Σχόλια για την Έκθεση της Ισραηλινής ειδικής επιτροπής Liason

του Shir Hever, Πηγή: http://www.alternativenews.org/ 29 Σεπτέμβρη 2009

Τον Ιούνη του 2009, το Ισραηλινό Υπουργείο Εξωτερικών δημοσίευσε ένα έγγραφο με την επωνυμία «Ενίσχυση της οικοδομικής ικανότητας των Παλαιστινίων: οι προσπάθειες του Ισραήλ να υποστηρίξει την Παλαιστινιακή Οικονομία, τις μεταρρυθμίσεις ασφαλείας και τα κοινωνικά ζητήματα». Το έγγραφο αυτό παρουσιάστηκε στα κράτη-χορηγούς τον Σεπτέμβρη και μοιράστηκε στην σύνοδο του ΟΗΕ στις 23 του Σεπτέμβρη. Πρόκειται για ένα πολιτικό έγγραφο που παρουσιάστηκε από το Ισραηλινό υπουργείο εξωτερικών, με σκοπό να βελτιώσει τη διεθνή εικόνα του Ισραήλ και να καλύψει την κριτική που γίνεται στη συνεχιζόμενη κατοχή των Παλαιστινιακών εδαφών. Παρόλο που η έκθεση αυτή κυκλοφόρησε ευρέως, περιέχει πολυάριθμες ανακρίβειες και ψευδείς δηλώσεις. Είναι σημαντικό να τονιστούν αυτά τα ψέματα προκειμένου να υπάρξει μια πιο ισορροπημένη οπτική και να αποκατασταθεί η παραπλανητική χρήση από το υπουργείο εξωτερικών αποσπασμάτων της έκθεσης στους διεθνείς οργανισμούς.

Η έκθεση καυχιέται πως το Ισραήλ ενθάρρυνε την οικονομική ανάπτυξη στη Δυτική Όχθη, αλλά μεταφέρει το αντίθετο μήνυμα. Περιλαμβάνει έναν μακρύ κατάλογο δραστηριοτήτων που διεξήγαγε το Ισραήλ από κοινού με την Παλαιστινιακή Αρχή, αλλά πέρα από την επανάληψη κάποιων δραστηριοτήτων τις οποίες το Ισραήλ υποχρεώθηκε να κάνει και μάλιστα απέτυχε να τις ολοκληρώσει, δεν φαίνεται από την έκθεση πως είναι πρόθυμο να κάνει τίποτα πέρα από το ελάχιστο δυνατό για να υποστηρίξει την Παλαιστινιακή οικονομία, και μάλιστα συχνά ούτε και σ’ αυτό το ελάχιστο δυνατό δεν τα καταφέρνει. Το πιο σημαντικό είναι πως παρόλο που το Ισραήλ, ως κατακτητής, είναι νομικά υπεύθυνο για την ευημερία του Παλαιστινιακού λαού, δεν έγιναν επενδύσεις από το Υπουργείο Εξωτερικών που να αφορούν την υποστήριξη των συνθηκών διαβίωσης των Παλαιστινίων και την παροχή βασικών δημόσιων υπηρεσιών. Όλα τα διάφορα προγράμματα για την ενθάρρυνση της ανάπτυξης στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά εδάφη έχουν εξωτερική χρηματοδότηση.

Πρέπει να σημειωθεί πως η δυνατότητα του Ισραήλ να υποβάλει μια έκθεση σχετική με την ανάπτυξη της Παλαιστινιακής οικονομίας είναι περιορισμένη. Από το 1995 το Ισραηλινό κεντρικό γραφείο της στατιστικής υπηρεσίας δεν διεξάγει πλέον έρευνες στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά εδάφη, και η μόνη Ισραηλινή πηγή στοιχείων για τον πληθυσμό των Κατεχόμενων εδαφών είναι οι στρατιωτικές αρχές και ειδικά η COGAT (Συντονιστής των Κυβερνητικών Υποθέσεων στα Παλαιστινιακά Εδάφη). Εξαιτίας αυτού του γεγονότος, η έκθεση του Υπουργείου Εξωτερικών βασίζεται κυρίως στην αλληλεπίδραση της Παλαιστινιακής οικονομίας με το Ισραήλ και σε διεθνείς εκθέσεις. Δεν χρησιμοποιεί δε, σχεδόν καμιά Παλαιστινιακή πηγή προκειμένου να υποστηρίξει το βασικό της ισχυρισμό πως το Ισραήλ προσπαθεί για την διευκόλυνση της Παλαιστινιακής οικονομίας.

Το πρώτο κεφάλαιο της έκθεσης του Υπουργείου Εξωτερικών αναφέρεται στην οικονομική ανάπτυξη στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη. Η ιδέα πως υπάρχει οικονομική «ανάπτυξη» το 2009 είναι περίπλοκη, αν λάβουμε υπόψη μας την έκθεση του UNCTAD (Οργανισμός του ΟΗΕ αρμόδιος για το εμπόριο και την ανάπτυξη) που υποστηρίζει πως «το 2009 παρουσιάστηκε το χαμηλότερο ως τώρά επίπεδο όλων των εποχών στην Παλαιστινιακή οικονομία». Ο UNCTAD αναφέρει πτώση 2% στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ για το 2009, που ανέρχεται σε συνολική πτώση κατά το ένα τρίτο του κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε σχέση με το 1999. Η υπηρεσία του ΟΗΕ υποστηρίζει επίσης πως η διάβρωση της Παλαιστινιακής οικονομίας οφείλεται στην ισραηλινή πολιτική του αποκλεισμού και πως ο κύριος λόγος για την επιδείνωση της Παλαιστινιακής οικονομίας το 2009 ήταν η ισραηλινή επίθεση στη Γάζα. Παρόλα αυτά αξίζει να εξετάσουμε τους λόγους για τους οποίους το ισραηλινό υπουργείο εξωτερικών ισχυρίζεται πως συμβάλει στην παλαιστινιακή οικονομική ανάπτυξη.

Η έκθεση του Ισραηλινού υπουργείου εξωτερικών αναφέρει δύο πεδία της Παλαιστινιακής οικονομίας στα οποία υποτίθεται πως σημειώθηκε ανάπτυξη: τον τουρισμό και το εμπόριο με το Ισραήλ.

Τουρισμός: Οι πληροφορίες για αύξηση του τουρισμού στη Δυτική Όχθη αγνοούν την πτώση του τουρισμού στη Γάζα εξαιτίας του Ισραηλινού αποκλεισμού. Επιπλέον, η συνολική προστιθέμενη αξία των ξενοδοχείων στο Παλαιστινιακό ΑΕΠ έχει μειωθεί κατά 6,8% συγκρινόμενη με το πρώτο τετράμηνο του 2008, πράγμα που αποδεικνύει πως οι τουρίστες δεν μένουν για μεγάλο διάστημα στη Δυτική Όχθη ή μένουν σε Ισραηλινά ξενοδοχεία και επισκέπτονται μόνο σύντομα τη Δυτική Όχθη (PCBS, 2009)

Εμπόριο: Η έκθεση καυχάται για μια αύξηση 30-35% στο εμπόριο μεταξύ Ισραήλ και Κατεχόμενων Παλαιστινιακών Εδαφών το 2008 σε σχέση με το 2007. Εντούτοις, σύμφωνα με το Κεντρικό Στατιστικό Γραφείο του Ισραήλ η αύξηση αυτή στον εμπορικό όγκο αποκρύπτει την αλήθεια. Οι Παλαιστινιακές εξαγωγές προς το Ισραήλ έχουν αυξηθεί σε αυτό το διάστημα κατά 8,8% την ώρα που οι εισαγωγές έχουν στο ίδιο διάστημα αυξηθεί κατά 26,5%. Το αποτέλεσμα είναι το Παλαιστινιακό εμπορικό έλλειμμα με το Ισραήλ να έχει αυξηθεί κατά 31% και να ανέρχεται στα 636 εκατομμύρια δολάρια. Αυτό σημαίνει πως η εμπορική αύξηση που ισχυρίζεται η έκθεση είναι στην πραγματικότητα μια σκλήρυνση του ισραηλινού ελέγχου πάνω στην Παλαιστινιακή οικονομία και μια αύξηση του επιπέδου της εκμετάλλευσης.

Τα μέτρα που υιοθετούνται από το Ισραήλ για να ενθαρρυνθεί η Παλαιστινιακή οικονομική ανάπτυξη, σύμφωνα με την έκθεση, περιλαμβάνουν το ότι επιτρέπεται σε περισσότερους Παλαιτίνιους εργαζόμενους και επιχειρηματίες η είσοδος στο Ισραήλ προκειμένου να εργαστούν και να διαχειριστούν δουλειές. Αυτό όμως δεν μπορεί να θεωρηθεί μέτρο για την οικονομική ανάπτυξη τη στιγμή που το Ισραήλ είναι υποχρεωμένο σύμφωνα με τις συμφωνίες του Παρισιού του 1994 να επιτρέπει την ελεύθερη κυκλοφορία των Παλαιστινίων εργαζομένων και επιχειρηματιών. Η έκθεση αναφέρει μια αύξηση της τάξης του 12,7% του αριθμού των Παλαιστινίων εργατών που απασχολούνται από Ισραηλινούς εργοδότες και μετά την αποκαλούμενη αύξηση, σχεδόν 49.000 Παλαιστίνιοι έχουν άδεια να εργάζονται για Ισραηλινούς εργοδότες. Οι μισοί από αυτούς δουλεύουν στους παράνομους εποικισμούς της Δυτικής Όχθης (Zohar 2009). To 1991 οι Παλαιστίνιοι που απασχολούνταν από Ισραηλινούς ήταν περίπου 120.000 (Ισραηλινό υπουργείο Οικονομικών 2005) πριν το Ισραήλ να περιορίσει δραστικά την δυνατότητά τους να εργάζονται μέσου του καθεστώτος του αποκλεισμού (το οποίο από το 1994 γίνεται κατά παράβαση των συμφωνιών του Παρισιού). Δεδομένου ότι το μέσο ποσοστό αύξησης του Παλαιστινιακού πληθυσμού είναι 3,8% ετησίως, ο αριθμός των Παλαιστινίων που εργάζονται στο Ισραήλ, αν δεν υπήρχε το καθεστώς το αποκλεισμού, θα έπρεπε να φτάνει τις 236.000. Συνεπώς πρέπει να διευκρινιστεί πως το Ισραήλ δεν έχει αυξήσει την Παλαιστινιακή απασχόληση κατά 12,7% όπως διατείνεται η έκθεση, αλλά στην πραγματικότητα συνεχίζει να εμποδίζει περίπου 187.000 Παλαιστίνιους να μπουν και να εργαστούν στο Ισραήλ πράγμα που αποτελεί και υποχρέωσή του σύμφωνα με τις συμφωνίες του Παρισιού.

Ένα άλλο μέτρο που αναφέρεται στην έκθεση είναι τα έργα υποδομής στην περιοχή C. πρέπει να σημειωθεί σχετικά, πως το Ισραήλ φέρει την πλήρη ευθύνη για τις περιοχές τις οποίες έχει υπό κατοχή, και η αμέλειά του για τις υποδομές της κατεχόμενης Παλαιστίνης δεν μετατρέπει τις τωρινές επενδύσεις σε αναπτυξιακό μέτρο, αφού δεν αποτελούν παρά μόνο καθυστερημένη υποχρέωση. Μπορείτε να δείτε και στη συνέχεια για το ζήτημα σχετικά με την αντιμετώπιση από το Ισραήλ των υποδομών της Λωρίδας της Γάζας.

Η έκθεση πιστώνει επίσης στο Ισραήλ το «Πιλοτικό έργο της Τζενίν», παρόλο που πρόκειται για διεθνές και όχι Ισραηλινό πρόγραμμα και στο οποίο το Ισραήλ παραδέχεται τα βαθιά επίπεδα συνεργασίας ανάμεσα στις πιστές στην Παλαιστινιακή Αρχή, Παλαιστινιακές δυνάμεις ασφαλείας και στις δικές του στρατιωτικές δυνάμεις κατοχής στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά εδάφη.

Ένα ακόμα μέτρο που η έκθεση πιστώνει στο Ισραήλ, είναι η μεταφορά τελωνειακών δασμών και ΦΠΑ στην Παλαιστινιακή Αρχή. Το Ισραήλ όμως δεν το κάνει αυτό σαν χειρονομία καλής θέλησης. Είναι υποχρεωμένο να το κάνει σύμφωνα με τις συμφωνίες του Παρισιού. Επιπλέον, μια στενή ανάγνωση της έκθεσης αποκαλύπτει πως το Ισραήλ έχει καθυστερήσει τις πληρωμές που οφείλει στην Παλαιστινιακή Αρχή για το 2006-2007 οι οποίες αφορούν ένα ποσό 2 δισεκατομμυρίων NIS και τις έχει μεταφέρει στο 2009 και έχει επίσης αφαιρέσει 1,8 δισεκατομμύρια NIS από το ποσό αυτό προκειμένου να πληρωθούν από την Παλαιστινιακή Αρχή οι Ισραηλινές εταιρείες που παρέχουν υπηρεσίες στους Παλαιστίνιους. Η έκθεση παραδέχεται πως το Ισραήλ διατηρεί τον πλήρη έλεγχο των ποσών και του χρόνου απόδοσής τους, και πως οποιαδήποτε αποτυχία ή παράλειψη της Παλαιστινιακής Αρχής να παρέχει πλήρη έγγραφα σχετικά με τις εισαγωγές εμπορευμάτων από το Ισραήλ ή άλλες χώρες, οδηγεί σε άμεση μείωση της απόδοσης των χρημάτων κι έτσι κερδίζει το Ισραηλινό Υπουργείο Οικονομικών.

