από το ποιοι, Ισραηλινοί ή Παλαιστίνοι, βρίσκονται πίσω από αυτήν, δεν θα σταθεί ικανή να σβήσει το όραμα του Τζουλιάνο. Γιατί άνθρωποι ριζοσπαστικοί σαν κι αυτόν, όπως δήλωσε ο σκηνοθέτης Άμος Γκιτάι, «βάζουν το ίδιο τους το κορμί για να γεφυρώσουν το χάσμα του μίσους»...

Στρ. Αρτ.

Βιτόριο Αριγκόνι: Παρών για πάντα στους αγώνες, παρών για πάντα στις καρδιές μας

Πηγή: Σύλλογος Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό «Ιντιφάντα» 19 Απρίλη 2011

Δεν υπάρχουν λόγια για να χωρέσουν την οδύνη και την οργή μας για την κτηνώδη δολοφονία του συντρόφου και φίλου Βιτόριο Αριγκόνι. Λίγες μόλις μέρες μετά τη δολοφονία ενός άλλου σπουδαίου αγωνιστή, του Τζουλιάνο Μερ Χαμίς, η παλαιστινιακή λαϊκή αντίσταση και το διεθνές κίνημα αλληλεγγύης δέχονται νέο σφοδρό πλήγμα. Ο Βιτόριο υπήρξε λαμπρή μορφή ανθρώπου, ένας ακούραστος και ανιδιοτελής υπερασπιστής της παλαιστινιακής υπόθεσης. Χωρίς φόβο για τη ζωή του και χωρίς οικονομία δυνάμεων, ο Βιτόριο (ο Βικ του κινήματος) βρισκόταν πάντοτε εκεί, στην πρώτη γραμμή του αγώνα, «για να παραμείνουμε άνθρωποι». Σε αυτόν τον αγώνα τον γνώρισαν και οι Έλληνες ακτιβιστές του Free Gaza Movement και του Συλλόγου Ιντιφάντα.

Ο Βιτόριο, ως ακτιβιστής του International Solidarity Movement, ρίσκαρε τη ζωή του αμέτρητες φορές, είτε κατά τη διάρκεια των σφαγών στη Γάζα, όπου συνόδευε πληρώματα παλαιστινιακών ασθενοφόρων για να μη χτυπηθούν από τους Ισραηλινούς, είτε σε περιόδους «εκεχειρίας», συνοδεύοντας ψαράδες και αγρότες που δέχονται καθημερινά δολοφονικές επιθέσεις με πραγματικά πυρά. Ταυτόχρονα μετέδιδε στον έξω κόσμο την αλήθεια για όσα συνέβαιναν.

Έχει συλληφθεί επανειλημμένα από τις Ισραηλινές Δυνάμεις Κατοχής, έχει ξυλοκοπηθεί, έχει απελαθεί, αλλά πάντοτε κατάφερνε να επιστρέφει για να υποστηρίξει τον αγώνα των Παλαιστινίων. Η τελευταία φορά που απήχθη ήταν το Νοέμβριο του 2008, από το Ισραηλινό Ναυτικό, μαζί με άλλους 2 ακτιβιστές και 15 Παλαιστίνιους ψαράδες. Τότε οι Ισραηλινοί για να καταφέρουν να τον απαγάγουν είχαν αναγκαστεί να χρησιμοποιήσουν ηλεκτροφόρο όπλο τέιζερ και στη συνέχεια, αφού τους ξέφυγε, τον κυνήγησαν επί ώρα μέσα στη θάλασσα. Όταν τελικά μεταφέρθηκε στις φυλακές, ξεκίνησε μαζί με τους άλλους ακτιβιστές απεργία πείνας ζητώντας την απελευθέρωση των Παλαιστινίων ψαράδων και την επιστροφή των ψαροκάικων. Κλείστηκε στην απομόνωση και τελικά απελάθηκε. Ωστόσο, κατάφερε να επιστρέψει με πλοίο του Free Gaza Movement πριν ξεκινήσουν οι βομβαρδισμοί. και τελικά στάθηκε ακούραστα στο πλευρό του λαού της Γάζας στις πιο δύσκολες στιγμές του. Έκτοτε πέρασε τον περισσότερο καιρό στη Λωρίδα της Γάζας συνεχίζοντας να ρισκάρει τη ζωή του σχεδόν καθημερινά.

