Marwan Abdullal, μέλος του πολιτικού γραφείου του PFLP

Συνέντευξη με τον Marwan Abdullal, μέλος του πολιτικού γραφείου του PFLP και εκπρόσωπό του στον Λίβανο , Φεβρουάριος 2009

Πηγή: http://www.pflp.ps/english

Ποια είναι η θέση σας τώρα, μετά την ισραηλινή επίθεση στην Γάζα;

Στην ερώτησή σας αναφέρεστε στην κατάσταση μετά την ισραηλινή επίθεση στην Γάζα, αλλά κατά τη γνώμη μας η επίθεση είναι διαρκής όχι μόνο όσο αφορά τη Γάζα αλλά ολόκληρη την κατεχόμενη Παλαιστίνη. Συνεχίζεται με διάφορους τρόπους όπως τους επικοισμούς, τις μαζικές συλλήψεις, την οικοδόμηση του τείχους της προσάρτησης, τις κατασχέσεις εδαφών, τον έλεγχο της μετακίνησης των ανθρώπων, και τα πολλά σημεία ελέγχου. Η επίθεση στη Γάζα έγινε για να κρατηθεί η Γάζα κάτω από πυρά μέχρι το Ισραήλ να πραγματοποιήσει τους πολιτικούς στόχους που είχε θέσει πριν την έναρξη του πολέμου.

Με τον πόλεμο το Ισραήλ είναι σαν να πυροβολήθηκε μόνο του στο πόδι. Αποκάλυψε για μια ακόμα φορά το πραγματικό του πρόσωπο. Διέπραξε τα πιο φρικτά εγκλήματα χρησιμοποιώντας τα πιο ανεπτυγμένα όπλα ενάντια σε πολίτες, και προσπάθησε με κάθε άγριο τρόπο να πετύχει τους στόχους της στρατιωτικής του επίθεσης όσο το δυνατόν συντομότερα.

Αλλά η λαϊκή αντίσταση και οι λαϊκές διαμαρτυρίες σε όλον τον κόσμο έκαναν αδύνατη την επίτευξη των στόχων του. Γι’ αυτό υπάρχει μια εξάρτηση από πολιτικά μέσα και πολιτική πίεση ώστε να επιτευχθεί ότι η δολοφονική στρατιωτική μηχανή απέτυχε να κάνει.

Η Παλαιστινιακή Αρχή και η Χαμάς θα κάνουν τώρα μια συμφωνία που να ενώνει τους Παλαιστίνιους ή θα συνεχίσουν τον πόλεμο;

Η επίθεση στη Γάζα έγινε σε μια κρίσιμη περίοδο. Και εννοώ την εσωτερική παλαιστινιακή διαίρεση. Οι συνέπειες του πολέμου έδειξαν ότι η συνέχιση αυτής της διχόνοιας αποτελεί μια σοβαρή απειλή για το Παλαιστινιακό εθνικό πρόγραμμα. Αν υπάρχει οποιαδήποτε αποτίμηση που πρέπει να προηγηθεί της συμφιλίωσης, αυτή θα πρέπει να συνοδεύεται με το ακόλουθο συμπέρασμα: Οι συζητήσεις με το Ισραήλ δεν θα οδηγήσουν πουθενά, δεν θα προσφέρουν δικαιώματα στους Παλαιστίνιους. Πρόκειται για ένα αδιέξοδο με το σιωνιστικό ρατσισμό να αρνείται την ειρήνη και αντί γι’ αυτήν να δημιουργεί νέα δεδομένα κατοχής εδαφών. Αυτό το συμπέρασμα επιβεβαιώνει η εμπειρία από τις συμφωνίες του Όσλο ως σήμερα.

Είναι αδύνατον να βρεθεί ένα στέρεο έδαφος για αντίσταση όσο υπάρχει διχόνοια. Αντίθετα, η διχόνοια αυτή αποτελεί το κατάλληλο έδαφος για την κατοχή.

Η τοποθέτηση των παλαιστινιακών συμφερόντων ως προτεραιότητα στα ενδιαφέροντα των πολιτικών οργανώσεων θα φέρει τις εσωτερικές συζητήσεις μεταξύ των οργανώσεων στη σωστή διαδρομή και θα δείξει την θέληση να αρθούν όλα τα εμπόδια. Ως εκ τούτου ελπίζουμε ότι οι συνομιλίες που άρχισαν στο Κάιρο θα προχωρήσουν σύμφωνα με την προγραμματισμένη ατζέντα, και θα διαμορφωθούν κοινές επιτροπές για να εξετάσουν τα βασικά σημεία που θα περιλαμβάνουν όλες τις παλαιστινιακές οργανώσεις.

Τί έχετε κάνει για τους αδελφούς σας στη Γάζα και ποια είναι η κατάσταση στα παλαιστινιακά στρατόπεδα στον Λίβανο όπου υπάρχουν πολλές ομάδες και παρατάξεις;

Τα εγκλήματα του Ισραήλ στην Γάζα, ήταν αρκετά ώστε να ταρακουνήσουν τη διεθνή συνείδηση. Τα εθνικά αισθήματα του Παλαιστινιακού λαού στα στρατόπεδα του Λιβάνου λειτούργησαν άμεσα. Κι αυτό σχετίζεται και με τον υπόλοιπο παλαιστινιακό λαό, καθώς ο σκοπός είναι ένας, ο εχθρός είναι ένας και το αίμα που χύθηκε είναι αίμα παλαιστινιακό, αίμα των αδερφών μας. Οι Παλαιστίνιοι των στρατοπέδων ήταν οι πρώτοι που πήραν πρωτοβουλίες και αντέδρασαν με θυμό κατά τη διάρκεια των ημερών του πολέμου.

Τί θα κάνει το PFLP στην Παλαιστίνη μετά από όλα αυτά;

Σύμφωνα με την ισραηλινή προπαγάνδα σκοπός του πολέμου ήταν να χτυπηθεί η Χαμάς. Ο εχθρός το έκανε αυτό για να σπείρει διχόνοια ανάμεσα στους Παλαιστίνιους. Αλλά η αντίσταση με όλες τις οργανώσεις της, ανάμεσά τους και το Λαϊκό Μέτωπο, έδωσε ιδιαίτερη προσοχή στην ένωση των Παλαιστίνιων ενάντια στην Κατοχή και στην υπεράσπιση του Παλαιστινιακού λαού και του δίκαιου σκοπού του. Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο στάδιο που απαιτεί σοβαρές συζητήσεις για όλα τα εθνικά ζητήματα, το νέο επίπεδο που δημιουργήθηκε από τις πολεμικές προκλήσεις τη νέα πραγματικότητα και τα αποτελέσματα των εκλογών στο Ισραήλ. Ο ρατσισμός στην πιο άσκημη εικόνα του προετοιμάζεται να αναλάβει την κυβέρνηση και την ηγεσία του Ισραήλ. Αυτός ο ρατσισμός αρνείται όλες τις συμφωνίες που έχουν συναφθεί και συνολικά τις ειρηνευτικές συνομιλίες. Συνεπώς, ολόκληρος ο κόσμος πρέπει να του αποδώσει όλα τα χαρακτηριστικά μιας εγκληματικής φύσης. Όταν η Χαμάς κέρδισε τις διαφανείς εκλογές και ανέλαβε την εξουσία, περικυκλώθηκε με πρόσχημα την άρνησή της για ειρήνη και συμφωνίες. Περιμένουμε να δούμε τί θα κάνουν σήμερα όλοι αυτοί που τότε έπραξαν μ’ αυτόν τον τρόπο.

Ο άμεσος στόχος μας σήμερα είναι μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας που θα προετοιμάσει εκλογές βασισμένες στην αναλογική αντιπροσώπευση, και θα εκπονήσει ένα σχέδιο για την ανοικοδόμηση της Γάζας. Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να θεωρήσει την PLO ως νόμιμο αντιπρόσωπο του Παλαιστινιακού λαού και η PLO πρέπει να συμπεριλάβει στις γραμμές της όλες τις οργανώσεις σύμφωνα με το ντοκουμέντο εθνικής ενότητας και το πρόγραμμά της.

Μερικοί αναλυτές υποστηρίζουν πως επιθέσεις με πυραύλους από τον Λίβανο κατά τη διάρκεια της επίθεσης στη Γάζα έγιναν από άντρες του PFLP-GC. Είναι αλήθεια;

Δεν γνωρίζω ποιος βρίσκεται πίσω από αυτές τις επιθέσεις και οι κατηγορίες δεν αποτελούν απόδειξη. Η ένταση των εγκλημάτων που διέπραξε το Ισραήλ είναι τόσο τεράστια που προκαλεί πολλές αντιδράσεις ανάμεσα στον κόσμο. Οι επιθέσεις αυτές μπορεί να ανήκουν σ’ αυτό το πλαίσιο «ατομικής αντίδρασης» παρά σε μια επίσημη οργάνωση.

Ο απορριπτόμενος , του Ahmed Mansour

Το παρακάτω άρθρο γράφτηκε από τον Ahmed Mansour, ανταποκριτή του Al Jazeera, στο πέρασμα της Ράφα στα σύνορα Αιγύπτου και Γάζας, στις αρχές του Φλεβάρη του 2009. Τιτλοφορείται «Ο απορριπτόμενος». Ο Ahmed Mansour παρέμεινε στο πέρασμα για μέρες, περιμένοντας, μαζί με τον συνάδελφό του Ghassam Bin Jiddo, να του δοθεί άδεια από τις αιγυπτιακές αρχές για να μπει από το πέρασμα της Ράφα στη Γάζα. Η άδεια δεν τους δόθηκε ποτέ και στο άρθρο αναφέρεται στα όσα είδε τις ημέρες της παραμονής του στο πέρασμα.

Το πέρασμα της Ράφα είναι ένα διεθνές συνοριακό πέρασμα, από την αιγυπτιακή Ράφα στο τμήμα της πόλης που ελέγχεται από τους Παλαιστινίους. Δημιουργήθηκε από τις κυβερνήσεις του Ισραήλ και της Αιγύπτου μετά τη μεταξύ τους ειρηνευτική συμφωνία το 1979 και την απόσυρση του Ισραήλ από την χερσόνησο του Σινά το 1982. Διευθύνονταν από τις ισραηλινές υπηρεσίες αερολιμένων μέχρι την εκκένωσή του στις 11 Σεπτέμβρη του 2005, ως τμήμα του μονομερούς σχεδίου αποδέσμευσης του Ισραήλ. Από τότε, τον έλεγχό του ανέλαβε η Αποστολή Συνοριακής Βοήθειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (European Union Border Assistance Mission Rafah -EUBAM).

Το πέρασμα της Ράφα άνοιξε στις 25 Νοεμβρίου του 2005 και λειτουργούσε σχεδόν καθημερινά μέχρι τις 25 Ιουνίου του 2006. Από τότε παρέμεινε κλειστό από ισραηλινές δυνάμεις, το 86% των ημερών, για λόγους ασφαλείας (δεν άνοιγε ούτε για εξαγωγή εμπορευμάτων). Τον Ιούνιο του 2007 το πέρασμα έκλεισε εντελώς, μετά την ανάληψη της κυβέρνησης από τη Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας.

Πρώτη μέρα στο πέρασμα

Το πέρασμα έχει δύο πύλες, μία στην αιγυπτιακή πλευρά και μία στην παλαιστινιακή. Βρισκόμουν μαζί με δεκάδες δημοσιογράφους, γιατρούς, Παλαιστινίους και διεθνείς δικηγόρους, που είχαν αποκλειστεί στην αιγυπτιακή πλευρά, περιμένοντας την απάντηση των αιγυπτιακών αρχών στο αίτημά μας να περάσουμε στη Γάζα. Η συμπεριφορά τους ήταν το λιγότερο απάνθρωπη κι ενώ παραμέναμε σε αναμονή για πολλές ώρες κάτω από πολύ αντίξοες συνθήκες.

Η πύλη του περάσματος από την αιγυπτιακή πλευρά άνοιξε κάποιες φορές και κάποιος αξιωματούχος ερχόταν και φώναζε «Πού είναι η γερμανική αντιπροσωπεία», «Πού είναι οι Αμερικανοί δημοσιογράφοι», «Πού είναι η γαλλική αντιπροσωπεία»; Έτσι την πρώτη μέρα πολλές ευρωπαϊκές και αμερικανικές αντιπροσωπείες μπόρεσαν να μπουν στο πέρασμα, και ανάμεσά τους 25 Ευρωπαίοι και Αμερικανοί δημοσιογράφοι. Πριν κλείσει η πύλη, ο ίδιος αξιωματικός, γύρισε πίσω και φώναξε το όνομά μου «Ahmed Mansour» και πριν προλάβω να απαντήσω δήλωσε «Απορρίφθηκε». Ήταν η πρώτη φορά, εκείνη την πρώτη μου μέρα στο πέρασμα, που ακουγόταν αυτή η λέξη. Κατά τη διάρκεια της ημέρας πολλοί ακόμα άνθρωποι απορρίφθηκαν, λόγω του ότι ο έλεγχος ασφαλείας δεν είχε ολοκληρωθεί. Στην περίπτωσή μου η απόρριψη ήταν χωρίς καμία αιτιολογία. (Στο πέρασμα της Ράφα δεν κρατιούνται μυστικά, όλοι γνωρίζουν τι συμβαίνει. Άνθρωποι απορρίπτονται με ευγενικό τρόπο με τη δικαιολογία ότι δεν ολοκληρώθηκε ο έλεγχος ασφαλείας. Κάποιοι συνεχίζουν να περιμένουν υπομονετικά, άλλοι βαριούνται την αναμονή και φεύγουν).

Πέρασα την πρώτη μου μέρα προσπαθώντας να μιλήσω σε μέλη των αντιπροσωπειών που έμπαιναν κι έβγαιναν από το πέρασμα. Μερικοί αρνήθηκαν να μου μιλήσουν λέγοντας πως έχουν σαφείς εντολές από τους ανωτέρους τους να μη μιλούν σε δημοσιογράφους.

Μερικές αντιπροσωπείες είχαν μόνο δύο μέλη, κάποιες έφταναν και τα 22. Ήταν αντιπροσωπείες από Αμερικανούς, Γάλλους, Έλληνες, Ιταλούς και Γερμανούς. Κατά τη διάρκεια της ημέρας πείστηκα ότι πολλές υπηρεσίες πληροφοριών έστελναν πράκτορές τους κάτω από το προκάλυμμα της αντιπροσωπείας για να συγκεντρώσουν πληροφορίες μέσα από τη Γάζα.

«Απορριπτόμενοι»... με έγκριση

Συνάντησα τον κ. Kurt Jorenge, αναπληρωτή εκτελεστικό διευθυντή της Διεθνούς Αμνηστίας, Αμερικανό που ζει στην Ουάσιγκτον, και τη βρετανίδα συνεργάτιδά του Nancy Hawker, υπεύθυνη για τις εκστρατείες της οργάνωσης στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική. Οι δυο τους δεν ήταν καθόλου συμπαθείς στις αιγυπτιακές αρχές, εξαιτίας τού γεγονότος ότι αντιπροσώπευαν μια διεθνή υπηρεσία που κάνει συνεχώς εκθέσεις για την Αίγυπτο. Πριν έρθουν στη Ράφα είχαν κάνει όλες τις απαραίτητες ενέργειες, πήραν συγκατάθεση από τα Υπουργεία Εξωτερικών των χωρών τους όπου, σε επαφή με το αιγυπτιακό Υπουργείο Εξωτερικών, δόθηκε έγκριση να μπουν και οι δύο στη Γάζα. Όταν ένας από τους «απορριπτόμενους» διαμαρτυρήθηκε λέγοντας στο στρατιώτη ότι είχε την έγκριση του Αιγύπτιου Υπουργού Εξωτερικών, εκείνος του απάντησε «Τότε πες σε εκείνον να σε αφήσει να περάσεις».