Το δεύτερο κεφάλαιο της έκθεσης είναι αφιερωμένο στα μέτρα ασφαλείας. Προσπαθεί να υποστηρίξει πως η τρομοκρατία ενάντια στο Ισραήλ είναι επιζήμια για την Παλαιστινιακή οικονομική ανάπτυξη και ισχυρίζεται πως «η ευκολία με την οποία η τρομοκρατική δραστηριότητα μπορεί να τορπιλίσει την πρόοδο που σημειώνεται, αναγκάζει το Ισραήλ να λάβει μέτρα για να αποτρέψει την πιθανή τρομοκρατία». Το επιχείρημα αυτό συσκοτίζει το γεγονός πως το Ισραήλ σταθερά εκδικείται για την τρομοκρατία τιμωρώντας συλλογικά τον Παλαιστινιακό λαό, καταστρέφοντας τα πενιχρά επιτεύγματα της αυτοδύναμης ανάπτυξής του. Αμελεί επίσης να αναφέρει η έκθεση πως ο κύριος λόγος ύπαρξης της Παλαιστινιακής αντίστασης συνεχίζει να είναι η Ισραηλινή κατοχή. Αυτό που γίνεται στο δεύτερο κεφάλαιο της έκθεσης είναι να προσπαθούν να εξισωθούν οι προσδοκίες ασφάλειας του Ισραήλ με την ευημερία των κατεχόμενων Παλαιστινίων. Πρόκειται για μια εξίσωση που στηρίζει σιωπηρά την τιμωρητική πολιτική του Ισραήλ. Έτσι, ολόκληρο αυτό το κεφάλαιο αφιερώνεται στα Ισραηλινά μέτρα ασφαλείας που στοχεύουν τον Παλαιστινιακό λαό προκειμένου να εξασφαλίσουν τους Ισραηλινούς πολίτες, έποικους και στρατιώτες. Για παράδειγμα, τα βιομετρικά μέτρα επιτήρησης που εγκαθίστανται στα ισραηλινά checkpoints και η κατασκευή νέων checkpoints παρουσιάζονται σα να είναι προς όφελος των Παλαιστινίων αν και στην πραγματικότητα αποτελούν ενίσχυση του Ισραηλινού ελέγχου πάνω στους υπό κατοχή Παλαιστίνιους.

Το μόνο μέρος αυτού του κεφαλαίου που σχετίζεται με την βελτίωση των οικονομικών συνθηκών στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη αφορά την επέκταση του ωραρίου λειτουργίας των checkpoints και των περασμάτων, που αποδεικνύει μόνο πως το Ισραήλ εμποδίζει το 24ωρο εμπόριο και τις μεταφορές και μόνο ελαφρά έχει μειώσει αυτούς τους περιορισμούς. Η έκθεση ακόμα δεν αναφέρει πως το Ισραήλ συνεχίζει να επιβάλει γενικό αποκλεισμό στη Δυτική Όχθη κατά τη διάρκεια των Ισραηλινών εορτών, αποκλεισμό που κόβει την πρόσβαση των Παλαιστινίων εργαζόμενων στην Ισραηλινή αγορά την ώρα που αυξάνεται η ζήτηση για εργασία καθώς οι Εβραίοι εργάτες έχουν αργία.

Το τρίτο κεφάλαιο της έκθεσης εξετάζει τον τομέα των πολιτικών δραστηριοτήτων για την «οικοδόμηση γεφυρών» μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων. Εδώ η έκθεση αναφέρει προγράμματα που χρηματοδοτούνται από διεθνείς χορηγούς και υλοποιούνται από τοπικές ΜΚΟ σα να είναι Ισραηλινές πρωτοβουλίες. Δεν αναφέρεται καθόλου στους αυστηρούς περιορισμούς εισόδου στο Ισραήλ που επιβάλλονται στους Παλαιστίνιους, ούτε στους κανονισμούς που απαγορεύουν στους Ισραηλινούς πολίτες να εισέλθουν στην περιοχή Α που είναι υπό τον έλεγχο της Παλαιστινιακής Αρχής. Δεν αναφέρεται δηλαδή καθόλου στους τρόπους με τους οποίους το Ισραήλ ενεργά εμποδίζει την επαφή Ισραηλινών και Παλαιστινίων.

Επίσης, στην έκθεση αναφέρονται μόνο ΜΚΟ που ευθυγραμμίζονται με την Ισραηλινή ατζέντα και δεν αναφέρονται στην κατοχή και τα μέσα για τον τερματισμό της, όπως για παράδειγμα το Κέντρο Peres για την Ειρήνη. Πρέπει να σημειωθεί πως δραστηριότητες που δεν εγκρίνει το Ισραήλ συχνά αντιμετωπίζουν βίαιη καταστολή, όπως συνέβη με το Παλαιστινιακό Λογοτεχνικό Φεστιβάλ στην Ιερουσαλήμ το Μάη του 2009 και τη βίαιη επιδρομή στο Κοινοτικό Κέντρο Nidal στην παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ και το κλείσιμό του τον Ιούλη του 2009.

Το τρίτο κεφάλαιο της έκθεσης συνεχίζεται με την περιγραφή των διαφόρων επιπέδων συνεργασίας μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινιακής Αρχής. Πρέπει να σημειωθεί πως δεν υπάρχει κάτι ιδιαίτερο σχετικά με την συνεργασία Ισραήλ και Παλαιστινιακής Αρχής που να αφορά την διαχείριση αστικών ζητημάτων σα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη που συνεχίζουν να βρίσκονται στην ευθύνη του Ισραήλ. Εντούτοις, η έκθεση φαίνεται να υπονοεί πως ο συντονισμός αυτός οδηγεί επίσης στην Ισραηλινή δράση στο όνομα της Παλαιστινιακής οικονομίας αν και τα πραγματικά στοιχεία οδηγούν σε ένα εντελώς αντίθετο συμπέρασμα.

Η έκθεση του Ισραηλινού Υπουργείου Εξωτερικών αναφέρει τις διάφορες Μικτές Διμερείς Επιτροπές για το συντονισμό μεταξύ Ισραηλινής κυβέρνησης και Παλαιστινιακής Αρχής, αλλά ως τελική αρχή παραμένει το Ισραήλ. Πρόκειται όχι για επιτροπές συντονισμού, αλλά για επιτροπές στις οποίες οι Παλαιστίνιοι παρακαλάνε τις Ισραηλινές αρχές για πράγματα που δικαιωματικά τους ανήκουν.

Η μικτή Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών, για παράδειγμα, αναφέρεται στην έκθεση πως διαπραγματεύεται με την δεύτερη παλαιστινιακή εταιρεία κινητής τηλεφωνίας, Al-Watania, όμως ως τώρα το Ισραήλ εμποδίζει την Al-Watania να λειτουργήσει παρακρατώντας τις συχνότητες δίνοντας με τον τρόπο αυτό ένα άδικο πλεονέκτημα στις ισραηλινές αντίστοιχες επιχειρήσεις να εκμεταλλεύονται περαιτέρω την Παλαιστινιακή αγορά (Al-Jazeera, 2009). Ένα άλλο παράδειγμα είναι η Μικτή Επιτροπή για το Νερό. Ενώ η έκθεση προσπαθεί να υποστηρίξει πως το Ισραήλ συνεργάζεται με την Παλαιστινιακή Αρχή σε θέματα πολιτικών για την εξασφάλιση της πρόσβασης στο νερό, οι αναφορές δείχνουν πως το Ισραήλ συνεχίζει να περιορίζει μονομερώς την πρόσβαση των Παλαιστινίων στα υδάτινα αποθέματα της Δυτικής Όχθης (OCHA 2009) και δεν υπάρχει συνεργασία για το ζήτημα ούτε στη Γάζα, όπως θα δούμε παρακάτω.

Στην έκθεση αναφέρεται πως υπάρχει συνεργασία στον τομέα της γεωργίας, ειδικά μάλιστα αναφέρονται προσπάθειες των Ισραηλινών αρχών να εμποδίσουν την εκδήλωση ασθενειών, αν και πρόκειται για προσπάθειες να προστατευτεί η Ισραηλινή αγορά από ασθένειες που βασίζονται στη γεωργία όπως η γρίπη των πτηνών. Η ασφάλεια της Παλαιστινιακής αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής από ασθένειες δεν έχει στόχο να διευκολύνει την εξαγωγή τους, δεδομένου ότι εκπρόσωποι του Ισραηλινού Υπουργείου Γεωργίας έχουν τοποθετηθεί στα checkpoints για να εμποδίζουν τη μεταφορά αγροτικών προϊόντων στο Ισραήλ (MahsomWatch, 2009).

Το τέταρτο κεφάλαιο της έκθεσης είναι το αποκορύφωμα του κυνισμού. Σε ένα έγγραφο που ισχυρίζεται πως τονίζει την ενθάρρυνση από μέρους του Ισραήλ της οικονομίας στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά εδάφη, η πολιορκία και οι επιθέσεις ενάντια στη Λωρίδα της Γάζας προσφέρουν τις καλύτερες αποδείξεις για να ανασκευαστεί αυτός ο ισχυρισμός. Η Λωρίδα της Γάζας βρίσκεται πολιορκημένη από τον Ισραηλινό στρατό, υπέστη τους βομβαρδισμούς και την εισβολή του Δεκέμβρη του 2008, μια επίθεση που ερευνήθηκε από την επιτροπή του ΟΗΕ (επιτροπή Goldstone) που την χαρακτήρισε ως επίθεση συλλογικής τιμωρίας κατά τη διάρκεια της οποίας έγιναν εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Η Ισραηλινή έκθεση προσπαθεί να δικαιολογήσει την Ισραηλινή επίθεση περιγράφοντας τις πράξεις βίας της Χαμάς. Αγνοεί τις συνθήκες ζωής που έχουν επιβληθεί από το Ισραήλ, οι οποίες είναι αυτές που έχουν οδηγήσει στην έκρηξη της αντίστασης, όπως και το γεγονός πως η Ισραηλινή βία είναι μαζική και δυσανάλογη σε σχέση με τη βία της Χαμάς ακόμα και πριν την επιχείρηση «Cast Lead». Αγνοεί επίσης το γεγονός πως η εκεχειρία ανάμεσα στο Ισραήλ και τη Χαμάς παραβιάστηκε από το Ισραήλ (Yahni, 2008).

Η έκθεση απλά προσπαθεί να παραπλανήσει όταν υποστηρίζει πως το Ισραήλ επιτρέπει να φτάσουν στη Γάζα ικανοποιητικές ποσότητες τροφίμων μέσω της διεθνούς βοήθειας. Η ανασφάλεια για την ύπαρξη τροφής εξακολουθεί να εντείνεται στη Γάζα, αποδεικνύοντας πως επιτρέπεται στη Γάζα η είσοδος τέτοιων ποσοτήτων τροφίμων που αρκούν μόνο για να μην φτάσει ο πληθυσμός σε καταστάσεις υποσιτισμού (Human Rights Council, 2009). Η έκθεση επίσης δεν αναφέρει πως ανάμεσα στα είδη που απαγορεύεται να εισέλθουν στη Γάζα λόγω του αποκλεισμού, είναι τα είδη γραφείου όπως τετράδια και μολύβια για τους μαθητές (Blau and Feldman, 2009).

Στην έκθεση το Ισραηλινό υπουργείο εξωτερικών καυχάται για το συντονισμό των προσπαθειών ανακούφισης στον τομέα της υγείας στη Γάζα, αλλά φυσικά δεν αναφέρεται στη δολοφονία 23 ατόμων που ανήκαν στο ιατρικό προσωπικό κατά τη διάρκεια της επίθεσης του Δεκέμβρη-Γενάρη (Al-Mezan, 2009). Προσθέτει επίσης πως στην αγορά της Λωρίδας της Γάζας κυκλοφορεί ισραηλινό νόμισμα, αλλά δεν διευκρινίζει πως πρόκειται όχι για χρήματα από την Ισραηλινή κυβέρνηση αλλά για χρήματα που προέρχονται είτε από την Παλαιστινιακή Αρχή, είτε από υπηρεσίες του ΟΗΕ οι οποίες προμηθεύονται ισραηλινά νομίσματα από την ισραηλινή κεντρική τράπεζα.

Αντίθετα με τους ισχυρισμούς της έκθεσης πως το Ισραήλ διευκολύνει το ξεπέρασμα της κρίσης του νερού στη Λωρίδα της Γάζας, πρόσφατες εκθέσεις αποδεικνύουν το εντελώς αντίθετο, δηλαδή πως ο ισραηλινός αποκλεισμός δημιουργεί επιπρόσθετους κινδύνους για την υγεία των κατοίκων της Γάζας. Το Ισραήλ εμποδίζει την είσοδο στη Λωρίδα της Γάζας τσιμέντου που είναι απαραίτητο για την επισκευή των δεξαμενών νερού και δεν επιτρέπει την αποστολή ικανοποιητικών ποσοτήτων χλωρίου για την απολύμανση του νερού. Οι ζημιές που υπέστησαν οι υποδομές ύδρευσης και υγιεινής της Γάζας κατά τη διάρκεια της ισραηλινής επίθεσης το Δεκέμβρη-Γενάρη εκτιμώνται στα 6 εκατομμύρια δολάρια. Στις εγκαταστάσεις που επλήγησαν περιλαμβάνονται οι εγκαταστάσεις κατεργασίας υγρών αποβλήτων στο Sheik Ijleen, 30 χιλιόμετρα του δικτύου ύδρευσης, 11 φρεάτια, 6.000 δεξαμενές σε ταράτσες και 840 οικιακές συνδέσεις που έπαθαν ζημιές ή καταστράφηκαν. Η ανεπαρκής πρόσβαση στο νερό απειλεί με ασθένειες ιδιαίτερα τα παιδιά, τους ηλικιωμένους και τους ασθενείς. Εξαιτίας της ζημιάς που προκλήθηκε από την ισραηλινή επίθεση και την παρεμπόδιση των επισκευών από τις ισραηλινές αρχές, τα λύματα ρίχνονται στη θάλασσα και κάποια διαρρέουν επίσης στα υπόγεια υδραγωγεία. Μόνο το 5-10% των υδροφόρων αποθεμάτων της Γάζας παρέχουν πόσιμο νερό. Με πολλούς κατοίκους της Γάζας να βασίζονται στο αφαλατωμένο νερό, η επιβληθείσα από τον αποκλεισμό έλλειψη ηλεκτρικής ενέργειας αυξάνει περισσότερο τους κινδύνους για την υγεία των Παλαιστίνιων. Η UNRWA αναφέρει ταχύτατη αύξηση σε μολυσματικές ασθένειες που σχετίζονται με την έλλειψη νερού και την κακή υγιεινή όπως διάφορες μορφές διάρροιας και ιογενούς ηπατίτιδας (WASH, 2009).