Τα κτήνη που επικαλούμενα το Ισλάμ δολοφόνησαν τον Βικ, προσέφεραν το πιο μεγάλο δώρο στο Ισραήλ. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για αδυσώπητους εχθρούς όχι μόνο του παλαιστινιακού αγώνα, αλλά και κάθε εγχειρήματος κοινωνικής απελευθέρωσης. Δεν θα τους περάσει όμως. Η υπόσχεση που μπορούμε να δώσουμε στο Βιτόριο και τον Τζουλιάνο είναι ότι θα παραμείνουμε άνθρωποι, θα συνεχίσουμε τον αγώνα ενάντια στην κατοχή της Παλαιστίνης, θα επιμείνουμε στην «ουτοπία» της κοινωνικής απελευθέρωσης.

Σύλλογος Ιντιφάντα

Οι δωρήτριες χώρες της ΠΑ προτείνουν να μην σταλεί στην Γάζα στολίσκος

Πηγή: www.alternativenews.org 17 Απριλίου 2011

Οι δωρήτριες χώρες της ΠΑ σε συνάντηση που είχαν στις Βρυξέλες την προηγούμενη βδομάδα, ζήτησαν από όλες τις χώρες και τα μέλη που στέλνουν βοήθεια στην αποκλεισμένη Λωρίδα της Γάζας, να το κάνουν από στεριά. Η έκκληση απευθυνόταν στα πλοία που θα αποπλεύσουν με τον Στόλο της Ελευθερίας ΙΙ τον επόμενο μήνα.

Σύμφωνα με την ισραηλινή Haaretz, η σύνοδος κάλεσε όλα τα μέλη να χρησιμοποιούν τα χερσαία τερματικά προς την Λωρίδα και να αποφεύγουν τις προκλήσεις. Η δήλωση υπογράφτηκε από τον πρόεδρο της συνόδου, τον Νορβηγό Υπουργό Εξωτερικών Gahr Store.

Το Ισραήλ προσπαθεί ενεργά να σταματήσει τον στολίσκο, πιέζοντας τον Γενικό Γραμματέα των ΗΕ να κάνει κάτι, καλώντας την Τουρκία να σταματήσει να αναμιγνύεται και ζητώντας από τις ευρωπαϊκές χώρες να αποθαρρύνουν την συμμετοχή. Ο Ισραηλινός πρέσβης στην Τουρκία Gaby Levy ζήτησε από την τουρκική κυβέρνηση να βοηθήσει και να σταματήσει τους ακτιβιστές, λέγοντας πως η αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας στην Γάζα έξω από τα νόμιμα κανάλια, αποτελεί «πρόκληση», όπως είπε ένας Ισραηλινός διπλωμάτης στο Reuters.
Ερωτώμενος για την δήλωση αυτή, ένας Τούρκος αξιωματούχος του Υπουργείου Εξωτερικών είπε στο Reuters «Ακούσαμε το μήνυμα που μας έστειλε η Ισραηλινή πλευρά και τους είπαμε πως πρόκειται για πρωτοβουλία της κοινωνίας των πολιτών».

Το ΙΗΗ, η τούρκικη ΜΚΟ που είχε το Mavi Marmara, το πλοίο που δέχθηκε την επιδρομή των Ισραηλινών κομάντο σε διεθνή ύδατα, αφήνοντας εννέα νεκρούς ακτιβιστές, δήλωσε πως θα συμμετάσχει και στον Στόλο της Ελευθερίας ΙΙ. Μέλος του IHH είπε στο Reuters πως η τουρκική κυβέρνηση δεν έχει πλησιάσει την ομάδα και πρόσθεσε ότι «στην Τουρκία οι κυβερνήσεις δεν λένε στις ΜΚΟ τι να κάνουν και πώς να το κάνουν».

Το Free Gaza movement, που είχε οργανώσει την πρώτη αποστολή πλοίων στην Γάζα, δήλωσε επίσης πως δεν θα κάνουν πίσω. «Αν οι ισραηλινές αρχές νόμιζαν πως η περσινή επίθεση τους στον Στόλο της Ελευθερίας θα έσπαγε την ορμή μας και θα μας απέτρεπε από το να πλεύσουμε ξανά στην Γάζα, έκαναν λάθος…τώρα οργανώνουμε τον Στόλο της Ελευθερίας ΙΙ, που προγραμματίζεται να αποπλεύσει στα τέλη Μαΐου με διπλάσια πλοία από πέρσι».

Οι Ισραηλινές Ειδικές Δυνάμεις επιτέθηκαν στον Στόλο της Ελευθερίας τον Μάιο του 2010, επιβιβάστηκαν στο τουρκικό πλοίο Mavi Marama και σκότωσαν εννέα Τούρκους πολίτες και τραυμάτισαν δεκάδες άλλους. Η βίαιη επίθεση στους ακτιβιστές που προσπαθούσαν να παραδώσουν βοήθεια, προκάλεσε την έντονη διεθνή κατακραυγή.