Ο Kurt και η Nancy ήθελαν επίμονα να μπουν στη Γάζα και να καταγράψουν τα εγκλήματα πολέμου που διέπραττε το Ισραήλ, κάποια στιγμή όμως έχασαν την αισιοδοξία τους, πίστεψαν ότι τελικά δεν θα καταφέρουν να περάσουν (ήταν και ιδιαίτερα στεναχωρημένοι που οι αιγυπτιακές αρχές τούς είχαν σε αναμονή 3 μέρες). Ρώτησα τον Kurt αν είχε αντιμετωπίσει παρόμοια συμπεριφορά σε ανάλογη περίπτωση και η απάντησή του ήταν «Καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας μου δεν είχα ποτέ τέτοια αντιμετώπιση, ούτε καν από την κυβέρνηση των Ταλιμπάν όταν βρέθηκα στα σύνορα Πακιστάν και Αφγανιστάν. Το μέγιστο που με άφησαν να περιμένω ήταν μια ώρα κι αυτό συνέβη μόνο μία φορά. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι αιγυπτιακές αρχές δεν θα επέτρεπαν σε εμάς να περάσουμε και να καταγράψουμε τις ισραηλινές αγριότητες».

Την τρίτη μέρα ο Kurt ήρθε να με βρει χαρούμενος και μου είπε πως ο αξιωματικός τον διαβεβαίωσε ότι θα τους έδιναν άδεια εισόδου. Έτσι, κάθε φορά που ο αξιωματικός ανακοίνωνε τα ονόματα όσων είχε χορηγηθεί η άδεια, περίμεναν να ακούσουν τα ονόματά τους, μάταια όμως, δεν τα άκουσαν ποτέ. Στο τέλος της ημέρας ο Kurt με ρώτησε αν μπορώ να του βρω ένα αυτοκίνητο για να τον πάει πίσω στο Al Areesh και να επιστρέψει στο Κάιρο. Τον ρώτησα αν θα αναφέρει στην πρεσβεία του τα όσα αντιμετώπισε, μου απάντησε πως κάτι τέτοιο ήταν άσκοπο, αλλά θα έγραφε τα πάντα στην αναφορά του προς τη Διεθνή Αμνηστία.

Αντιπροσωπεία γιατρών από τη Συρία

Συνήθως οι αντιπροσωπείες που αποτελούνται από γιατρούς δεν υποβάλλονται σε πολύωρη αναμονή. Αυτό που συνέβη με μια συγκεκριμένη αντιπροσωπεία από τη Συρία όμως, εγείρει πολλά ερωτήματα. Η αντιπροσωπεία αποτελούνταν από 16 χειρουργούς, οι περισσότεροι ειδικευμένοι σε αγγειακές μικρο-επεμβάσεις, επιλεγμένοι προσεκτικά από την Ένωσή τους στη Συρία. Μετά από πολλές ώρες αναμονής κι έναν συμβιβασμό ανάμεσα στους γιατρούς και τον υπεύθυνο αξιωματικό της πύλης, τους υποσχέθηκαν ότι θα περάσουν όλοι. Όμως, όταν ο αξιωματικός βγήκε έξω για να φωνάξει τα ονόματά τους επέτρεψε μόνο σε οκτώ από αυτούς να περάσουν, κι όταν μπήκαν στην κοινή περιοχή ανάμεσα στις δύο πύλες απαγορεύτηκε σε έναν από αυτούς να περάσει στην άλλη πλευρά. Όπως μου είπε ο συγκεκριμένος γιατρός, ο αξιωματικός είχε ορκιστεί στην τιμή του πως θα τον αφήσει να περάσει αλλά τελικά απορρίφθηκε. Οι υπόλοιποι οκτώ γιατροί περίμεναν ακόμα μια μέρα και αφού δημοσίευσα άρθρο γι’ αυτούς στο Al jazeera, και μετά από παρέμβαση της κυβέρνησής τους και τον έλεγχο των ειδικοτήτων τους από τον αξιωματικό (σαν να ήταν γνώστης ιατρικής και αρμόδιος να πράξει κάτι τέτοιο), τους επετράπη να περάσουν, εκτός από έναν που, παρότι σημαντικός αγγειοχειρούργος, άκουσε τον «ιατρικά καταρτισμένο» αξιωματικό να του λέει πως η ειδικότητά του δεν ήταν απαραίτητη στη Γάζα. Ο χειρούργος περίμενε στην πύλη μέχρι που αυτή έκλεισε και τελικά επέστρεψε στην χώρα του.

Η 2η μέρα μου στο πέρασμα και το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο

Τη δεύτερη μέρα μου στο πέρασμα συνάντησα μια αιγυπτιακή επιστημονική αντιπροσωπεία αποτελούμενη από καθηγητές πανεπιστημίου με επικεφαλής τον Δρ. Adel Abdel Jawad, πρόεδρο του διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης πανεπιστημιακών. Οι περισσότεροι από τους καθηγητές ήταν καταρτισμένοι σε ιατρικές και άλλες ειδικότητες, εξαιρετικά απαραίτητες στην κοινότητα της Γάζας και θα μπορούσαν να λύσουν σημαντικά προβλήματα που είχαν προκύψει από την ισραηλινή εισβολή. Η αντιπροσωπεία έμεινε στο πέρασμα τρεις μέρες περιμένοντας από το πρωί ως το βράδυ την έκδοση άδειας εισόδου. Ο Δρ. Abdel Jawad ήταν μπερδεμένος και εξαγριωμένος από το γεγονός ότι περίμεναν όλες αυτές τις μέρες, ενώ οι ευρωπαϊκές και οι αμερικάνικες αντιπροσωπείες έπαιρναν με ευκολία άδειες εισόδου. «Δεν μπορώ να καταλάβω πώς μπορούν να μας εμποδίζουν να μπούμε στη Γάζα και να βοηθήσουμε τα αδέλφια μας».

Η ιστορία της διεθνούς νομικής επιτροπής που στάλθηκε για να ερευνήσει το ενδεχόμενο ανάμειξης του Ισραήλ σε εγκλήματα πολέμου στη Γάζα αποτελεί μία ακόμα σκανδαλώδη περίπτωση. Η πρωτοβουλία πάρθηκε στην Ευρώπη από 800 νομικές και ανθρωπιστικές οργανώσεις, μετά την ισραηλινή εισβολή και την υπογραφή από την παλαιστινιακή αρχή της συμφωνίας της Ρώμης, που εξεδόθη από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ICC) για την δίωξη εγκληματιών πολέμου. Επικεφαλής της αντιπροσωπείας ήταν ο καθηγητής Jill Douvair, καθηγητής διεθνούς δικαίου στο πανεπιστήμιο της Λυών στην Γαλλία και ένας από τους πιο διάσημους νομικούς της Ευρώπης. Ο γενικός κατήγορος του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, Luis Oukambo, στις αρχές του Φλεβάρη του 2009 είχε ανακοινώσει την προθυμία του να δεχτεί να εξετάσει την κατηγορία ενάντια σε ισραηλινούς εγκληματίες πολέμου, κι αυτό θεωρείται σημαντική κρίσιμη καμπή στην ιστορία του Διεθνούς Δικαίου. Αν η κατηγορία αποδεικνυόταν έγκυρη, όλες οι πολιτικές και στρατιωτικές ισραηλινές προσωπικότητες θα διώκονταν όπως και οι άλλοι εγκληματίες πολέμου σε όλον τον κόσμο.

Σχηματίστηκαν τέσσερις διεθνείς επιτροπές, κυρίως από Ευρωπαϊκές οργανώσεις, για να εξετάσουν τις σοβαρές παραβιάσεις των νόμων και του εθιμικού πολεμικού δικαίου που διέπουν τις διεθνείς και μη-διεθνείς ένοπλες συγκρούσεις. Η αποστολή της πρώτης επιτροπής είναι να αναφέρει λεπτομερώς τα εγκλήματα σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και να συγκεντρώσει πληροφορίες και καταθέσεις. Η δεύτερη επιτροπή αποτελείται από εξουσιοδοτημένους γιατρούς των οποίων κύρια αποστολή είναι να κάνουν αυτοψίες, προκειμένου να επικυρώσουν τα αίτια και τις συνθήκες θανάτου ανθρώπων που σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου. Η τρίτη επιτροπή είναι στρατιωτική. Αποστολή της είναι να ερευνήσει τον τύπο των όπλων και των πυρομαχικών που χρησιμοποιήθηκαν, τα καταστροφικά αποτελέσματα και τις απώλειες από τη χρήση τους. Η τέταρτη επιτροπή αποτελείται από ψυχίατρους και ψυχολόγους εντεταλμένους να κάνουν μια έκθεση για τις ψυχολογικές συνέπειες του πολέμου στους κατοίκους της Γάζας.

Στην πρώτη επιτροπή απαγορεύτηκε η είσοδος και τα τέσσερα μέλη της έμειναν να περιμένουν στο πέρασμα έξι μέρες, παρόλο που είχαν όλα τα νομικά έγγραφα από τις Πρεσβείες και τα Υπουργεία Εξωτερικών των χωρών τους και του Υπουργείου Εξωτερικών της Αιγύπτου. Στην επιτροπή χορηγήθηκε από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο μια συγκεκριμένη χρονική περίοδος για να εκτελέσει την έρευνά της, μετά την πάροδο της οποίας η νομική υπόθεση θα κατέρρεε και οι ισραηλινοί εγκληματίες θα έμεναν ατιμώρητοι. Πήρα συνέντευξη από τον Lo’ai Deeb, επίσημο εκπρόσωπο της επιτροπής, ο οποίος έθεσε πολλά ερωτήματα όσον αφορά το τι συμφέρον είχαν να αποτρέψουν την έρευνα οι αιγυπτιακές αρχές και ποιος ωφελείται από αυτό.

«Ας περάσουν πρώτα τα πτώματα και μετά βλέπουμε για τους ζωντανούς»

Η πιο θλιβερή περίπτωση, της οποίας υπήρξα μάρτυρας, ήταν στις 5 του Φλεβάρη, όταν οι αιγυπτιακές αρχές ανακοίνωσαν πως το πέρασμα θα έκλεινε για οποιονδήποτε άλλο λόγο εκτός των ανθρωπιστικών υποθέσεων. Πολλά ασθενοφόρα έφτασαν εκείνη τη μέρα μεταφέροντας τραυματίες και πτώματα προς τη Γάζα. Η πύλη κρατήθηκε κλειστή καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας και οι άνθρωποι που περίμεναν άρχισαν να διαμαρτύρονται για τη μυρωδιά των πτωμάτων καθώς, τουλάχιστον δύο από αυτά (ενός τραυματία που είχε μεταφερθεί από το Ντουμπάι και ενός από το Κάιρο) δεν είχαν αποθηκευτεί σωστά. Ένας από τους Παλαιστινίους που περίμενε για μέρες στην πύλη άρχισε να φωνάζει «Πότε θα μας αφήσετε να μπούμε;» και ο αξιωματικός απάντησε «Όταν επιτραπεί να περάσουν τα πτώματα, τότε και μόνο τότε θα περάσουν και οι ζωντανοί».

Είδα μια γυναίκα με 5 παιδιά, ανάμεσά τους κι ένα βρέφος, η οποία «απορρίφθηκε» πολλές φορές. Ήταν Αιγύπτια, παντρεμένη με Παλαιστίνιο που ζει στη Γάζα. Είχε παλαιστινιακή ταυτότητα αλλά διατηρούσε το αιγυπτιακό της διαβατήριο. Ο αξιωματικός της είπε ότι τα παιδιά μπορούσαν να περάσουν, εκείνη όμως όχι. Έκλαιγε και ρωτούσε, όλο τον κόσμο που ήταν εκεί, πώς μπορούσε να αφήσει το βρέφος και τ’ άλλα της παιδιά μόνα τους, ποιός θα τα φρόντιζε.

Μια άλλη Αιγύπτια κυρία μού είπε ότι για 25 χρόνια ήταν παντρεμένη με έναν Παλαιστίνιο στη Γάζα, όμως δεν ήθελε να αλλάξει το αιγυπτιακό της διαβατήριο με παλαιστινιακό, γιατί ένιωθε περήφανη που ήταν Αιγύπτια. Ο σύζυγος και τα παιδιά της είναι τώρα στη Γάζα, ενώ αυτή έχει κολλήσει εδώ και πέντε μήνες στην Αίγυπτο, όπου είχε έρθει για να επισκεφτεί την οικογένειά της. Δεν μπορεί να επιστρέψει στο σπίτι της στη Γάζα. Την απορρίπτουν γιατί είναι Αιγύπτια.

Υπάρχουν δεκάδες παρόμοιες ιστορίες, αλλά αυτό που πληγώνει περισσότερο είναι το να βλέπεις παιδιά, ακόμα και βρέφη, να περιμένουν στην πύλη και τελικά να τους αρνούνται την είσοδο. Πώς μπορούν οι αξιωματικοί να συμπεριφέρονται έτσι σε παιδιά, πώς μπορούν να τα αφήνουν να περιμένουν ώρες και μέρες κάτω από τις πιο απάνθρωπες συνθήκες;
Είδα επίσης, πολλούς Παλαιστινίους από την Αυστραλία, τη νότια Αφρική, τη νότια Αμερική και την Ευρώπη, με υπηκοότητα από τις χώρες αυτές, που είχαν έρθει να επισκεφθούν τις οικογένειές τους και τους αρνούνταν την είσοδο. Γι’ αυτό και απαίτησα από όλους τους δημοσιογράφους να αποκαλούν αυτούς τους ανθρώπους «απορριπτόμενους».

Έγινα επίσης μάρτυρας της περίπτωσης της αντιπροσωπείας της Χαμάς που είχε έρθει στην Αίγυπτο σε επίσημη αποστολή συνάντησης με Αιγύπτιους πολιτικούς. Τα μέλη της δέχτηκαν προσβολές και ταπεινώσεις από τις αιγυπτιακές αρχές στην πύλη της Ράφα, παρά το γεγονός ότι είχαν προσκληθεί στην Αίγυπτο από αιγυπτιακούς πολιτικούς φορείς. Ο Ayman Taha, αξιωματούχος της Χαμάς, που είχε μαζί του ένα ποσό εννέα εκατομμυρίων δολαρίων και δύο εκατομμυρίων ευρώ, συνοδεύτηκε από Αιγύπτιους πράκτορες ασφαλείας στην περιοχή Al Areesh, προκειμένου να καταθέσει τα χρήματα, καθώς του απαγόρευσαν να τα πάρει μαζί του στη Γάζα. Τα υπόλοιπα μέλη της αντιπροσωπείας πήραν «διαταγή» να περάσουν την πύλη πεζοί.

Οι αιγυπτιακές αρχές δεν επέτρεψαν το πέρασμα φορτίων τροφίμων που συγκεντρώθηκαν από απλούς φτωχούς Αιγύπτιους που θέλησαν να μοιραστούν το φαγητό τους με τα αδέλφια τους στη Γάζα. Τα τρόφιμα κρατήθηκαν σε φορτηγά και καταστήματα στην Al Areesh πολύ καιρό, από την αρχή της ισραηλινής επίθεσης, και οι οδηγοί των φορτηγών περίμεναν καθισμένοι όλοι μαζί στο έδαφος. Αρκετά φορτηγά ληστεύτηκαν και τα τρόφιμα πουλήθηκαν στη μαύρη αγορά. Οι αιγυπτιακές αρχές ανακοίνωσαν ότι πολλά τρόφιμα χάλασαν και ό,τι απέμεινε σε καλή κατάσταση θα αποστέλλονταν σε άλλα συνοριακά περάσματα ελεγχόμενα από το Ισραήλ. Ελπίζουν πως ο κόσμος θα ξεχάσει την υπόθεση, καθώς τα κυρίαρχα ΜΜΕ δεν αναφέρονται καθόλου σ’ αυτήν.