Επιπλέον, το Ισραήλ συνεχίζει να εμποδίζει την απαραίτητη ανοικοδόμηση στη Λωρίδα της Γάζας και την αποκατάσταση των καταστροφών που προκάλεσε η επίθεση του Δεκέμβρη-Γενάρη, εγκαταλείποντας τις υποδομές ύδρευσης, επεξεργασίας λυμάτων και ηλεκτρικού σε μια κατάσταση κρίσης που απειλεί την ευημερία 1,5 εκατομμυρίου Παλαιστινίων που ζουν στη Γάζα (Human Rights Council, 2009).

Η γλώσσα του τέταρτου κεφαλαίου της έκθεσης είναι ιδιαίτερα ενοχλητική καθώς προσπαθεί με την χρήση επιλεγμένων αποσπασμάτων από εκθέσεις του ΟΗΕ να εμφανίσει το Ισραήλ ως ευεργέτη των Παλαιστινίων της Γάζας αντί για Νέμεση που στην πραγματικότητα είναι. Η έκθεση παρουσιάζει ως Ισραηλινές, δωρεές που έχουν γίνει από την διεθνή κοινότητα και αναφέρεται στην αποκατάσταση των κτιρίων και των υποδομών της Γάζας χωρίς να αναφέρει πως είναι το Ισραήλ αυτό που ευθύνεται για τις καταστροφές και αυτό που εξακολουθεί να εμποδίζει την αποκατάστασή τους με την απαγόρευση εισόδου στη Γάζα ικανοποιητικής ποσότητας οικοδομικών υλικών και ικανοποιητικής ενέργειας. Για παράδειγμα, στην έκθεση αναφέρεται έγγραφό του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας που τονίζει ότι την επιχείρηση «Cast Lead» ακολούθησε αύξηση της ποσότητας ιατρικών προμηθειών στη Γάζα, αναφέρει όμως και πως το 48% των 122 υπαρχόντων υγειονομικών εγκαταστάσεων που αξιολογήθηκαν στη Γάζα μετά την επίθεση είχαν υποστεί ζημιές ή είχαν καταστραφεί από τις Ισραηλινές δυνάμεις (World Health Organization, 2009).

Πηγές

Al Jazeera, 2009, “Israel Criticized Over Mobile Delay,” Al Jazeera, 10 September 2009.

Al Mezan, 2009, The Targeting of Medical Centers, Ambulance Teams and Civil Defense Team during the Israeli Offensive “Operation Cast Lead” against the Gaza Strip: 27 December 2008 – 18 January 2009, Al Mezan, 19 March 2009.

Blau, Uri; Feldman, Yotam, 2009, “Gaza Bonanza,” Ha’aretz, 12 June 2009.

Human Rights Council, 2009, Report of the United Nations Fact Finding Mission on the Gaza Conflict, 15 September 2009.

Israeli Central Bureau of Statistics (ICBS), 2009, “Table 3: Trade in Goods (seasonally and not seasonally adjusted data),” Statistical Reader.

Israeli Ministry of Finance, 2005, General Information, Israeli Ministry of Finance, Chief Executive Office, Economy and Research Department, June 2005.

Israeli Ministry of Foreign Affairs (MFA), 2009, Supporting Palestinian Capacity Building: Israel’s Effort in Supporting the Palestinian Economy, Security Reforms and Civil Affairs, Report of the Government of Israel to the Ad Hoc Liason Committee, Oslo, 7-8 June 2009.

JCSER, 2009, “Israeli Police Ordred Closed Nidal Community Center,” 16 July 2009.

MahsomWatch, 2009, “Checkpoints,” http://www.machsomwatch.org/he/checkpoints, accessed 25 September 2009.

McCarthy, Rory, 2009, “Armed Israeli Police Close Theatre on First Night of Palestinian Festival,” The Guardian, 24 May 2009.

OCAH, 2009, The Humanitarian Monitor: August 2009, Jerusalem.

Palestinian Central Bureau of Statistics (PCBS), 2009, “Press Release Preliminary Estimates of Quarterly National Accounts (Second Quarter 2009).”

UNCTAD, 2009, “Press Release: UNCTAD Report syas 2009 was an all-time low for Palestinian economy and policy environment,” 9 September 2009.

WASH, 2009, “The Impact of the Blockade on Water and Sanitation in Gaza,” September ,3 2009.

World Health Organization, 2009, “Health Situation in Gaza – 4 February 2009,” 4 February 2009.

Yahni, Sergio, 2008, “Israel Violates Gaza Ceasefire as Welcome to US President Elect Obama,” Alternative Information Center Website, 5 November 2008.

Zohar, Hanna, 2009, “No Transparency in Palestinians’ Employment Permit Allocations,” Kav Laoved, 15 August 2009.

Επείγουσα έκκληση για Παλαιστίνια ανήλικη κρατούμενη θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης

Πηγή: Σύλλογος Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό "ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ"

Η Γυναικεία Οργάνωση για τις Πολιτικές Κρατούμενες (WOFPP) κάνει επείγουσα έκκληση για διαμαρτυρίες για την περίπτωση ανήλικης Παλαιστίνιας κρατούμενης που κατήγγειλε ότι έπεσε επανειλημμένα θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης από δεσμοφύλακα στην στρατιωτική φυλακή Hasharon. Η ανήλικη στη συνέχεια τιμωρήθηκε για τη θαρραλέα απόφασή της να καταγγείλει την σεξουαλική παρενόχληση, με το να κλειστεί στην απομόνωση, να ψεκαστεί το κελί της με εντομοκτόνα που της προκάλεσαν αναπνευστικά προβλήματα και ζαλάδα και τελικά να μεταφερθεί σε άλλη φυλακή σε πτέρυγα όπου κρατούνται εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου.

Διαβάστε την έκκληση στα αγγλικά εδώ: http://www.wofpp.org/english/home.html

Η WOFPP κάνει επείγουσα έκκληση για να αποσταλούν διαμαρτυρίες στην Υπηρεσία Ισραηλινών Φυλακών: Prisons Service Commissioner P.O. Box 81 Ramle 72100 Israel Fax: +972-8-9193800 Καθώς και στις πρεσβείες των χωρών μας (Στην Ελλάδα: ΨΥΧΙΚΟ - 15452 ΜΑΡΑΘΩΝΟΔΡΟΜΩΝ 1 210-6719530-1 210-6719773)

Σκέψεις για τον αποκλεισμό λόγω του Yom Kippur

Άρθρο του Mazin Qumsiyeh, Πηγή: http://www.maannews.net 28 Σεπτέμβρη 2009

Σήμερα το Πανεπιστήμιο της Βηθλεέμ αναγκάστηκε να κλείσει γιατί οι Ισραηλινές Αρχές επέβαλλαν το «κλείσιμο» της Δυτικής Όχθης λόγω της αργίας για τον εορτασμό του Γιομ Κιπούρ1. Τα μαθήματα και κάθε εκπαιδευτική δραστηριότητα ακυρώθηκαν καθώς οι φοιτητές μας, λόγω του κλεισίματος της Δυτικής Όχθης, δεν μπορούσαν να έρθουν στη Βηθλεέμ (μία απόσταση 5 μιλίων μόνο). Αλλά και όσοι Παλαιστίνιοι είναι τυχεροί και έχουν την άδεια να πηγαίνουν στην Παλαιστινιακή Ιερουσαλήμ (για λόγους εργασίας, εκπαίδευσης κλπ.) ήταν επίσης αναγκασμένοι να πάρουν μία μέρα ρεπό.

Στο μεταξύ όμως, η καταπίεση δεν παίρνει καμία μέρα ρεπό. Οι Ισραηλινές αρχές είναι τόσο απασχολημένες με συνεχείς αποικιοκρατικές δραστηριότητες, από την εθνοκάθαρση μέχρι την κλοπή του νερού (το Ισραήλ εκμεταλλεύεται το 80% των υδάτων της Δυτικής Όχθης για δική του χρήση), τις απαγωγές και προσαγωγές πολιτών κρατουμένων, τη λιμοκτονία της Λωρίδας της Γάζας, την άσκηση βίας ενάντια σε ανθρώπους και φύση. Ενώ τα λύματα από τους υπόνομους του Ισραήλ συνεχίζουν να χύνονται στην κοιλάδα του Salfit, το ίδιο το Ισραήλ απαγορεύει στους Παλαιστίνιους να φτιάξουν μία μονάδα επεξεργασίας λυμάτων. Τα τελευταία νέα είναι πως το Ισραήλ ανακοίνωσε σε εκατοντάδες πολίτες της Ανατολικής Ιερουσαλήμ ότι θα διακόψει την παροχή νερού στα σπίτια τους (η οποία ούτως ή άλλως ανερχόταν σε ένα κυβικό μέτρο νερού ανά άτομο/μήνα, ποσότητα που αρκεί ίσα-ίσα για να πιει και να μαγειρέψει κανείς, δεν μιλάμε για να κάνεις ένα μπάνιο). Η διαδικασία της εθνοκάθαρσης παίρνει συνεχώς νέες μορφές…

Αλλά δεν μπορούμε να κατηγορούμε μόνο τους κατακτητές. Υπάρχουν και Παλαιστίνιοι, οι οποίοι παίζουν με τους κανόνες που θέτει το Ισραήλ εδώ και πολλά χρόνια και οι οποίοι ισχυρίζονται ότι εκπροσωπούν όλους τους Παλαιστίνιους. Λανθασμένα φυσικά, πιστεύουν ότι μπορούν και να προσπαθούν να λάβουν τα δικαιώματά μας από τον κατακτητή στρατό και την ίδια ώρα να εμμένουν στους κανόνες που έχουν θέσει οι δυνάμεις κατοχής και τα λόμπυς τους σ’ όλο τον κόσμο. Ένα ακόμα παράδειγμα, αυτή τη βδομάδα, απεικονίζει το επίμαχο ζήτημα:

Το Ισραήλ παρακρατεί την άδεια λειτουργίας μίας δεύτερης εταιρείας παροχής τηλεπικοινωνιών (Wataniya), η οποία έχει επενδύσει εκατομμύρια, μέχρι η Παλαιστινιακή «Αρχή» να αποσύρει την υποστήριξή της στην εμπλοκή του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης στην έρευνα που διεξάγεται σχετικά με εγκλήματα πολέμου, που διαπράχθηκαν από το Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας. (http://www.haaretz.com/hasen/spages/1117296.html) Αυτό δείχνει απλά ότι είναι αδύνατο να προσπαθείς από τη μία να ασκήσεις πίεση στο Ισραήλ, εμμένοντας από την άλλη στο διεφθαρμένο και ανόητο σύστημα που δημιουργήθηκε με την συνθήκη του Όσλο.

Ο Μαχμούντ Αμπάς πήγε στα Ηνωμένη Έθνη, επαναλαμβάνοντας τις ίδιες προτάσεις που έχουν, με τη σειρά τους ειπωθεί ξανά και ξανά, εμμένοντας στην επιλογή της ειρήνη, στις (ατελείωτες) διαπραγματεύσεις και στην ελπίδα (χωρίς καμία ουσιαστική πίεση ή έστω ένδειξη κάποιας πίεσης σε διεθνές επίπεδο) ότι η διεθνής κοινότητα θα βοηθήσει ώστε να τελεσφορήσουν οι λύσεις, που η ίδια έχει προτείνει (και το Ισραήλ, παράνομα, αρνείται να ακολουθήσει).

Ο Dore Gold, ένας από τους διαπραγματευτές της Συνθήκης του Όσλο, έγραψε στην Jerusalem Post στις 6 Οκτωβρίου του 1995: «Το Όσλο 2 δεν είναι σε τελική ανάλυση τίποτα άλλο παρά δημιουργία μίας νέας ψυχολογικής πραγματικότητας στην Δυτική Όχθη. Μετά από τους πρώτους πανηγυρισμούς, οι Παλαιστίνιοι θα δουν τους εαυτούς τους περιορισμένους σε συγκεκριμένα καντόνια». Η αντιπροσωπεία του προέδρου Ομπάμα έδειξε ξεκάθαρα την δειλία της να αντισταθεί απέναντι στο ισραηλινό λόμπυ, το οποίο παρασύρει τις ΗΠΑ σε έναν ακόμα πόλεμο με μία ακόμα μεσανατολική χώρα, χωρίς καν το Ισραήλ να δεχτεί να συμφωνήσει να πάψει τη εξάπλωση των εποικισμών για ένα χρονικό διάστημα (είναι σαν να λες σε έναν βιαστή να σταματήσει τους βιασμούς για ορισμένο διάστημα, προκειμένου να επιτραπεί να διεξαχθούν διαπραγματεύσεις!)

Δεν θα μπορέσω ποτέ να καταλάβω το λόγο που οι πολιτικοί επιμένουν να κάνουν το ίδιο πράγμα, που η αποτυχία του έχει αποδειχθεί και να ελπίζουν σε διαφορετικό αποτέλεσμα! Όπως έχει πει κι ένας συγγραφέας, : «Η χοντροκεφαλιά, βάση της αυτό-εξαπάτησης/αυτοαπατηλότητας, είναι παράγοντας που παίζει έναν πολύ βασικό ρόλο στην διακυβέρνηση. Συνίσταται στην αξιολόγηση μας κατάστασης βάσει προκαθορισμένων σκέψεων και αγνοώντας ή απορρίπτοντας από την άλλη κάθε αντίθετη ένδειξη. Ενεργείς βάσει αυτού που εύχεσαι να γίνει, χωρίς από την άλλη να επιτρέπεις στον εαυτό σου να αποκλίνει με γνώμονα τα πραγματικά γεγονότα. Όλο αυτό συμπικνώνεται σε μια ιστορική αναφορά για τον βασιλιά Φίλιππο ΙΙ της Ισπανίας, τον μεγαλύτερο χοντροκέφαλο όλων: « Καμία αποτυχία των πολιτικών του δεν μπορούσε να ταρακουνήσει την πίστη του στον εξαιρετική του ευφυΐα» (Barbara Tucman, the March of Folly. Alfred A. Knopf, New York, 1984).