Η κατάσταση στην Γάζα που κάποιες φορές γίνεται ανυπόφορη εξαιτίας του ισραηλινού στρατιωτικού αποκλεισμού, έχει χειροτερέψει αισθητά μετά την ισραηλινή στρατιωτική επίθεση «Επιχείρηση Συμπαγές Μολύβι». Η στρατιωτική επίθεση που διήρκησε 22 μέρες, κατέστρεψε υποδομές και σπίτια στην Γάζα και σκότωσε σχεδόν 1400 Παλαιστίνιους που στην πλειοψηφία τους ήταν άμαχοι. Ο πληθυσμός βρίσκεται ακόμα σε άσχημη κατάσταση και χρειάζεται απεγνωσμένα προμήθειες.

Ομάδες ακτιβιστών από περισσότερες από 10 χώρες είπαν πως θα στείλουν τουλάχιστον 15 πλοία να συμμετάσχουν στον Στόλο της Ελευθερίας ΙΙ: Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία, Κάτω Χώρες, Ελλάδα, Σουηδία, Ιρλανδία, Αυστρία, Ελβετία και Τουρκία.

Ο Διεθνής Συνασπισμός για τον Στόλο της Ελευθερίας ΙΙ, συναντήθηκε στην Μαδρίτη στις 4-6 Φεβρουαρίου για να συζητήσουν το επερχόμενο ταξίδι. Την συνάντηση, που διοργάνωσε η αντιπροσωπεία φιλοξενίας «Ράμπο στη Γάζα», παρακολούθησαν αντιπρόσωποι από οργανώσεις της Αλγερίας, Καναδά, Σκωτία, Ισπανία, Γαλλία, Ελλάδα, Ολλανδία, Ιρλανδία, Ιταλία, Ιορδανία, Κουβέιτ, Μαλαισία, Νορβηγία, Σουηδία, Ελβετία και Τουρκία.

Το ISM δεσμεύεται πως θα παραμείνει στην Γάζα

Πηγή: palsolidarity.org 18 Απριλίου 2011

Μετά την δολοφονία του συντρόφου και φίλου μας Βίκτορ, εμείς οι ακτιβιστές του ISM θέλουμε να επαναβεβαιώσουμε την δέσμευση μας να παραμείνουμε στην Γάζα. Θα συνεχίζουμε να δουλεύουμε και να ζούμε ανάμεσα στον παλαιστινιακό λαό και θα συνεχίσουμε την δουλειά στην οποία είχε τόσο αφοσιωθεί ο Βικ.

Αυτές τις μέρες της θλίψης, οι Παλαιστίνιοι έχουν οργανώσει αρκετές εκδηλώσεις στην μνήμη του Βικ. Συνέχεια μας θυμίζουν πόσο λυπημένοι είναι που τον έχασαν, πόσο πολύ τον αγαπούσαν, την ζεστασιά του, την τρυφερότητα του και την αγανάκτηση του για ότι συμβαίνει στην Γάζα. Γνωρίζουμε πως η ομάδα που διέπραξε το τρομερό αυτό έγκλημα σε καμιά περίπτωση δεν αντιπροσωπεύει την παλαιστινιακή κοινωνία. Οι Παλαιστίνιοι της Γάζας είναι φίλοι μας, συνάδελφοι μας και ο λόγος που βρισκόμαστε εδώ. Θα συνεχίσουμε να στεκόμαστε στο πλευρό τους.

Όπως είχαμε κάνει και όταν ο Βιττόριο ήταν μαζί μας, θα συνεχίσουμε να βρισκόμαστε δίπλα στον παλαιστινιακό λαό, θα συνεχίσουμε τον αγώνα ενάντια στην κατοχή, θα συνεχίσουμε να συνοδεύουμε τους αγρότες στα χωράφια τους στα σύνορα, θα συνεχίσουμε να παίρνουμε μέρος σε διαδηλώσεις και θα συνεχίσουμε να λέμε στον κόσμο τι συμβαίνει στην Γάζα, στην Παλαιστίνη. Νομίζουμε πως ο Βίκτορ θα συμφωνούσε με τον Τσε Γκεβάρα που είχε πει «Μην κλάψετε για μένα όταν πεθάνω. Συνεχίστηκε να κάνετε αυτό που έκανα και θα ζω μέσα από σας». Ο καλύτερος τρόπος να τιμήσουμε τον Βικ είναι να συνεχίσουμε την δουλειά που έκανε. Συγκεκριμένα, σύντομα θα επανδρώσουμε ένα πλοίο που σκοπός του είναι να καταγράψει τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα παλαιστινιακά ύδατα. Το πλοίο θα ξεκινήσει το παρθενικό του ταξίδι στις 20 Απριλίου: ο Βικ υποστήριζε αυτό το σχέδιο και συμμετείχε με ενθουσιασμό στην υλοποίηση του. Ο Βικ αποτελούσε έμπνευση για όλους μας, ελπίζουμε να ακολουθήσουμε το παράδειγμα του. Σε ένα ντοκιμαντέρ γι’ αυτόν, ο Βικ είχε πει πως θα ήθελε να τον θυμούνται με την ρήση του Νέλσον Μαντέλα «ένας νικητής (βίκτορ) είναι κυρίως ένας ονειρευτής που δεν σταματάει ποτέ να ονειρεύεται».