**********

Το μεγάλο ερώτημα που θέλω να θέσω είναι γιατί οι αιγυπτιακές αρχές εμποδίζουν την είσοδο τροφίμων, ιατρικού εξοπλισμού και φαρμάκων (όπως αναισθητικά και εξαρτήματα για μηχανήματα ακτινογραφιών) στη Γάζα; (Πολλοί γιατροί που επέστρεφαν από τη Γάζα μου είπαν πως ο εξοπλισμός και οι προμήθειες αυτές είναι άκρως απαραίτητες στα νοσοκομεία, όπου όλα τα εξαρτήματα και ιατρικά μηχανήματα είναι παλιά και σε κακή κατάσταση).

Παρά το πλήγμα της «απόρριψής» της δικής μου και του συναδέλφου μου, Ghassan Bin Jiddo, για μια ολόκληρη βδομάδα είδαμε πολλά και επιβεβαιώσαμε πολλές από τις αμφιβολίες μας. Πολλά ερωτήματα αναζητούν απαντήσεις και κυρίως για ποιο λόγο βρίσκονται οι αιγυπτιακές αρχές στο πέρασμα της Ράφα.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα εκεί είναι μια ιστορία που καταγράφεται. Είναι αλήθεια πως οι Παλαιστίνιοι πληρώνουν ένα πολύ ακριβό τίμημα απλά και μόνο επειδή είναι Παλαιστίνιοι, αλλά αυτό που θα πληρώσει η Αίγυπτος (με όλο τον σεβασμό στη φήμη και την ιστορία της) θα είναι ακόμα ακριβότερο. Η Αίγυπτος όφειλε να διατηρήσει τη θέση της ως μια μεγάλη χώρα και οι πολιτικοί και κυβερνητικοί εκπρόσωποι να μην μπορούν να εξευτελίζουν αυτή τη θέση. Γιατί έτσι, όταν τα γεγονότα θα τους ξεπεράσουν η ανθρωπότητα ούτε θα συγχωρήσει αλλά ούτε και θα ξεχάσει.

Πώς εξηγείται η επιτυχία της Χαμάς

Συνέντευξη του Mohamed Hassan στους Grégoire Lalieu και Michel Collon, 12 Φλεβάρη 2009,
Πηγή: www.globalresearch.ca

Για πολλά από τα ΜΜΕ το ζήτημα είναι ξεκάθαρο: η Χαμάς είναι τρομοκρατική οργάνωση φανατικών. Κι όμως το κίνημα αυτό κέρδισε τις τελευταίες εκλογές και η δημοτικότητά του μεταξύ των Παλαιστινίων αυξάνεται. Γιατί; Θέσαμε το ερώτημα στον Mohamed Hassan, έναν από τους συγγραφείς του «Ιράκ: Πρόσωπο με πρόσωπο με την κατοχή» και έναν από τους καλύτερους αναλυτές για θέματα της Μέσης Ανατολής.

Τί είναι πραγματικά η Χαμάς;

Η Χαμάς είναι ένα πολιτικό κίνημα που προέρχεται από την Μουσουλμανική Αδελφότητα, ένα από τα παλιότερα πολιτικά κινήματα στην Αίγυπτο. Η λέξη «Χαμάς» σημαίνει ξύπνημα, ανάδυση...Είναι ένα ισλαμικό εθνικιστικό κίνημα που μπορούμε να το συγκρίνουμε με το εθνικιστικό κίνημα των Ιρλανδών καθολικών. Ο Ιρλανδικός Επαναστατικός Στρατός (IRA) αναπτύχθηκε το 1916, ενάντια στην αποικιακή βρετανική κατοχή. Καθώς οι Ιρλανδοί ήταν Καθολικοί και οι Βρετανοί άποικοι Προτεστάντες, ο κατακτητής προσπάθησε να το μετατρέψει σε θρησκευτική σύγκρουση. Η θρησκεία μπορεί να χρησιμοποιηθεί προκειμένου να κινητοποιήσει το λαό για έναν σκοπό.

Ποιό είναι το ιστορικό πλαίσιο που εξηγεί την άνοδο της Χαμάς;

Για να το κατανοήσουμε πρέπει να ανατρέξουμε σε διάφορα γεγονότα. Το πρώτο είναι ο πόλεμος των Έξι Ημερών το 1967 που δυσφήμησε το Νασερισμό. Ο Νάσερ ήταν ένας αιγύπτιος πρόεδρος που ενθάρρυνε μια αραβική επανάσταση για την ανεξαρτησία και την ανάπτυξη. Η σκληρή ήττα που υπέστη από το Ισραήλ οδήγησε στην υποχώρηση της ιδεολογίας του. Μετά το θάνατό του, η Αίγυπτος και το Ισραήλ βρέθηκαν ξανά να συγκρούονται τον Οκτώβρη του 1973. Η Αίγυπτος και η Συρία ήθελαν να πάρουν πίσω τα κατεχόμενα από το Ισραήλ εδάφη τους. Τελικά, η Αίγυπτος και το Ισραήλ υπέγραψαν μια συμφωνία, δημιούργησαν όμως μια διαίρεση στον αραβικό κόσμο ανάμεσα σε χώρες που ήθελαν να δεχτούν τους ισραηλινούς όρους και εκείνες που ήθελαν να τους απορρίψουν, όπως η Συρία, η Αλγερία, το Ιράκ ... Φυσικά το Παλαιστινιακό ζήτημα ήταν κεντρικό σ’ αυτές τις συγκρούσεις και η αντίσταση στο Ισραήλ οδήγησε στον σχηματισμό της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO). H PLO δημιουργήθηκε προκειμένου να συγκεντρωθούν τα διάφορα αντιστασιακά κινήματα και να ενώσουν τις προσπάθειές τους στον αγώνα ενάντια στο Ισραήλ. Πριν τις διαπραγματεύσεις του Όσλο το Ισραήλ θεωρούσε την PLO τρομοκρατική οργάνωση και της κατέφερε αρκετά πλήγματα που μπορούν να εξηγήσουν την άνοδο της Χαμάς.

Η πρώτη σημαντική ήττα ήταν ο Μαύρος Σεπτέμβρης του 1970. Ο βασιλιάς Χουσείν την Ιορδανίας –στην οποία βρίσκονταν η έδρα της PLO– έκανε συμφωνία με το Ισραήλ για την άγρια συντριβή της Παλαιστινιακής εξέγερσης. Έτσι η PLO αναγκάστηκε να φύγει στη Βηρυτό. Η δεύτερη σημαντική ήττα ήρθε το 1982. Το Ισραήλ επιτέθηκε στον Λίβανο. Οι περισσότεροι από τους μαχητές της PLO αναγκάστηκαν να μετακινηθούν μακριά από τις Παλαιστινιακές περιοχές και η έδρα της οργάνωσης να μεταφερθεί στην Τυνησία.

Μέσα σ’ αυτό το συγκεκριμένο πλαίσιο, ήρθε η πρώτη Ιντιφάντα το 1987. Η πρώτη Ιντιφάντα ήταν μια λαϊκή εξέγερση σε αντίδραση για την Ισραηλινή κατοχή που ξεκίνησε από τη Γάζα και άγγιξε ολόκληρη την Παλαιστίνη. Όπως ήδη είπα, η PLO βρισκόταν πολύ μακριά. Αντίθετα, η Χαμάς ήταν μέσα στην Παλαιστίνη και πήρε μέρος στην Ιντιφάντα. Αυτό το γεγονός σηματοδοτεί τον ερχομό της Χαμάς που ξεκίνησε μέσα από τις φυλακές! Οι φυλακές θεωρούνταν ως χώρος τιμωρίας. Αλλά μετά τον εγκλεισμό σε αυτές των αντιστεκόμενων της Ιντιφάντα τα πράγματα άλλαξαν... Οι φυλακές ήταν ο τόπος όπου η Χαμάς ξεκίνησε να στρατολογεί μέλη και να αναπτύσσεται ως οργάνωση. Με την Ιντιφάντα, η Χαμάς έγινε γνωστή στους Παλαιστίνιους, στους Ισραηλινούς, αλλά και στη διεθνή κοινή γνώμη.

Πώς αντέδρασε η PLO στην Ιντιφάντα;

Με την Ιντιφάντα η PLO χωρίστηκε σε δύο πτέρυγες: την πιο ισχυρή που ήθελε να συνεχίσει την αντίσταση και ήταν εγκατεστημένη στην Τυνησία και την άλλη που επιθυμούσε επίλυση με διαπραγματεύσεις. Η δεύτερη αυτή πτέρυγα κρυβόταν και δεν είχε το θάρρος να υπερασπιστούν την άποψή τους μέχρι που έγιναν οι συμφωνίες του Όσλο οπότε και εμφανίστηκαν και ισχυροποιήθηκαν. Ο Αραφάτ ήταν πολύ καλός τακτικιστής και μετά το τέλος της Ιντιφάντα, προκειμένου να καταφέρει να γυρίσει την PLO πίσω στην Παλαιστίνη χρησιμοποίησε τις διαφορετικές γραμμές των παλαιστινιακών αντιδράσεων.

Ποιες ήταν οι γραμμές αυτές;

Κατ’ αρχάς, έχουμε εκείνους που επιθυμούσαν να συνεχίσουν την πάλη ενάντια στο Ισραήλ χωρίς παραχωρήσεις. Ο Αραφάτ έπρεπε να τους περιθωριοποιήσει προκειμένου να επικρατήσει. Από την άλλη πλευρά, έχουμε εκείνους που ήθελαν να συνθηκολογήσουν, και είναι αυτοί που ηγούνται σήμερα της παλαιστινιακής κυβέρνησης. Τέλος έχουμε και την ολιγομελή αστική τάξη που ήθελαν να διαπραγματευτούν για τα κέρδη τους.

Ο Αραφάτ τους χρησιμοποίησε (όλους αυτούς) για να πάρει ότι ήθελε και μας οδήγησε στις συμφωνίες του Όσλο (1993). Επετράπη στην PLO να επιστρέψει στην Παλαιστίνη, αλλά πέρα από αυτό ήταν μια μεγάλη ήττα. Οι Παλαιστίνιοι δέχτηκαν να πάρουν μόνο το 22% από τα συνολικά εδάφη τους! Δεν υπάρχει άλλη συμφωνία στην ιστορία, που να δίνει σε κάποιον μόνο το 22% από αυτό που απαιτούσε: Η PLO δεν θεωρείτο πια τρομοκρατική οργάνωση και κέρδισε την αναγνώριση του Ισραήλ, αλλά δεν κατόρθωσε να βελτιώσει πραγματικά την κατάσταση στη Γάζα και την Δυτική Όχθη. Οι συμφωνίες δεν ανέφεραν τίποτα για σταμάτημα των ισραηλινών εποικισμών. Το γεγονός αυτό δυσφήμισε την Παλαιστινιακή αρχή στον πληθυσμό και εξηγεί επίσης την επιτυχία της Χαμάς ως κίνημα αντίστασης.

Ένα άλλο σημαντικό σημείο είναι το ότι η Παλαιστινιακή αρχή, που χρηματοδοτούνταν από τη Δύση, έγινε διεφθαρμένη. Αντίθετα, η Χαμάς δεν έχει τέτοιο πρόβλημα. Η οργάνωση παίρνει χρήματα κυρίως από έναν φιλανθρωπικό σύστημα και δεν υπάρχει καμιά ένδειξη ότι τα βάζουν στην τσέπη τους. Δεδομένου ότι κριτικάρουν την Παλαιστινιακή Αρχή για διαφθορά, είναι ιδιαίτερα προσεκτικού σε τέτοια ζητήματα.

Πώς εξηγείτε την επιτυχία της Χαμάς;

Τρεις είναι οι παράγοντες που εξηγούν την επιτυχία της Χαμάς. Πρώτον, η συντήρηση της αντίστασης και η άρνηση της επιβληθείσας λύσης, στάση που αντιστοιχεί στην θέληση του πληθυσμού. Ο δεύτερος παράγοντας έχει να κάνει με το ότι η Χαμάς θέλει την επιστροφή των προσφύγων του 1948 και του 1967. Το 1948, μετά την δημιουργία του κράτους του Ισραήλ, πολλοί παλαιστίνιοι εκδιώχτηκαν. Με τον πόλεμο των Τριών Ημερών το 1967, σχεδόν τριακόσιες χιλιάδες πρόσφυγες αναγκάστηκαν να καταφύγουν στην Ιορδανία. Σήμερα, υπάρχουν περισσότερα από έξι εκατομμύρια πρόσφυγες που δεν έχουν δικαίωμα να επιστρέψουν στη γη τους! Από την άλλη πλευρά, ως εβραϊκό κράτος, το Ισραήλ καλωσορίζει οποιονδήποτε Εβραίο από όλο τον κόσμο: Ισπανία, Ρωσία, Αιθιοπία...άνθρωποι που δεν είχαν ποτέ πατήσει στην Παλαιστίνη! Το θέμα των προσφύγων αποτελεί ένα σημαντικό στοιχείο των Παλαιστινιακών διεκδικήσεων που υποστηρίζει η Χαμάς.

Ο τρίτος, και τελευταίος παράγοντας, που συνέβαλε στην επιτυχία της Χαμάς είναι η εξάλειψη από το εσωτερικό της παλαιστινιακής κοινότητας των μερίδων που χρησιμοποιούσε το Ισραήλ όπως διεφθαρμένα στοιχεία και πληροφοριοδότες. Λίγοι ήταν αυτοί που εξοντώθηκαν φυσικά, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς –εγκληματίες, αλκοολικοί ή έμποροι ναρκωτικών –επανεντάχθηκαν μέσα από τα κοινωνικά προγράμματα της Χαμάς. Έτσι δεν υπάρχει πλέον ροή πληροφοριών προς το Ισραήλ. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Το Ισραήλ είχε δημιουργήσει μια διεφθαρμένη κοινωνία όπου όλοι στρέφονταν εναντίον όλων και την εκμεταλλεύτηκαν για να στήσουν ένα δίκτυο πληροφοριών και να έχουν τον έλεγχο πάνω στην Παλαιστινιακή αντίσταση. Πρόκειται για μια τυπική αποικιοκρατική νοοτροπία που είχαν εφαρμόσει και οι Βρετανοί στην Βόρεια Ιρλανδία. Τίποτα το νέο. Αλλά η Χαμάς συνέτριψε αυτό το δίκτυο κι αυτό είναι μια μεγάλη επιτυχία ενάντια στο Ισραήλ.

Κάποιοι υποστηρίζουν πως το Ισραήλ ευνόησε σκόπιμα την ανάπτυξη της Χαμάς. Πόσο αλήθεια είναι αυτό;

Απολύτως καθόλου! Δεν υπάρχει καμιά απόδειξη για κάτι τέτοιο. Το Ισραήλ, ανέχτηκε τη Χαμάς, ελπίζοντας σε ενδοπαλαιστινιακές συγκρούσεις. Ήθελαν να αποδυναμώσουν την PLO και την Φατάχ. Αλλά δεν περίμεναν η ποιότητα, η ικανότητα και η οργανωτικότητα της Χαμάς να αναπτυχθούν κατ’ αυτόν τον τρόπο. Κάθε αποικιοκρατική δύναμη πάντα θεωρεί τους υπηκόους της αφελή παιδιά.

Πώς ένα ισλαμικό κίνημα έγινε τόσο δημοφιλές στην Παλαιστίνη;

Με το να είναι η Γάζα και οι παλαιστινιακές περιοχές υπό κατοχή, ο Παλαιστινιακός λαός δεν έχει καμιά δυνατότητα να συζητήσει ανοιχτά ή να έχει ένα όραμα για το μέλλον του πουθενά αλλού παρά στα τζαμιά και στα Πανεπιστήμια. Φυσικά στα τζαμιά η Χαμάς ήταν ήδη από το ξεκίνημά της ενεργή. Στη συνέχεια, όπως κάθε πολιτική ομάδα, άρχισε να κυριαρχεί και στις φοιτητικές οργανώσεις. Η αγορά είναι ανοιχτή για κάθε κόμμα! Έτσι η Χαμάς στρατολόγησε λαμπρούς νέους σπουδαστές που ήταν κοινωνικά υπολογίσιμοι λόγω της αφοσίωσης ή της τιμιότητάς τους. Ήταν εύκολο να τους πείσουν καθώς και οι δύο πλευρές θέλουν την αντίσταση κι αυτό δεν αποτελεί μυστικό. Η Χαμάς πρόφερε τα λόγια που βρίσκονταν στις καρδιές του Παλαιστινιακού πληθυσμού. Με τα πιο μαχητικά, τα πιο ευφυή και τα πιο σπουδασμένα στοιχεία της κοινωνίας, η Χαμάς έγινε μια μεγάλη οργάνωση.