Περισσότερα για το θέμα αυτό γράφει ο Ali Abunimah στη σελίδα “The electronic indifada” http://r-freepalestine.blogspot.com/2009/09 και καταλήγει ότι ο αγώνας θα συνεχιστεί κάπου αλλού. Συμφωνώ. Το κίνημα Boycotts, Divestments and Sanctions (BDS) μεγαλώνει. Διαβάστε το εξαιρετικό δημοσίευμα στη σελίδα Americans for Middle East Understanding (AMEU) με τίτλο «Ending Israel’s Occupation» (Σταματώντας την ισραηλινή κατοχή) http://www.ameu.org/summary.asp, το οποίο περιγράφει τις πρόσφατες επιτυχίες του κινήματος BDS.

ΥΓ: Και οι ελιές στην αυλή μου, και παντού, υπόσχονται μία εξαιρετική σοδειά φέτος, έτσι λοιπόν μείνετε συνδεδεμένοι και ενεργοί και φυσικά είστε ευπρόσδεκτοι να μας ακολουθήσετε στην συγκομιδή της ελιάς

Mazin Qumsiyeh, PhD (a bedouin in cyberspace, a villager at home)
Βεδουίνος στον κυβερνοχώρο, χωρικός στην πατρίδα

Patti Smith: Qana

Οι φωτογραφίες του παραπάνω βίντεο είναι του ιταλού φωτογράφου Paolo Pellegrin που βρέθηκε στον Λίβανο κατά τη διάρκεια της Ισραηλινής επίθεσης, το καλοκαίρι του 2006 ως ανταποκριτής των «New York Times». Η δουλειά του που εκδόθηκε με τον τίτλο «Double Blind» με κείμενα του δημοσιογράφου Scott Anderson που βρέθηκε την ίδια περίοδο στον Λίβανο, εστιάζει ιδιαίτερα στις συνέπειες της επίθεσης στο χωριό Qana στα νότια της χώρας.

Η επίθεση στο χωριό Qana, ενέπνευσε στην τραγουδίστρια Patti Smith το κομμάτι που επενδύει μουσικά το βίντεο.

27 χρόνια από τη σφαγή στα στρατόπεδα Σάμπρα και Σατίλα

Στις 15-17 Σεπτεμβρίου 1982, λιβανικές φασιστικές παραστρατιωτικές οργανώσεις υπό το άγρυπνο βλέμμα και καθοδήγηση του ισραηλινού στρατιωτικού κατακτητή σφάγιασαν περισσότερους από 2.000 παλαιστινίους κατοίκους των προσφυγικών καταυλισμών Σάμπρα και Σατίλα στη Βηρυτό. Η συντριπτική πλειοψηφία των δολοφονηθέντων ήταν γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι.

Τον Ιούνιο του 1982, ο ισραηλινός στρατός (IDF), με την πλήρη στήριξη του καθεστώτος Ρέιγκαν, εξαπέλυσε μαζική εισβολή στον Λίβανο. Στόχος της εισβολής ήταν η εξολόθρευση της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO), η οποία έδρευε τότε κυρίως στον Λίβανο, και η εγκαθίδρυση κυβέρνησης-μαριονέτας στη Βηρυτό. Οι ΗΠΑ διαρκώς ανεφοδίαζαν τον IDF κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Η εισβολή στον Λίβανο κορυφώθηκε στις 15-17 Σεπτεμβρίου με την επιδρομή σε δύο προσφυγικούς καταυλισμούς αμάχων Παλαιστινίων των 1.500 μελών των ρατσιστικών και φασιστικών Λιβανικών Δυνάμεων, μία από τις δεξιές λιβανικές οργανώσεις σύμμαχους του Ισραήλ. Καθ’ όλη τη διάρκεια εκείνου του καλοκαιριού ο IDF βομβάρδιζε χωρίς έλεος τη λιβανική πρωτεύουσα, σκοτώνοντας περισσότερους από 20.000 ανθρώπους, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων ήταν άμαχος πληθυσμός.Τον Σεπτέμβρη του 1982 επιβλήθηκε μια εκεχειρία στους Λιβανέζους και τους Παλαιστινίους που αντιστέκονταν στην επίθεση. Οι παλαιστινιακοί προσφυγικοί καταυλισμοί συγκέντρωναν περισσότερο από το 10% του τότε πληθυσμού του Λιβάνου που έφτανε τα 3 εκατομμύρια. Σύμφωνα με την εκεχειρία, οι στρατιωτικές δυνάμεις της ΟΑΠ θα εκκενώνονταν στην Τυνησία. Σε αντάλλαγμα, θα εγγυούνταν η ασφάλεια των παλαιστινιακών προσφυγικών καταυλισμών. Τη συμφωνία υπέγραφαν μεταξύ άλλων οι ΗΠΑ και το Ισραήλ. Η εγγύηση της ασφάλειας ήταν σημαντική, επειδή ήταν σε όλα τα εμπλεκόμενα μέρη γνωστό πως οι Λιβανικές Δυνάμεις και άλλες ρατσιστικές και φασιστικές πολιτοφυλακές θα σφαγίαζαν τους κατοίκους των καταυλισμών εάν οι τελευταίοι έμεναν απροστάτευτοι.

Από τις 15 Σεπτεμβρίου, με τους μαχητές της ΟΑΠ να έχουν αποχωρήσει, ο IDF είχε περικυκλώσει ολοκληρωτικά τους προσφυγικούς καταυλισμούς Σάμπρα και Σατίλα στη δυτική Βηρυτό. Οι εναπομείναντες κάτοικοι των καταυλισμών ήταν σχεδόν όλοι γυναίκες, παιδιά ή ηλικιωμένοι άντρες. Εντούτοις, ο Αριέλ Σαρόν, τότε υπουργός Άμυνας του Ισραήλ, μαζί με τους ισραηλινούς διοικητές στην περιοχή διακήρυξαν ότι πίστευαν πως μαχητές της ΟΑΠ εξακολουθούσαν να βρίσκονται μέσα στους καταυλισμούς. Χρησιμοποιώντας αυτή τη δικαιολογία, ο Σαρόν διέταξε να επιτραπεί στις Λιβανικές Δυνάμεις (ΛΔ) υπό τη διοίκηση του Elie Hobeika να εισέλθουν στους παλαιστινιακούς καταυλισμούς για «να καθαρίσουν τις φωλιές των τρομοκρατών».

Ακολούθησε ένα σαββατοκύριακο αδιανόητης αγριότητας. Οι ΛΔ πήγαν πρώτα πόρτα-πόρτα αναγκάζοντας τους τρομοκρατημένους κατοίκους να βγουν έξω στους δρόμους και τους χώριζαν σε δύο ομάδες. Λίγο αφότου εισήλθαν στους καταυλισμούς ένας διοικητής των ΛΔ επικοινώνησε με τον ασύρματο με τον Hobeika που ήταν μαζί με ισραηλινούς διοικητές. Ο διοικητής των ΛΔ ρώτησε τον Hobeika τι θα έπρεπε να κάνουν με τις γυναίκες και τα παιδιά, και ο Hobeika του απάντησε οργισμένα ουρλιάζοντας στον ασύρματο: «Ξέρεις ακριβώς τι να κάνεις!» (ντοκιμαντέρ BBC, "The Accused," 2001). Και τότε ξεκίνησε κανονικά η σφαγή. Για τις επόμενες 36 ώρες, οι ΛΔ βίαζαν, βασάνιζαν και έσφαζαν, εξολοθρεύοντας σχεδόν το σύνολο του πληθυσμού των περισσότερων από 2.000 Παλαιστινίων και Λιβανέζων που ζούσαν στη Σάμπρα και Σατίλα. Οι ισραηλινοί διοικητές και υπουργοί, συμπεριλαμβανομένου του Αριέλ Σαρόν –ο οποίος ως υπουργός Άμυνας έφερε την ολοκληρωτική ευθύνη για την κατοχή του Λιβάνου- ενημερώθηκαν επανειλημμένα για το τι συνέβαινε. Όταν τελικά οι Ισραηλινοί διέταξαν τον Hobeika να αποσύρει τις ΛΔ στις 17 Σεπτεμβρίου, οι ΛΔ ζήτησαν και έλαβαν παράταση μίας μέρας για να «ολοκληρώσουν το έργο τους».

Μόλις έκαναν το γύρο του κόσμου οι απεχθείς εικόνες της σφαγής της Σάμπρα και Σατίλα, η οργή και ο αποτροπιασμός ήταν τόσο μεγάλες που ακόμα και το Ισραήλ αναγκάστηκε να ορίσει επίσημη διερευνητική επιτροπή το επόμενο έτος. Η επιτροπή Kahan βρήκε τον Σαρόν «έμμεσα υπεύθυνο» για τη σφαγή. Εξαναγκάστηκε σε παραίτηση από το υπουργείο Άμυνας, αλλά όχι και από το ισραηλινό κοινοβούλιο. Δύο δεκαετίες αργότερα, ο Σαρόν αναρριχήθηκε στο υψηλότερο αξίωμα του Ισραήλ, ως πρωθυπουργός.

Η Σάμπρα και Σατίλα δεν ήταν ούτε η πρώτη ούτε και η τελευταία σφαγή του Σαρόν. Το γεγονός ότι αυτός ο εγκληματίας πολέμου μπόρεσε να διενεργήσει τέτοιες ευρέως γνωστές πράξεις και παρ’ όλα αυτά έγινε πρωθυπουργός είναι το πιο ολοφάνερο σημάδι του βαθύτατα ρατσιστικού χαρακτήρα του κράτους του Ισραήλ. Εικοσιεφτά χρόνια μετά τη σφαγή στη Σάμπρα και Σατίλα, οι διάδοχοι του Σαρόν με την πλέρια υποστήριξη της Ουάσιγκτον εξακολουθούν να κατέχουν την Παλαιστίνη και να καταπιέζουν βάναυσα τον παλαιστινιακό λαό.

Ο σκοπός της σφαγής του 1982 ήταν να καμφθεί το πνεύμα του παλαιστινιακού λαού και να συντριβεί η αντίστασή του. Απέτυχε να βρει το στόχο της.

Carlos Latuff: «Είναι πιο εύκολο να σπάσεις τα ισραηλινά κάγκελα παρά την Παλαιστινιακή θέληση»

Πηγή: http://www.pflp.ps/english/ Σεπτέμβρης 2009

Η Αραβόφωνη μηνιαία εφημερίδα του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης Neda al-Watan, που κυκλοφορεί στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα, δημοσίευσε στο φύλλο της του Σεπτέμβρη, συνέντευξη με τον Βραζιλιάνο καρτουνίστα καλλιτέχνη Carlow Latuff που είναι πασίγνωστος για τα γραφικά και τα σκίτσα του που υποστηρίζουν τον Παλαιστινιακό αγώνα.

Τί ήταν αυτό που σας ενέπνευσε για να γίνεται σκιτσογράφος; Πως αναμιχθήκατε με τον αγώνα για ελεύθερη Παλαιστίνη και πως πήρε η Παλαιστίνη τόσο κεντρική θέση στη δουλειά σας;

Από τα παιδικά μου χρόνια ονειρευόμουν να γίνω καλλιτέχνης. Πέρναγα ώρες μπροστά στην τηλεόραση παρακολουθώντας τα καρτούν Hanna-Barbera. Μετά το 1990, άρχισα να φτιάχνω σκίτσα για αριστερές συνδικαλιστικές εφημερίδες αλλά όχι για πολιτικούς λόγους, το έκανα μόνο επαγγελματικά. Μέχρι να έρθω μέσω του internet σε επαφή με το κίνημα των Ζαπατίστας το 1997, δεν είχα εμπλακεί σε κανέναν πολιτικό ζήτημα. Τότε, σε ένα ταξίδι μου στη Ραμάλα της Δυτικής Όχθης, το 1997, προσκεκλημένος του Παλαιστινιακού Κέντρου για την Ειρήνη και τη Δημοκρατία, είδα τα Ισραηλινά checkpoint (σημεία ελέγχου) και τους ισραηλινούς στρατιώτες ολόγυρα, και ιδιαίτερα μετά τη συνάντησή μου με έναν άνθρωπο που τον φώναζαν Adris στη Χεβρώνα, αποφάσισα να αγκαλιάσω τον Παλαιστινιακό αγώνα για αυτοδιάθεση.

Ποιός θεωρείται ότι είναι ο ρόλος ενός καλλιτέχνη στον αγώνα για ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη; Πώς βλέπετε τη δική σας δουλειά μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο;

Ίσως (λέω ίσως, γιατί δεν είμαι σίγουρος για το πόσο ακριβώς μπορεί η δουλειά μου να επηρεάζει τους ανθρώπους) τα σκίτσα μου μπορούν να υπηρετήσουν τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες αποκωδικοποιόντας σύνθετα πολιτικά ζητήματα και παρουσιάζοντάς τα με έναν τρόπο πιο εύκολα κατανοητό στον καθένα. Ελπίζω πως τα σκίτσα μου μπορούν να υπηρετήσουν τους λαούς όπως ένα γεμάτο ΑΚ-47 υπηρετεί έναν αντάρτη.

Η δουλειά σας έχει υιοθετηθεί με ενθουσιασμό από τους Παλαιστίνιους και το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη διεθνώς. Τί είναι αυτό που πιστεύεται πως την κάνει να χτυπά μια χορδή στο αισθητήριο των Παλαιστινίων και των υποστηρικτών τους;

Ίσως να έχει να κάνει με το παρόλο που δεν είμαι ο ίδιος Παλαιστίνιος, έχω αγκαλιάσει τον Παλαιστινιακό σκοπό με έναν παθιασμένο τρόπο. Νομίζω πως οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει τί είναι διεθνισμός. Μια άλλη πτυχή είναι πως, καθώς το φιλο-ισραηλινό λόμπι παρενοχλεί πάντα καθέναν που τολμά να υψώσει τη φωνή του ενάντια στις σφαγές των Παλαιστινίων, οι άνθρωποι τείνουν να πιστεύουν πως είμαι θαρραλέος. Αλλά σίγουρα δεν είναι ζήτημα θάρρους.Το ζήτημα είναι πως έχοντας τόσο ισχυρούς εχθρούς που μάλιστα έχουν και μεγάλη επιρροή, οι Παλαιστίνιοι χρειάζονται κάθε είδους υποστήριξη, και αν έχω ένα ταλέντο που μπορεί να φανεί χρήσιμο στον Παλαιστινιακό λαό, τότε θα βάλω την τέχνη και τις ικανότητές μου στην υπηρεσία του, γιατί ο Παλαιστινιακός σκοπός είναι σκοπός ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Η δουλειά σας χαρακτηρίζεται συχνά από επαναλαμβανόμενους χαρακτήρες – όπως η «Μητέρα Παλαιστίνη», μια αποφασισμένη ηλικιωμένη Παλαιστίνια γυναίκα. Ποιοί είναι μερικοί από αυτούς τους επαναλαμβανόμενους χαρακτήρες ή σύμβολα που χρησιμοποιείται, και πως βλέπετε τη σημασία τους στην επικοινωνία των ιδεών σας;

Η ανθρωπότητα πάντα δούλευε με σύμβολα, όπως αναφέρει ο Carl Gustav Jung στο βιβλίο του «Ο άνθρωπος και τα σύμβολά του». Η «Μητέρα Παλαιστίνη», όπως και ο διάσημος Handala, είναι αρχέτυπα, γραφικές απεικονίσεις του Παλαιστινιακού λαού. Καθώς πάντα προσπαθώ να μετατρέψω σύνθετες καταστάσεις σε απλές ιδέες, χρησιμοποιώ εικόνες και σύμβολα για να επικοινωνήσω ευκολότερα με ένα ευρύ ακροατήριο.