Τα όνειρα σου είναι και δικά μας όνειρα. Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ, Βικ.

Το PFLP θρηνεί τον μάρτυρα Vittorio Arrigoni και ζητά δικαιοσύνη

Πηγή:www.pflp.ps/english

Το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης καταγγέλει έντονα την εγκληματική δολοφονία του Ιταλού αλληλέγγυου ακτιβιστή Vittorio Arrigoni στην Γάζα και εκφράζει τα βαθύτατα συλλυπητήρια στην οικογένεια του μάρτυρα, στον ιταλικό λαό, στο παγκόσμιο κίνημα αλληλεγγύης με τον παλαιστινιακό λαό και σε όλους όσους νοιάζονται για την δικαιοσύνη.

Το Μέτωπο εκφράζει την έκπληξη και τον τρόμο του γι’ αυτό το ειδεχθές έγκλημα, το οποίο έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τα ήθη, τις αρχές και τις παραδόσεις του λαού και του κινήματος μας και διαπράχθηκε σε έναν αλληλέγγυο ακτιβιστή που ήρθε στην Γάζα για να είναι ανάμεσα στον λαό μας και να σταθεί ενάντια στα βάσανα, τον αποκλεισμό, την κατοχή και την αποικιοκρατία. Αυτό το ειδεχθές έγκλημα ωφελεί μόνο την ισραηλινή κατοχή ενώ απειλεί με μεγάλο κακό τον παλαιστινιακό λαό και τον δίκαιο σκοπό του για απελευθέρωση και αυτοδιάθεση.

Το Μέτωπο καλεί όλους να τιμήσουν την μνήμη του μάρτυρα Vittorio Arrigoni που ζει και στέκεται ανάμεσα στους μεγάλους μάρτυρες του λαού μας, να συνεχίσουν τον δρόμο του για δικαιοσύνη, απελευθέρωση και αλληλεγγύη και να ασκήσουν τις μέγιστες προσπάθειες για να λογοδοτήσουν αυτοί που ευθύνονται για το έγκλημα ενώπιον του παλαιστινιακού λαού.

Σύλλογος Ιντιφάντα: Παζάρι Αλληλεγγύης στους Παλαιστίνιους Κρατούμενους

Πηγή:intifadagr.wordpress.com

Το Σάββατο 16/4, παραμονή της Ημέρας των Παλαιστινίων Κρατουμένων, από τις 10 π.μ., ο Σύλλογος Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ και η Δημοτική Κίνηση «Ηλίου-Πόλις Ανθρώπινη Πόλη» διοργανώνουν παζάρι αλληλεγγύης με χειροποίητα αλλά και μεταχειρισμένα αντικείμενα στην Ηλιούπολη, στην πλατεία Ηρώων (Φλέμινγκ), λεωφόρος Ειρήνης, στάση 1^ο δημ. σχολείο.

Όλα τα έσοδα θα διατεθούν στο σύλλογο υποστήριξης Παλαιστινίων κρατουμένων Addameer. Ήδη ένα ποσό 1040 ευρώ που είχε συγκεντρωθεί από προηγούμενες εκδηλώσεις, παραδόθηκε από μέλος του Συλλόγου στο Addameer, και η στήριξη συνεχίζεται.

Συγκέντρωση πραγμάτων (διακοσμητικά, βιβλία, παιχνίδια κ.λπ., ΟΧΙ ρούχα) σε καλή κατάσταση θα γίνεται

- Στο Στέκι των Μεταναστών, Τσαμαδού 13, Εξάρχεια, κάθε απόγευμα 6-8 μ.μ.