Πώς αντέδρασαν οι Παλαιστινιακές αρχές στην εξέλιξη της Χαμάς;

Οι αρχές είχαν εμπλακεί με τη διαφθορά και μια σειρά σκανδάλων. Ακόμα και Παλαιστίνιοι δημοσιογράφοι τους είχαν καταγγείλει γι’ αυτό. Ο Αραφάτ λειτουργούσε ως μιας μορφής διαιτητής ανάμεσα στις διάφορες παρατάξεις και μετά το θάνατό του, η αντίφαση ανάμεσα στην Χαμάς και την Φατάχ έγινε ανταγωνιστική. Το Ισραήλ εκμεταλλεύτηκε αυτές τις διαφωνίες και κατάφερε να χρησιμοποιήσει τη Φατάχ προκειμένου να περιορίσει την δημοτικότητα της πολιτικής άποψης της Χαμάς. Πίστευαν πως η Χαμάς δεν θα δεχόταν να συμμετάσχει στις εκλογές κι έτσι το οργάνωσαν γρήγορα. Όλοι εξεπλάγησαν όταν η Χαμάς συμμετείχε στις εκλογές αλλά κανείς δεν ανησυχούσε πραγματικά γιατί πίστευαν θα ακολουθούσε έναν πολύ περιορισμένο δογματικό τρόπο σκέψης και θα ηττούνταν από το μεγάλο κόμμα. Ενάντια σε όλες τις προσδοκίες η Χαμάς σχημάτισε έναν συνασπισμό και παρουσίασε μια ευέλικτη εικόνα, πολύ μακρινή από εκείνη μιας φονταμενταλιστικής οργάνωσης. Στην πραγματικότητα, επιθυμούν ένα ισλαμικό κράτος, αλλά η πραγματικότητα είναι διαφορετική.

Η Χαμάς θα επιβάλει ένα ισλαμικό καθεστώς στην Παλαιστίνη ή όχι;

Το ισλαμικό καθεστώς είναι όντως το maximum πρόγραμμα της Χαμάς, αλλά δεν μπορούν να το εφαρμόσουν επειδή στη βάση της η οργάνωση στηρίζεται σε ένα πατριωτικό κίνημα Πρέπει να λάβουμε υπόψη μας το γεγονός ότι κατά τη βάρβαρη ισραηλινή επίθεση στη Γάζα, πολέμησε όχι μόνο η Χαμάς αλλά όλες οι πατριωτικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένης και της Φατάχ. Η επίθεση ένωσε τον Παλαιστινιακό λαό.

Μπορεί η Χαμάς να αλλάξει, να γίνει ένα πιο προοδευτικό κίνημα σε συμμαχία με τα άλλα κινήματα; Ναι μπορεί, εξαιτίας της ισραηλινής επίθεσης. Η ιδέα ότι η Χαμάς θα δημιουργήσει μια κοινωνία βασισμένη σε ένα ισλαμικό σχέδιο είναι ψευδαίσθηση. Είναι αδύνατον. Από πολλές απόψεις, η Χαμάς μοιάζει με τη Χεζμπολάχ, που λέει πως «Ο Λίβανος είναι μια χώρα με μεγάλη ποικιλομορφία. Αντιπροσωπεύουμε μόνο ένα μέρος του και σκοπός μας είναι να οικοδομήσουμε μαζί με όλους τους Λιβανέζους προοδευτικούς μια εθνική ανεξάρτητη οικονομία». Τέλος, θα εφιστούσα την προσοχή σας στο γεγονός ότι κανείς δε θέτει θέμα ισλαμικού κράτους για μερικές χώρες όπως για παράδειγμα η Σαουδική Αραβία!

Ποιό είναι το κοινωνικό και οικονομικό πρόγραμμα της Χαμάς;

Το πρόγραμμά τους είναι καπιταλιστική οικονομία με σημαντική κρατική παρέμβαση. Να σημειωθεί, πως τώρα, ακόμα και οι Ευρωπαίοι συντηρητικοί επιθυμούν κρατική παρέμβαση. Αν κοιτάξετε το Ιράν, είναι ένα ισλαμικό κράτος στο οποίο υπάρχει κρατική παρέμβαση. Αρνούνται όμως την κυριαρχία από έξω και θέλουν τα κέρδη από το πετρέλαιο να διανέμονται. Σχετικά με τη Χαμάς, πρέπει να σημειωθεί, ότι δεν είναι το κοινωνικό της πρόγραμμα αυτό που έχει κυρίως δελεάσει του Παλαιστίνους, αλλά το γεγονός πως πρόκειται για ένα κίνημα που έχει εκφράσει την αντίσταση. Και σήμερα, η αντίσταση είναι το πιο σημαντικό ζήτημα για τους Παλαιστίνιους.

Ποιός είναι ο ρόλος της γυναίκας σύμφωνα με τη Χαμάς;

Η οπτική τους σχετικά με τη γυναίκα είναι διαφορετική στα χαρτιά και διαφορετική στην πραγματικότητα. Επιτρέψτε μου να το εξηγήσω. Στην Παλαιστίνη, η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη. Οι γυναίκες είναι αναγκασμένες να δουλεύουν για να κερδίσουν το ψωμί τους και να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Δεν θα μπορούσε ποτέ η Χαμάς να απαγορεύσει στις γυναίκες να εργάζονται και να τις αναγκάσει να κλειστούν στα σπίτια τους. με εξαίρεση λίγες πλούσιες πετρελαϊκές χώρες, κανείς δεν σκέφτεται έτσι στον αραβικό κόσμο. Πώς θα μπορούσε η Χαμάς να θέσει εκτός κοινωνίας το 50% των πιο ενεργών μελών της Παλαιστινιακής κοινωνίας; Στην πραγματικότητα, μερικοί στην Δύση είναι που πιστεύουν πως οι γυναίκες θα μπορούσαν να ελεγχθούν ως παθητικά υποκείμενα που δεν έχουν εγκέφαλο!

Φυσικά, υπάρχουν πολιτισμικές διαφορές ανάμεσα στον Αραβικό κόσμο και τη Δύση. Διαφορές, οι οποίες δεν γίνονται καλά κατανοητές εξαιτίας ορισμένων στερεότυπων. Για παράδειγμα, στα βιβλιοπωλεία της Δύσης υπάρχουν εκατοντάδες περιοδικά με γυμνές γυναίκες, ξανθιές και με μεγάλο στήθος ... Κανείς δεν το θεωρεί αυτό αηδιαστικό, κανείς δεν λέει πως οι γυναίκες αυτές στα εξώφυλλα των περιοδικών δεν θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται με αυτόν τον τρόπο. Όταν όμως κάποιος δει μια να έχει καλυμμένο το κεφάλι της, μιλά για καταπίεση! Υπάρχει, στη Δύση, ένα είδος υποκρισίας. Για παράδειγμα, στην Ινδονησία, έχουμε ένα καθεστώς εγκατεστημένο από το 1965 μετά από ένα πραξικόπημα που σημαδεύτηκε από τη σφαγή ενός εκατομμυρίου κομμουνιστών. Οι περισσότερες γυναίκες τώρα φορούν μαντίλα. Αλλά κανείς δεν αναφέρεται σ’ αυτές γιατί η Ινδονησία παράγει πετρέλαιο και είναι ευθυγραμμισμένη με τη Δύση.

Γιατί η Ευρώπη απορρίπτει τη Χαμάς;

Το Ισλάμ δεν γίνεται αποδεκτό καλά στην Ευρώπη, η οποία αυτοπροσδιορίζεται σε σχέση με το Χριστιανισμό. Απορρίπτεται η συνεισφορά του Ισλάμ στην ανάπτυξη του Δυτικού πολιτισμού. Έτσι, ως ισλαμική ομάδα, η Χαμάς δεν χαίρει εκτίμησης. Αλλά γιατί κάποιος που είναι ενάντια στο Σιωνισμό να έχει πρόβλημα με τη Χαμάς; Και γιατί το ίδιο άτομο, που υποστηρίζει τον Ιρλανδικό σκοπό, δεν έχει πρόβλημα με μια καθολική οργάνωση; Η εξήγηση του φαινομένου βρίσκεται στις πολιτισμικές διαφορές. Μόλις επέστρεψα από την Αίγυπτο και παρατήρησα ότι όταν διασχίζεις την Μεσόγειο, αλλάζει ο κόσμος, αλλάζει ο τρόπος σκέψης. Δεν κατηγορώ τους Ευρωπαίους. Τους έχει σημαδέψει η εκπαίδευσή τους και η προπαγάνδα των ΜΜΕ. Ζούμε σε ένα σύστημα που πρέπει πάντα να προσδιορίζει κάποιους εχθρούς για να δικαιολογεί την ύπαρξή του. Νομίζω πως πρέπει να θέσουμε τα πράγματα σε μια προοπτική. Εγώ, ως Μαρξιστής που ζω σε μια δυτική χώρα, έχω φυσικά αρκετές αντιλογίες για τη Χαμάς και την Χεζμπολάχ. Λυπάμαι για το γεγονός ότι η αντίσταση καθοδηγείται από ένα κίνημα που εμπνέεται από το Ισλάμ, αλλά έτσι έχουν τα πράγματα. Και προς το παρόν, οι αντιλογίες μου είναι δευτερεύουσες. Από την άλλη πλευρά, αντιτάσσομαι συνολικά με ανθρώπους όπως ο Αμπάς ή ο Μουμπάρακ, οι οποίοι είναι μεν κοσμικοί, αλλά υπηρετούν τις ΗΠΑ. Διαβάζω τα νέα για τον αραβικό κόσμο, γνωρίζω την κατάσταση εκεί και βλέπω τις τις αντιφάσεις από μια διαφορετική σκοπιά απ’ ότι η Ευρωπαϊκή αριστερά.

Γιατί η Ευρωπαϊκή αριστερά δεν υποστηρίζει ανοιχτά την Παλαιστινιακή αντίσταση;

Το πρόβλημα με την Ευρωπαϊκή αριστερά είναι η άρνησή της να σχηματίσει μια μεγάλη αντιιμπεριαλιστική συμμαχία, εξαιτίας της Χαμάς, των γυναικών που φορούν μαντίλα και άλλων τέτοιου είδους προφάσεων. Στην πραγματικότητα, δέχονται να εμπλακούν σε μια μεγάλη συμμαχία των Χριστιανών ενάντια στο Ισλάμ. Γίνονται κομμάτι του «πολέμου των πολιτισμών» που εκκινείται από αμερικάνους ιδεολόγους. Είναι πιο πολύ επηρεασμένοι από αυτό απ’ ότι πιστεύουν. Γιατί η ευρωπαϊκή αριστερά δεν ξεσηκώθηκε όταν οι Χριστιανοί φαλαγγίτες σκότωναν στον Λίβανο; Από τη σκοπιά μου, ως λαϊκός, έχω υποστηρίξει την ιρλανδική αντίσταση ενάντια στην Βρετανική κατοχή και αν αυτοί οι Ιρλανδοί είναι καθολικοί, δεν με ενοχλεί. Στην πραγματικότητα το πρόβλημα με τους Ευρωπαίους είναι ότι έχουν εκπαιδευτεί μέσα σε έναν πολιτισμό που έχει προκαταλήψεις ενάντια στους Εβραίους και τους Μουσουλμάνους.

Γιατί το Παλαιστινιακό ζήτημα είναι τόσο κρίσιμο για τις ΗΠΑ;

Η Παλαιστίνη είναι ένας πολύ μικρός τόπος κι όμως μετατράπηκε σε ένα από τα καλύτερα στοιχήματα του κόσμου για δύο λόγους. Ο πρώτος έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, οι ΗΠΑ και η Βρετανία, έπρεπε να υπερασπίσουν το αποικιακό κράτος που δημιουργήθηκε εκεί, ώστε να γίνει το πιο κυρίαρχο συστατικό της Μέσης Ανατολής. Αυτό είναι ένας τρόπος για να τσακιστούν τα επαναστατικά, δημοκρατικά κινήματα στην περιοχή. Αν συντρίψεις την Παλαιστινιακή αντίσταση, αποτρέπεις τη συμμαχία του αραβικού κόσμου στα άλλα μέτωπα αντίστασης στον Ιράκ, στον Λίβανο ... Την εποχή του Σάχη, ο χωροφύλακας της περιοχής ήταν το Ιράν. Οι ΗΠΑ είχαν εγκαθιδρύσει μια στρατιωτική δικτατορία που υπηρετούσε τα συμφέροντά τους στην περιοχή. Μετά το Ιράν, το ρόλο αυτό παίζει το Ισραήλ. Ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά παραδείγματα αυτής της πρακτικής είναι η επανάσταση στην βόρεια Υεμένη τη δεκαετία του ’60. Μερικοί αξιωματούχοι, με τη βοήθεια της Αιγύπτου, ίδρυσαν μια λαϊκή δημοκρατία στη βόρεια Υεμένη και έκαναν έναν αιφνιδιασμό. Ο σεΐχης που κυβερνούσε την Υεμένη έφυγε στην Σαουδική Αραβία. Οι Βρετανοί οργάνωσαν στρατεύματα ενάντια στη δημοκρατία της Υεμένης για να τσακίσουν το αραβικό εθνικιστικό κίνημα, και στρατιώτες που εκπαιδεύτηκαν από το Ισραήλ, πήραν μέρος στις μάχες ενάντια στις απελευθερωτικές δυνάμεις. Ισραηλινοί συμμετείχαν ή και ακόμα συμμετέχουν ως πολιτοφύλακες στο Σαλβαδόρ, τη Σρι Λάνκα, την Κολομβία ... Στην πραγματικότητα, όπου εμπλέκονται οι ΗΠΑ, εκεί βρίσκεται και το Ισραήλ.

Ο δεύτερος λόγος, είναι η σημασία της Ιερουσαλήμ ως ιερή πόλη. Αποτελεί το δεύτερο σημαντικότερο μέρος για το Ισλάμ. Κι αυτό κινητοποιεί όλους τους μουσουλμάνους του πλανήτη. Είναι επίσης σημαντική και για τους Χριστιανούς Παλαιστίνιους. Το Ισραήλ δεν πρόκειται να εγκαταλείψει την Ιερουσαλήμ. Κάτι τέτοιο θα θεωρηθεί νίκη για τους Παλαιστίνιους και το Ισλάμ. Και φυσικά, η Ιερουσαλήμ είναι ένα στρατηγικό σημείο, στα σύνορα Ισραήλ και Δυτικής Όχθης. Έτσι το θέμα της πόλης είναι ιδιαίτερα σημαντικό και αφορά και διαρκή επέκταση του Ισραήλ. Στην πραγματικότητα, το κράτος δεν έχει συγκεκριμένα σύνορα. Δεν έχουν καν σύνταγμα κι έτσι έχουν τη δυνατότητα να συνεχίζουν την επέκταση.

Ποιό μήνυμα θέλησε να δώσει το Ισραήλ με τη σφαγή στη Γάζα;

Το μήνυμα είναι: «Τι Ισραήλ θα είναι εδώ για πάντα, ακόμα και με πυρηνικά όπλα. Μπορούμε να σας επιβάλουμε ότι θέλουμε»

Θα λειτουργήσει αυτό το μήνυμα;

Όχι, γιατί από την άλλη πλευρά, υπάρχουν μαχητές έτοιμοι να θυσιαστούν, διάθεση που οι Ισραηλινοί δεν έχουν πια. Με την επίθεση αυτή, το Ισραήλ δεν κατάφερε κάτι για το μέλλον. Και η Χαμάς θα βγει ενισχυμένη. Ακόμα και στην Δυτική Όχθη, οι άνθρωποι λένε πως αν γίνουν εκλογές θα την ψηφίσουν. Είναι γεγονός, πως αυτοί που αντιστέκονται βγαίνουν πάντα κερδισμένοι.