Τα σκίτσα σας αφορούν πολλούς αγώνες σε ολόκληρο τον κόσμο – στον Αραβικό κόσμο, την Παλαιστίνη, τον Λίβανο, την Ιορδανία και το Ιράκ, αλλά και στο Αφγανιστάν την Ονδούρα, το Μεξικό, τη Χώρα των Βάσκων και αλλού, και δίνουν έμφαση στο ρόλο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Πώς βλέπετε τον αγώνα για απελευθέρωση της Παλαιστίνης στο πλαίσιο του παγκόσμιου αντιιμπεριαλιστικού αγώνα;

Ως διεθνιστής πιστεύω ότι ο ιμπεριαλισμός και ο καπιταλισμός είναι οι κοινοί μας εχθροί. Στο πρόσφατο ταξίδι μου στην Ιορδανία και τον Λίβανο, είχα την ευκαιρία να επισκεφτώ Παλαιστινιακά προσφυγικά στρατόπεδα και εξεπλάγην από το πόσο μοιάζουν με τις φτωχογειτονιές του Ρίο ντε Τζανέιρο παρόλο που βρίσκονται πολύ μακριά από τη Νότια Αμερική και έχουν διαφορετική γλώσσα, παραδόσεις και θρησκευτικά πιστεύω. Σε τελική ανάλυση, η φτώχεια και η δυστυχία είναι παγκόσμιες γλώσσες, και η ταξικός αγώνας το ίδιο. Γι’ αυτό πιστεύω και υποστηρίζω τους απελευθερωτικούς αγώνες στην Παλαιστίνη και αλλού, γιατί τα βάσανα των λαών είναι τα ίδια στην Γάζα και τη Σρι Λάνκα. Είμαστε όλοι ανθρώπινα όντα, αδελφοί και αδελφές.

Πρόσφατα φτιάξατε μια σειρά σκίτσων για το Γενικό Γραμματέα του PFLP, Ahmad Sa'adat. Τί πιστεύετε για το ρόλο του ως σύμβολο του Παλαιστινιακού αγώνα – ως κρατούμενου, αριστερού και εθνικού ηγέτη – και για την καμπάνια για την απελευθέρωσή του;

Ακόμα κι αν δεν είμαι Παλαιστίνιος, νιώθω να ντρέπομαι για το ότι ο Ahmad Sa'adat φυλακίστηκε αρχικά από την Παλαιστινιακή Εθνική Αρχή και στη συνέχεια από τους Ισραηλινούς. Δυστυχώς, υπάρχουν Παλαιστίνιοι που συμπαθούν περισσότερο τις ΗΠΑ και το Ισραήλ απ’ ότι την ίδια τους την πατρίδα. Εν πάση περιπτώσει, η ιστορία και ο αγώνας του Sa'adat δεν μπορούν να φιμωθούν από τα κάγκελα των Ισραηλινών φυλακών. Οι παλιοί και νέοι αγώνες του θα συνεχίσουν να δίνουν κουράγιο στους λαούς της Παλαιστίνης και του κόσμου, και θα θυμίζουν σε όλους εμάς που ζούμε μακριά τον τεράστιο αριθμό των Παλαιστινίων κρατούμενων στις Ισραηλινές φυλακές. Είναι ευκολότερο να σπάσεις τα κάγκελα των Ισραηλινών παρά τη θέληση των Παλαιστινίων.

Ανθρώπινο δυναμικό και δημιουργικότητα από τους κατοίκους της Γάζας

Η Ναόμι είναι Γιαπωνέζα και είναι από τους λίγους ανθρώπους που μπορούν να μπαίνουν (με πολλές δυσκολίες και ορισμένες μόνο φορές) στη Λωρίδα της Γάζας λόγω της δουλειάς της σε μια ιαπωνική ΜΚΟ. Σε μια σειρά άρθρων της αποτυπώνει την περηφάνια, τη δύναμη και το ακλόνητο πνεύμα του λαού Γάζας που εμπνέει σεβασμό και θαυμασμό. Η ανταπόκριση που ακολουθεί αναφέρεται σε ένα νέο γνήσιο σπίτι πρότυπο της Γάζας!

18 Σεπτέμβρη 2009

Υπάρχει μια ερώτηση που πάντα έρχεται στο μυαλό μου όταν επισκέπτομαι τη Γάζα: «Από πού πηγάζει αυτή η δύναμη των ανθρώπων της Γάζας;…". Στην τηλεόραση βλέπουμε μόνο πρόσωπα ανθρώπων που είναι ακόμα υποχρεωμένοι να ζουν στα ερείπια, άνθρωποι διαλυμένοι, χωρίς φαγητό, θλιμμένοι χωρίς ελπίδα να βρουν δουλειά. Όλα τα πρόσωπα μας λένε πόσο δύσκολο είναι «να ζεις στην τεράστια φυλακή της Γάζας». Οι καταθλιπτικές εικόνες κάνουν ακόμα και τους Παλαιστίνιους να λένε ότι έχουν κουραστεί να βλέπουν αυτές τις σκηνές. Δυστυχώς η τηλεόραση δεν δείχνει καμία φωτεινή πλευρά της Γάζας, δεν δείχνει με πόση θέληση οι άνθρωποι προσπαθούν να ζήσουν. Όμως οι κάτοικοι της Γάζας λένε: «Αυτό που θέλουμε δεν είναι φιλανθρωπία. Δεν είμαστε ζητιάνοι. Θέλουμε ο κόσμος να ξέρει πως προσπαθούμε να σταθούμε στο ύψος μας όσο το δυνατό περισσότερο, όποια και αν είναι η κατάσταση». Εδώ θέλω να μοιραστώ μαζί σας μια ιστορία από την τελευταία επίσκεψή μου στη Γάζα, για την πρόκληση των ανθρώπων που δουλεύουν για ένα νέο τύπο κατασκευής εκεί που πολλά σπίτια έγιναν ερείπια.

Μια όμορφη μέρα στα μέσα Σεπτεμβρίου, η φίλη μου μου είπε «Υπάρχει ένα σπίτι που χτίστηκε με πρωτοποριακό τρόπο. Υπέροχο σπίτι που φτιάχτηκε από υλικά που μπορούσαμε να βρούμε στη Γάζα. Μόλις έχτισαν ένα σπίτι για δείγμα. Πάμε να το δούμε».

«Καταπληκτικό, πώς μπορέσατε να φτιάξετε τόσο ωραίο σπίτι;» Ειλικρινά μπορούσα να ερωτευτώ το σπίτι με την πρώτη ματιά. Κυλωτή οροφή, αψίδες και ωραίο σχήμα στα παράθυρα –όλα τα χαρακτηριστικά δίνουν μια φοβερή ευχάριστη ατμόσφαιρα. «Όλες οι αψίδες είναι σχεδιασμένες σωστά ώστε να μπορούν να υποστηρίξουν το σπίτι χωρίς σιδερόβεργες (οι οποίες απαγορεύεται να μπουν στη Γάζα). Για παράδειγμα, αυτή η αψιδωτή κολώνα υποστηρίζει αυτή την καμπύλη στο ταβάνι και τον εσωτερικό τοίχο» «Αυτό το τούβλο προσφέρει και μόνωση. Οπότε δεν θα είναι κρύο το χειμώνα, και ούτε πολύ ζεστό το καλοκαίρι». Ο Ιμάντ, ο οποίος συμμετέχει στην κατασκευή, μας εξήγησε τη δομή και τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν. Το κόστος κατασκευής επίσης είναι μικρότερο από τα γκρίζα τσιμεντένια σπίτια. «Λόγω όλων των θετικών πτυχών του σπιτιού – την ποιότητα, το κόστος και το μεγάλο πλεονέκτημα ότι τα υλικά μπορούν όλα να φτιαχτούν στη Γάζα, είναι πιθανό να υιοθετηθεί από το κατασκευαστικό πρόγραμμα του ΟΗΕ για τους ανθρώπους που έχασαν τα σπίτια τους» λεει ο Ιμάντ.

Τα τούβλα για το σπίτι φτιάχνονται ακριβώς δίπλα στην οικοδομή. «Όλα τα υλικά όπως η άμμος, υλικό που χρησιμοποιείται για να ενισχύσει την αντοχή, είναι πράγματα που μπορούν να βρεθούν στη Γάζα. Είναι πολύ πιο γερά από τα τούβλα που φτιάχνονται από λάσπη. Επίσης τα δοκιμάσαμε και αποδείξαμε ότι σε ελάχιστες περιπτώσεις απορροφούν νερό» λεει ο μηχανικός που φαίνεται πολύ περήφανος γι’ αυτό. Λεει ότι ακόμα και το μηχάνημα που φτιάχνει τα τούβλα είναι φτιαγμένο εδώ. Υπάρχουν άνθρωποι με μεγάλα αποθέματα δημιουργικότητας για να αντιμετωπίσουν τον αποκλεισμό...

Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε πως το βασικό πρόβλημα είναι ότι τα απαραίτητα για την κατασκευή υλικά δεν επιτρέπεται να εισέλθουν στη Γάζα λόγω του αποκλεισμού που έχουν επιβάλλει οι ισραηλινές αρχές. Στο μεταξύ όμως οι κάτοικοι της δεν έχουν μπει στον κύκλο «κλαίω και μετά αποκοιμιέμαι στη σιωπή». Πάντα σκέφτονται πιθανούς τρόπους για να αντιταχτούν σε αυτό τον αβάσταχτο αποκλεισμό.

Ο ζεστός ήλιος έλαμπε στο σπίτι. «Το Ισραήλ μας στερεί τη δυνατότητα να ζήσουμε τις ζωές μας, έχουμε πολύ έντονο ‘‘Ανθρώπινο δυναμικό”». Τα λόγια αυτά της φίλης μου άγγιξαν την καρδιά μου, και με έκαναν να σκεφτώ τι πρέπει να κάνουμε για τους κατοίκους της Γάζας. Όσο ο αποκλεισμός συνεχίζεται, κάθε πρόσβαση ανθρώπων και προμηθειών είναι σχεδόν τελείως απαγορευμένη, και συνεπώς οι άνθρωποι που θέλουν να δουλέψουν δεν έχουν υλικά, ή δεν μπορούν να εξάγουν τα φρούτα που παράγουν στη Γάζα. Ακόμα κι αν κινητοποιούνται δεν μπορούν να κάνουν την ενέργεια πράξη. Ο παρατεταμένος αποκλεισμός της Γάζα όχι μόνο αποτρέπει την ανακατασκευή και ανάπτυξη της διαλυμένης Γάζας, αλλά επίσης αρνείται και αποτρέπει τους ανθρώπους από το ‘‘Ανθρώπινο Δυναμικό”. Είναι περιττό να πούμε ότι πρέπει να συνεχίσουμε τις εκκλήσεις μας στη διεθνή κοινότητα για να αρθεί ο αποκλεισμός μεταφέροντας τις φωνές των ανθρώπων της Γάζας. Ωστόσο γνωρίζοντας ότι δεν μπορούμε να προβλέψουμε πόσο θα διαρκέσει αυτός ο αποκλεισμός, πιστεύω ότι είναι επίσης σημαντικό να παρακολουθούμε , να μεταφέρουμε , και να υποστηρίζουμε τις προκλήσεις για τους Παλαιστίνιους της Γάζας που δημιουργούν «κάτι» μόνο με τα υλικά που διαθέτουν και με το Ανθρώπινο Δυναμικό τους.

Λευτεριά στον Mohammad Othman!

Στις 22 Σεπτέμβρη, ο Mohammad Othman συνελήφθη από ισραηλινούς στρατιώτες στο πέρασμα της γέφυρας Allenby, στα σύνορα Ιορδανίας –Παλαιστίνης, καθώς επέστρεφε από το ταξίδι του στην Νορβηγία και φυλακίστηκε.

Ο 33χρονος Mohammad, έχει αφιερώσει τα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής του στην υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Παλαιστινίων. Το χωριό του Jayyous, έχει χάσει μεγάλο τμήμα των εδαφών του λόγω του Τείχους και των εποικισμών. Ο ίδιος έχει δουλέψει επίμονα μέσω στην καμπάνιας κατά του τείχους του Απαρτχάιντ-Stop the wall για να κάνει γνωστά και να σταματήσει τα εγκλήματα των Ισραηλινών κατά των συμπατριωτών του και έχει συνάψει σχέσεις με οργανισμούς διεθνούς αλληλεγγύης.

Δεν είναι η πρώτη φορά που Παλαιστίνιοι υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συλλαμβάνονται κατά την επιστροφή τους από ταξίδια στο εξωτερικό. Ο Muhammad Srour, (αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας των Arafat Khawaje-22 ετών, και Mohammed Khawaje 20 ετών, που δολοφονήθηκαν σε διαδήλωση αλληλεγγύης για τη Γάζα που έγινε στη Ni’lin στις 28 Δεκέμβρη) κατέθεσε στη διερευνητική αποστολή για τη Γάζα στη Γενεύη και σε μια καθαρή πράξη εκδίκησης συνελήφθη κατά την επιστροφή του. Η στρατηγική των συλλήψεων αποτελεί μέρος της γενικότερης πολιτικής απομόνωσης των Παλαιστινίων, πίσω από το Τείχος, τα συρματοπλέγματα και τα τσεκπόιντ.