- Στο Χώρο Πολιτισμού @Ρουφ Κωνσταντινουπόλεως 10 & Ανδρονίκου 18, Ρουφ, καθημερινά 10.00 με 21.00

ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

Η 17^η Απρίλη είναι η Ημέρα των Παλαιστινίων κρατουμένων. Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιεύει η ισραηλινή οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων BTselem και προέρχονται από την Ισραηλινή Υπηρεσία Φυλακών, σε αυτές κρατούνταν στις 28 Φεβρουαρίου 5.550 Παλαιστίνιοι εκ των οποίων 4.540 εξέτιαν ποινές, 162 ήταν συλληφθέντες, 2 ήταν κρατούμενοι σύμφωνα με τη νομοθεσία περί «παράνομων μαχητών» (που αφορά τη Γάζα από την οποία υποτίθεται ότι έχει «απεμπλακεί» το Ισραήλ), 632 κρατούνταν εν αναμονή της ολοκλήρωσης των νομικών διαδικασιών και 214 κρατούνταν υπό «διοικητική κράτηση» (δηλαδή χωρίς απαγγελία κατηγοριών ή δίκη). Βεβαίως αυτά τα στατιστικά θεωρούνται χαμηλότερα από τα πραγματικά αφού, πέραν του ότι δίνονται από την ισραηλινή πλευρά, αφορούν μόνο κρατούμενους από τα θεωρούμενα ως κατεχόμενα, (άρα δε συμπεριλαμβάνονται Παλαιστίνιοι με ισραηλινή υπηκοότητα), δεν συμπεριλαμβάνονται κρατούμενοι από την ισραηλινή αστυνομία καθώς και κρατούμενοι του «κοινού ποινικού δικαίου».

Επίσης σύμφωνα με την οργάνωση WOFPP την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας στις ισραηλινές φυλακές υπήρχαν 37 Παλαιστίνιες κρατούμενες, εκ των οποίων οι 4 υπό διοικητική κράτηση.

Σύμφωνα με το παλαιστινιακό τμήμα της οργάνωσης Defence for Children – International το Φεβρουάριο 221 ανήλικοι Παλαιστίνιοι βρίσκονταν στις ισραηλινές φυλακές εκ των οποίων οι 45 ήταν ηλικίας 12 με 15 χρονών.

Ανάμεσα στους πιο γνωστούς κρατούμενους συμπεριλαμβάνονται:

- Ο Ναέλ Μπαργούτι, ο παλαιότερος Παλαιστίνιος κρατούμενος (και ένας από τους παλαιότερους στον κόσμο) που μπήκε στον 34^ο χρόνο κράτησης

- Ο Άκραμ Μανσούρ, τρίτος παλαιότερος Παλαιστίνιος κρατούμενος, που πάσχει από καρκίνο και έχει περάσει πάνω από 30 χρόνια στις ισραηλινές φυλακές

- Ο Άχμεντ Σααντάντ ηγέτης του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, καταδικασμένος σε 30 χρόνια κάθειρξη, που βρίσκεται στην απομόνωση από το 2009.

- Ο Μαρουάν Μπαργούτι, ηγετικό στέλεχος και βουλευτής της Φατάχ, φυλακισμένος από το 2002 και καταδικασμένος σε 5 φορές ισόβια συν 40 έτη.

Επίσης πρόσφατες διακεκριμένες περιπτώσεις κρατουμένων είναι:

- Ο Ντιράρ Αμπού Σίσι, μηχανικός από τη Γάζα, που απήχθη από τη Μοσάντ στην Ουκρανία.

- Ο Μπάσεμ Ταμίμι, συντονιστής της Λαϊκής Επιτροπής του χωριού Νάμπι Σάλεχ

- Ο Ατζουάντ Ζιντάν, Δρούζος αντιρρησίας συνείδησης που αρνείται να καταταγεί στις Ισραηλινές Δυνάμεις Κατοχής και από τον Νοέμβριο υφίσταται αλλεπάλληλες καταδίκες και φυλακίσεις.

Οι Παλαιστίνιοι κρατούμενοι υπόκεινται σε συστηματικά βασανιστήρια που σε κάποιες περιπτώσεις επιτρέπονται από το νόμο. Υφίστανται απομόνωση, συνήθως δεν λαμβάνουν την απαραίτητη ιατρική περίθαλψη και συχνά στερούνται των επισκέψεων των συγγενών τους. Για περισσότερες πληροφορίες δείτε το σχετικό

Φυλλάδιο για Παλαιστίνιους κρατούμενους

Το ζήτημα των Παλαιστινίων κρατουμένων είναι κομβικό για μια δίκαιη επίλυση τους Παλαιστινιακού ζητήματος και η αλληλεγγύη μας είναι απαραίτητη.

Σύλλογος Αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακό Λαό ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ

Δελτίο Τύπου Στόλου της Ελευθερίας ΙΙ: Δεν τρομοκρατούμαστε

Πηγή:www.shiptogaza.gr

Η Συντονιστική Επιτροπή του Στόλου της Ελευθερίας ΙΙ συναντήθηκε στην Αθήνα στις 9 και 10 Απριλίου για να συνεχίσει τις προετοιμασίες για τον επερχόμενο Στόλο. Μετά την τελευταία συνάντηση στο Άμστερνταμ, το Ισραήλ ξεκίνησε μια διεθνή εκστρατεία πρόκλησης κατά του Στόλου και των συμμετεχόντων στη Συμμαχία, απ’ όλον τον κόσμο.