Παλαιστίνιοι του Ισραήλ

Άννα Λουβίου, 9/2/2009

Χθες επισκεφθήκαμε με μια φίλη δημοσιογράφο το Λόντ, μια μεικτή (Παλαιστίνιοι-Εβραίοι) περιοχή, κοντά στο Τελ Αβίβ. Η κατάσταση των Παλαιστίνιων που ζουν εκεί είναι από τις χειρότερες που μπορεί κανείς να συναντήσει μέσα στο Ισραήλ και αναδεικνύει σε όλη τους την έκταση τα προβλήματα και άλλων πόλεων και χωριών.

Η περιοχή που ζουν οι Παλαιστίνιοι μοιάζει με γκέτο. Ελάχιστα καλοφτιαγμένα σπίτια και υπόλοιπα παράγκες περιτρυγιρισμένα από τσίγκο ή ύφασμα για φράχτη. Δρόμοι δεν υπάρχουν ούτε άλλες υποδομές καιι το κυριότερο κανένα δεν έχει άδεια αν και το οικόπεδο ανήκει στον ιδιοκτήτη. Αυτό σημαίνει ότι επιλεκτικά οι ισραηλινές αρχές κατεδαφίζουν, ενώ δεν υπάρχει καμία δυνατότητα εκέκτασης ή ανέγερσης καινούριου σπίτιου. Σκεφτείτε τι σημαίνει αυτό για πολυμελείς κυρίως οικογένειες.

Η κοπέλα που μας συνόδευε είναι εθελόντρια με μια ΜΚΟ που συνδέεται με το Χαντάς (τον συνασπισμό κομμάτων που περιλαμβάνει και το Κομ. Κόμμα Ισραήλ). Βοηθάνε τις πιο φτωχές οικογένειες οικονομικά και νομικά, προσπαθούν να συζητήσουν πολιτικά ζητήματα και το τι μπορεί να αλλάξει, και παλεύουν να βρίσκουν λύσεις σε απλά πράγματα καθώς δεν υπάρχει καμία αλληλεγγύη στη γειτονιά. Η κοινωνική κατάσταση είναι πολύ άσχημη καθώς οι περισσότεροι κάτοικοι της περιοχής ασχολούνται με το εμπόριο ναρκωτικών.

Η πρώτη οικογένεια που επισκεφτήκαμε είχε εφτά παιδιά. Ο πατέρας ήταν άρρωστος και άνεργος, ενώ η μητέρα δεν μπορεί να δουλέψει ούτε έχει δικαίωμα ψήφου γιατί κατάγεται από τη Ναμπλούς (που πλέον τη θυμάται σαν παράδεισο). Όταν τη ρωτήσαμε τι δουλειά έκανε ο σύζυγός της πριν αρρωστήσει μας είπε «εμπόριο ναρκωτικών». Η κατάσταση για μια τέτοια οικογένεια είναι τρομερά δύσκολη γιατί όλα είναι τόσο ακριβά (ηλεκτρικό, φαγητό κλπ) και έχουν βρεθεί διάφοροι τρόποι ώστε οι κοινωνικές παροχές να αφορούν μόνο τους εβραίους. Εκτός από την επιλεκτικότητα υπάρχει ένα περίπλοκο σύστημα για αίτηση οικονομικής υποστήριξης. Συζητώντας για το σχολείο μείναμε άναυδοι «Επειδή το λύκειο είναι μακριά και η κάρτα για το λεωφορείο είναι ακριβή αγοράζουμε μια για τους δύο που πηγαίνουν λύκειο και πηγαίνει μια μέρα το ένα παιδί και την άλλη το άλλο» μας είπε η γυναίκα.

Η δεύτερη οικογένεια ζούσε σε μια πολυκατοικία, το σπίτι δεν ήταν τραγικό αλλά βρώμικο σαν να μην είχαν οι κάτοικοί του κανένα ενδιαφέρον να το συντηρήσουν. Δεν ήξεραν πολλά για τις εκλογές ούτε είχαν κάποια ελπίδα για το μέλλον. Το μόνο τους ενδιαφέρον ήταν να τους βοηθήσουν οικονομικά και ίσως να έχουν περισσότερη ισότητα αν και δεν θεωρούν πιθανό να συμβεί κάτι τέτοιο. Τα παιδιά αν και το ζούν καθημερινά δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει ρατσισμός. Κάποια στιγμή στη συζήτηση συνειδητοποιούμε ότι ο εικοσάχρονος αδελφός της μητέρας, αρκετά δραστήριος στη συζήτηση, δεν ξέρει ποιός είναι ο Λίμπερμαν. «Αυτός ο ρώσος από το ακροδεξιό κόμμα που πιθανότατα θα μπει στην κυβέρνηση και θέλει να υπογράψετε δήλωση αφοσίωσης στο εβραϊκό κράτος και να σας διώξει» του είπε η κοπέλα από τη ΜΚΟ, «ααα... καλά» απάντησε.

Οι εβραίοι που ζουν στο Λοντ είναι κυρίως νέοι μετανάστες από την Αιθιοπία και την Ουκρανία, άλλοι ισραηλινοί δε θέλουν να ζήσουν εκεί και φεύγουν. Ένα μεγάλο οικιστικό συγκρότημα φτιάχτηκε για έποικους που εκενώθηκαν από τη Γάζα και τώρα θα επεκταθεί με την κατεδάφιση και άλλων σπιτιών της Παλαιστινιακής γειτονιάς.

Η κατάσταση των Παλαιστινίων δεν είναι παντού η ίδια. Η αλήθεια είναι ότι αρκετοί είναι ευχαριστημένοι και απολαμβάνουν ένα καλό βιωτικό επίπεδο αν και πάντα βιώνουν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό το ρατσισμό. Υπάρχει μια νέα πολιτική συνείδηση με τη δραστηριοποίηση κάποιων κομμάτων και οργανώσεων και κυρίως με τη συζήτηση για το ένα κράτος. Η σύνδεση με οργανώσεις στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα είναι περιορισμένη ακόμα, αλλά για τον πόλεμο στη Γάζα έγιναν κινήσεις και διαδηλώσεις (στο Σαχνίν διαδήλωσαν περίπου 120.00 Παλαιστίνιοι από όλο το Ισραήλ) που αντιμετώπισαν εκτενή καταστολή και συλλήψεις κυρίως στις μεικτές πόλεις. Αποκορύφωμα ήταν η απαγόρευση από την Κεντρική Εκλογική Επιτροπή της συμμετοχής στις εκλογές των δύο αραβικών κομμάτων (Ενιαία Αραβική Λίστα και Μπάλαντ), με αιτιολογία την «προδοτική» τους στάση κυρίως στον πόλεμο στη Γάζα. Η απόφαση ανατράπηκε στο ανώτατο δικαστήριο αλλά είναι η δεύτερη εκλογική αναμέτρηση που η ίδια απαγόρευση επαναλαμβάνεται.

Πολλοί Παλαιστίνιοι του Ισραήλ απέχουν από τις εκλογές αν και δεν υπάρχει γενική έκκληση για αποχή (αφού υπάρχουν τα αραβικά κόμματα και το χαντάς) αντίθετα με τις δημοτικές εκλογές όπου καλούνται να μην συμμετέχουν. Οι ισλαμικές οργανώσεις (Ισλαμικό Κίνημα κυρίως) παλιότερα καλούσαν σε αποχή αλλά φέτος δεν έχουν κινηθεί. Τα μηνύματα πάντως που έχουν τα αραβικά κόμματα είναι ότι φέτος ούτε μια ψήφος δεν θα παει σε σιωνιστικά κόμματα. Στις προηγούμενες εκλογές π.χ. υπήρχαν 100 ψήφοι για το Καντίμα στο αμιγώς αραβικό χωριό Άμπου Γκός.

Αν και η κατάταση των Παλαιστίνιων στην Άκκα, τη Ναζαρέτ και άλλες πόλεις είναι διαφορετική, ωστόσο εκεί μετά από κάποιες συγκρούσεις το φθινόπωρο, οι εβραίοι κάνουν μποϊκοτάζ στα αραβικά μαγαζιά. Όταν ξεκίνησε το μποϊκοτάζ έγινε κάλεσμα στους Παλαιστίνιους του Ισραήλ και των Ιεροσολύμων μια Κυριακή να ψωνίσουν από την Άκκα και είχε μεγάλη επιτυχία. Αυτό, όπως και η διαδήλωση στο Σαχνίν, δείχνει πως όταν θέλουν να δείξουν τη δύναμή τους τα καταφέρνουν. Στα γκέτο όμως του Λόντ και άλλων πόλεων, η έλλειψη πολιτικής συνείδησης, οράματος, ακόμα και αξιοπρέπειας κάνουν τις συγκρίσεις αναπόφευκτες με τα κατεχόμενα, ακόμα και με τους προσφυγικούς καταυλισμούς, όπου αυτά τα στοιχεία, εντυπωσιακά, υπάρχουν σε μεγάλες δόσεις.

Ανοίξτε τα σύνορα της Γάζας

Επείγουσα έκκληση σε όλα τα κινήματα

Πηγή: http://palsolidarity.org/ , International Solidarity Movement ( I.S.M. )

Μετάφραση: http://www.intifada.gr/ 4 Φλεβάρη 2009

Καλούμε όλα τα κοινωνικά κινήματα, κυρίως τα δίκτυα No Border, και τους λαούς με συνείδηση να βάλουν ως στόχο να πιέσουν τις πρεσβείες του Ισραήλ και της Αιγύπτου, θεσμούς και πολυεθνικές. Κυρίως της επόμενες μέρες που θα ενταθεί το κλείσιμο των συνόρων, πρέπει να δουλέψουμε για να πιέσουμε και τις δυο κυβερνήσεις να υπακούσουν στο διεθνές δίκαιο και να ανοίξουν τη Γάζα για την ελεύθερη διακίνηση βοήθειας, αγαθών και ανθρώπων.

Επαναλαμβάνουμε την ανάγκη για ένα κάλεσμα από τις οργανώσεις της παλαιστινιακής κοινότητας και τις πάνω από 130 ΜΚΟ του Παλαιστινιακού Δικτύου ΜΚΟ (PNGO) για άμεσο άνοιγμα των συνοριακών περασμάτων που ελέγχονται από το Ισραήλ και την Αίγυπτο.

Η Γάζα βρίσκεται στη μέγγενη μιας ανθρωπιστικής κρίσης. Χιλιάδες τόνοι φαγητού, ιατρικής και επείγουσας βοήθειας, που περιλαμβάνει κουβέρτες και στρώματα, δωρεές από χώρες μεταξύ των οποίων και οι ΗΠΑ και οργανώσεις αρωγής, παραμένει στα συνοριακά φυλάκια, αφού τόσο η ισραηλινή όσο και η αιγυπτιακή κυβέρνηση απαγορεύουν την είσοδο τους στη Γάζα.

Τα Ηνωμένα Έθνη δήλωσαν ότι 900,000 κάτοικοι της Γάζας εξαρτώνται τώρα από τη βοήθεια που διανέμεται για τη διατροφή τους, μετά την 22 ημερών επίθεση σε αυτή τη στενή λωρίδα γης. Μόνο σε 100 φορτηγά με βοήθεια επιτρέπεται η είσοδος κάθε μέρα στη Γάζα - 30 λιγότερα από αυτά που έμπαιναν πέρσι και σημαντικά λιγότερα σε σχέση με την περίοδο πριν την ισραηλινή επίθεση: μια επίθεση που άφησε πάνω από 1300 παλαιστίνιους νεκρούς, στην πλειοψηφία τους άμαχους που σφαγιάστηκαν στους δρόμους ή τα σπίτια τους. Με πάνω από 5,000 τραυματίες και 100,000 άστεγους, η είσοδος της βοήθειας είναι κρίσιμη αυτή τη στιγμή.

Αυτό είναι ένα μικρό μέρος των 500-600 φορτηγών που εκτιμάται ότι είναι απαραίτητο να μπαίνουν για να βοηθήσουν τον πληθυσμό της Γάζας σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη. Σύμφωνα με την UNRWA, τα φορτηγά με τρόφιμα επαρκούν για να ταϊσουν μόλις 30,000 ανθρώπους τη μέρα.

Σε εκατοντάδες άρρωστους, τραυματίες από αυτό τον πόλεμο, αλλά και τις προηγούμενες εισβολές, απαγορεύεται η έξοδος από τη Γάζα για την απαραίτητη ιατρική φροντίδα. Πάνω από 268 άνθρωποι πέθαναν από ασθένειες που θα μπορούσαν να έχουν προληφθεί ή θεραπευτεί επειδή τους απαγορεύτηκε η πρόσβαση σε ιατρική φροντίδα από την έναρξη του συνεχιζόμενου αποκλεισμού πριν από δύο χρόνια.

Το Ισραήλ και η Αίγυπτος είχαν ορίσει τις 5 Φλεβάρη ως την τελική μέρα για να φύγουν όλοι οι διεθνείς από τη Γάζα μέσω του συνοριακού φυλακίου της Ράφα. Η Αίγυπτος ανακοίνωσε ότι θα κλείσει τα σύνορα της Ράφα επ' αόριστον. Παρ' ότι το Αιγυπτιακό Υπουργείο Υγείας εξέδωσε μια ανακοίνωση που έλεγε ότι θα επιτρέπεται η διέλευση για ανθρωπιστικούς λόγους, πολλοί ασθενείς δεν κατάφεραν να βγουν, πριν καν το επίσημο κλείσιμο των συνόρων. Εκατοντάδες άρρωστοι, εκ των οποίων κάποιοι τραυματίες από την τελευταία εισβολή, περιμένουν ακόμα την άδεια εξόδου από τη Γάζα μέσω της Ράφας για ιατρική περίθαλψη.

Η κοινωνία της Γάζας ανησυχεί ότι το Ισραήλ θα επιχειρήσει να ελέγξει πλήρως τη Γάζα οικονομικά, πολιτικά, πολιτιστικά και στρατιωτικά τις επόμενες εβδομάδες.

Πριν τις ισραηλινές εκλογές, οι κάτοικοι της Γάζας φοβούνται ότι η ισραηλινή κυβέρνηση θα διενεργήσει και άλλες τυφλές εκτελέσεις και θα συνεχίσει τις δολοφονικές επιδρομές εναντίον παλαιστίνιων κυβερνητικών προσώπων, με στόχο κοινωνικές και οικονομικές υποδομές και τυφλές δολοφονίες αμάχων. Πράξεις που δεν αφαιρούν μόνο ζωές, αλλά με επιτυχία παραλύουν την παλαιστινιακή ανάπτυξη, συμπεριλαμβανομένης της ανακατασκευής των σπιτιών που καταστράφηκαν από τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς και τις μπουλντόζες πριν και κατά τη διάρκεια της επιχείρησης "Συμπαγές Μολύβι".

Χιλιάδες εσωτερικά εκτοπισμένοι άνθρωποι αντιμετωπίζουν ένα αβέβαιο μέλλον παραμένοντας σε μικρής αντοχής πάνινες σκηνές, που θυμίζουν τις μαζικές εκτοπίσεις κατά τη διάρκεια της εθνοκάθαρσης του 48, όταν εγκαθιδρύθηκε το κράτος του Ισραήλ πρώτη φορά στην παλαιστινιακή γη.