Καλούμε όλους τους διεθνείς οργανισμούς αλληλεγγύης και ανθρωπίνων δικαιωμάτων να λάβουν άμεσα δράση για να γνωστοποιήσουν το γεγονός και να συμβάλλουν στην απελευθέρωση του Mohammad Othman

• Να ενθαρρύνουν και άλλους να πάρουν μέρος στην εκστρατεία, υπογράφοντας εκκλήσεις ή συμμετέχοντας σε διαδηλώσεις
• Να πιέσουν τους εκπροσώπους των χωρών τους που βρίσκονται στο Τελ Αβίβ, την Ιερουσαλήμ και τη Ραμάλα να απαιτήσουν την άμεση απελευθέρωση του Mohammad Othman. (πληροφορίες για τις πρεσβείες και τα προξενεία θα βρείτε στο http://www.embassiesabroad.com/embassies-in/Israel#11725)
• Να γνωστοποιήσουν στις Ισραηλινές πρεσβείες ανά τον κόσμο ότι συμμετέχουν στην εκστρατεία για την απελευθέρωση του Mohammad και αγωνίζονται για μια δίκαιη και διαρκή ειρήνη που θα βασίζεται στο διεθνές δίκαιο.
• Να αναδείξουν στα τοπικά και διεθνή μέσα ενημέρωσης το γεγονός της σύλληψης του πρώτου κρατούμενου συνείδησης, μέλους της εκστρατείας Μποϋκοτάζ-Απόεπένδυση και Κυρώσεις.

Για να παρακολουθήσετε τις εξελίξεις σχετικά με την απελευθέρωση του Mohammad Othman, επισκεφτείτε το blog http://freemohammadothman.wordpress.com ή γίνετε μέλος στην ομάδα του Facebook: http://www.facebook.com/group.php?gid=36429272741&ref=ts

Ο Mohammad Othman, είναι ένας από τους 11.000 Παλαιστινίους που κρατούνται στις ισραηλινές φυλακές. Από αυτούς, περισσότεροι από 800 τελούν «υπό διοικητική κράτηση», που σημαίνει ότι κρατούνται επ’ αόριστο, χωρίς να τους έχουν απαγγελθεί κατηγορίες. Η διεθνής αλληλεγγύη πρέπει να αναδείξει την ευθύνη του Ισραήλ και να βάλει ένα τέλος στην ευρεία καταστολή και τις μαζικές συλλήψεις των Παλαιστινίων που προσπαθούν να τερματίσουν την κατοχή και αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους.

Υπόδειγμα επιστολής:

Κύριε/α x,

Σας γράφω για να σας εκφράσω την βαθιά μου ανησυχία σε σχέση με την σύλληψη του Mohammad Othman, στις 22 Σεπτεμβρίου στα σύνορα της Ιορδανίας με την Δυτική Όχθη, καθώς επέστρεφε από το ταξίδι του στην Νορβηγία.

Φοβάμαι πως η κράτηση του Mohammad Othman είναι αποτέλεσμα της ειρηνικής κριτικής που ασκούσε στις Ισραηλινές αρχές για τις παραβιάσεις του Διεθνές Δικαίου. Οι κατηγορίες που του έχουν απαγγελθεί, δεν έχουν γίνει γνωστές, αλλά έχω λόγους να πιστεύω πως είναι κρατούμενος συνείδησης, που συνελήφθη μόνο και μόνο για την δουλειά του πάνω στα ανθρώπινα δικαιώματα, μέσω νόμιμων οργανισμών. Γι’ αυτό αιτούμε την άμεση και άνευ όρων απελευθέρωση του.

Εν τω μεταξύ, ζητώ την προστασία του Mohammad Othman από κάθε είδους βασανιστήρια και την πλήρη διαφύλαξη των δικαιωμάτων του σαν κρατούμενου, για όσο διάστημα παραμείνει έγκλειστος.

Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτό το επείγον θέμα.

Ανακοίνωση που ζητά την απελευθέρωση του Mohammad Othman εξέδωσε και η οργάνωση για την υποστήριξη των κρατουμένων και τα ανθρώπινα δικαιώματα «Adameer».

Ισραηλινός main stream αναλυτής: Μόνο οι κυρώσεις θα κάνουν τους Ισραηλινούς να νοιαστούν

του Assaf Oron (ακτιβιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα και στον αγώνα κατά της κατοχής. Επιστήμονας εφαρμοσμένης στατιστικής στο επάγγελμα, ζει στο Σηάτλ των ΗΠΑ). Πηγή: http://www.dailykos.com/ 25 Σεπτέμβρη 2009

Ο Aluf Benn είναι βετεράνος δημοσιογράφος της Ha`aretz. Μην τον περάσετε για κανέναν «αντικατοχικό» όπως η Amira Hass ή ο Gideon Levy. Ο Aluf Benn συμπυκνώνει την Ισραηλινή κοινή γνώμη.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου ενάντια στο Λίβανο το 2006, για παράδειγμα, παίνευε του Όλμερτ τόσο πολύ που ήταν επώδυνο. Μετά την ομιλία του Ολμέρτ στο ξεκίνημα του πολέμου, ο Benn έγραφε (παράθεση από μνήμης): «σήμερα ένας πολιτικός μεταμορφώθηκε σε ηγέτη».

Εν συντομία, ο Aluf Benn δεν είναι ο τύπος του δημοσιογράφου που θα περιμένατε να γράψει αυτό: «Μόνο ένα πράγμα πραγματικά ενοχλεί τους Ισραηλινούς, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις: ο φόβος ενός διπλωματικού εμπάργκο και ενός διεθνούς μπουκοτάζ... όσο οι σχέσεις με τον υπόλοιπο κόσμο είναι ικανοποιητικές, οι Ισραηλινοί δεν έχουν λόγο να βγουν από την απάθεια και να ακούσουν τον πρόεδρο των ΗΠΑ».

Αυτή η «βόμβα» (πιθανά χωρίς πρόθεση) ειπώθηκε ανάμεσα σε πολλές σάχλες για το ότι ο Ομπάμα δεν καταλαβαίνει το ζήτημα Ισραήλ-Παλαιστίνη. Περίεργο πως όλες αυτές οι «διάνοιες» όπως ο Benn δεν μπόρεσαν να δουν ότι ούτε ο Μπους κατάλαβε το ζήτημα Ισραήλ-Παλαιστίνη. Στην πραγματικότητα, ειναι αξιοσημείωτο ότι ο Ομπάμα ανοίγει το ζήτημα Ισραήλ-Παλαιστίνη στην αρχή της θητείας του περισσότερο από τον Μπους, ή ακόμα και τον Κλίντον. Δεν πειράζει.

(διασκεδαστική πολιτισμική σημείωση: το πρωτότυπο εβραϊκό έχει τίτλο «ο Ομπάμα θεωρείται «ανακατωσούρης», για αυτό αποτυγχάνει να φέρει ειρήνη στο Ισραήλ-Παλαιστίνη. Στην πρώτη σελίδα του εβραϊκού άρθρου λέει «η αλήθεια να λέγεται, ο Ομπάμα δε μπορεί να κάνει τίποτα». Αγγλική μετάφραση;; «Τι πρέπει να κάνει ο Ομπάμα για την ειρήνη στη Μέση Ανατολή». Καημένοι Αμερικάνοι, πάντα προσπαθείτε να βρείτε τη χρυσή τομή για τα πάντα).

Σε αντίθεση με την αδυναμία του να καταλάβει τον Ομπάμα, ο Aluf Benn είναι αρκετά διορατικός για τη δυναμική εντός της ισραηλινής κοινωνίας: «Το ισραηλινό πολιτικό κέντρο, που εκτείνεται από... τον Limor Livnat και τον Υπουργό Παιδείας Gideon Sa`ar από το Likud, μέχρι την Tzipi Livni και τον Shaul Mofaz του Kadima και έως... τον Υπουργό Άμυνας Ehud Barak του Εργατικού Κόμματος, στην πραγματικότητα δέχεται την εκτίμηση του Netanyahu και του Υπουργού Εξωτερικών Avigdor Lieberman, ότι μια λύση στο πρόβλημα δεν είναι εφικτή, ότι οι Άραβες δε θα αναγνωρισουν ποτέ ένα Εβραϊκό κράτος και ότι η μόνη Ισραηλινή επιλογή στρατηγικής είναι η επίθεση με τη χρήση βίας».

Αυτό είναι κάτι που οι Αμερικάνοι ακόμα δεν μπορούν να καταλάβουν. Από το φθινόπωρο του 2000 δεν υπάρχουν στην ουσία δεξιά ή αριστερά «στρατόπεδα» στο πολιτικό σύστημα του Ισραήλ. Υπάρχει μόνο δεξιά πτέρυγα, που ο Benn ονομάζει «κέντρο» αλλά για την οποία παραδέχεται πως δέχεται τη ακραία δεξιά αντίληψη της πραγματικότητας. Γιατί; Αυτό είναι θέμα για ένα άλλο ημερολόγιο (εν συντομία: η «τρομοκρατία» είναι λάθος εξήγηση, γιατί αυτή η μετατόπιση μάλλον προηγήθηκε του «κύματος τρομοκρατίας» του 2001-2002 παρά το ακολούθησε.)

Αυτό που έχει ενδιαφέρον εδώ, είναι οι πρακτικές συνέπειες που σκιαγραφεί ο Benn. Εδώ παρατίθεται πλήρως η σχετική παράγραφος: «Μόνο ένα πράγμα πραγματικά ενοχλεί τους Ισραηλινούς, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις: ο φόβος για διπλωματικό εμπάργκο και διεθνές μποϋκοτάζ. Η έκθεση Goldstone και το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης δημιουργούν ανησυχία και ενδιαφέρον, πολύ περισσότερο από τις ομιλίες ειρήνης του Ομπάμα. Παρόλα αυτά, όσο οι σχέσεις με τον υπόλοιπο κόσμο είναι ικανοποιητικές, οι Ισραηλινοί δεν έχουν κανένα λόγο να αναδυθούν από την απάθεια τους και να ακούσουν τον πρόεδρο των ΗΠΑ».

Αυτό είναι σημαντικό για δύο λόγους. Πρώτον, είναι ένας μακρύς διάλογος μέσα στο αντικατοχικό στρατόπεδο στο Ισραήλ, για το αν οι κυρώσεις ενάντια στο Ισραήλ θα έχουν αποτέλεσμα. Η ισορροπία μετατοπίζεται βαθμιαία προς την υποστήριξη του καθοδηγούμενου από τους Παλαιστίνιους κινήματος BDS – ή προς την σιωπηλή ελπίδα ότι θα πετύχει – αλλά οι «παλιοί», όπως ο αναλυτής εδώ και χρόνια και ακτιβιστής Uri Avnery, ισχυρίζονται ότι δεν θα πετύχει. Τα επιχειρήματα αυτών ποικίλουν, αλλά περιστρέφονται γύρω από την εξής κύρια γραμμή: οι κυρώσεις θα βαθύνουν την υιοθετημένη αίσθηση πολιορκίας των Ισραηλινών και θα τους κάνουν πιο ενωμένους και αποφασισμένους να κλείνουν προς την Κατοχή.

Τώρα, εδώ έρχεται κάποιος που δεν είναι καθόλου ενάντια στην κατοχή, και πιθανά χωρίς να το θέλει παραδέχεται κάτι που είναι γνωστό μέσα στο Ισραήλ, αλλά όχι τόσο στο εξωτερικό, δηλαδή ότι η προσωπική βολή είναι το μόνο που νοιάζει τους Ισραηλινούς σήμερα.

Αν αυτό που χαλάει τη βολή αυτή είναι οι τρομοκρατικές επιθέσεις, τότε ο κόσμος πιέζει τον στρατό να «κάνει κάτι για αυτό» (π.χ. επιθέσεις, φράγματα), όπως έχει πραγματικά συμβεί επανηλειμένως κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας. Αλλά αν η βολή χαλάσει από ένα διεθνές οικονομικό μποϋκοτάζ, τότε τι; Θα ζητήσουν μια αεροπορική επιδρομή στη Μαδρίτη; Οι Ισραηλινοί έχουν ήδη προσπαθήσει αντι-μποϋκοτάζ σε τέτοιες απειλές, που ειναι πιθανά η αντίδραση πιο κοντά στη φύση του σε ένα στρατιωτικό χτύπημα. Ένα άλλο γνωστό Ισραηλινό μυστικό είναι ότι πολλοί Εβραίοι σε μικτές Εβραιο-Αραβικές περιοχές έχουν εφαρμόσει ένα πολύ οδυνηρό μποϋκοτάζ στις Αραβικές επιχειρήσεις, από την εξέγερση του φθινοπώρου του 2000. Παρόλα αυτά, τα αντι-μποϋκοτάζ γίνονται όλο και πιο δύσκολα καθώς οι «στόχοι» πολλαπλασιάζονται και αυτό γίνεται λιγότερο βολικό.

Μετά το δημόσιο τσούγκρισμα του πρωθυπουργού της Τουρκίας με τον Shimon Peres, κατά τη διάρκεια της επιχείρησης στη Γάζα, πολλοί Ισραηλινοί μποϋκόταραν την Τουρκία, καθώς είναι κρίσιμοι για τον τουρισμό σε ορισμένες περιοχές. Αλλά το μποϋκοτάζ δεν ήταν μαζικό και έχει ήδη υποχωρήσει. Πιο πρόσφατα, όταν μια σουηδική εφημερίδα δημοσίευσε μια ανεπιβεβαίωτη ιστορία ότι ο ισραηλινός στρατός πουλούσε όργανα Παλαιστινίων στη μαύρη αγορά, οι Ισραηλινοί πάλι θέλησαν να αντεπιτεθούν στη Σουηδία. Τι να κάνουν; Μια φοβερή ιδέα προωθήθηκε: μποϋκοτάζ στο ΙΚΕΑ. Πιθανότατα να μην καταλαβαίνετε πόσο αστεία είναι αυτή η ιδέα όταν δεν γνωρίζετε τους mainstream Ισραηλινούς. Το μεγαλύτερο μποτιλιάρισμα σταθερά κάθε σαββατοκύριακο στο Ισραήλ είναι στους δρόμους γύρω από το μοναδικό στη χώρα κατάστημα ΙΚΕΑ στη Netanya. Στη παρούσα φάση οι Ισραηλινοί δε μπορούν να μποϋκοτάρουν το ΙΚΕΑ όπως δεν μπορούν να σταματήσουν να αναπνέουν.