Το ελληνικό «Ένα Καράβι για τη Γάζα» φιλοξένησε αυτή τη διεθνή συνάντηση και τόνισε ότι η ελληνική κυβέρνηση απέτυχε ως τώρα να πιέσει το Ισραήλ για την επιστροφή των δύο ελληνικών πλοίων που υπέστησαν πειρατεία σε διεθνή ύδατα και κρατουνται στο Ισραήλ από τις 31 Μαΐου 2010. Το ελληνικό «Ένα Καράβι για τη Γάζα» τήρησε όλες τις διοικητικές διαδικασίες που ζητήθηκαν από το Ισραήλ, προκειμένου να επιστρέψουν τα πλοία του, αλλά οι προσπάθειες δεν απέδωσαν. Η ελληνική κυβέρνηση θα έπρεπε να είχε πιέσει το Ισραήλ να απελευθερώσει άμεσα τα πλοία, όπως έκαναν και για τα τουρκικά πλοία από τον Αύγουστο του 2010.

Τώρα, στις παραμονές του δεύτερου ταξιδιού του Στόλου της Ελευθερίας, η ισραηλινή κυβέρνηση μάς απειλεί και πάλι. Όπως έγινε και πέρσι, πριν τον πρώτο Στόλο της Ελευθερίας, οι Ισραηλινοί ηγέτες ασχολούνται με την δημιουργία μιας εχθρικής ατμόσφαιρας που δεν επιτρέπει αμφιβολίες όσον αφορά τις προθέσεις τους για το αν και πότε θα επιτεθούν σε αυτόν τον Στόλο που επιβαίνουν πολίτες.

Έτσι, καλούμε όλες τις κυβερνήσεις μας, την διεθνή κοινότητα και τα Ηνωμένα Έθνη να μην υποκύψουν στην ισραηλινή τρομοκρατία. Οι κυβερνήσεις πρέπει να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους ως προς την προστασία των πολιτών τους. Οι απειλές κατά του Στόλου δεν αφορούν απλώς στη θάλασσα, αλλά ακόμα και στις χώρες μας, καθώς οι ισραηλινές υπηρεσίες στοχοποιούν ομάδες και πρόσωπα. Οι συμμετέχοντες στον Στόλο, επιμένουν ότι οι κυβερνήσεις πρέπει να λάβουν προληπτικά μέτρα για να διασφαλίσουν ότι το Ισραήλ δε θα χρησιμοποιήσει βία για να παρέμβει σε αυτήν την ειρηνική διεθνή προσπάθεια για τα ανθρώπινα δικαιώματα των Παλαιστινίων, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ανθρωπιστική βοήθεια.

Στις 10 Μαΐου, οι συμμέτοχοι στον Στόλο της Ελευθερίας ΙΙ θα μεταβούν στο Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο προκειμένου να συναντηθούν με ευρωβουλευτές, τα Ηνωμένα Έθνη και άλλους διεθνείς οργανισμούς και να παρουσιάσουν τον Στόλο της Ελευθερίας ΙΙ και τους στόχους του. Πέρα από τις οργανώσεις που συμμετέχουν, στα πλοία θα επιβαίνουν άνθρωποι από περισσότερες από 50 χώρες. Την περασμένη εβδομάδα η οργάνωση «Εβραίοι της Ευρώπης για μια Δίκαιη Ειρήνη» ανακοίνωσαν ότι θα μετέχουν στον Στόλο με αντιπροσωπεία, καθώς και στέλνοντας ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα.

Προειδοποιούμε το Ισραήλ:

Ερχόμαστε

Είμαστε άοπλοι

Είμαστε πολίτες

Δεν έχετε δικαίωμα να μας απειλείτε

Προσδοκούμε να φτάσουμε στη Γάζα χωρίς καμμιά παρέμβαση.

Αθήνα, 11 Απριλίου 2011

Μαρόκο: Η Πανεθνική Επιτροπή του Δημοκρατικού Δρόμου καλεί σε αγώνα για την πτώση της Συμβουλευτικής Επιτροπής για την Αναθεώρηση του Συντάγματος

Η Πανεθνική Επιτροπή του Δημοκρατικού Δρόμου στην τακτική της συνεδρίαση το Σάββατο 9 Απρίλη στην Καζαμπλάνκα, που την ονόμασε τιμητικά «Αμίνα Αλ Χαμλισί»(σ.μετ. αγωνίστρια, Μάρτυρας του Αγώνα), ανακοινώνει τα ακόλουθα:

Μετά τις επιτυχίες που κατήγαγαν οι λαϊκές επαναστάσεις στην Τυνησία και την Αίγυπτο, όπου οι ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας εργάζονται για τη διατήρηση και τη διεύρυνση των κεκτημένων των επαναστάσεών τους, οι λαοί του αραβικού κόσμου συνεχίζουν τις ένδοξες εξεγέρσεις τους εναντίον των τυραννικών καθεστώτων και των προσωποπαγών διακυβερνήσεων και υπέρ της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας, της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Οι μάζες αντιπάλεψαν την αιματηρή βία των δυνάμεων του στρατού και της πολιτικής αστυνομίας και έκαναν τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, οι οποίες αναμειγνύονται με διάφορους τρόπους και μέσα για να εξασφαλίσουν τη διατήρηση των συμφερόντων τους, να τρέμουν από τους εν εξελίξει και τους πιθανούς μετασχηματισμούς.

Στη χώρα μας δεν κατάφεραν ακόμα οι επίσημες μανούβρες και οι δυνάμεις που πρόσκεινται στο καθεστώς, να διασπάσουν ή να χαλιναγωγήσουν το κίνημα 20 Φλεβάρη παρά τις επίμονες απόπειρές τους, με προσπάθειες μέσα και έξω από αυτό, και με κάθε μέσο, κι έτσι συνεχίζονται οι διαδηλώσεις σε όλες τις περιοχές για τους ίδιους στόχους και αιτήματα και για την έκφραση της αντίθεσης του κινήματος στις επίσημες πρωτοβουλίες και ιδιαίτερα εναντίον εκείνης σχετικά με τη Συνταγματική Αναθεώρηση. Και παρά την ευρεία αντίθεση, δεν διστάζουν κάποιες πλευρές, μεταξύ των οποίων η Γαλλία και οι ΗΠΑ, να εκφράζουν την υποστήριξή τους στους επίσημους σχεδιασμούς και στις απόπειρες εκτροπής του κινήματος προς μια πορεία βολική για τη διατήρηση των συμφερόντων τους. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Γαλλικές αρχές συνεχίζουν να κρατούν μυστικές τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δολοφονήθηκε ο Μάρτυρας Μεχντί Μπεν Μπάρκα (σ.μετ. ιδρυτής της ισχυρής αντιμοναρχικής αριστερής Εθνικής Ένωσης Λαϊκών Δυνάμεων, εξαφανίστηκε στο Παρίσι το 1965, ηγέτης της Τριηπειρωτικής Συνδιάσκεψης). Παράλληλα, σε αυτό τον αγώνα συμμετέχουν διάφορα στρώματα αγωνιστών (πτυχιούχοι άνεργοι, εργαζόμενοι στον Ιδιωτικό και Δημόσιο τομέα, κάτοικοι απομακρυσμένων και φτωχών περιοχών όπως το Ιτάζαρ Μιντελτ και η Κασίμπα Σίντι Σουλεϊμάν κλπ) στων οποίων τα αιτήματα η κυβέρνηση γυρνά την πλάτη της ή πασχίζει να τα εντάξει σε έναν «κοινωνικό διάλογο» και να τα πνίξει στο πλαίσιο επιτροπών ή κάνει πως μόλις τώρα τα αναγνωρίζει και ενσκήπτει απάνω τους, με στόχο να κερδίσει χρόνο ώσπου να κοπάσει η καταιγίδα.

Ο Δημοκρατικός Δρόμος, εξάλλου, αντιπαλεύει τη σχεδιαζόμενη σε βάρος του επίθεση από διάφορα φερέφωνα του συστήματος που έχουν στόχο την παραποίηση των θέσεών του και την απομόνωσή του, δίχως να του δίνουν τη δυνατότητα να ξεκαθαρίζει τις θέσεις του και να απαντά, ειδικά μέσω των οπτικοακουστικών Μέσων Ενημέρωσης που χρηματοδοτούνται από το λαό.

Βάσει των παραπάνω, η Πανεθνική Επιτροπή

1) Καταγγέλλει τη βίαιη επίθεση εναντίον του κινήματος 20 Φλεβάρη και ζητά την αντικειμενική διερεύνηση των πραγματικών αιτιών τα οποία οδήγησαν στο θάνατο πολλών νέων του Κινήματος στη Χουσέιμα και στη δολοφονία του Μάρτυρα Αμπντ Αλ Καρίμ Ας Σάιμπ και την απόπειρα δολοφονίας του Αζ Αλντίν Αλ Μαντζάλι στη Σεφρού και ζητά τον τερματισμό των παρακολουθήσεων και την απελευθέρωση όλων των κρατουμένων του Κινήματος.