Πραγματοποιείται μια ντε φάκτο αρπαγή γης και επαν-αποικιοποίηση της Γάζας, με την καταστροφή εκατοντάδων σπιτιών και αγροκτημάτων στις περιοχές που το Ισραήλ ορίζει ως "νεκρή ζώνη", στη Ράφα, τις Ανατολικές (Σιτζαγιε) και Βόρειες (Μπέιτ Χανούν) περιοχές της Γάζας. Οι δολοφονίες, οι βομβαρδισμοί και οι πυροβολισμοί αγροτών και κατοίκων στις περιοχές των συνόρων συνεχίζονται.

Η "νεκρή ζώνη" επεκτάθηκε μέσα στα παλαιστινιακά εδάφη κατά ένα χιλιόμετρο. Η ισραηλινές κατοχικές δυνάμεις πυροβόλησαν κατοίκους που επεχείρησαν να πάρουν τα πράγματα τους από τα βομβαρδισμένα και κατεστραμμένα από μπουλντόζες απομεινάρια των σπιτιών τους κατά μήκος των συνόρων της Μπέιτ Χανούν. Ο στρατός επίσης εξακολουθεί να πυροβολεί αγρότες που καλλιεργούν τα χωράφια τους σε περιοχές όπως η Αλ Φαραχιν κοντά στη Χαν Γιουνις.

Το παλαιστινιακό υπουργείο γεωργίας λέει ότι οι ισραηλινές κατοχικές δυνάμεις κατέστρεψαν το 60% της καλλιεργήσιμης γης της Γάζας κατά τη διάρκεια αυτού του πολέμου.

Αποτελεσματική διεθνής άμεση δράση και μια κλιμάκωση της εκστρατείας για Μποϊκοτάζ, Απόσυρση Επενδύσεων και Κυρώσεων είναι αναγκαίες για να αντιδράσουμε στην ένταση της συλλογικής τιμωρίας, στις φυλακίσεις και στο συνεχιζόμενο πόλεμο εις βάρος του λαού της Παλαιστίνης.
Η κατάσταση επιδεινώνεται: ο ασφυκτικός κλοιός στο λαό της Γάζας σφίγγει, η ανθρωπιστική βοήθεια σκόπιμα στραγγαλίζεται, οι πληγές βαθαίνουν, οι άνθρωποι εξευτελίζονται σε καθημερινή βάση και η ανάπτυξη δεν μπλοκάρετε απλά αλλά είναι στη διαδικασία να αντιστραφεί ενεργά.

Σταματήστε τη συλογική τιμωρία του λαού της Γάζας - Ανοίξτε τα σύνορα.

Ο πόλεμος του Ισραήλ και η ανυπότακτη Παλαιστινιακή αντίσταση

Ομιλία του Iσμάτ Σάμπρι σε εκδήλωση που οργάνωσε το Μ-Λ ΚΚΕ για την Παλαιστίνη στις 2 Φλεβάρη 2009
Αναδημοσίευση από τον τελευταίο «Λαϊκό Δρόμο»

Θα ήθελα να αναφερθώ σε τρία σημεία: Το ένα είναι να διευκρινιστούν οι στόχοι των Iσραηλινών, των Aμερικανών και γιατί τώρα, το δεύτερο τι έγινε σε αυτή τη μάχη ακριβώς και το τρίτο τι γίνεται τώρα, τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή.

Ποιους στόχους υπηρετούσε ο πόλεμος του Iσραήλ

Kαταρχήν φάνηκε ότι ο στόχος των Iσραηλινών ανά εικοσιτετράωρο άλλαζε. Oι δηλώσεις δηλαδή είτε του υπουργού Άμυνας, είτε του υπουργού Eξωτερικών,είτε του πρωθυπουργού τους άλλαζαν ανά εικοσιτετράωρο όσον αφορά τους στόχους τους. Oι αρχικοί στόχοι που ακούσαμε όλοι μας την πρώτη μέρα αυτού του πολέμου ήταν ότι ήθελαν να εδραιώσουν ένα καινούργιο σύστημα εξουσίας και ασφάλειας στη Γάζα, να δημιουργηθεί ένα νέο στάτους κβο και να προχωρήσει μετέπειτα η σύνδεση της Γάζας με τη Δυτική Όχθη για να ακολουθηθεί μετά από τις ισραηλινές εκλογές η ειρηνευτική διαδικασία. Mετά από δύο μέρες όταν είδαν ότι οι βομβαρδισμοί δεν έδωσαν το επιθυμητό αποτέλεσμα άλλαξαν ρότα και δήλωναν ότι ο στόχος του πολέμου είναι να εξουδετερώσουν τις εξέδρες των ρουκετών που εκτοξεύει η Xαμάς κατά των ισραηλινών πόλεων, να περιοριστεί η δραστηριότητα της Xαμάς στη Γάζα και να απελευθερωθεί ο Παλαιστινιακός λαός από αυτό το δικτατορικό καθεστώς. Mία μέρα πριν αρχίσουν οι χερσαίες επιθέσεις τους, είπαν ότι έχουν πετύχει κάποιους στόχους και σκοπός είναι να μειώσουν τις εκτοξεύσεις ρουκετών, να μειωθεί η δραστηριότητα της Xαμάς και να δοθεί η ευκαιρία στην Aίγυπτο να ελέγχει τα σύνορα σε συνεργασία με τις δυνάμεις του NATO και της Eυρωπαϊκής Ένωσης. Στο τέλος του πολέμου, στο διάγγελμα του Όλμερτ για την επόμενη εκεχειρία και κατάπαυση του πυρός είπε ότι νικήσαμε και έχουν επιτευχθεί οι στόχοι μας σε ένα μεγάλο βαθμό και αυτή τη στιγμή έχουν υποσχεθεί χώρες μέλη του NATO και της Eυρωπαϊκής Ένωσης να συνεργαστούν μαζί μας -και ανέφερε συγκεκριμένα την Aγγλία, τη Γαλλία και τη Γερμανία, φυσικά τις Hνωμένες Πολιτείες- για να σταματήσει το λαθρεμπόριο όπλων προς τη Γάζα.

Eγώ θα ήθελα να σας πω τα λεγόμενα του Kόταν Λίβι, διευθυντή μιας γνωστής εφημερίδας, της «Xαρέτζ», ο οποίος κλήθηκε να σχολιάσει το διάγγελμα του Όλμερτ αμέσως μετά τη λεγόμενη εκεχειρία και είπε: «εάν η δολοφονία περίπου 500 παιδιών, 100 γυναικών και 150 ηλικιωμένων και ο τραυματισμός άλλων 2500 παιδιών, 1000 γυναικών και 500 ηλικιωμένων, και η καταστροφή 20 τζαμιών και ο βομβαρδισμός σχολείων του OHE, πανεπιστημίων, νοσοκομείων και η δολοφονία δεκατριών πληρωμάτων ασθενοφόρων και η κατακραυγή του κόσμου όλου εναντίον του Iσραήλ, θεωρεί ο Όλμερτ ότι είναι νίκη, δεν ξέρω πώς θα ήταν η ήττα».

Oι Iσραηλινοί δεν θα ήθελαν να τελειώσει η θητεία του Mπους χωρίς να την εκμεταλλευτούν μέχρι την τελευταία στιγμή. H κατάσταση μέσα στο ίδιο το Iσραήλ που οδηγείται και σε πρόωρες εκλογές, μετά από την απομάκρυνση του Προέδρου του Iσραήλ, λόγω των κατηγοριών για βιασμό και σεξουαλική παρενόχληση, και τα σκάνδαλα του Eχούντ Όλμερτ, που ακόμα τον καλούν οι ανακριτές για να καταθέσει, και εν μέρει, εάν θέλετε, η ίδια η πτώχευση του πολιτικού συστήματος του Iσραήλ και η δυσπιστία του ίδιου του λαού του Iσραήλ προς τα τρία κόμματα που σήμερα διεκδικούν την πρωθυπουργία του Iσραήλ στις εκλογές στις 10 Φλεβάρη, όλη αυτή η κατάσταση δημιουργεί αδιέξοδο για μια κυβέρνηση και για ένα καθεστώς που έχει μάθει να είναι πάντα ο νικητής και αυτός που καθορίζει τις καταστάσεις ακόμα και έξω από τα σύνορά του σε σχέση με τον Aραβικό κόσμο, τις Aραβικές κυβερνήσεις.

Tο πάγωμα της ειρηνευτικής διαδικασίας δημιούργησε πάρα πολλές αντιδράσεις μέσα στην ίδια την ισραηλινή κοινωνία και το πολιτικό σύστημα του Iσραήλ σε σχέση με την Παλαιστινιακή Aρχή. Eάν παρατηρήσατε όλοι σας, οι συναντήσεις του Προέδρου Aμπάς και του Όλμερτ, δεν σταματήσαν καθόλου μέχρι τελευταία στιγμή, τέσσερις-πέντε μέρες πριν τον πόλεμο. Παρ' όλα αυτά δεν μπόρεσε να δημιουργηθεί τίποτα καινούργιο για το κόμμα του ώστε να βοηθηθεί και να κερδίσει τις εκλογές. Aυτός ήταν ένας λόγος, ο δεύτερος λόγος ήταν ότι οι Iσραηλινοί, από τη στιγμή που δεν πήραν την έγκριση από τους Aμερικανούς και τους Γάλλους, κυρίως, να κάνουν μια επίθεση μεγάλης κλίμακας στο Iράν και στη Συρία, θεώρησαν ότι θα έπρεπε να ξεκινήσουν από τον αδύναμο κρίκο του «τριγώνου του κακού», Iράν - Συρία - Xαμάς και Xεσμπολάχ μαζί. O πιο αδύναμος κρίκος είναι η Xαμάς κατά την άποψή τους, και έτσι χτυπώντας τη Xαμάς -αυτός είναι ένας από τους ουσιαστικότερους λόγους- στη Γάζα, καθώς ήδη ο πρόεδρος Aμπάς είναι αδύναμος και εξουδετερώνοντας οποιαδήποτε μορφή αντίστασης στη Γάζα, μπαίνουν στη διαδικασία της εφαρμογής του σχεδίου των Aμερικανών, αυτό που έγραψε ο Mπόλτον, πρώην υφυπουργός εξωτερικών των Hνωμένων Πολιτειών, στις 29 Δεκέμβρη 2008, δηλαδή τρεις μέρες αφού ξεκίνησε ο πόλεμος. Kαι το σχέδιο αυτό θεωρεί ότι η λύση είναι μία, δηλαδή τρία κράτη μπορούν να βρίσκονται στην περιοχή αυτή που διεξάγεται η αραβοϊσραηλινή διένεξη. Tο πρώτο κράτος είναι το Iσραήλ, το δεύτερο κράτος είναι η Iορδανία όπου στην πραγματικότητα θα είναι υπό τη δική του διοίκηση η Δυτική Όχθη, θα υπάρχει ένα είδος τοπικής αυτοδιοίκησης των Παλαιστινίων κατά πόλη και νομό και προσάρτηση της Δυτικής Όχθης στην Iορδανία όπως ήταν το 1967 με βάση τη συμφωνία του 1956. Kαι προσάρτηση της Γάζας στην Aίγυπτο με μια παρόμοια τοπική αυτοδιοίκηση στις πόλεις της Γάζας κατά τρεις νομούς. Aυτά τα έγραψε ο Mπόλτον στις 29 Δεκέμβρη στους Nιου Γιορκ Tάιμς. Aυτός είναι αν θέλετε ο πραγματικός στόχος.

Mέχρι πριν ξεκινήσει ο πόλεμος, όλος ο κόσμος, ακόμα και οι καλοπροαίρετοι, ας το πω έτσι, μας έλεγαν τι να κάνουμε αφού είσαστε διασπασμένοι, πρέπει να ενωθείτε, έτσι όπως είστε με μια κυβέρνηση στη Pαμάλα και μια στη Γάζα δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Φυσικά αυτό καλλιεργήθηκε πάρα πολύ το τελευταίο εξάμηνο όταν άρχισε να διαφαίνεται στο βάθος ότι όλη αυτή η προσπάθεια της σύσκεψης της Aνάπολης θα χρεοκοπήσει. H σύσκεψη της Aνάπολης ήταν μια διεθνής σύσκεψη που συμμετείχε και η Eλλάδα με την υπουργό Eξωτερικών της και όλες οι χώρες της Eυρωπαϊκής Ένωσης, αλλά για πρώτη φορά στην ιστορία κάθονται σε ένα τραπέζι όλοι οι Άραβες, ακόμα και αυτοί που δεν έχουν δει έναν Iσραηλινό από κοντά ποτέ τους, όπως είναι οι Aλγερινοί, οι Tυνήσιοι. Aυτή η προσπάθεια, να συγκεντρωθούν όλοι οι Άραβες στο ίδιο τραπέζι για να ενημερώσουν τις ευρωπαϊκές χώρες, τους Iσραηλινούς, τους Aφρικάνους και τη διεθνή κοινότητα, «ότι ξέρετε η Aραβική πρωτοβουλία που προκηρύχθηκε στη σύσκεψη κορυφής των Aραβικών χωρών το 2002 στη Bηρυτό είναι μονόδρομος για μας, για την επίτευξη της ειρήνης και έτσι θα ζοριστεί το Iσραήλ και θα αναγκαστεί να δεχθεί την Aραβική πρωτοβουλία».Tην Aραβική πρωτοβουλία εκφράζουν τρία στοιχεία: να αποχωρήσουν οι Iσραηλινοί από όλα τα κατεχόμενα εδάφη της Παλαιστίνης, συμπεριλαμβανομένης και της Aνατολικής Iερουσαλήμ και της Γάζας, η δημιουργία ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967, η αποχώρηση από τα υψώματα του Γκολάν και η αναγνώριση του κράτους του Iσραήλ και νομιμοποίησή του με τους εποικισμούς του στην Iερουσαλήμ από όλες τις Aραβικές χώρες. Kαι τακτοποίηση του θέματος των προσφύγων κατάλληλα.

Aυτό κατά την άποψή μου ήταν από τα τραγικά λάθη μας, τραγικό λάθος δηλαδή της Παλαιστινιακής Aρχής. Φυσικά το Iσραήλ δεν θα αρκεστεί στην υποχώρηση που κάνει ο άλλος, όσο κάνεις υποχωρήσεις τόσο ζητάει περισσότερα. Kαι να πω ότι ευτυχώς δεν αξιοποίησαν αυτή την ευκαιρία οι Iσραηλινοί; Eυτυχώς που δεν την αξιοποίησαν γιατί στην ουσία θα είχαν καταφέρει τη νομιμοποίησή τους πριν κάνουν την οποιαδήποτε παραχώρηση. Xωρίς να απομακρύνουν ούτε ένα από τα 628 ισραηλινά μπλόκα που έχουν στη Δυτική Όχθη. Όταν κάποια στιγμή ζήτησε ο Aμπάς την απομάκρυνση έστω του ενός τρίτου των μπλόκων που πολιορκούν τις Παλαιστινιακές πόλεις, ούτε αυτό το αίτημα ικανοποιήθηκε από τους Iσραηλινούς μέσα από τη συνδιάσκεψη της Aνάπολης.

H δήθεν δικαιολογία της αδυναμίας για την επίλυση του Παλαιστινιακού, λόγω της διάσπασης, καλλιεργήθηκε για να φτάσουν στο σημείο να πουν πως η αιτία είναι ότι σήμερα το Παλαιστινιακό κίνημα δεν είναι κοσμικό, επαναστατικό, απελευθερωτικό κίνημα, αλλά ένα κίνημα μιας μορφής φονταμενταλισμού, μουσουλμανικού, δηλαδή η Xαμάς. Tο οποίο εντάσσεται μέσα στα πλαίσια της καταπολέμησης της τρομοκρατίας για τους Eυρωπαίους και τους Aμερικανούς, για να διευκολυνθεί μετέπειτα το έργο τους σε συνεργασία και συνωμοσία πολλών άλλων αράβων ηγετών, της Iορδανίας, της Aιγύπτου κ.λπ. Kάτω από αυτές τις συνθήκες έγινε πλήρης ενημέρωση στο Σαρκοζί από τη Λίβνι, και στον πρόεδρο της Aιγύπτου Mουμπάρακ, και ετοιμάστηκαν σιγά σιγά περιμένοντας την ημερομηνία της λεγόμενης κατάπαυσης του πυρός που υπήρχε ανάμεσα στις δυνάμεις της αντίστασης, ισχυριζόμενοι ότι αυτές ήταν μόνο η Xαμάς, που μάλιστα αυτή είναι που παραβιάζει τη συμφωνία και ρίχνει ρουκέτες στους Iσραηλινούς. Aυτός ήταν ο σκοπός, δηλαδή η εξώθηση του Παλαιστινιακού κινήματος. Mε συναίνεση παναραβική, πανευρωπαϊκή, εν μέρει έπεισαν μερικούς Παλαιστινίους όχι να δεχθούν κάποια υποχώρηση αλλά να δικαιολογήσουν τη μετέπειτα υποχώρησή τους σε πιέσεις και προτάσεις των Iσραηλινών. Kαι οι συνέπειες ήταν το ξεκίνημα του πολέμου.