Έτσι, αυτός είναι ο ένας λόγος που το άρθρο του Benn είναι σημαντικό: αποκαλύπτει την αυταπόδεικτη αλήθεια, ότι το αδύναμο σημείο του Ισραήλ είναι το πόσο βολικό είναι το status quo της Κατοχής. Από το 1970, οι Ισραηλινοί έχουν πουλήσει την ιδέα ότι δεν αλλάζει κάτι ό,τι και να κάνουν, άρα μπορούμε να προχωράμε όποια απόφαση θέλουμε. Κάντε το να έχει σημασία για την ζωή ενός κοινού Ισραηλινού και θα δείτε μια ξαφνική αίσθηση επείγοντος.

Ο άλλος λόγος είναι ότι ο Benn έχει πολύ καλές διασυνδέσεις. Αυτό που αφήνει να φανεί δεν είναι μόνο αυτό που πιστεύει αυτός. Είναι τι πιθανά να σκέφτονται οι Ισραηλινές πολιτικές δυνάμεις. Αυτός είναι ο μεγαλύτερος τους φόβος. Όχι το Ιράν, όχι κάποια ανάκαμψη της εξέγερσης των Παλαιστινίων. Φοβούνται να παραμεριστούν να μεταβληθούν σε ένα κράτος παρία που θα διωχτεί από την σεβαστή παγκόσμια κοινότητα. Και αν μη τι άλλο, ξέρουν πόσο αντιδημοφιλείς θα γίνουν στον ίδιο τους τον κόσμο αν αυτό συμβεί υπό το βλέμμα τους.

Εν συντομία, ο Benn μας παρουσιάζει το κλειδί για ένα μη βίαιο τέλος της Κατοχής. Όπως το κίνημα BDS δηλώνει, όπως επίσης η Naomi Klein συνεχώς και υπομονετικά εξηγεί, καθώς και η Maya Wind, μια νεαρή Ισραηλινή που άκουσα εδώ στο Σηάτλ και που προτίμησε την στρατιωτική φυλακή παρά να υπηρετήσει την Κατοχή, είπε:

Δεν πρόκειται για τιμωρία ενός ολόκληρου κράτους. Αφορά πως θα κάνεις την Κατοχή να σταματήσει να είναι τόσο βολική.

Τουλάχιστον, σταματήστε να αγοράζετε προιόντα που προέρχονται από τους εποικισμούς (Barkan κρασιά, προιοντα της Beigel&Beigel βρίσκονται σε πολλά Αμερικάνικα σούπερ μάρκετ και η Ahava Dead Sea βρίσκεται σε σχεδόν κάθε εμπορικό-και υπάρχουν πολλά ακόμη)

Δείτε επίσης την ιστοσελίδα www.whoprofits.org

Οι δηλώσεις και οι ενέργειες του Ομπάμα εξυπηρετούν μόνο τα συμφέροντα των ΗΠΑ και του Ισραήλ

Ανακοίνωση του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, 24 Σεπτέμβρη 2009

Σχολιάζοντας, στις 24 του Σεπτέμβρη, τις δηλώσεις του αμερικανού προέδρου Μπάρακ Ομπαμα στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, αναφέρει σε ανακοίνωσή του, πως οι θέσεις των ΗΠΑ εξυπηρετούν μόνο τα αμερικανο-ισραηλινά συμφέροντα και τη συνεχιζόμενη στρατηγική συμμαχία ανάμεσα στην μεγαλύτερη από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις τον Σιωνιστή Αποικιοκράτη εταίρο των σχεδίων της. Σύμφωνα με την ανακοίνωση, η απαίτηση του Ομπάμα να συμμετάσχουν οι Παλαιστίνιοι σε ανώφελες διαπραγματεύσεις με το κατοχικό κράτος την ώρα που το φασιστικό καθεστώς Νετανιάχου συνεχίζει το εποικιστικό του πρόγραμμα, αποκαλύπτει τη στήριξη των ΗΠΑ στις ρατσιστικές, εξτρεμιστικές και αποικιακές πολιτικές του Νετανιάχου που εξυπηρετούν τα αμερικανο-ισραηλινά συμφέροντα, την ίδια ώρα που οι προετοιμαζόμενες κοινές στρατιωτικές ασκήσεις ΗΠΑ και Ισραήλ έχουν στόχο να εκφοβίσουν του λαούς της περιοχής, να αυξήσουν τις εντάσεις και την αστάθεια και να καταδείξουν την στρατηγική/στρατιωτική ανωτερότητα του κατοχικού κράτους.

Συνεχίζοντας, το Λαϊκό Μέτωπο καλεί τον Πρόεδρο της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς και την ηγεσία της PLO να σεβαστεί τις αποφάσεις της Εκτελεστικής Επιτροπής της PLO και τα συμφέροντα του Παλαιστινιακού λαού και να αρνηθεί να συναντηθεί με εκπροσώπους του κατοχικού καθεστώτος που λεηλατεί τη γη της Παλαιστίνης, παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα, ποδοπατά το διεθνές δίκαιο και τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, περιφρονεί την παγκόσμια κοινή γνώμη και τη νομιμότητα και αρνείται να τερματίσει την κατοχή, τον αποκλεισμό και την επιθετικότητα. Το Λαϊκό Μέτωπο ζητά την απομόνωση του κατοχικού κράτους και καλεί όλους όσους ισχυρίζονται ότι αντιπροσωπεύουν τον Παλαιστινιακό λαό, να μπουν επικεφαλείς στην εκστρατεία απομόνωσης του εγκληματικού αυτού κράτους και όχι να εμπλέκονται σε συναντήσεις και «διαπραγματεύσεις» με τους αντιπροσώπους του.

Όπως αναφέρει το Λαϊκό Μέτωπο, τα Παλαιστινιακά εθνικά συμφέροντα απαιτούν πρώτη προτεραιότητα να είναι η αποκατάσταση της εθνικής ενότητας και ο τερματισμός της διχόνοιας μέσα από έναν περιεκτικό και συνολικό εθνικό διάλογο ώστε να αντιμετωπιστεί ο κατακτητής και να εξασφαλιστούν τα εθνικά δικαιώματα του Παλαιστινιακού λαού, ανεξαρτησία, το δικαίωμα της επιστροφής των προσφύγων και η αυτοδιάθεση. Τονίζει δε, ότι η έλλειψη ενότητας συμβάλει στη δημιουργία ενός περιβάλλοντος που εξυπηρετεί τα σχέδια του κατακτητή για την διάλυση του Παλαιστινιακού σκοπού.

Στην ανακοίνωση προστίθεται πως ο σύντροφος Jamil Mizher, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Λαϊκού Μετώπου, μιλώντας στις 23 του Σεπτέμβρη στο δίκτυο Al-Alam News, περιέγραψε την τριμερή συνάντηση ανάμεσα στον Πρόεδρο της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς, τον Σιωνιστή κατοχικό πρωθυπουργό Μπένζαμιν Νετανιάχου και τον αμερικανό πρόεδρο Μπάρακ Ομπάμα ως μια κίνηση που εξυπηρετεί μόνο τα αμερικανο-ισραηλινά συμφέροντα και την χαρακτήρισε ως «βαλβίδα εκτόνωσης για τις πιέσεις που δέχεται η κατοχική κυβέρνηση μετά τη δημοσίευση της έκθεσης του ΟΗΕ που κατηγορεί το Ισραήλ για εγκλήματα πολέμου εις βάρος του Παλαιστινιακού λαού κατά τη διάρκεια της πρόσφατης επίθεσης στη Γάζα». Όπως είπε ο Jamil Mizher, η συνάντηση αυτή αποτελεί «δώρο» στο φασιστικό καθεστώς Νετανιάχου την ώρα που υπόκειται σε ευρεία διεθνή κριτική λόγω των εγκλημάτων πολέμου που διέπραξε στη Γάζα και των συνεχιζόμενων εποικισμών και άλλων σιωνιστικών σχεδίων και συμπλήρωσε πως η συνάντηση των τριών αγνοεί πλήρως τα συμφέροντα, τις ανησυχίες και τη γνώμη του Παλαιστινιακού λαού και αποδεικνύει πως οι Παλαιστίνιοι αντιπρόσωποι της Παλαιστινιακής Αρχής ενδιαφέρονται περισσότερο για τις απαιτήσεις των ΗΠΑ παρά για τον Παλαιστινιακό λαό.

Το μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Λαϊκού Μετώπου τόνισε πως η επιστροφή στις αποκαλούμενες «διαπραγματεύσεις» με το καθεστώς Νετανιάχου είναι απαράδεκτη, καθώς στο σύνολό της η αποκαλούμενη «ειρηνευτική διαδικασία» δεν έχει αποφέρει κανένα κέρδος στον Παλαιστινιακό λαό στο τομέα των δικαιωμάτων του. Τέλος, κάλεσε όλες τις Παλαιστινιακές δυνάμεις να αναθεωρήσουν και να απορρίψουν την πολιτική του Όσλο και την «ειρηνευτική διαδικασία» και να οικοδομήσουν μια νέα πολιτική στρατηγική που να βασίζεται στην εμμονή στα εθνικά δικαιώματα και όχι στις ανώφελες «διαπραγματεύσεις» με το εγκληματικό κράτος του Ισραήλ.

Οι προσπάθειες του Obama για ειρήνη απέτυχαν - ο αγώνας μας συνεχίζεται

του Ali Abunimah, Πηγή: The Electronic Intifada, 24 Σεπτέμβρη 2009

Ένα παλιό ανέκδοτο μιλάει για έναν άντρα που ψάχνει επίμονα κάτι, κάτω από μια λάμπα. Τελικά, ένας γείτονας του, που τον παρακολουθούσε για ώρα τον ρωτάει τι είναι αυτό που ψάχνει. Ο άντρας απαντάει πως προσπαθεί να βρει τα κλειδιά του. Ο γείτονας τον ρωτάει αν τα έχασε σε αυτό το σημείο και ο άντρας αποκρίνεται πως όχι και δείχνοντας προς το σκοτάδι λέει «εκεί τα έχασα, αλλά ψάχνω εδώ, γιατί έχει φως».

Η έντονη προσοχή στην «ειρηνευτική διαδικασία» είναι ακριβώς ίδια με αυτή την άκαρπη αναζήτηση. Επειδή οι πολιτικοί και τα μέσα ενημέρωσης ρίχνουν συνέχεια φως επάνω της, δεν σημαίνει πως σε αυτήν θα πρέπει να βρεθούν οι λύσεις.

Η συνάντηση του Ισραηλινού Πρωθυπουργού Benjamin Netanyahu και του αρχηγού της Φατάχ Mahmoud Abbas με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Barack Obama, στο ξενοδοχείο Waldorf Astoria της Νέας Υόρκης στις 22 Σεπτεμβρίου, σηματοδότησε την ολοκληρωτική αποτυχία και το αδιέξοδο της πολλά υποσχόμενης προσπάθειας του Obama να επιφέρει την λύση των δύο κρατών στην Ισραηλινό-Παλαιστινιακή διαμάχη. Όλες οι παραδοσιακές προσπάθειες της ειρηνευτικής διαδικασίας – διπλωματία των εποικισμών, συναντήσεις, εθιμοτυπικές επικλήσεις «δύο κρατών που θα συνυπάρχουν», ακόμα και «διαπραγματεύσεις» – θα συνεχιστούν, πιθανόν για το υπόλοιπο της θητείας του Obama, αλλά αυτοί οι άκαρποι «θεατρινισμοί», δεν θα καθορίσουν το μέλλον της Παλαιστίνης. Αυτό ήδη αποφασίζεται από άλλους παράγοντες.

Πριν πάμε όμως σε αυτό, ας θυμηθούμε ξανά τις σημαντικές εκείνες ημέρες του Μάη, όταν η Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Hillary Clinton, ανακοίνωνε την κυβερνητική πολιτική του Obama στο ζήτημα των ισραηλινών εποικισμών στην Δυτική Όχθη: «Θέλουμε να δούμε πάγωμα των εποικισμών – είτε πάγωμα της κατασκευής νέων, είτε πάγωμα της φυσικής αύξησης κάθε είδους εποικιστικής δραστηριότητας – αυτό είναι το κάλεσμα του Προέδρου». Ο απεσταλμένος του Obama, πρώην γερουσιαστής George Mitchell, επισκέφτηκε την περιοχή πολλές φορές για να πείσει τους Ισραηλινούς να υλοποιήσουν αυτό το «πάγωμα». Οποιαδήποτε πρόταση κατέθετε, οι Ισραηλινοί την απέρριπταν. Και για να τονίσουμε ιδιαίτερα αυτό το σημείο, η κυβέρνηση του Ισραήλ επιτάχυνε την έγκριση νέων και μεγάλων εποικιστικών σχεδίων. Αντί λοιπόν να απειλήσει με τις συνέπειες αυτής της αδιαλλαξίας, ο Mitchell απλά μετρίαζε τους όρους της Αμερικής, για να συναντήσει τις ισραηλινές ενστάσεις, μέχρι που στο τέλος δεν έμεινε σχεδόν τίποτα από τις αρχικές απαιτήσεις της Αμερικής – ή από την αξιοπιστία της. Έτσι λοιπόν, σύμφωνα με τις παρατηρήσεις του στην Νέα Υόρκη, το κάλεσμα του Obama για ολοκληρωτικό πάγωμα των εποικισμών, μετατράπηκε σε μια ευγενική σύσταση προς το Ισραήλ για «αυτοπεριορισμό» για να μην αφανίσει και άλλο την γη των Παλαιστινίων.

Μιλώντας σε δημοσιογράφους μετά την συνάντηση της Νέας Υόρκης, ο Mitchell απέρριψε το αίτημα για το πάγωμα των εποικισμών και επισημοποίησε την ήττα των ΗΠΑ, λέγοντας: « Δεν χαρακτηρίζουμε ένα ζήτημα σαν προϋπόθεση ή εμπόδιο για τις διαπραγματεύσεις… Δεν πιστεύουμε σε προϋποθέσεις και συμβουλεύουμε και τους άλλους να μην επιμένουν σε αυτές». Αυτό βέβαια είναι απολύτως αναληθές. Η πολιτική του Obama, όπως και η πολιτική του Bush παλιότερα, μποϋκοτάρει την Χαμάς (η οποία έχει νόμιμη εντολή μέσω εκλογών, να εκπροσωπεί τους Παλαιστινίους που βρίσκονται υπό κατοχικό καθεστώς), λόγω της άρνησής της να συμμορφωθεί με τις μονόπλευρες προϋποθέσεις της Αμερικής.