2) Εκφράζει τη συνέχιση της στήριξής του σε κάθε αγωνιστική πρωτοβουλία του κινήματος της νεολαίας της 20ής Φλεβάρη και την αφοσίωσή του στην ανεξαρτησία του νεολαιίστικου αυτού κινήματος.

3) Θεωρεί πως το καταλληλότερο πολιτικό σύνθημα της τρέχουσας περιόδου είναι η πτώση της Συμβουλευτικής Επιτροπής για την Αναθεώρηση του Συντάγματος και το αίτημα για μια Συντακτική Συνέλευση που θα εκπονήσει ένα νέο, δημοκρατικό σύνταγμα πάνω στα συντρίμμια του σημερινού αντιδραστικού Συντάγματος, κάτι που προϋποθέτει τη διάλυση του «μαγαζιού»: την απομόνωση της μαφίας του βασιλικού οίκου και τη φυλάκιση των βασανιστών και των σφετεριστών του δημοσίου χρήματος, τη διάλυση των μυστικών και παρακρατικών μηχανισμών, την απελευθέρωση των ΜΜΕ από τον κρατικό βασιλικό ζυγό, την άμεση απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων, την πτώση της κυβέρνησης και τη διάλυση του κοινοβουλίου, την ανταπόκριση στα φλέγοντα ζητήματα που πλήττουν τις λαϊκές μάζες στην καθημερινή τους ζωή και διαβίωση (βελτίωση των μισθών, τερματισμός της ακρίβειας, απασχόληση και αποζημίωση των ανέργων, ποιοτική πρόνοια, ελεύθερη εκπαίδευση και υγεία για όλους, παροχή των απαραίτητων υποδομών και των κατάλληλων εξοπλισμών, επιστροφή καλλιεργήσιμων εκτάσεων )

4) Εκφράζει την αλληλεγγύη του και την υποστήριξή του σε κάθε αγωνιζόμενο στρώμα και καλεί στην έναρξη ενός ενωτικού δυναμικού συνδικαλιστικού αγώνα με επικεφαλής τη Δημοκρατική Συνομοσπονδία Εργασίας και τη Μαροκινή Ένωση για την Κοινωνική Απασχόληση και στη συμμετοχή σε έναν γενικό αγώνα για την δημιουργία καλύτερων όρων διαπραγμάτευσης.

5) Χαιρετίζει τις επαναστάσεις των λαών του αραβικού κόσμου, συμπεριλαμβανομένων των λαών του Μαγκρέμπ. Αυτές οι επαναστάσεις έδειξαν πως οι μάζες είναι οι δημιουργοί της Ιστορίας και ότι η Αλλαγή δεν θα έρθει από τα πάνω, από πεφωτισμένους κυβερνώντες, αν υπάρχουν, ούτε από τη δημιουργία μιας απομονωμένης ελίτ, ούτε μέσα από τους θεσμούς. Επίσης ανέδειξαν τη χρεοκοπία των μεθόδων τρομοκράτησης των αγωνιστών και την κατάρρευση του μπαμπούλα της «Αλ Κάιντα» και του πολιτικού Ισλάμ γενικά.

6) Καταγγέλλει έντονα την αντιδραστική ανάμειξη του Συμβουλίου Συνεργασίας των Χωρών του Κόλπου- κάτι που ενθαρρύνεται από διάφορες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις στις οποίες δεν δόθηκε το πράσινο φως- μέσω αυτού που ονομάζεται Ασπίδα της Αραβικής Χερσονήσου, για την προστασία του καθεστώτος στο Μπαχρέιν και την καταστολή της επανάστασης και την περιστολή της φωνής της εκεί. Όπως και υποστηρίζει τις φιλοδοξίες του λιβυκού λαού για απελευθέρωση από το ζυγό της δικτατορίας του Καντάφι και της οικογένειάς του, αυτού του αιμοσταγούς καθεστώτος το οποίο συνεργαζόταν με τη σιωνιστική οντότητα και παρέδωσε τη χώρα και τα πλούτη της στο Ξένο Κεφάλαιο, ενώ παράλληλα απορρίπτει κάθε μορφή ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας στη Λιβύη και γενικά στις χώρες της περιοχής.

7) Καταγγέλλει την πολιτική των εποικισμών, των πολιορκιών και των δολοφονιών από το σιωνιστή εχθρό εναντίον του παλαιστινιακού λαού και καλεί στην ενδυνάμωση και τη διατήρηση της παλαιστινιακής πατριωτικής ενότητας, ως προϋπόθεση για να σταματήσει ο αλαζόνας εχθρός, για να επιστρέψουν οι πρόσφυγες στα σπίτια τους και για τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους στο σύνολο του παλαιστινιακού εδάφους.

Η Πανεθνική Επιτροπή

9/4/2011