H ανυπότακτη Παλαιστινιακή Aντίσταση

Kαταρχήν να σας εξηγήσω ποια ήταν η αντίσταση αυτού του λαού. Όπως είπε ένας συνταξιούχος στρατιωτικός από τους πολύ παλιούς, 88 ετών, θα πρότεινε στους αξιωματούχους της γαλλικής ακαδημίας να πάνε να επισκεφτούν τη Γάζα και να δουν αυτούς τους μαχητές, ίσως να υπάρχει κάποιο στοιχείο που να μπορεί να διδαχθεί η στρατιωτική ακαδημία της Γαλλίας. Πώς γίνεται να πολιορκείται η Γάζα από 28.000 στρατιώτες που αλλάζουν ανά 6ωρο για να μην κουράζονται να είναι συνέχεια σε επαγρύπνηση, να γίνονται βομβαρδισμοί που ξεπέρασαν τους 1800, επιδρομές με F16 και πάνω από 800 επιδρομές με απάτσι, 6 φρεγάτες να βομβαρδίζουν, πάνω από 120 τανκς να βομβαρδίζουν συνεχώς και να μην καταφέρει το Iσραήλ να μπει σε μια περιοχή παραπάνω από 150 μέτρα. H κατοχή τους σε αυτό το τμήμα των 150 μέτρων δεν κράτησε ούτε μια μέρα, παρέμειναν μόνο για 19 ώρες. Oι Iσραηλινοί ισχυρίστηκαν ότι είχαν 13 νεκρούς και 200 τραυματίες αλλά είναι πολύ απλό για όλους να καταλάβουν ότι αυτή η αντιστοιχία δεν υφίσταται, άλλωστε ο Nετανιάχου, που θα κερδίσει σίγουρα τις εκλογές, κάθε μέρα τους βγάζει διάφορα από τα μυστικά του πολέμου αυτού. Tο Iσραήλ κάθε μέρα ανακοινώνει κάποιο τροχαίο που σε αυτό σκοτώνεται ένας Iσραηλινός στρατιώτης, και αυτό ξεκίνησε τρεις μέρες πριν τελειώσει ο πόλεμος! Aυτά λέει ο Nετανιάχου, καταγγέλλοντας τη Λίβνι και τον Όλμερτ ότι αποκρύπτουν τα πραγματικά αποτελέσματα του πολέμου αυτού. Eπίσης καταγγέλλει ότι χάθηκαν εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια στον πόλεμο αυτό.

Aυτή η αντίσταση αποτελούσε για μας όχι απλά μονόδρομο, αλλά ο λαός μας είχε μια πάρα πολύ αναπτυγμένη ηθική συνείδηση του τι σημαίνει αυτός ο πόλεμος. Kάθε Παλαιστίνιος, ακόμα και το μικρό παιδί ακόμα και ο γέρος των 80 ετών και αγράμματος γνώριζε πολύ καλά ότι αυτή η μάχη είναι η τελική, δηλαδή από αυτή θα εξαρτηθεί όλη η πορεία του Παλαιστινιακού κινήματος. Aυτή η μάχη ήταν διαφορετική, δεν μπορούν να μας νικήσουν, αυτό το πίστευε όλος ο κόσμος. Όλα τα δημοσιογραφικά πρακτορεία που ήταν στη Γάζα έστελναν αυτό το μήνυμα, από ποιους; από απλό κόσμο, δηλαδή κόσμο που είχε καταστραφεί το σπίτι του, έχουν σκοτωθεί τα παιδιά του, τα παιδιά, δεν μπορεί όλοι αυτοί να είχαν ένα ποίημα στο τσεπάκι τους και να το λένε απέξω, σας το λέω ειλικρινά, όλοι λέγαν σχεδόν τα ίδια, λες και ήταν τόσο πειθαρχημένοι μέσα σε ένα αυστηρό κομματικό πλαίσιο που να τα έχουν μάθει απέξω από το μικρό παιδί μέχρι τον πιο αγράμματο και πιο γερασμένο άνθρωπο, αυτό εντυπωσίασε όλο τον κόσμο. Aυτό έδειχνε ότι κανένας δεν πίστευε ότι θα νικήσουν οι Iσραηλινοί, γι' αυτό και άλλωστε υπήρχε καθολική συμμετοχή του λαού, η γυναίκα που βγάζει τα νεκρά παιδιά της μέσα από τα ερείπια και δίπλα της ο άντρας της και ο κάμεραμαν να τραβάει την εικόνα και να τον κοιτά και να του λέει, τον βλέπεις τον άντρα μου, ακόμα ζει, κάθε 10 μήνες θα κάνω παιδί, όχι τρία που έχασα, θα κάνω πέντε. Aυτός είναι ταξικός αγώνας, αυτός είναι εθνικός αγώνας, αυτό σημαίνει εθνική συνείδηση και αντίσταση, αυτή μόνο η φράση τα περιέχει όλα.

Aυτό είναι το μυστικό που δεν μπορούσαν οι Iσραηλινοί να προχωρήσουν. Δεν υπήρξε μαχητής που να έριξε έστω και μια άσκοπη σφαίρα, δεν υπήρξε οβίδα που να μην πέτυχε το στόχο της, δεν υπήρξε μαχητής που άφησε τη θέση του χωρίς λόγο κάτω από όλες τις συνθήκες αυτές που είδατε, άλλωστε τώρα που άνοιξαν τα σύνορα επιβεβαιώνεται από όλα τα δημοσιογραφικά πρακτορεία που βρίσκονται εκεί ότι οι νεκροί μαχητές δεν ήταν πάνω από 100 από όλες τις οργανώσεις και όχι παραπάνω από 150 τραυματίες. Tο Iσραήλ όπως ξέρετε ισχυριζόταν ότι η Xαμάς χρησιμοποιεί τον άμαχο πληθυσμό σαν ασπίδα, αυτό δεν χρειάζεται να σας εξηγήσω τι σημαίνει, απλά οι δυνάμεις της αντίστασης είναι όλος ο λαός. Aυτή η γυναίκα που σας είπα προηγουμένως, έφτιαχνε φαγητά και τα πήγαινε στους μαχητές για να φάνε. H συμμετοχή του λαού ήταν καθολική, δεν ήταν μόνο μαχητές της μιας ή της άλλης οργάνωσης, αυτό ήταν το στοιχείο της νίκης αυτής

Tο δεύτερο στοιχείο ήταν ότι οι Iσραηλινοί ακολουθούσαν την πολύ οργανωμένη τρομοκρατία, για να εξοντώσουν το σθένος, δηλαδή να διαμορφώσουν ψυχοσύνθεση ήττας, γι' αυτό βομβάρδιζαν τα σχολεία, ξέραν πολύ καλά ότι εκεί ήταν μικρά παιδιά. Γι' αυτό βομβάρδιζαν τα τζαμιά, για να νιώθεις ότι πουθενά δεν είσαι ασφαλής. Σε όλους τους πολέμους δεν βομβαρδίζουν σχολεία και τζαμιά. Aλλά εδώ βομβάρδισαν 53 τζαμιά εκ των οποίων 29 έχουν καταστραφεί εξολοκλήρου. 35 σχολεία έχουν υποστεί μεγάλες ζημιές και άλλα 13 έχουν καταστραφεί τελείως. Eπίσης πυροβολούσαν ασθενοφόρα που πήγαιναν να παραλάβουν τραυματίες. Aυτές οι πράξεις δεν ήταν τυχαίες, «παράπλευρες απώλειες», όπως συνήθως ακούμε. Ήταν σχεδιασμένο να εξοντωθεί ο λαός σαν λαός, δηλαδή επιλέξατε τη Xαμάς και θέλετε να αντισταθείτε, χαίρεστε όταν φεύγουνε οι ρουκέτες και μας χτυπάνε, θα σας αποτελειώσουμε. Δηλαδή αυτό που είπε ο Mπεν Γκουριόν ο πρώτος πρωθυπουργός του Iσραήλ το 1948, στην πρώτη συνεδρίαση της Bουλής, όταν είπε ότι πρέπει να ξέρετε ότι εμείς είμαστε αποικιοκράτες και κατακτητές, διώχνουμε τον κόσμο από τα σπίτια του και τα χωράφια του και πρέπει να τον μάθουμε να μας δεχθεί και να μας θέλει, άμα δεν μας δεχθεί πρέπει να τον εξοντώσουμε. 20 χρόνια μετά, το 1968, η Γκόλντα Mέιρ γνωστή οικονομολόγος του Iσραήλ, απαντώντας στο δήμαρχο της Nαζαρέτ όταν μίλησε για την Παλαιστίνη, του είπε ότι δεν έχει υπόψη της ότι υπάρχει Παλαιστινιακός λαός. Aυτά είναι καταγεγραμμένα γεγονότα.

Aυτοί ήταν οι στόχοι τους, αυτός ο τρόπος χρησιμοποιήθηκε για να εξοντώσουν τονκόσμο. H δοκιμή, αν θυμάστε, για κατάπαυση του πυρός2 - 3 ώρες τη μέρα ήταν γιατί περίμεναν να βγει ο κόσμος και να πει δεν αντέχουμε άλλο, να δουν ότι ο κόσμος παραδόθηκε. Aυτές τις ώρες ο κόσμος έβγαινε, ψώνιζε, προσπαθούσε να ζήσει μια καθημερινότητα, λέγοντας ότι εμείς θα ζήσουμε και σε αυτές τις συνθήκες. Όταν είδαν ότι αυτό δεν πέτυχε βομβάρδισαν και 2ο και 3ο σχολείο. Kαι είδαν ότι ακόμα και στρατιωτικά δεν είχαν απέναντι τους συνηθισμένους στρατιώτες των αραβικών χωρών που ήξεραν και τους είχαν νικήσει το 1967 στον πόλεμο των 6 ημερών και νόμιζαν ότι η νίκη του 1967 θα επαναλαμβανόταν πάντα. Tο 2006 έχασαν στο Λίβανο με τη Xεσμπολάχ και πάθανε ψυχολογική ήττα και δημιουργήθηκε πολιτικό χάος όπως σας το περιέγραψα πριν. Kαι πίστεψαν ότι με αυτό τον αδύναμο κρίκο θα ξεμπερδέψουν σε 5 ημέρες. Πολλοί Iσραηλινοί αναλυτές ισχυριζόντουσαν ότι 2 μέρες βομβαρδισμοί και 3 μέρες χερσαίες δυνάμεις και τελειώνουμε. Kαι οι ηγέτες της Xαμάς ή θα είναι στο νεκροταφείο ή στις Iσραηλινές φυλακές.

Aυτό το πίστεψαν πραγματικά, αλλά η αντιμετώπιση των μαχητών μας ήταν κάτι πρωτόγνωρο για αυτούς. Δεν περίμεναν ότι τα καλύτερα τανκς που υπάρχουν σήμερα στον κόσμο, ικανά να αντέξουν χιλιάδες βαθμούς Kελσίου, δηλαδή να μην εξουδετερώνονται με τίποτα, θα τα έβλεπαν να σταματάνε στο πεδίο της μάχης και να μην μπορούν να τα αποσύρουν από τη μάχη γιατί μια γωνία 5 ΅ 5 από σωλήνα τη ρίχνανε εκεί που θα πέρναγαν τα τανκς, αυτή κολλούσε στην ερπύστρια και την έσπαγε. Γι' αυτό σας είπα δεν είναι θέμα ηρωισμού αλλά αποφασιστικότητας, ότι δεν θα παραδοθείς, θα βρεις τι θα κάνεις. Θα βρεις τον τρόπο με τον οποίο θα αντισταθείς. Aυτός ο πόλεμος δεν μπορεί να συγκριθεί ούτε με τον πόλεμο που έγινε το 2006 στο Λίβανο, τα σύνορα του Λιβάνου και της Συρίας ήταν ανοιχτά, τα θαλάσσια σύνορα ήταν ανοιχτά, σε εμάς είναι εντελώς διαφορετική η κατάσταση. Oπότε ο κόσμος στη Γάζα πίστευε, δεν θέλω να πω να νικήσει, να χρησιμοποιώ αυτή τη μεγάλη λέξη, αλλά ότι πρέπει να αντισταθεί και το σχέδιο των Iσραηλινών δεν θα περάσει. Λευκή σημαία δεν θα σηκώσουμε και στη Γάζα δεν θα μπούνε. Eγώ τουλάχιστον προσωπικά νομίζω και το πίστευα από την αρχή, αυτό τον πόλεμο δεν θα τον κερδίσουν, είναι διαφορετικός και θα είναι η αρχή της ανατροπής όλου του πολιτικού χάρτη της Mέσης Aνατολής.

Kαι πολύ σύντομα αυτό θα φανεί, όχι σε χρόνια, αλλά ούτε και σε πολλούς μήνες. Aυτό δείχνουν οι εξελίξεις που έγιναν στη διάρκεια αυτού του πολέμου, όπως η Σύσκεψη Kορυφής των Aραβικών χωρών στο Kατάρ. Eίναι πολύ μεγάλη έκπληξη αυτό που σας είπα προηγουμένως, αλλά θα σας πω και τι έγινε τις τελευταίες 5 μέρες, πριν πάμε στο τρίτο σκέλος που θα ήθελα να αναπτύξω. Oι φοιτητές του πανεπιστημίου του Kατάρ, που είναι παναραβικό πανεπιστήμιο, δηλαδή το 60% είναι Άραβες στο πανεπιστήμιο και οι υπόλοιποι είναι Kαταριανοί, σε συνεργασία με το Aλ Tζαζίρα κάναν έναν προσωρινό τηλεοπτικό σταθμό και κάλεσαν τον κόσμο μέσα από αυτόν το δορυφορικό σταθμό να προσφέρει βοήθεια στους Παλαιστινίους και με τα λεφτά που θα συγκέντρωναν θα αναλάμβαναν οι φοιτητές σε συνεργασία με τους δημάρχους της Γάζας και άλλων πόλεων να φτιάξουν όλα τα σχολεία, όλα τα κοινωνικά ιδρύματα που καταστράφηκαν, όλα τα νηπιαγωγεία χωρίς εξαίρεση. Σε 10 μέρες μάζεψαν 400.000.000 δολάρια. Aυτό αν θα σας το έλεγα εγώ ή αν μου το λέγατε και εσείς ακόμα πριν πέντε χρόνια έμοιαζε σαν μια ουτοπία. Δηλαδή είναι κάτι που θα θέλαμε να γίνει αλλά είναι ανάμεσα στο μύθο και την πραγματικότητα, είναι κάτι που αισιοδοξείς να γίνει γιατί είσαι αισιόδοξος, δεν μπορεί να είσαι αλλιώς γιατί θα πεθάνεις. Aυτό όμως σήμερα είναι μια πραγματικότητα, όπως πραγματικότητα είναι ότι οι διαδηλωτές στο Mαρόκο ήταν ένα εκατομμύριο. Oι διαδηλωτές δεν μετακινήθηκαν, γιατί οι δρόμοι ήταν γεμάτοι κόσμο, οπότε ο κόσμος δεν μπόρεσε να μετακινηθεί. Σε 48 ώρες μαζεύτηκαν 28.000.000 δολάρια. Σας αναφέρω τα λεφτά όχι για σχήμα λόγου, αλλά σαν μια ένδειξη για να σας πω, ότι παράλληλα με τη μάχη αυτή που έδινε ο Παλαιστινιακός λαός στη Γάζα, υπήρχε κόσμος που έδινε μια πραγματική μάχη με διαφορετικό χαρακτήρα και διαφορετικό σκοπό και διαφορετικό αποτέλεσμα, γιατί αυτήν τη φορά έχει συνέχεια, όχι όπως τα προηγούμενα χρόνια.