Την επομένη της ομιλίας του στα ΗΕ, ο Obama επανέλαβε το κάλεσμα για διαπραγματεύσεις χωρίς προϋποθέσεις. Δεν εξήγησε όμως, γιατί αυτού του είδους οι διαπραγματεύσεις θα είναι πιο γόνιμες , από τις 200 περίπου συναντήσεις που έχουν προηγηθεί ανάμεσα στην Παλαιστινιακή Αρχή και την πρώην Ισραηλινή Κυβέρνηση του Ehud Olmert. Μπορεί ο Obama να είπε στον ΟΗΕ ότι η ειρηνευτική διαδικασία θα πρέπει «να σπάσει τα παλιά πρότυπα», αλλά απλά τα επαναλαμβάνει.

Η συνάντηση της Νέας Υόρκης, μας έδωσε για ακόμα μια φορά την εικόνα ενός Αμερικανού Προέδρου που παροτρύνει τους απρόθυμους ηγέτες του Ισραήλ και της Παλαιστίνης σε χειραψία, μια κουραστική επανάληψη της διάσημης χειραψίας του 1993 των Yasser Arafat και Yitzhak Rabin μπροστά από τον Λευκό Οίκο και τον Πρόεδρο Κλίντον να κοιτάει, επισφραγίζοντας την χωρίς μέλλον Συμφωνία του Όσλο. Ανικανοποίητη από τις αποτυχίες της μέχρι σήμερα, η κυβέρνηση του Obama προφανώς ζητάει περισσότερα. Σκοπεύει σε επανάληψη των «διαπραγματεύσεων» μέσα στις επόμενες εβδομάδες, που θα εγκαινιάσουν αυτό που οι αξιωματούχοι των ΗΠΑ χαρακτηρίζουν ως «εναρκτήριο γεγονός». Κάποιες ιδέες υπό συζήτηση, περιλαμβάνουν και μια συνάντηση στην Sharm al-Sheikh της Αιγύπτου, όπως δήλωσε ανώνυμα ένας από τους αξιωματούχος των ΗΠΑ, στην ισραηλινή εφημερίδα Haaretz.

Αυτό το επίπεδο σκέψης στην κυβέρνηση Obama είναι πλήρως απογοητευτικό. Βλέπω από τώρα –όπως και τόσες φορές στο παρελθόν– μια ακόμα συνάντηση σε θέρετρο της Αιγύπτου με προσκεκλημένους όλους τους συνήθεις ύποπτους: οι αρχηγοί του Ισραήλ και της Παλαιστίνης (εκτός της Χαμάς φυσικά), «μετριοπαθείς» εκπρόσωποι του ανασταλτικού καθεστώτος των ΗΕ, όπως ο Βασιλιάς της Ιορδανίας Abdallah και ο Αιγύπτιος Πρόεδρος Hosni Mubarak καθώς και όλο το παρασιτικό πακέτο της ειρηνευτικής διαδικασίας υπό την καθοδήγηση του εκπροσώπου του Κουαρτέτου Tony Blair και του «Ανώτατου Εκπρόσωπου» της ΕΕ, Javier Solana. Θα πρέπει να περιμένουμε δηλώσεις του τύπου «υπάρχει ένα παράθυρο ελπίδας», «αυτός είναι ο μόνος αγώνας», «ο χρόνος τελειώνει».

Αν αυτό δεν είναι αρκετά εξωφρενικό, αναλογιστείτε τι πραγματικά λένε οι ΗΠΑ στους Παλαιστίνιους με την αποτυχία του Mitchell: «Εμείς, η μεγαλύτερη υπερδύναμη στην γη, είμαστε ανίκανοι να πείσουμε το Ισραήλ – το οποίο εξαρτάται από εμάς διπλωματικά, οικονομικά, στρατιωτικά– να τηρήσει έστω και προσωρινά το πάγωμα των εποικισμών. Τώρα, εσείς οι Παλαιστίνιοι, που είστε ένας διωγμένος υπό κατοχή λαός, του οποίου οι αρχηγοί δεν μπορούν να μετακινηθούν χωρίς ισραηλινή άδεια, πηγαίνετε να διαπραγματευτείτε για πιο σοβαρά θέματα όπως τα σύνορα, οι πρόσφυγες, η Ιερουσαλήμ και οι εποικισμοί, και να τα καταφέρετε καλύτερα από ότι εμείς. Καλή σας τύχη».

Ακόμα και αν το Ισραήλ συμφωνούσε στο πάγωμα των εποικισμών και άρχιζαν οι διαπραγματεύσεις, δεν υπήρχε περίπτωση να βρεθεί μια λύση για δύο βιώσιμα κράτη ή να καταλήξουν σ’ ένα δίκαιο ψήφισμα, σ’ αυτές τις συζητήσεις. Έτσι, όπως και οι προκάτοχοι της, αυτή η κυβέρνηση αναπληρώνει την διαδικασία και τα τεχνάσματα με υποκατάστατα. Αν αυτή η «ειρηνευτική διαδικασία» δεν είναι καθοδηγούμενο γεγονός, τότε τι είναι; Η Ισραηλινή αποικιοκρατία – όπως είχε κατανοήσει αρχικά ο Obama– είναι ο βασικότερος παράγοντας που καθορίζει το παρόν και το μέλλον του Ισραήλ και της Παλαιστίνης.

Ο Ισραηλινός γεωγράφος και πρώην δήμαρχος της Ιερουσαλήμ, Meron Benvenisti, παρατήρησε ότι η ισραηλινή κατοχή του 1967 της Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας, αναίρεσε αποτελεσματικά την διχοτόμηση του 1948. «Οι δεκαετίες μετά το 1967, αποδεικνύουν πως ο πόλεμος δεν ήταν διαχωριστικός, αλλά ακριβώς το αντίθετο, ενωτικός, και ότι η προηγούμενη περίοδος αποτελούσε μόνο περίοδο παράτασης», έγραφε ο Benvenisti το 2007. Μετά από 40 και πλέον χρόνια, ο Benvenisti βλέπει το παράδειγμα κατακτητή/κατακτημένου, περιοριστικό και αποπροσανατολιστικό για να περιγράψει κανείς την προ 1967 πραγματικότητα. Είναι, όπως γράφει, ένας «αναχρονισμός που κρύβεται πίσω από την εικόνα της προσωρινής κατάστασης». Προτείνει αντίθετα να χαρακτηρίσουμε την Ισραηλινό-Παλαιστινιακή πραγματικότητα σαν « ένα de facto κράτος, δύο εθνών…γιατί περιγράφει την αμοιβαία εξάρτηση και των δύο κοινωνιών, όπως επίσης και τους φυσικούς, οικονομικούς, συμβολικούς και πολιτιστικούς δεσμούς, που δεν μπορούν να σπάσουν, παρά μόνο με δυσβάσταχτο κόστος».

Η ανακατανομή της Παλαιστίνης, θα μπορούσε μόνο να αλλάξει την εικόνα της διαμάχης, αλλά όχι και να την λύσει. Ακόμα κι αν οι Παλαιστίνιοι της Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας αποκτούσαν ένα κράτος, είναι σίγουρο πως ένα χωρίς διαφορετικότητες μονοεθνικό «εβραϊκό» κράτος του Ισραήλ, θα στρέψει την επιθετικότητα του στην εθνοκάθαρση των 1.5000.000 Παλαιστινίων που ζουν ειρηνικά μέσα σε αυτό. Εξάλλου, όπως συχνά διερωτάται και ο Ισραηλινός Υπουργός Εξωτερικών Avigdor Lieberman, ποιό είναι το νόημα στην λύση των δύο κρατών, αν δεν εξασφαλίζει ένα κράτος, αποκλειστικά εβραϊκό;

Τα σύνορα του 1967 μπορεί να έχουν νομική και πολιτική υπόσταση, αλλά δεν εξασφαλίζουν γεωγραφική ενότητα, εθνική ομοιογένεια και οικονομική, ανεξάρτητη, γεωπολιτική ένωση. Ο Πρωθυπουργός της Παλαιστινιακής Αρχής στη Ραμάλα Salam Fayyad μπορεί να φαντάζεται την δημιουργία ενός de factoΠαλαιστινιακού κράτους στην Δυτική Όχθη, αλλά η στενή συνεργασία της ΠΑ με το Ισραήλ, απλά επιβεβαιώνει την τάση προς τα «δύο έθνη», από λάθος οπτική, βέβαια. Δεν είναι ειρωνικό ότι οι πιο ενθουσιώδεις ενισχυτές αυτής της άσχημης συνεργασίας, ανάμεσα στον ισραηλινό στρατό κατοχής και στον εκπαιδευμένο από τις ΗΠΑ στρατό της ΠΑ, καταστέλλουν την αντίσταση στα κατεχόμενα, ενώ ταυτόχρονα επιμένουν πως είναι ανέφικτο να χτίσουν το Ισραήλ και η Παλαιστίνη μια κοινωνία, υπό ίσους όρους; Προφανώς, οι Ισραηλινοί και οι Παλαιστίνιοι, μπορούν να συνεργαστούν για να διατηρήσουν την κατοχή, αλλά όχι για να την ξεπεράσουν!

Ένας δεύτερος παράγοντας που καθορίζει το παρόν και το μέλλον, είναι η αντίσταση σε όλες τις μορφές, που η αποικιοκρατία του Ισραήλ συνεχίζει να παράγει: τα κινήματα των Παλαιστινίων του Ισραήλ για πλήρη ισότητα των πολιτών του κράτους, η σταθερή επιμονή των προσφύγων να μην συνεχίσει να επιτρέπεται στο Ισραήλ να τους εμποδίζει να επιστρέψουν στα σπίτια τους επειδή έχουν τη λάθος θρησκεία, η άρνηση των Παλαιστινίων της Γάζας να λυγίσουν κάτω από τον αποκλεισμό που τους ακρωτηριάζει. Κατά την διάρκεια του Ραμαζανιού, εκατοντάδες χιλιάδες πιστοί Παλαιστίνιοι, αντιμετώπισαν απίστευτες δυσκολίες προκειμένου να σπάσουν τον ισραηλινό κλοιό και να μπουν στην κατεχόμενη Ιερουσαλήμ για την προσευχή της Παρασκευής στο τζαμί, al-Aqsa. Το πνεύμα της αντίστασης εκφράζεται με εκατομμύρια τρόπους σε καθημερινές ατομικές δράσεις Παλαιστινίων, καθώς και με πιο προσηλωμένους οργανωμένους και δημιουργικούς τρόπους, όπως οι εβδομαδιαίες διαδηλώσεις ενάντια στο ισραηλινό Τείχος του Απαρτχάιντ στη Δυτική Όχθη ή η ραγδαία εξάπλωση της καθοδηγούμενης από τους Παλαιστίνιους καμπάνιας: Μποϋκοτάζ, Από-επένδυση και Κυρώσεις (BDS).

Αυτές οι μορφές της οργανωμένης αντίστασης και αλληλεγγύης, αλλάζουν τις ισορροπίες στη σχέση πολιτικής εξουσίας και ηθικής και έχουν την δυνητική ικανότητα να πιέσουν τους Ισραηλινούς Εβραίους να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους για εθνική-θρησκευτική καθαρότητα και κυριαρχία, όπως έκαναν και οι Αφρικανοί στη Νότιο Αφρική, οι Ενωτικοί στην Βόρειο Ιρλανδία και οι λευκοί Αμερικανοί στον Νότο. Υποστηρίζονται από τις αυξανόμενες, διεθνείς κλήσεις για απόδοση ευθυνών, με πιο πρόσφατη την έκθεση του Goldstone που προτείνει τη δίωξη Ισραηλινών στρατιωτικών για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στην Γάζα. Η επίσημη συνενοχή στα εγκλήματα του Ισραήλ –όπως αυτή της κυβέρνησης Obama με την αξιοκαταφρόνητη απόφαση της να απορρίψει και να εναντιωθεί στην έκθεση Goldstone– είναι πιο πιθανό να οδηγήσει σε περαιτέρω στήριξη του κινήματος BDS. Αυτές οι πηγές δύναμης είναι ακόμα μικρές σε σχέση με την διπλωματική και στρατιωτική δύναμη του Ισραήλ, ωστόσο η ορμή τους μεγαλώνει και ο πανικός του επίσημου Ισραήλ μπροστά στην αυξανόμενη πρόκληση, είναι φανερός.

Για χρόνια, οι εκκλήσεις διανοούμενων και ακτιβιστών για σοβαρή μελέτη και συζήτηση για ένα ενωμένο κράτος, που θα προστατεύει τα δικαιώματα όλων των πολιτών του, αγνοούνταν ή γελοιοποιούνταν από τους υποστηρικτές της αποτυχημένης λύσης δύο κρατών. Όμως, η όλο και δυναμικότερη εμφάνιση ενός οράματος που εμπνέει και προσελκύει μεμονωμένα άτομα εξαιτίας της καθολικότητας του, τρομοκρατεί τους ιεροκήρυκες της διχοτόμησης. Η βιομηχανία της ειρηνευτικής διαδικασίας, με τα think-tank και τους «ειδικούς» της, καταλαβαίνουν πως δεν μπορούν να συνεχίσουν να μονοπωλούν τη συζήτηση. Η ειρήνη δεν θα επιτευχθεί στο Waldorf Astoria του Manhattan, θα επιτευχθεί οπουδήποτε υπάρχουν άνθρωποι με συνείδηση, έτοιμοι να ενωθούν στον αγώνα για ελευθερία, δικαιοσύνη και ισότητα όλων των ανθρώπων που ζουν στην Παλαιστίνη/Ισραήλ.

Με λίγα λόγια λοιπόν, η σπουδαιότητα της συνάντησης στην Νέα Υόρκη είναι η εμφανής μη-σπουδαιότητα της. Ο πραγματικός αγώνας συνεχίζεται, ανεξάρτητα από αυτή.