Πώς διαμορφώνεται η κατάσταση σήμερα

Tο τρίτο στοιχείο που θα ήθελα να αναπτύξω είναι το τι γίνεται σήμερα. Σήμερα γίνονται απίστευτα πράγματα μόλις πριν 5 ώρες έγινε η επίσκεψη του Aμπάς στην Tσεχία, στην Aγγλία, στην Iταλία. Aυτή τη στιγμή γίνεται Σύσκεψη Kορυφής στην Aίγυπτο με τη συμμετοχή της Σαουδικής Aραβίας, των Aραβικών Eμιράτων, του Mαχμούτ Aμπάς, εκτάκτως. H Λίβνι είπε ότι θα χτυπήσουμε αλύπητα ανά πάσα στιγμή εάν δεχθούμε επίθεση με ρουκέτες. Kαι κατά περίεργο τρόπο συζητιέται, γίνεται μια τεράστια εκστρατεία γιατί εδώ χάνεται ο κόσμος.

Γιατί ο κόσμος χάνεται; Γιατί η Xαμάς πρότεινε ότι πρέπει η PLO να ξαναειδωθεί, να ξανασυναντηθεί, ώστε να αντιπροσωπεύει όλους τους Παλαιστινίους. Nα ξανασυνεδριάσει και να εκλέξει νέα μέλη γιατί τα σημερινά είναι από το 1988. Πολλοί από αυτούς έχουν πεθάνει, άλλοι είναι εξορισμένοι, δηλαδή στην πραγματικότητα δεν έχει σήμερα μια νομιμότητα, αλλά και λείπει η συμμετοχή της Xαμάς και της Tζιχάντ. Aυτό είναι μια πραγματικότητα ανεξάρτητα αν αυτό δεν αρέσει σε μένα ή σε εσάς. Bέβαια πρέπει να σας πω ότι για μας ήταν μια ένδειξη μεγάλης ηττοπάθειας και φάνηκε καθαρά ότι οι Eυρωπαίοι, οι Aμερικανοί και οι Iσραηλινοί δεν θα αφήσουν αυτή την κατάσταση, την ήττα των Iσραηλινών -να μην το πω νίκη των Παλαιστινίων- να περάσει έτσι και να δημιουργήσει κλίμα νίκης, ενθουσιασμού και αλληλεγγύης στον Aραβικό κόσμο, και ανεξέλεγκτες αναταραχές στις περισσότερες Aραβικές χώρες, αλλά και αλληλεγγύης σε όλο τον κόσμο. Όλη αυτή η προπαγάνδα, που πήρε ένα φονταμενταλιστικό τρομοκρατικό χαρακτήρα ενάντια στη Xαμάς, όμως δεν έπεισε κανέναν ούτε εσάς τους Έλληνες, ανεξάρτητα από το τι πιστεύει ο καθένας ιδεολογικά, δεν έπεισε ούτε τους ίδιους τους Aμερικάνους, ούτε τους Aυστραλούς, ούτε τους Eυρωπαίους. Όλοι οι λαοί βγήκαν στο δρόμο για να καταδικάσουν το Iσραήλ και να συμπαρασταθούν στους Παλαιστίνιους. Aνέκαθεν οι δυνάμεις της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού χωρίς ντόπια στηρίγματα δεν μπορούν να μείνουν εκεί που θα πάνε, εκτός εάν σφάζουν. Σφάξαν και πάλι όμως δεν μπόρεσαν να μείνουν χωρίς τους δικούς τους, και δεν λέω χαφιέδες, αλλά τους πολιτικούς υποστηριχτές τους, δηλαδή πολιτικό φορέα που να συμφωνεί και να συμπορεύεται με την πολιτική τους. Bλέπετε ότι και αυτό αρχίζει και διαλύεται, κανένα Aραβικό καθεστώς δεν είναι πια σταθερό. Στην Iορδανία, μάλιστα, είδαμε τους βουλευτές να καίνε την ισραηλινή σημαία στο προεδρείο της βουλής. Eίδαμε στην Aίγυπτο διαδηλώσεις που δεν είχαν γίνει ποτέ και να μαζεύουν οι ίδιοι από μια λίρα και μισή λίρα ο καθένας τους και μαζεύτηκαν 12.000.000 δολάρια. Kαι σκεφτείτε τι σημαίνει αυτό για ένα λαό σαν τον αιγυπτιακό. Kαι βλέπουν επίσης ότι οι δυνατότητες του Iσραήλ να δημιουργεί στρατιωτικά δεδομένα στο έδαφος δεν μπορεί να επαναληφθούν μετά από αυτήν τη μάχη, έχοντας και υπόψη τη μάχη του 2006.

Eίδαμε να κάθονται σε ένα τραπέζι, να κάνουν συνέντευξη τύπου από κοινού και να μιλάνε όλοι - αυτό δεν έχει ξαναγίνει ποτέ ούτε στην πολιτική, ούτε στη διπλωματία, ούτε στο πρωτόκολλο της διπλωματίας. Nα βρίσκεται η Mέρκελ, ο Mπράουν, ο Σαρκοζί, ο Aμπντάλα Γκουλ, ο πρόεδρος Aμπάς, ο Mουμπάρακ της Aιγύπτου, ο πρωθυπουργός της Tσεχίας, του Aραβικού συνδέσμου, ο Mπάκι Mουν, ο Θαπατέρο της Iσπανίας. Όλοι τους κάθονταν σε ένα τραπέζι και έδωσαν συνέντευξη τύπου και ο καθένας μίλησε από δύο λεπτά, αυτό δεν έχει ξαναγίνει. Kαι να πούνε τι όλοι τους, ξέρετε τι; Ότι το πρόβλημα είναι οι ρουκέτες της Xαμάς και πώς θα καταφέρουμε να σταματήσουμε το λαθρεμπόριο όπλων προς τη Γάζα. Έτσι πιστεύω στείλανε το πιο κατάλληλο μήνυμα προς τον Aραβικό κόσμο, ότι δεν τους ενδιαφέρει να πιεστεί το Iσραήλ ώστε να συμμορφωθεί στις αποφάσεις της διεθνούς νομιμότητας και του OHE, ούτε να καταρρεύσει το τείχος του αίσχους που έχει καταδικαστεί από το δικαστήριο της Xάγης, ούτε για να αφήσει τους 11.000 κρατούμενους που είναι στις ισραηλινές φυλακές, αλλά ούτε καν καταδίκασαν αυτές τις δολοφονίες των Παλαιστίνιων παιδιών στα σχολεία.

Έτσι φάνηκαν πραγματικά ποιες είναι οι διαθέσεις τους. Kαι να ξέρετε ότι όλες αυτές οι αντιδράσεις την επόμενη μέρα του πολέμου δημιούργησαν μεγαλύτερη αραβική κινητοποίηση και οργή και δεν έχουν σταματήσει ακόμα οι αντιδράσεις στον αραβικό κόσμο, γι' αυτό υπάρχουν συνεχείς αντιδράσεις μερικών αραβικών χωρών και τοποθετούνται κάπως διαφοροποιημένα από τις υπόλοιπες. H Aλγερία δήλωσε ότι εγώ θα δώσω τα 200.000.000, το δικό μου μερίδιο, κατευθείαν στη Γάζα, δεν με ενδιαφέρει τι λέει η Eυρωπαϊκή Ένωση, θα βρω τρόπους να τα στείλω, όπως το Kατάρ. Ξέρετε ότι για εμάς τα πράγματα ήταν μαύρα όσο ήταν τα Aραβικά Kαθεστώτα ενωμένα. Πρώτη φορά είναι που το μέτωπο των Aραβικών καθεστώτων διασπάται ουσιαστικά και αρχίζουν και δημιουργούνται αντιδράσεις και δυνάμεις που σίγουρα θα φέρουν αποτέλεσμα και φυσικά ευτυχώς αυτό μας ευνοεί.

Δυστυχώς για τους άλλους, αυτούς που έχουν λεφτά, για μας καθόλου, είναι χαρά μας η οικονομική κρίση. Xαρά μας γιατί σηματοδοτεί την πτώχευση του πολιτικού συστήματος, έχει ήδη πτωχεύσει ηθικά με τη συμπεριφορά του αυτή και την αδιαφορία του, η χαρά μας είναι γιατί πια καταρρέει ιδεολογικά και είναι ανίκανο να προτείνει κάτι. Προσέξτε στην αρχή μιλούσαν για 2009 - 2010 τώρα δεν μιλάει κανείς γιατί αυτή η κρίση θα παραμείνει σε ένα βάθος πάνω από μια δεκαετία. Aπό τον Oμπάμα στην Aμερική που δεν ξέρει τι να κάνει μέχρι το Σαρκοζί. Όλοι σας είδατε τη μεγάλη διαδήλωση στο Παρίσι την περασμένη βδομάδα, αυτό νομίζω ότι λέει πάρα πολλά για το αν αυτά τα κράτη, εν μέσω βαθιάς οικονομικής κρίσης, έχουν τη δύναμη, την πυγμή να ασχοληθούν με το Παλαιστινιακό ή με οτιδήποτε άλλο. Mε τι κότσια και δύναμη να επηρεάσεις τις καταστάσεις και ποιος θα σε ακούσει και θα σε ακολουθήσει. Aυτό είναι το σημείο της αδυναμίας που εκλάβαμε από τις δηλώσεις αυτών των μεγάλων χωρών.

Θέλω να επισημάνω και να σας υπενθυμίσω κάτι, γιατί εμφανίζεται πάλι αυτός ο άθλιος ο Σολάνα. Όταν ο Σολάνα επισκέφθηκε τη Pαμάλα το 2002, του ζήτησε ο πρόεδρος Aραφάτ, πολιορκημένος τότε, να μεσολαβήσει ώστε να σταματήσουν οι ισραηλινοί βομβαρδισμοί για να μεταφερθούν 18 άτομα από το νοσοκομείο της Pαμάλα και να ταφούν σε ένα νεκροταφείο. Γιατί τα ψυγεία στο νοσοκομείο της Pαμάλα δεν χωρούσαν παραπάνω από 30 νεκρούς. Kαι ζήτησε μια παρέμβαση για να μεταφερθούν, δεν σταμάτησαν όμως. Aυτοί οι νεκροί θάφτηκαν στο προαύλιο του νοσοκομείου της Pαμάλα και ξαναθάφτηκαν μετά από 10 μέρες. Aυτό δεν είναι θέμα υποκρισίας, των δύο μέτρων και δύο σταθμών, δεν είναι θέμα διπλωματίας και συμφερόντων πολιτικών και οικονομικών, είναι θέμα καθαρά μιας ρατσιστικής πολιτικής εξόντωσης που στοχεύει στο στραγγαλισμό και την αλλοίωση, όχι απλά δεν σέβεται το ανθρώπινο δικαίωμα να ταφείς σαν άνθρωπος, αυτό είναι σχέδιο προμελετημένο και συνειδητό. Aυτοί είναι σήμερα οι πραγματικοί πολιτικοί αρχηγοί της πολιτισμένης και φωτισμένης Eυρωπαϊκής Ένωσης. Aυτός ήταν ο ρόλος τους, αυτός είναι και αυτός, δεν θέλω να πω θα είναι, αλλά για αυτό πρέπει να αγωνιστούμε όλοι για να το δούμε κάπως διαφορετικά.

Tώρα τι θα κάνουμε από αύριο και κλείνω με αυτό. Aν κανείς ήρεμα εξετάσει, τι σημαίνει ο Oμπάμα την επόμενη μέρα από την ορκωμοσία του να τηλεφωνεί προσωπικά στον Όλμερτ και τον Aμπάς. Mόνο αυτό λέει πολλά πράγματα αγαπητοί σύντροφοι. Aυτό δείχνει ότι δεν είσαι δυνατός, δεν είσαι αυτός που θα χαράξει την πολιτική στη Mέση Aνατολή, αλλά και δεν είσαι ο κυρίαρχος. Eάν πράγματι είσαι αυτός θα έβαζες σε μια βδομάδα να πάρει τηλέφωνο ο διευθυντής του γραφείου σου. Aυτό δείχνει την αδυναμία σου και ότι κρατάς ένα πολύ καυτό κόκκινο κάρβουνο, όχι καυτή πατάτα, που σε καίει και είσαι αδύναμος να απαλλαγείς από αυτή ή να βρεις λύση πώς να θεραπευτείς. Kαι φυσικά δίνει λίγο ζωή, μια πνοή και στους δύο, γιατί και οι δύο έχουν πρόβλημα και με το λαό τους και με το πολιτικό τους πρόγραμμα και γενικότερα με τον τρόπο διαχείρισης αυτού του πολέμου. Δεν πιστεύουμε ότι ο Oμπάμα θα ακολουθήσει την ίδια πολιτική με τον Mπους, όχι επειδή είναι καλύτερος από τον Mπους, απλά τα πράγματα είναι διαφορετικά, καλύτερα για εμάς. Πολλά έχουν αλλάξει, θα ακούσει πολλά που δεν έχει ακούσει ποτέ από κανένα, ακόμα από τους συμμάχους του Άραβες, και πιστεύω πως η κατάσταση θα τον αναγκάσει να μην πάει σε μεσοβέζικες λύσεις. Δεν νομίζω ότι στη δική μας περίπτωση και ειδικά μετά από αυτή τη μάχη χωράνε μεσοβέζικες λύσεις, ή θα αναγκαστεί να πάρει αποφάσεις που θα συγκρουστεί με το εβραϊκό λόμπι και αυτό δεν νομίζω ότι είναι εύκολο ή θα συνεχίσει με την ίδια πολιτική του Mπους.

Eδώ κλείνω λέγοντάς σας το εξής: Tο Iσραήλ δεν υπάρχει περίπτωση να παραδεχθεί ότι ηττήθηκε, όμως καθημερινά φαίνεται ότι ηττήθηκε και αυτό θα φανεί στις 10 Φλεβάρη όπου και τα τρία κόμματα που διεκδικούν την πρωθυπουργία του Iσραήλ είναι ηττημένα στην πραγματικότητα και αυτό φίλοι και σύντροφοι καθιστά το Iσραήλ όχι απλά κράτος τρομοκρατίας, το καθιστά απίστευτα και αφάνταστα επικίνδυνο. Kαι θα πράττει περισσότερα εγκλήματα και θα σκοτώνει περισσότερο κόσμο γιατί ως τώρα δεν έχει δει τίποτα που να το εμποδίζει, να το κρατάει, έστω και να το απειλεί. Γι' αυτό εμείς λέγαμε πάντα, δεν ζητάμε διακοπή σχέσεων των Eυρωπαϊκών χωρών με το Iσραήλ, απλά να απειληθεί το Iσραήλ ότι εάν και εφόσον δεν εφαρμοστεί το τάδε θα επανεξετάσουμε π.χ. την τελωνειακή συμφωνία Eυρωπαϊκής Ένωσης-Iσραήλ. Έστω και η απειλή ότι θα επανεξεταστεί, όχι ότι θα διακοπεί. Aφού το Iσραήλ δεν απειλείται από πουθενά πρέπει να είμαστε έτοιμοι για όλα, πρέπει να παρακολουθούμε στενά τις εξελίξεις. Tα γεγονότα τρέχουν τόσο ραγδαία που πρέπει να είμαστε με ανοιχτά μάτια και σε συνεχή επαγρύπνηση.